Retrospektif 2022

Güncel tartışmalarda çok bahsi geçmese de gelecekte 2022’yle birlikte anılacak olayların başında dünya nüfusunun 8 milyarı geçmesi yer alacak muhtemelen. Üstelik dünya nüfusunun artış hızı 1950’den sonraki en düşük seviyesinde, 2020’de %1’in altına düşmüş durumda. Birleşmiş Milletler’in tahminlerine göre 2020’de 8,5 milyara, 2030’da 9,7 milyara ulaşacak popülasyonun 2080’lerde 10,4 milyara ulaşması ve yüzyıl sonuna kadar o seviyelerde kalması bekleniyor. “Koca Yaşlı Deli Dünya” başlıklı bu senenin ilk yazılarından birinde “nüfus sorununu” gündeme getirmiştik. 19. yüzyıldan bu yana nüfus ve kaynaklar arasında büyüyerek devam edecek farkın yaratacağı kıtlık ve felaketler etrafında şekillenen Malthuscu düşünme biçiminin yanlışlanmasına rağmen nasıl bugün hâlâ dünyada popülerliğini koruduğunu tartışmıştık. Nüfus artışıyla ilgili korkularımızı bir yana bırakıp “nasıl bir nüfus?” sorusuna yoğunlaşmayı önermiştik:

Esas meseleyi nüfus artışı ya da fazla nüfus sorunu olarak koymak önümüzü görmemizi engelliyor. Nüfus sorununa, demografik ve mekânsal dengeyi merkeze alarak, kaynakların adil paylaşımı konusunu unutmadan yaklaşmanın insana, doğaya, yeryüzüne çok daha faydalı olacağı açık. … İlla bir şeyden korkacaksak, Malthus’un önerdiği gibi nüfustan korkmak yerine, üretme ve dağıtma biçimlerimizin ve ilişkilerimizin kabul edegeldiğimiz halinden ve onların yol açtığı nüfusun ve kaynakların mekânsal, coğrafi ve yapısal dengesiz dağılımlarından korkalım.