Ne zaman bir şefle sohbete otursam mutfağa girmeye nasıl karar verdiğine dair bir hikaye dinliyorum. Kimi, yemeğin merkez olduğu bir evde ailedeki kadınların mutfakta yemek pişirmesini izleyerek büyüyor, kimi de babasının müdavimi olduğu sofralarda tattığı lezzetlerle içindeki yaratma arzusunu besliyor. Nostalji, ilham veya amaç arayışının peşine düşüldüğü vakitlerde doğan kıvılcımlar, insanları tezgahın başına taşıyor.
Mutfakta karşılaşılan ilk zorluk, bir şefin kendi kimliğini yaratma süreci. Kültürel mirastan ilhamla gelenekseli özgün bir forma sokmak ya da alışılmadık malzemeler ve tekniklerle yenilikçiliğin sınırlarını zorlamak mutfak kimliğinde dengeyi bulana kadar uygulanan iki ayrı yaklaşım. Bir restoran inşa etmek ve müdavimler yaratmak ise kendi özgün karakterini bulmayı başaran her şefin bir sonraki adımı.
Bugün apéro’da yıllar evvel Galata’da bir masada kişiye özel kurduğu sofralar, tasarladığı yemekler ve anlattığı hikayelerle yolculuğuna başlayan Aras Çetin’leyiz. "Mahalle lokantası" olarak tanımladığı Zaaf’ın hikayesini dinlediğimiz Aras, bir şefin bol virajlı ama sonu tatmin dolu restoran yaratma sürecini aktarıyor.
Uğramadan geçme: Aras'ın Kurtuluş-Atina hattında alışveriş durakları İştah Açanlar'da. Zaaf'tan kuzu kol milanese tarifi ise Reçete'de.
- O sırada Aposto'da: Yeni bültenler, uzman kalemlerden makaleler ve podcast serileriyle zenginleştirmeye devam ettiğimiz Aposto Premium'u ilk ay sadece 6 TL'ye denemek isteyenler için özel kod, bültenin sonunda.
Afiyetler,
Reyhan
Her tabak bir hikaye midir? Zaaf'tan Aras Çetin anlatıyor
Levazım'ın "mahalle lokantası" Zaaf’ta şef Aras Çetin'in bol virajlı ama sonu tatmin dolu restoran yaratma sürecine tanıklık ediyor; meşhur trüflü ballı böreğin hikayesini dinliyoruz.

Fotoğraflar: Deniz Sabuncu
Pek çok başka kariyer tercihine kıyasla mutfağa girme kararı, genellikle tutku, gelenek ve başkalarını besleme arzusuyla örülen çok daha kişisel hikayelere dayanıyor. Çocukluk çağından itibaren biriktirilen deneyimler ve aile geleneklerinden başlayarak yemekle kurulan ilişki, zaman içerisinde katlanarak büyüyor. Bu ilk anılar, bir şefin mutfak anlayışında da belirleyici oluyor ve sonunda yarattığı her tabağa yansıyan bir mutfak kimliğini şekillendiriyor.
Dünyaca ünlü İtalyan şef Massimo Bottura, büyükannesinin yemeklerinin lezzetinden ve kullandığı tekniklerden ne denli etkilendiğini her fırsatta dile getiriyor. Çünkü Bottura için yemeğin duygu uyandırma ve hikaye anlatma gücünü ilk keşfettiği yer, büyükannesinin mutfağı. Aile mirasıyla kurduğu bu derin bağ neticesinde de kendini geleneksel İtalyan yemeklerini yeniden hayal eden, yeniliği geçmişinin nostaljik tatlarıyla harmanlayan bir mutfakla tanımlamaya başlıyor.

