Farklı Seviyeler

Bisiklet selesinin üzerinde tek bir bisikletçi oturmuş pedallara yüklenirken bu spora “takım sporu” dememizin çok sebebi var. Bu sebepleri büyük turlarda ya da anıtsal klasiklerde takım halinde uygulanan taktiklerle rahatça gözlemliyoruz. Zaten daha bir ay önce sezonun ilk yarışlarında Jumbo Visma takımının yarattığı farkı çokça konuştuk. Mart ayının sonunda takımın süper yıldızı Wout van Aert yeri geliyor yarışın son anlarını kendisi domine ediyor yeri geldiğinde takım arkadaşı Christophe Laporte’a emekleri karşılığında yarış hediye ediyordu. Sonra nisan ayı geldi ve anıtsal klasiklerin en şatafatlıları, bildiğimiz tüm ezberleri bozdu.

Bisiklet Bir Takım Sporudur, Ama…

İstisnai yetenekler, genelgeçer kabul ettiğimiz kuralları yıkıp yok edebilirler. Tadej Pogacar da bir süredir bu işle meşgul. Onun için “Yeni Yamyam”, “Canavar” gibi lakaplar kullanılsa da ilk bakışta kendi halinde bisiklet sürmekten keyif alan bir çocuk gibi görünüyor. Fakat 24 yaşındaki bisikletçi şimdiye kadar yaptıklarıyla çoktan tarihe geçti.

İki kez Fransa Bisiklet Turu şampiyonu Pogacar, anıtsal klasikler koleksiyonuna bu yıl da Ronde van Vlaanderen ile üçüncüsünü ekledi. Daha önce kazandığı Il Lombardia ve Liège-Bastogne-Liège yarışları profilleri itibariyle genel klasmancılara, yani onun tarzına daha uygun görünen yarışlardı. Fakat Pogacar’ın Ronde’de elde ettiği zafer sonrası önümüzdeki yıllarda beşlemeyi tamamlamak için uğraşacağına neredeyse herkes emin. Bunun için aşması gereken en zorlu adım Paris-Roubaix olacaktır belki ama söz konusu Pogacar olduğunda şu an hiçbir şey imkânsız görünmüyor. Neden mi?

Geçen sene sprintte kaybettiği Ronde’yi bu sene işi o noktaya bırakmadan çözdü Pogacar. Çünkü kısa mesafeli de olsa sert yokuşlar onun atak yapabilmesi için yeterli. Bu atakları yapacağı noktayı seçerken de birden fazla alternatif düşünebiliyor. Bunun da iki sebebi var: 273 kilometre ile Milano-San Remo’dan sonraki en uzun mesafeli klasik olan Ronde’de bu kadar uzun yol kat ettikten sonra hala depoda enerji saklayabilen nadir bisikletçilerden birisi o. Öte yandan çok iyi bir zamana karşıcı olması, yaptığı keskin ataklardan sonra tek başına uzun mesafeler gidebilmesini sağlıyor.

Birkaç yıl sonra biraz daha kilolanıp kas kütlesini arttırmış, sprintini biraz daha güçlendirmiş bir Pogacar, Paris-Roubaix’yi de Milano-San Remo’yu da kazanır mı, bence kazanır.

_{Görsel: Cyclingnews}

Rekabetin Baskın Yüzü

Wout van Aert mükemmel bir bisikletçi, aksini kimse iddia edemez. Ona “ebedi ikinci” yakıştırması yapmak da büyük haksızlık! Aslında tek günlük klasiklerde ve Fransa Turu’nda aldığı dereceler, yaptığı olağanüstü işler bize bir “ebedi ikinci” den çok daha fazlası olduğunu gösteriyor. Ama ezeli rakibi ile anıtsal klasiklerde karşılaştığında şimdiye kadar aldığı sonuçlar, ona bu istemediği lakabı getiriyor.

Evet, Wout van Aert bu yıl takviminde Ronde van Vlaanderen ve Paris-Roubaix’nin altını kalınca çizmişti muhtemelen. Fakat her iki yarışta da aradığını bulamadı. Üstüne üstlük Roubaix’deki tarihi velodromda, ezeli rakibi Mathieu van der Poel zafer için çizgiyi geçerken o, bir tur geriden fotoğrafa dahil oldu.

Yazının bu kısmı van der Poel’den ve onun tarihi Paris-Roubaix zaferinden bahsetmek üzere ayrılmıştı. Ancak van Aert, van der Poel ikilisini birbirinden ayırmak neredeyse imkânsız. Eh, bu noktada yazarın biraz da van Aert sevgisinin ağır bastığını belirtmeden geçmeyelim. Yine de van der Poel’un hakkını vermek gerek!

Önceki senelerde kazandığı iki Ronde van Vlaanderen’in yanına bu yıl Milano-San Remo ve Paris-Roubaix zaferlerini ekledi van der Poel.  Özellikle Paris-Roubaix’deki form durumuyla da rakiplerinin yanında çok istisnai bir yetenek olduğunu kanıtladı.

Rekabetin devam filmi bu sene Fransa Turu’nda çekilecek. Van der Poel bu formunu orada da devam ettirirse benim gibi van Aert fanlarının canını bir miktar sıkmaya devam edecek!