'Aşı Savaşları'

Dünya, savaş ve çatışma dozunu almamış gibi, şimdi de birlik ve bütünlüğün en önemli olduğu dönemlerden birinde Bloomberg dahil birçok gazetenin ‘Aşı Savaşları’ dediği sen bana vermezsen ben de sana vermem temalı saçma güç oyunları ortaya çıktı. ‘Bir kere de anlaşalım yahu’ diyerek haykırdığım bir günün sonunda Mart ayındaki saflığıma gülerken buldum kendimi. Babaannemin İstanbul'daki boş dairesinde New York’tan yeni dönmüş bir şekilde 2 haftalık karantinamın bitmesini beklerken, ‘bu iş Mayıs’a biter döneriz, mezuniyetimiz de olur’ demekle beraber ırk, din, sosyo-ekonomik durum ayrımı yapmadığını sandığım virüsün herkesi bir araya getireceğini düşünmüştüm. Ne kadar da safım! Ben zaten Türkiye, Orta Doğu falan bıraktım. Bu ‘Batı dünyası’ daha kendi arasında anlaşamıyorsa biz Pfizer adını anca ChapStick’lerimizde göreceğiz. 

Şu an biz 20’liklere bırakılacak bu dünyada barış içinde, kol kola, birbirimize dayanarak yaşamak bir hayalden fazlası değilmiş gibi geliyor. Tabii bu maalesef sadece ‘boomer’ dediğimiz 1946-1964 kuşağının bozarak elimize verdiği birşey değil. Pandemi döneminde ayrıcalığın anlamını bir kere daha anladık. Bana birşey olmaz diyenler ( ve buna 20’likler de dahil) gezerken, başkaları sadece kendi güvenlikleri için değil diğerlerinin sağlığını korumak için evde kaldı. Bana işlemez diye diye Pandeminin 1. Yılını devirdik, doğum günü mumları üfledik. Başkaları umursamazken, evde kalan diğer 20’liklerle bir yoldaşlık hissindeyim — siz de hissediyor musunuz?  

Ama hatırlamam(ız) lazım ki, bu günler de geçecek. Metroya bindikten ve olabilecek her yüzeye dokunduktan sonra ellerimle yediğim Sultanahmet’in mısırlarına, ‘abla bir tane daha veriyim’ diyerek limonu sıkan ve neredeyse kendi elleriyle bana yediren abilerin midye dolmalarına da kavuşacağım, kavuşacağız. Bu aşı işleri biraz moralimi bozmuyor değil — ama benim ve bizlerin, ey 20’likler, pek düşünmemize gerek yok gibi. En azından şimdilik.