Bugün İstanbul gastronomisinde kendinden önce imza tabağı trüflü ballı börekle anılan Zaaf’ın kurucusu ve şefi Aras Çetin’le, hikayesini dinlemek için biraraya geliyoruz. Aras, "Herkesin masadaki bir şeye bir zaafı var. Masanın kendisine bile bir zaaf var. Her detayıyla kendimi ifade ettiğim bu mekanda insanların da kendi zaaflarıyla yüzleşmesini istiyorum" diyor ve mutfağa profesyonel olarak girmeye karar verdiği o geceye gidiyor:
"2016 yılında çalıştığım sektör, zor bir dönemden geçiyordu. Bir karar vermem gerekiyordu. Mutfakta vakit geçirmeyi çok sevmeme rağmen o güne kadar hiç tariflere bakarak yemek yapmamıştım. Hayatımı değiştirecek bu adımı atarken, mutfağı ve profesyonel olarak yemek yapmayı gerçekten sevip sevmediğimi görmek istiyordum. O gece ciddi bir şekilde oturup düşündüm, araştırmalar yaptım. MSA’da bir workshop’la başladım, çok vakit geçmeden de profesyonel eğitim için okula kaydımı yaptırdım."

MSA’da alınan eğitimin ilk aylarında üç gün okula gidip üç gün de restoranda çalışıyor. O süreçte Aras, ilk profesyonel mutfak deneyimini de Mikla’da ediniyor. Ardından zamanın iyi şef restoranlarından Lokanta Armut’ta, Burak Zafer ile çalışıyor. Ancak kariyerinin henüz başında olduğu bu dönemde çalıştığı restoranın ani bir şekilde kapanması, Aras’ı kendi hayallerini gerçekleştirmeye itiyor:
"Galata'da bir dairede 12-14 kişilik yemekler veriyorduk. Tabelası ya da açık bir adresi olmayan, biraz gizlilik üzerine kurulmuş bir sistemdi. Müşteriler bizi kulaktan kulağa öğreniyordu. Onlarla konuşup kaç kişi geleceklerini ve ne tür yemekler istediklerini soruyorduk. Etkinlik gününün sabahı gönderdiğimiz konumu takip ederek mekanımıza geliyorlardı. İçeri girdiklerinde onları kendilerine özel hazırlanmış bir masa karşılıyordu."

Galata’da kurulan sofralarda masaya konan her tabağın hikayesi Aras tarafından konuklara aktarılıyordu: Ürünler nereden geldi, niye bu ürün tercih edildi, kim tarafından üretildi… Konseptleri, kulaktan kulağa yayılıyor ve kısa sürede 2.000'in üzerinde misafir ağırlıyorlar. Ancak Aras çok daha büyük bir vizyonun peşinde.
Private dining konseptini daha geniş bir kitleye ulaştırmak için Galata’daki mekandan ayrılarak daha büyük bir yer arayışına giriyor. Mahalle belirleniyor, mekan bulunuyor, şantiye çalışmaları başlıyor. Ancak tam o sırada akla gelmeyecek bir senaryo gerçek oluyor: Pandemi başlıyor. Tam restoran açıldı derken, bir ay sonra tüm restoranlar kapanıyor. Ne mekanın konsepti ne de Aras’ın şef karakteri paket servise uygun olmasına rağmen bir hafta içinde paket servis menüsü hazırlanıyor.
Pandemi kısıtlamalarının hafiflemesiyle restoran yeniden açılıyor. Menü ve konsept kökten değiştirilerek Zaaf bir şef restoranı olarak yeniden konumlandırılıyor. Bu süreçte, burger ve sosisli menüsünden daha sofistike ve şef dokunuşuyla hazırlanan bir menüye geçiş yapılıyor. Müşterilerin eski menüye talepleri, yeni konseptle uyum sağlama sürecini biraz zorlaştırsa da kararlılıkla bu değişim hayata geçiriliyor. Sonunda, Zaaf yeniden tanımlanarak bugünkü karakterine kavuşuyor.

Şefin kimliği, ortaya çıkardığı yemeği
Belli bir seviyeye ulaşmış, kendini bulan her şefin bir tarzı var. Bugün artık bir tabağa baktığımızda o tabağın kime ait olduğunu anlayabiliyoruz. Her bir tabak, bir karakteri temsil ediyor. Peki, Aras'ın tabağı denildiğinde gözümüzde ne canlanmalı?
"Çok mükemmel görünmüyor. Kusursuz, hiçbir hata barındırmayan tabaklar benim tarzım değil. Amorf görüntülerden hoşlanıyorum. Biraz da bol kepçe olduğum söylenebilir çünkü bireysel yemektense insanların yemeği paylaşmasını ve etkileşimde bulunmasını istiyorum. Bir dönem minimalist yemeklere heves etsem de bu tarz restoranların bana hitap etmediğini fark ettim. Restoranımın da insanların yılda bir kez deneyimledikleri bir mekan olmasını değil, akıllarına her estiğinde ya da bir yemeği özlediklerinde geldikleri bir mekan olmasını istiyorum."

