<img src="https://images.aposto.com/2026/2/5/1774615664365.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; McCartney'nin dönüşü:&nbsp;Paul McCartney, Andrew Watt prodüktörlüğünde hazırlanan yeni albümü The Boys of Dungeon Lane'in 29 Mayıs’ta yayımlanacağını açıkladı ve Liverpool’daki çocukluk anılarına dayanan çıkış şarkısı “Days We Left Behind”ı yayımladı.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Açıklama:&nbsp;Son yıllarda kitap, belgesel ve dünya turneleriyle üretimini sürdürmeye devam eden sanatçı, albümün genelinde savaş sonrası Liverpool’da geçen gençlik yıllarını ve özellikle John Lennon’la bağlantılı mekanları konu aldığını belirtti.</li></ul>

Duende

“Bazen de albümlerden önce yayımlanan single’ları hemen dinlememek gerek” diye düşündüm MAYHEM&nbsp;başlıklı yeni Lady Gaga albümünü ilk açtığımda. Lady Gaga müzikal olarak inişli çıkışlı kariyerine bir şekilde yine ayakta kalmayı bilerek devam ediyor. Şubat'ın ilk günlerinde çıkan&nbsp;Abracadabra’yı dinlediğim anda şarkı beni aşırılığı ile tokatlamıştı. Bu şarkıyı tek kelimeyle açıklamak gerekirse “fazlalık” sıfatını gönül rahatlığıyla kullanabilirim. Dinleyicinin gözünü daha ilk dinlemede boyamış olmasına hiç şaşırmıyorum. Prodüktörlüğünün bu kadar iyi yapılması şans değil fakat bu şarkının&nbsp;over-produced&nbsp;olduğu yani pişmiş aşa su katıldığı gerçeğini değiştirmiyor. Açıkçası şarkıyı dinlediğimde, kafamda albümün genel sound’unu beğenebileceğime dair bazı fikirler oluşsa da albüme dair pek umudum yoktu. Abracadabra&nbsp;iyi fikirler ve harika bir köprü bölümü içerse de uzun zamandır bu kadar kalabalık bir şarkı dinlememiştim. İşin enteresan kısmı ise abartılı çıkış single’nı beğenmeyip açılış şarkısı Disease'i yetersiz bulduğum albümün geri kalanına daha ilkini dinlemede bayılmış olmam. Bir anlamda tükürdüğümü yaladım diyebiliriz.Bir karaktere oturtamadığım biçimde kaotik olduğu için beğenmediğim Abracadabra, hayranlar tarafından çok sevildiği için konserlerde inanılmaz eğlendirecektir, hayran faktörü önemlidir her zaman. Synth temelli ve akılda kalıcı nostaljik bir havaya sahip Garden of Eden’la albüm sakinleyip rayına oturuyor. Pink’in şarkılarına benzeyen pop-rock yapısıyla dikkat çeken, kişisel çatışmalar ve medya eleştirisi de içeren Perfect Celebrity, Gaga’nın vokal ve icra konusundaki farklı türlere yatkınlığını ortaya koyuyor.Genel olarak büyük hayranı olduğum ilk albüm The Fame ve Born This Way’in ortalaması gibi düşünülebilir bu albüm. Modern bir enerjiyle bu iki albümün nostaljisini güzelce toparlamış. Andrew Watt, Cirkut, Gesaffelstein imzalarını gördüğümüz albümde özellikle Gesaffelstein, insanın içine işleyen bas yürüyüşleri ve karanlık synth tonlarıyla imzasını anında hissettiriyor. Bu elektro-tekno prodüktörünün katkı sunduğu Killah parçasında David Bowie’den Fame’in funk gitar riff’lerini duyulsa da ilk dinlediğimden beri şarkının Prince'e bir saygı duruşu olduğunu hissediyorum. Punk, new-wave efsanesi Blondie’yi andıran bir disko (özellikle de Italo disco) hiti olan Zombieboy albümdeki favori şarkım. Don’t Call Tonight'ın temelini funk ve disko oluşturuyor. Vocoder kullanımı, gittikçe yükselen köprü bölümüyle desteklenen, naftalin kokmayan tatlı bir nostalji barındıran parça gayet olgun tınlıyor. Zaten albüme dair hissiyatım bu olgunluk etrafında gelişiyor. Albümü dinlerken kafamda canlanan fikirlerin başını albümün biraz aceleye gelmiş gibi hissettiriyor olması çekiyor. Gaga’nın başrol oyuncularından biri olduğu Joker: Folie à Deux’nün izleyici tarafından beğenilmemesi albüm sürecini hızlandırdı mı bilemem ama bu olasılığın altını çizebilirim.<img src="https://images.aposto.com/2025/2/1/1742220662326.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Albümde endüstriyel tandanslı pop, rock ve disko sorunsuzca iç içe geçmiş. Bu gerçekten hakkı verilmesi gereken, herkesin başaramayacağı bir iş. Gaga, pop köklerini çok sağlam bir duruşla evrimden geçirmeyi bilmiş. Sanki her şey kendiliğinden gelişmiş gibi rahat bir hava hakim.Hatırlarsanız sanatçı Artpop sonrası Tony Bennett ortaklığında Cheek to Cheek'i kaydedip sonra da olgunlaşıp büyüdüğünü kanıtlarcasına Joanne adlı harika bir albüm yayımlamıştı. Fakat ondan sürekli “aşırı pop” bekleyen biraz da yaşça küçük hayran kitlesi (Little Monsters) o olgun albümü hiç anlayamadığı için Joanne’in üstü kapatıldı gibi oldu ki bence zaten Gaga da bir daha o albüm gibi bir üretimden çekinecektir. Gel gelelim MAYHEM’de o olgunluk zorlanmadan verilmiş gibi hissettim. Michael Jackson, Prince, Blondie, David Bowie ve hatta son zamanlarda sanatçının ağzından hiç düşmeyen Nine Inch Nails ve projenin beyni Trent Reznor’un havasını ancak olgun bir pop albümünde bütüne yedirilmiş olarak bulabiliriz.Tüm şarkıların uzunlukları biz ihtiyarların alışık olduğu gibi üç buçuk dakika ve üzeri. Sosyal medyayı hedefleyen şarkılardaki 01.46 veya 02.14 gibi şarkı süreleri yok. Fark ettiyseniz bazı trafik ışıkları bile yeni şarkıların sürelerinden daha uzun yanıyor… Neyse ki Gaga bu ince detay ile sırtımızı sıvazlamayı biliyor. Albümün tamamında bir bütünlük maalesef yok. Net bir duruşu olmadığı gibi lirikal konseptler de bence güçlü müziğin altını dolduramıyor. Ama bu bir pop albümü neticede, acayip bir derinlik beklemek haksızlık olur. İlk yarısı gümbür gümbür başlayan albüm, Shadow Of a Man sonrasında arka arkaya rastgele sıralanmış baladlarla enerjisiz bir biçimde bitiyor. Maratonun son kilometresini sürünerek bitiren bir koşucu gibi tınlayan albümün finalini neyse ki müthiş bir parça yapıyor: Bruno Mars ile düeti&nbsp;Die With a Smile.Albümün aceleye gelmiş olabileceğini düşünmem tam da bu detaylarda devreye giriyor; şarkı sıralamasında bir hata, bir özensizlik var gibi hissettiriyor. Evet, albüm üç bölüme ayrılmış, ilk kısım EDM, elektro-pop ve darkwave’e göz kırpan karanlık pop, ikinci kısmı disko nostaljisi ve son kısmı ise balad şarkılardan oluşuyor ama bunun altı da pek iyi çizilmemiş. Baladlar albümün geri kalanından öyle özensiz ayrılmış ki asla kötü olmamalarına rağmen bir bakkal poşetiyle ortaya bırakılmış gibi hissettiriyor. Eğer şarkıların haddinden fazla cilalanmasını, parlatılmasını risk almak olarak değerlendiriyorsanız hemfikir değiliz. Bu albüm o risk alan Lady Gaga’dan çok, neyi nasıl nerede yapacağını çok iyi bilen eğlence sektörünün kodlarına aşırı derecede hakim, pop formülasyonunu çok iyi bilen Lady Gaga’yı ortaya çıkartmış. Uzun zamandan sonra yeniden Gaga külliyatına selam durmamı sağlayan bir albüm bu. Hataları olan ama eli yüzü düzgün bir pop albümü…

