Tek Yol Senin Yolun

Özüm Demirel

Ülkemiz için de dünya için de çok zorlayıcı ve fakat dönüştürücü bir süreçten geçiyoruz kolektif olarak. Bir tarafta varoluş çabası, özgürlük savaşı, kaybedilenlerin yası, belirsizlik kaygısı… Öte yanda yardımlaşma, paylaşma, birlik olma çağrısı; yaratıcı ifadeler ve yapıcı eylemlerle çözüm bulma çabası…

Bu süreçte bazımız kaybettiğinin yasını tutamayacak denli canhıraş bir kavgada. Bazımız giderek özkütlesi artan bir suçluluğun ve çaresizliğin kıskacında. Bazımız da anlam veremediği, istemediği her şeyin hesabını “öteki”nden soruyor. “Bana benzemeyen herkes hasta, benim yolumdan gitmeyen herkes suçlu” diyor. Tüm dünyayı sarsan tektonik bir depremin ortasında “karşı“ tarafa savaş açıyor. Bazımız da en doğru yolu “bulmak,” en iyi yöntemi “uygulamak,” iyileşmenin ve dönüşmenin “sırrını” çözmek için kendine “lider” arıyor.   

Psikoterapist ve psikoanalist olarak yola ve yolcuya dair onlarca eğitim aldım, yıllarca mesai harcadım ve henüz herkese uygun olan bir reçeteye rastlamadım. “Buldum, bildim, benim dediğim“ diyen, sabit fikirli  “uzman görüşlerini,” hipnotize eden “guru söylemlerini” çokça dinledim, dinledikçe de uzaklaştım. Bireye soru sormayan, sordurtmayan; kendini özgün bir şekilde ifade etmesi ve gerçekleştirmesi için alan açmayan, “hasta, bozuk, eksik” yaftası altında ahkam kesen çokça öğreti okudum, okudukça dogmadan kaçtım. 

İyileşme, bozuğu düzeltme, eksiği kapatma manueli değil; yarayı sarabilme, hikayeyi değiştirebilme yolculuğudur. Dönüşüm, bireyi “en iyi“ haline ulaştırmak için uygulanan 5 kural, 10 adım değil; biricik sesini bulma, yaratıcı vizyonunu gerçekleştirme, deneyimlerini özgürleştirme yolculuğudur. 

Peki bu nasıl bir yolculuk? 

Senin için yolun nasıl olduğunu, nereye gittiğini bilemem, söyleyemem. Ve fakat adım atabilmen için soru sorabilirim, deneyimlerine şahitlik edebilmek için yol arkadaşı olabilirim.

Belki sade, sakin bir ana yerleşip, derin bir nefes alırsın ve kendine sorarsın:

Kalbimi ne ağrıtıyor? Ruhumu ne çağırıyor? Neyi düşlerken buluyorum kendimi? Neye dikkat ve emek veriyorum? Neye para ve zaman harcıyorum? Neyi merak ediyor, neden besleniyor, neye dair konuşuyorum? Neden, niye korkuyor; neyi, nasıl seviyorum?

Yeni adımlar attıkça, farklı deneyimler yaşadıkça kendimizi keşfedebilir, yolumuzu bulabiliriz. Deneyimlerimizden öğrendikçe, gerçekliğimizi kabul ettikçe kendimizle samimi bir diyalog kurabiliriz. Özfarkındalık ve empati geliştirdikçe birbirimizi anlayabilir, yol anılarımızı paylaşabiliriz. Ve ancak o zaman özgün ve özgür sesimize, kolektif bilincimize, doğal dengemize hakettiği değeri verip yaşamla uyumlanabiliriz. 

Bu narsisistik bir “Bana ne, ne istersem onu yaparım” söylemi değil; aksine empatik bir “Ben bu yolda neye ihtiyaç duyuyorum, ne istiyorum? Ve bu hakları benden farklı da olsa benim gibi değerli başka bir canlıyla nasıl paylaşabilirim?” sorusudur. 

Çünkü yargıladıkça, yaftaladıkça, yasakladıkça değil… Yaşadıkça, yaşattıkça ve yarattıkça kendi yolumuzu bulabilir, özümüze dönüşebiliriz. 

Carl Jung Liber Primus’u şu sözlerle açar:

Size ne kurtarıcı, ne kanun koyucu, ne de usta öğretmen olacağım. İnsanları koyuna değil, koyunları insana çevirmek gerekir. Çoban olmak isteyenler, insana koyun muamelesi yapıyor. İnsan onurunu ihlal ediyor. Ruh doktoru olmak isteyenler, insanları hasta olarak görüyor. İnsan onurunu incitiyor. Birinin hasta ve koyun olduğunu söyleme hakkını sana kim veriyor? Önce ona özdeğerini ve insan onurunu hatırlat ki, yükselişini ya da düşüşünü deneyimlesin, kendi yolunu bulabilsin. 

Tek bir yol var ve bu, senin yolun.

Herkesin kendi yolundan gidebildiği; özgür, aydınlık ve yaşam dolu günlere…