Zaaf ismi geçtiğinde, birçok kişinin aklına ilk gelen tabak trüflü ballı börek. Restoranın kimliğini en iyi şekilde yansıtan bu tabak, pandemi dönemindeki zor günlerde ortaya çıkan trüflü tava tostunun da devamı niteliğinde:
"Pandemide tost yapma fikri bana ilham verdi. En sevdiğim yemek makarna olsa da sabahları en keyif aldığım şey tost. Bu yüzden burada özel bir tost yapmaya karar verdim. Tava tostunu, akşamları ızgara antrikot pişirmek için kullandığımız platin üzerinde yaptık ve gerçekten çok sevildi. Restoranın dönüşüm sürecinde de bu tabağı kaybetmek istemedim. Trüflü tostu Yunan Saganaki tarzı bir versiyona dönüştürdüm. İç harcını değiştirmeden ekmek yerine baklava yufkasına sardım ve üzerine bal ekledim. Böylece hem göze hoş görünmesini hem de tadının zenginleşmesini sağladım."

Yaratıcı işlerle uğraşan herkeste olduğu gibi şeflerle sohbette de bir tabak ortaya çıkarken ilhamından hayaline tüm adımlarını epey merak ediyorum. Daha evvel Markus’un şefi Sinan’la (Büdeyri) sohbetimizde, yeni menü hazırlarken belirli kitaplara ya da şeflerin işlerine bakmaktan kaçındığını çünkü bu durumda kendisini istemsiz olarak başkalarını taklit ediyor gibi hissettiğini söylemişti. Sinan’la hemfikir olduğunu belirten Aras, hayalindekine yakın bir tabağın önce başkası tarafından tasarladığını fark edince benzerlikten kaçınmak için o tabaktan tamamen vazgeçtiğini söylüyor. Bu süreci bir menü yaratımı üzerinden anlatıyor:
"Sonbahar menüsünü tasarlamak benim için 35 yıl artı bir ay demek. Hayatım boyunca yaşadıklarım, gezdiğim yerler, yediğim yemekler ve gördüğüm fotoğrafların hepsi beynimde birikiyor. Bu deneyimler, menüye koyduğum tabağın oluşumunda etkili oluyor. Tabii ki sıfırdan bir şey çıkmıyor. Bir film izlerken, gördüğüm renklerden ya da tablolardan bile ilham alabilirim. Bir diziden, Instagram paylaşımından ya da arkadaşlarımın yediği bir yemekten... Gördüğüm ya da duyduğum her şey, kişisel algıma bağlı yeniden anlamlanıyor."

Bir şef, bir işletmeci
Yeme-içme sektörü Türkiye'de ve dünyada yaşanan her türlü krizden en çok etkilenen sektörlerin başında geliyor. Bir insan Twitter'da bir haber okuduğunda ilk tepkisi akşamki rezervasyonunu iptal etmek olabiliyor. Geçen hafta bir süreliğine kapalı kalan Instagram’ın dahi işlerini nasıl etkilediğinden konuşuyoruz. Sosyal medyada paylaşım yapma ihtimalinin azaldığı her durumda müşteriler rezervasyon iptaline meyilli oluyor. Aras, başta bu duruma pek anlam veremese de üzerine düşündükçe meseleye yaklaşımını değiştiriyor:
"İnsanların artık sosyal aktiviteler için limitli enerjileri ve bütçeleri var. Çoğu insan da ‘Buraya gideceksem, bu yemeği yiyip bu parayı ödeyeceksem, bunu göstermeliyim’ diye düşünüyor. İster kabul edelim ister etmeyelim fakat günümüz dünyasında herkes birer microinfluencer’a dönüştü. Ticaret yaparken genellikle fizibilite çalışmaları yapar, iyi ve kötü gün senaryolarını oluştururuz. Ancak bu hiç aklımıza gelmeyecek türden bir kötü gün senaryosu. Birebir insan teması olan bir iş yapmanın nihayetinde insanların ruh halleri hakkında da derin bir anlayış geliştirmek durumunda kalıyoruz. Her geçen gün daha da zorlaşan yönetimsel sorumluluklarımı yerine getirmeye çalışırken aşçılık benim için bir lüks haline geldi; çok özlüyorum."