Lady Gaga, MAYHEM'le müzikal olarak inişli çıkışlı kariyerine bir şekilde yine ayakta kalmayı bilerek devam ediyor. "The Fame" ve "Born This Way"in ortalaması gibi düşünülebilir bu albüm. Modern bir enerjiyle bu iki albümün nostaljisini güzelce toparlamış.

Hataları olan, biraz abartılı ama eli yüzü düzgün pop: Lady Gaga'dan MAYHEM

<img src="https://images.aposto.com/2023/8/5/1694173008225.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Rolling Stones | Fotoğraf: Stuart C. Wilson • 18 yıl sonra: The Rolling Stones, 18 yıl sonra orijinal şarkılardan oluşan ilk albümü Hackney Diamonds’ı 20 Ekim’de yayınlayacağını duyurdu. 2005 tarihli A Bigger Bang’in devamı niteliğindeki albümün çıkış teklisi Angry, Sydney Sweeney’nin başrolde olduğu bir müzik videosu eşliğinde <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/_mEC54eTuGw" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">paylaşıldı</a>.&nbsp;<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Detaylar: Angry’nin prodüktörlüğünü üstlenen Andrew Watt, arka plan vokallerine ve perküsyona da katkıda bulundu. Paul McCartney’nin albümde bas çaldığı söylentiler arasında. Bunun yanı sıra Ronnie Wood’un Jimmy Fallon’a albümle ilgili verdiği röportaj sayesinde Lady Gaga'nın Sweet Sound of Heaven adlı bir şarkıda yer aldığını öğrendik.</li></ul>

