Yeniden İstanbul

Bültenden uzak kaldığımız süreçte iş ve şehir değişikliği gibi radikal değişimlerle meşguldüm. Antalya’dan İstanbul’a geri taşındım. Uzun bir aradan sonra bu “mega şehre” yeniden adapte olmak biraz zor oldu, ama zamanla alıştım ve hiç gitmemişim gibi temposunda kayboldum.

Pandemi döneminde ne kadar az konsere etkinliğe gidebildiysem, İstanbul’a döndüğümden beri de neredeyse hiç durmadan etkinliklerdeyim. Bir sürü konser, festival, gösteri vs. izledim, mutfağında bulundum ve dahil olmaya devam ediyorum. Kısacası “sahalara döndüm.” 😎

Katıldığım konserlerden bazı notlarımı ilerleyen bültenlerde okuyabileceksiniz. Ama şimdiden birkaç ipucu vereyim:

• Gaye Su Akyol’un ilk Harbiye konserinde “oradaydım”. İnanılmazdı! Çok iyi çalışılmış bir “şov” vardı sahnede. GSA’yı yıllardır büyük bir ilgi ve merakla yakından takip eden birisi olarak bu konseri ve bizzat GSA olgusunu uzun uzun yazmak istiyorum. Ne mutlu ki konseri kayıt altına aldı sanatçı, yavaştan yayınlamaya başladı da, buradan izleyebilirsiniz şimdilik: 

• Mor ve Ötesi Senfonik projesini ilk kez canlı izleyebildim. Onu izlerken fark ettim ki ne kadar çok “senfonik” proje yapılır olmuş son zamanlarda. Sadece bu yaz görebildiğim Selda Bağcan’dan Hayko Cepkin’e Mor ve Ötesi’nden Erdal Erzincan’a onlarca “senfonik” proje konseri oldu. Bu da yine üzerine yazacağım ayrı bir konu olacak. Mor ve Ötesi Senfonik nasıl bir şeydir dersiniz sizi videoya alalım:

• Sonunda ilk defa bir Yıldız Tilbe konseri deneyimleyebildim, yapılacaklar listemde bir maddenin daha üstüne çizgi çekildi. (Ama işlerden ötürü pek odaklanamadım, en az bir kez daha gitmem gerekecek sindirebilmem için.)
  
• Nekropsi’nin 28 yıl aradan sonraki Harbiye konserindeydim. Bu da apayrı bir vakaydı, üzerine biraz daha düşünmem gerek yazabilmem için.
• Ve bunlardan çok önce, yazın, pandemi sonrası ilk doğru düzgün (yani kanlı canlı) konsere Antalya Müzesi’nin muhteşem bahçesinde, Antalya Devlet Opera ve Balesi’nin sanatçılarını dinlemeye gittim. Eşsiz bir akşamdı. Her şey o kadar gerçek üstüydü ki konsere gittiğim arkadaşımla mutluluk göz yaşları döktük dinlerken (gerçek). Aşağıda bir haber videosu var, videoda beni bulana ödül çikolatalı gofret!

• Hala oturup müzik dinleyemiyorum, yeni şeyler keşfetmeye pek açık hissetmiyorum. Bu durum ne zaman düzelecek bilmiyorum, üstüne düşünmek de istemiyorum. Belki siz hala bir şeyler dinleyebiliyorsanız Efe Demiral’ın “Inside Out” albümünü tavsiye ederim her daim favorilerim arasından… 

Yeni bültenlerimizde daha seyrek, ama daha dolu içeriklerle görüşmek üzere! Görüşemediğimiz süreçte bize söyleyecekleriniz olduysa da lütfen bize yazın…