Çeşitli uluslararası rehber ve listelere dahil olmasıyla artık İstanbul’un gastronomik bir destinasyon olarak Paris, Londra gibi muadilleriyle kıyası artıyor. Bu durum şehir gastronomisinde de rekabetçi bir ortam yaratıyor. Rehber ya da listeler çoğunlukla gittikleri her ülke için ayrı bir değerlendirme sistemi kurguluyor. Dünyada bir MICHELIN yıldızı alan sokak yemeği tezgahları da olmasına rağmen Türkiye’deki değerlendirme kriterleri şık tabak, şık ambiyans, minimalist sunumlar seviyesinde. Zaaf’ı "mahalle lokantası" olarak tanımlayan Aras’a "yıldız"lara dair görüşünü soruyorum:
"Yıllardır MICHELIN’in Türkiye’ye gelmeyeceğini düşünüyorduk. Şimdi ise durum değişti ve buradalar. Sektör silkelenip kendine geldi. Herkes kendine bir hedef koydu çünkü yıldız almak artık imkansız değil, ulaşılabilir bir noktada. Benim buradaki önceliğim müşterilerin tekrar yemeğe gelmeleri, restoranımı dostlarına tavsiye etmeleri gibi hususlar. Listeyi önemsemiyor değilim ama olursa pastanın üzerindeki çilek."

Sonrası…
2016 yılında bir gecede alınan kararla mutfağa atılan ilk adım ve aradan geçen yıllarda inşa edilen müdavimi bol bir mahalle lokantası Zaaf. Ağırlanan binlerce misafir, tanık olunan onlarca kriz, kulağa aşina kim bilir kaç hikaye. Aras, gün gelip de kendiyle özdeşleşen bu mekanın kapısına kilidi bir daha hiç açmamak üzere taktığında bu şehrin yeme-içme dünyasında bir şef olarak nasıl anılmak ister?
"Sektöre adım attığım ilk gün itibarıyla kendi yol haritamı çizdim. Elbette yol boyunca virajlar ve engeller oldu, yön değiştirmeler de yaşandı. Fakat her zaman herkesten farklı düşünmeye çalıştığımı ve kendi karakterimi yansıttığımı bilsinler; müşteri olarak da yemekten keyif alabileceğim tabaklar sunduğumu ve sıradan restoranlarla karşılaştırıldığında bir fark yarattığımı düşünsünler isterim. Bunun farkında olunması benim için en büyük ödül olur."
Şef Aras Çetin’in yeme-içme durakları
Kurtuluş-Atina hattında, peynirden şarküteriye Aras'ın alışveriş rehberi.

Kurtuluş sokaklarında gezmeyi çok seviyorum. Her sokakta sizi bir lezzet durağının karşılaması beni hep çok heyecanlandırıyor. Tuşba Meze Evi’nin kapısından girip şahane mezelerden alıp evde arkadaşlarla keyif yapabilirsiniz. Özellikle köz patlıcan ezmesini asla es geçmeyin.
Oradan çıkıp bir klasik olan Üstün Palmie’ye kendinizi atabilirsiniz. Paskalya çöreği almayı ihmal etmeyin. Güzel yıllanmış bir biberli Trakya eski kaşar ve mümkünse Atatürk Orman Çiftliği'nden cam şişede günlük süt ile tüketiniz.
Tarama bahane, esnafla sohbet şahane
Taksim Balık Pazarı’nda dolaşmak bana kendimi hep çok iyi hissettiriyor. Esnaftan alışveriş yaparken ayaküstü sohbet etmek şahane. Özellikle ev oturmalarında yine es geçilmemesi gereken en önemli duraklardan biri Tunç Balık. Somon füme, tarama, lakerda almadan dönülmemeli. Hemen karşısındaki Petek Turşu’da minik bir mola verip turşu suyu içebilir ve oradan da envai çeşit turşudan dilediğinizi alabilirsiniz. Oraya kadar gitmişken Muammer Usta’dan kelle söğüş yememek olmaz.
Peynir aşkına
Ben bir peynir aşığıyım. Peynir yemeyi, yemeklerimde kullanmayı, hatta arkadaşlarıma hediye olarak peynir almayı çok seviyorum. İstanbul’da Antre Gourmet ve Eataly en güzel peynirleri bulabildiğim yerler. Muhakkak dönem dönem oraları ziyaret ediyorum; peynirleri tadıp ve ufak da olsa sepetime birkaç çeşit atıyorum.
Kırmızı çizgi, şarküteri
Peyniri bu denli seven birinin şarküteri sevmemesi pek düşünülemez sanırım. Bu konuda ne yazık ki biraz tutucuyum, kolay kolay beğenmem. Yurt dışında çok iyi versiyonlarını yediğimiz için Türkiye’de özellikle sadece dana etinden yapılması şarküteri konusunda bizi bir dezavantajlı kılıyor. Ama yıllardır alışveriş yaptığım ve ailece kendilerini çok sevdiğim Dolapdere’deki Kozmaoğlu bu konudaki tartışmasız tek adresim. Hem restoranımda hem de kişisel hayatımda tüm ürünlerini çok severek yiyorum.
Rota: Atina
Son önerim de Atina’dan gelsin. Malum, uçakla 45 dakikalık bir mesafede ve bizim için şahane bir kaçış rotası. Atina, bana hep iyi hissettiren, çok güzel yemekler yediğim ve kafa olarak da sıfırlanıp döndüğüm bir şehir.
Yurt dışında en sevdiğim aktivite, her zaman market gezmek. Saatlerce sıkılmadan her reyonu gezebilirim. Atina için nokta atışı tek bir adres verecek olursam kesinlikle Ergon House derim.
Mekanda hem lezzetli yemekler yiyip bir şeyler içebilirsiniz hem de market alışverişi yapabilirsiniz. Şahane çeşitleriyle peynir ve şarküteri tadıp yanınızda getirebilirsiniz. En güzel kısmıysa dilediğiniz peynir ve şarküterilerden bir tabak yaptırıp barında oturarak onları yemek. Atina’ya giderseniz sakın ola Ergon House’u es geçmeyin.
Editörün notu: Yolu Atina'ya düşenlere, daha fazla öneri isteyenlere: Atina'nın yeme-içme sahnesini ve kültürel kimliğini keşfe çıktık. "Atina'da bir hafta sonu: Ne yemeli? Ne içmeli?" sorusunun yanıtı bu sayıda.
Zaaf’tan kuzu kol milanese tarifi
Levazım'ın mahalle lokantası Zaaf'ın şefi Aras Çetin'den uğraşı çok, lezzeti bol kuzu kol milanese tarifi.

Reçete: Aras Çetin
Belli bir seviyeye ulaşmış, kendini bulan her şefin bir tarzı var. Bugün artık bir tabağa baktığımızda o tabağın kime ait olduğunu anlayabiliyoruz. Her bir tabak, bir karakteri temsil ediyor. Peki, Zaaf’ın şefi Aras Çetin'in tabağı denildiğinde gözümüzde ne canlanmalı?
"Çok mükemmel görünmüyor. Kusursuz, hiçbir hata barındırmayan tabaklar benim tarzım değil. Amorf görüntülerden hoşlanıyorum. Biraz da bol kepçe olduğum söylenebilir çünkü bireysel yemektense insanların yemeği paylaşmasını ve etkileşimde bulunmasını istiyorum. Bir dönem minimalist yemeklere heves etsem de bu tarz restoranların bana hitap etmediğini fark ettim. Restoranımın da insanların yılda bir kez deneyimledikleri bir mekan olmasını değil, akıllarına her estiğinde ya da bir yemeği özlediklerinde geldikleri bir mekan olmasını istiyorum."
Aras, hayalindekine yakın bir tabağın önce başkası tarafından tasarladığını fark edince benzerlikten kaçınmak için o tabaktan tamamen vazgeçtiğini söylüyor. Bu süreci bir menü yaratımı üzerinden anlatıyor:
"Sonbahar menüsünü tasarlamak benim için 35 yıl artı bir ay demek. Hayatım boyunca yaşadıklarım, gezdiğim yerler, yediğim yemekler ve gördüğüm fotoğrafların hepsi beynimde birikiyor. Bu deneyimler, menüye koyduğum tabağın oluşumunda etkili oluyor. Tabii ki sıfırdan bir şey çıkmıyor. Bir film izlerken, gördüğüm renklerden ya da tablolardan bile ilham alabilirim. Bir diziden, Instagram paylaşımından ya da arkadaşlarımın yediği bir yemekten... Gördüğüm ya da duyduğum her şey, kişisel algıma bağlı yeniden anlamlanıyor."