Aposto Gündem

Albüm: Iggy Pop, Every LoserSüre:&nbsp;36 dakikaPlak şirketi: Gold Tooth RecordsYayın tarihi: 6 Ocak 2023Kartonet:&nbsp;Punk rock’ın müziğin öncü figürlerinden, The Stooges’la çıkardığı üç albümle rock 'n roll’un “anti” kimliğini somutlaştıran Iggy Pop, yeni bir stüdyo albümüyle karşımızda. 1970’lerin ikinci yarısından sonra atıldığı solo kariyerine 20’dan fazla albüm sığdıran, 2000’li yılların ikinci yarısıyla rock’ın dışına çıkan janrlarla da deneyler yapmaya başlayan Iggy Pop, Every Loser’la zamanı hiç olmadığı kadar geri sardı.&nbsp;36 dakikaya sıkışan patlayıcı, direkt ve yüksek vuruşlu şarkılar, Iggy Pop’un Free albümündeki spoken word mırıldanmalarını tiz çığlıklara dönüştüren vokallere ve erken The Stooges’ı andıran lo-fi garaj rock prodüksiyonlara sahip. Bunlar, Iggy Pop'un dinleyicilere Every Loser albümüyle 50 yılı aşkın kariyerinin tüm duraklarına uğrayan bir zaman yolculuğu hazırlamasını sağladı.&nbsp;Iggy Pop’a bu yolculukta gitarlarda Chad Smith, Josh Klinghoffer (Red Hot Chili Peppers) ve Duff McKagan (Guns n’ Roses), davullarda Taylor Hawkins, albümün yapımcılığında ise Andrew Watt eşlik etti. Albümün bir sulu boya çiziktirmesi olan, kalın kenarlı bir çerçeve içinden geçen yassı bir tren yolunu resmeden kapağı ise eski bir Black Flag üyesi olan Raymond Pettibon’a ait.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/0/4/1673530124478.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Iggy Pop, Every LoserNeden dinleyelim?&nbsp;The Stooges’la 1969, Fun House ve Raw Power gibi proto-punk öncü işlere imza atan; solo kariyerinin başında David Bowie işbirlikleriyle uluslararası bir yıldıza dönüşen Iggy Pop, kariyerinin son 40 yılında müziği etrafında ve sahne üstünde şekillendirdiği ayrıksı bir kişiselliğe sahip. Sex Pistols’tan Sonic Youth’a birçok punk ve noise rock grubu, bu ayrıksı rock kahramanından da ilhamla rock 'n roll’a gürültü ve kaosun primal enerjisini kazandırırdı. Iggy Pop ise hemen hemen tüm solo üretimleriyle erken kariyerinin büyülü sesiyle bir kovalamacayla girişti; onun hayaleti peşinde "The Stooges-mış" gibi işlerle uzun ve heyecansız bir tekrara düştü.&nbsp;Zira 1980 tarihli Soldier albümünden başlayarak 2016 yılının Post Pop Depression’ına kadar yayınladığı 10’un üzerinde albüm, erken Iggy Pop’un ses geleneğinin ortalama bir taklidi olmaktan fazlasını elde edememişti. Yaratıcı kadrosunda Queens of the Stone Age’den Josh Homme ve Dean Fertita, Arctic Monkeys’ten de Matt Helders’ı barından Post Pop Depression albümü, öncesinde rock’tan uzaklaşarak chanson, kabare ve cazla deneyler yapan Iggy Pop’un özlerine görkemli bir dönüşüydü. 2019’daki Free albümü ise Iggy Pop’un rock enstrümantasyonunu yeniden terk ettiği; ambient ile spoken word, cazla poetry arasında salındığı karanlık olduğu kadar dingin bir dinleme deneyimiydi.&nbsp;Every Loser, Post Pop Depression’ı yakınsayan öze dönüş sesleriyle doluyken, The Stooges’ın "banger" formüllerinin alelade kullanıldığı ve Iggy Pop’un söz yazarlığının karalamaca notlardan ötesine geçmediği bir akışa sahip. Bu akışın ses manzarasına hakim olan “paketlenmiş” garaj rock, Every Loser’ı nostaljinin getirdiği heyecanla doldursa da albümü müzikal anlamda yolu, teması ve vizyonu olmayan bir karmaya da dönüştürdü. Albümün new wave tınıları (Strung Out Johnny ve Comments) ve Pop’un “perde arası” spoken word’leri (The News For Andy ve My Animus) