Fransa Trump’ını buldu mu?

17 Kasım’da Fransız gazeteci, yazar ve televizyon yorumcusu Eric Zemmour’un “halkı kin ve nefrete yönlendirmek” ve “aşağılamak” suçlarından yargılandığı davanın ilk duruşması görüldü. Daha önce de defalarca benzer suçlardan yargılanmış, iki defa da mahkum olmuş Zemmour’un, bu hafta sonu Londra Royal Institute’te yapacağı konuşma, büyük ihtimalle bu sebeple iptal edildi.

Bu kısa haber, önemli olmayabilirdi. Neticede dünyanın her yerinde benzer söylemler bırakalım yükseliş göstermeyi, kimi ülkelerde iktidarda. Ama haber de bu sebeple önemli çünkü Eric Zemmour, Nisan 2022'de yapılacak başkanlık seçimi anketlerinde kendine sistematik olarak ikinci ya da üçüncü sırada yer buluyor. 

Emmanuel Macron’un oy kaybına rağmen önde götürdüğü anketlerde, iki aşırı sağcı Zemmour ve Marine Le Pen, her hafta ikincilik pozisyonu için kapışıyor. Fransa’da başkanlık seçimleri iki turlu. Dolayısıyla Zemmour meselesini hafife almamak gerekiyor. Bir iki ay önce adaylığı düşünülmeyen biri, sona kalan iki adaydan biri olabilir. 

Zemmour, senelerin gazetecisi. Özellikle son 10 senedir televizyon kanallarının gözde yorumcusu ve programcısı. 2014’te kaleme aldığı “Fransız İntiharı” kitabı yarım milyona yakın satışla popülerliğinin iyice tabana yayılmasına yol açtı. Yeni çıkan “Fransa Son Sözünü Söylemedi” kitabı ise sonbahardan beri çok satanlarda. Zemmour da siyasi kampanyasını, kitabının tanıtım toplantıları şeklinde yürütüyor. Henüz resmi olarak başkanlığa aday değil. Kesin kararını vermediğini söylüyor. Başkanlığa aday gösterilmesi için milletvekili, senatör, belediye başkanı gibi 500 seçilmiş siyasetçinin imzasına ihtiyacı olduğunu da belirtelim. Ulaşılması zor bir hedefe benzemiyor.

Aşırı sağcı olduğu iddialarını Stalin tarzı propaganda diye geçiştiren Zemmour, De Gaullecü ve Bonapartist olduğunu söylüyor. Cezayirli Yahudi Berberi kökenleri sebebiyle, Avrupa aşırı sağının sıklıkla karşılaştığı antisemitizim suçlamaları konusunda kafası rahat. Ama İkinci Dünya Savaşı’ndaki Nazi işbirlikçisi Mareşal Petain hükümetinin Yahudileri koruduğunu ileri sürecek revizyonist fikirlere sahip.

Bırakalım illegal durumdaki göçmenleri, göçmenliği tamamen yasaklamayı amaçlıyor. Fransız toplumunun erkekliğini yitirdiği fikriyle büyük bir feminizm karşıtı. LGBTİ+ hareketine “gay ideolojisi” diye saldırmasıyla da meşhur. Kapitalizme, bireyselleşmeyi körüklediği ve aile değerlerini çözdüğü gerekçesiyle karşı. 

Yargılandığı duruşmada, anne babası olmayan sığınmacı çocuklar için sarf ettiği “hepsi hırsız, katil, tecavüzcü” sözleri dava konusu. Herhalde üslubunun gerektiğinde ne kadar sertleşebileceğini anlatan bir örnektir. Bunun yanı sıra prestijli Institut d’Etudes Politiques (IEP) mezunu, yıllarca merkez sağın amiral gemisi Le Figaro’da kalem oynatmış Zemmour, Fransız dilini yetkin kullanan gazetecilere verilen Prix Richelieu’nün de sahibi. 

Marine Le Pen’in bile kullanmaya çekindiği “büyük yer değiştirme” teorisi hep dilinde. Buna göre göçmenler ve azınlıklar Fransız nüfusunu ele geçirecek. Bunu engellemeye aday.

Her ne kadar Donald Trump’a benzetilse de ABD’den uzaklaşmayı ve Rusya ile yakınlaşmayı savunuyor. AB müdahalelerini engelleyip Fransız ekonomisini kurtarmak gibi Brexitvari, NATO’nun askeri kanadından çıkmak gibi DeGaullecü görüşleri var. 

Londra’ya İngiltere’deki zengin Fransız diasporasından destek almak için gittiği sır değil. Bu, Macron dahil önceki başkanların da başvurduğu bir yöntem. Ama güvendiği tek maddi destek İngiltere’de değil. Vivendi grubun ve Zemmour’un boy gösterdiği CNews kanalının sahibi Vincent Bolloré de arkasında. Yatında Nicholas Sarkozy’yi ağırlayacak kadar devletin üst kademelerine yakın olan Fransız milyarderin başı yargıyla dertte. Üç sene önce Togo’daki bir yolsuzluk sebebiyle gözaltına alınmasından beri bir zamanlar yakın olduğu başkan Macron’a savaş açmış durumda.

Seçimleri ikinci turda Macron’un kazanması bekleniyor. Ancak aşırı sağ oyların toplamda %30’a varması, Macron’un kabinesini sağcı bakanlarla doldurması ve anketlerde en yüksek oy alan solcu adayın ancak beşinci sıraya acıkabilmesi, Fransa’nın dümeni iyiden iyiye popülizme kırdığını gösteriyor. 

Dünyadaki ülkelerin önemli bir kısmında siyasi alt üst oluş hız kesmeden devam ediyor. Bunları inceleyip size sunmaya devam edeceğiz efendim.