Sırada Aras’ın mutfağından uğraşı çok, lezzeti bol kuzu kol milanese tarifi.
Malzemeler
Kuzu için
- İnciksiz kuzu kol
- 1 adet soğan
- 1 baş sarımsak
- 1 adet limonun kabuğu
Risotto için
- 250 gram Arborio veya Carnaroli pirinç
- 1 adet soğan, brunoise doğranmış
- 100 ml beyaz şarap
- 100 gram tereyağ
- 100 gram parmesan
- 0.5 gram safran
Sos için
- İlikli kemik suyu
- Antep karası cinsi kuru üzüm
- Tereyağı
Yapılışı
- Kuzu kol bolca tuzlanıp ızgarada veya döküm tavada karamelize edilir. Ardından gelişigüzel kesilmiş soğan, birkaç diş sarımsak ve birkaç parça limon kabuğu ile bir fırın kabına alınır. Üzeri kapatılıp 140 derecede kolun büyüklüğüne göre 4-4,5 saat kadar fırınlanır.
- İç sıcaklığı 98 dereceye ulaştıktan sonra bağ dokuları parçalanabiliyorsa kuzu kolumuz hazır. Kemiklerinden ayrılarak kendi pişme suyunda demlendirilip servise hazır hâle gelmesi beklenir.
- Risotto için soğanlar zeytinyağında sotelenir. (Ben tercihen iyice karamelize olup içlerindeki doğal şekerin ortaya çıkmasını seviyorum.)
- Soğanların üzerine pirinçler eklenip kavurmaya devam edilir. Her bir pirinç tanesinin yeteri kadar kavrulduğundan emin olduğunuz noktada beyaz şarap eklenir tavanın dibi sıyrılarak çektirilir. Şarap tamamen çektikten sonra da öncesinde bir süre suda beklettiğimiz safran ilave edilir.
- Pirinçler pişene kadar suyunu çektikçe üzerine kepçe kepçe kaynar su ilave edilir ve pişene kadar ilave etmeye devam edilir. Dişe dokunur bir kıvama geldiğinde ateşin altı kapatılıp önce tereyağ ardından da parmesan ilave edip tavayı sallamaya veya hızlı bir şekilde karıştırarak kıvam alması, bizim tabirimizle bağlanması sağlanır.
- Sos için elimizdeki ilikli kemik suyu yüksek ateşte çektirilir. İçindeki sıvı miktarı azalıp kıvamı yoğunlaşmaya başlayınca Antep karası kuru üzümler eklenip blender ile çekilir.
- Karışım süzülüp tekrar ocağa alınır. Kıvamı yoğunlaştıktan sonra ateşten alıp parça parça soğuk tereyağı ile hem kıvamı artırılır hem de dokusu daha parlak hâle getirilir.
- Tabaklama: Tabağa önce risotto, üzerine kuzu kol yerleştirilip, en son sos gezdirilir. Son adımda taze kekik yaprakları ve taze çekilmiş değirmen karabiber ile servis edilir.
Afiyet olsun.
Sürdürülebilir lezzetlerle rüya tadında bir yolculuk: Susona Bodrum

Bir apéro okuru için gastronomi sadece bir deneyim değil, mutfağın ve dünyamızın kalbinin attığı kapsamlı bir serüven. Yerelin peşine düşülen yolculuklar, damakta arzulanan özel tatlar ve dünyamızın kısıtlı kaynaklarına karşı saygılı tüketimin verdiği benzersiz his, bu serüvenin kilit heyecanları.
Yereli ve sürdürülebilirliği destekleyen mutfak anlayışıyla, duyulara hitap eden eşsiz bir gastronomi deneyimi sunan Susona Bodrum, apéro okurunun kalbini çalacak ve her detayıyla gastronomi heyecanını katlayacak oldukça özel bir adres.
Hilton’un lüks markası LXR Hotels & Resorts’un Türkiye’deki ilk oteli olan Susona Bodrum, sadece lüksün ruha dokunan bir keyif ve huzur sunduğu konaklama deneyimiyle değil, aynı zamanda sürdürülebilir gastronomi dünyasında da iddialı. Susona Bodrum ve ev sahipliği yaptığı Michelin Rehberi'nde tavsiye edilen adresler arasında yerini alan Malva Restoran, mutfakta sürdürülebilirliği ve yerel lezzetleri eşsiz dokunuşlarla harmanlayan gastronomik bir rüya ile misafirlerini büyülüyor. Ege’nin taptaze lezzetleriyle hazırlanan mikro-yerel ve vegan tatlarla 2021 yılında World Luxury Awards tarafından “En İyi Lokal Menü” ödülüne layık görülen Malva, damaklarda unutulmaz izler bırakıyor.
Atık yönetimi ve sıfır atık ilkelerini benimseyen Susona Bodrum’un mutfak operasyonları, yenilikçi ve sürdürülebilir gastronomi anlayışıyla öne çıkan Şef Kaan Yıldırım’ın yönetiminde. Büyüdüğü topraklardaki üreticilerle yakın iş birliği içinde çalışan, hayal gücünü tutku ve teknikle birleştiren Yıldırım’ın liderliğindeki mutfak, Susona Bodrum’un mutfak vizyonuna değer katarken misafirlerine de unutulmayacak bir rüya armağan ediyor.
Zerafetin ve lüksün birleştiği Susona Bodrum ile siz de sürdürülebilir gastronominin ve benzersiz anıların tadını çıkarabilirsiniz.

🍇 apéro'da geçen Cumartesi, bağa düşen "ben"lerle üzümlerin beneklendiği "véraison" dönemini mercek altına aldık. Véraison biterken, üzümün yaşamın dönüşümünü renkleriyle gösteren yolculuğunu Selin Osmanoğlu anlattı.
Bu coğrafyada üzümün hikayesi büyümekle sınırlı değil elbet. Bağların ve şarapçılık geleneklerinin tarihe karışmasına izin vermeyen üreticileri konuk aldık. Türkiye’nin dört bir yanında yetişen yerel üzümlerin keşif, canlanış ve varoluş hikayelerini biraraya getirdik.
🗞️ apéro gazete'de bu hafta: Pete Wells, son yazısında teknolojinin yeme-içme dünyasına etkilerine odaklanıyor. Burak Beşer, kurucusu olduğu mekanlardaki sürdürülebilirlikle ilgili çabaları "entropi" kavramı üzerinden aktarıyor.
- Dahası: Kabak, ricotta ve fesleğenli yaz makarnası tarifi Reçete'de. Yalın ve taze.
Aposto Premium'da neler var?
- Mobilite, yapay zeka, fintech, sürdürülebilirlik, finans gibi yükselen endüstrilerden gelişmeleri ve içgörüleri aktaran premium bültenler.
- Dünyanın ve Türkiye’nin gündeminden gelişmeleri küresel bir perspektifle aktaran analizler.
- Yemekten seyahate, edebiyattan kültür-sanata entelektüel dünyanı besleyecek üyelere özel makaleler.
- Aposto Radyo için hazırladığımız 30’un üzerinde orijinal podcast ve sesli belgesel.
- Aposto etkinlik ve buluşmalarına katılma fırsatı.
- Aposto'nun tüm arşivine ve güncel yayınlara sınırsız erişim.
Aposto Premium'u Siesta2024 koduyla ilk aya özel %90 indirimle başlatabilirsin.






