Önce cana yakın dost ile başlayalım. Osmanlı Türkçesinde دوست‎ şeklinde yazılan dost kelimesi Farsça

Önce cana yakın dost ile başlayalım. Osmanlı Türkçesinde دوست‎ şeklinde yazılan dost kelimesi Farsçadan geçmiştir.

Farsça dost / dūst ( دوست ) kelimesi Türkçeyle aynı şekilde “arkadaş” anlamına gelir, bir Çince ağzı dahil bir sürü dile de geçmiştir. Türkçe dışında örnek olarak Azerbaycanca dost, Hintçe dost ( दोस्त ), Kazakça ve Kırgızca dos (дос), Kürtçe dost, Ürdüce dost (دوست), Uygurca dost (دوست) kelimelerini gösterebiliriz.

Farsça sözcüğün kökeni Eski Farsça dauştā biçimine dayanır. Bazı kaynaklar Eski Farsça biçimini daha da geriye, Hint-Avrupa Anadili *gews- “deneme, tatma ile ilgili” kökenine bağlar. Bu durumda dost kelimesinin İspanyolca gustar “beğenmek” ve Fransızca gout “tat” sözcükleri ile bir bağlantısı olduğu söylenebilir.

Bu anlamlarıyla dostun, denenip, tadına bakılıp, beğenilen bir kişi olduğu söylenebilir.

“Bin insandan tattım, bir dostumu beğendim...”