Türkiye’de 1 Mayıs denilince 1977’den beri çoğu insanın aklına tek bir adres geliyor: İstanbul. Hatta İstanbul bile değil, Taksim. Fakat bu yıl Doruk Madencilik İşçileri'nin Kurtuluş Parkı'ndaki eyleminin anlaşmayla sonuçlanması sonrası işçi ve bayram denince ilk akla gelen Ankara oldu. Ankara'dan 1 Mayıs izlenimleri.

Yazı: Ayça Örer

“Uyanıyor Ankara günün ilk saatleri.”

Ankara’nın gündelik hayatını resmeden bu şarkı bir gazetecinin, Murat Yetkin’in kaleminden çıkmış. 1 Mayıs sabahına bu şarkıyla başlayacağız. Ankara, günlerin getirdiği heyecanın ardından henüz güneşli havasıyla İşçi Bayramı’na hazırlanıyor.

• Çok değil, daha hafta başında Kurtuluş Parkı’nı çevreleyen barikatların ardında, Doruk Maden işçileri hakları için açlık grevi yapıyor, artık dayanacak güçleri kalmadığını anlatıyorlardı. Bugünse ellerinde pankarttan daha kıymetli bir şeyle alandalar: Haklarını aramış ve almış olmanın haklı gururu.

Türkiye’de 1 Mayıs denilince 1977’den beri çoğu insanın aklına tek bir adres geliyor: İstanbul. Hatta İstanbul bile değil, Taksim. 1977 1 Mayıs’ının tatsız hatırası bir hayalet gibi dolanıyor. Farklı şehirlerde kutlanan İşçi Bayramları daha kıymetsiz olduğundan değil, aradan geçen 49 yılda 1977’deki katliamın failleri bulunamadığından.

Fakat bu yıl işçi ve bayram denilince akla gelen bir şehir vardı: Ankara. Yıldızlar SSS Holding’e bağlı Doruk Maden İşçileri, 12 Nisan’da Eskişehir’in Mihalıççık ilçesinden yola çıkmış; Ankara’ya yürüyüş başlatarak seslerini duyurmaya çalışmıştı. Bağımsız Maden İş Sendikası’na bağlı madenciler Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı önünde gözaltına alınmış, Kurtuluş Parkı’nda açlık grevi başlatmıştı. İşçilerin eylemi dokuzuncu günde, 28 Nisan’da işverenle anlaşmalarının ardından sona erdi.

Eylemin nihayete ermesinin ardından, Kurtuluş Parkı barikatlarından kurtuldu ama işçiler Ankara’da kaldılar. Çünkü 2 gün sonra onların bayramıydı.

YAZININ DEVAMI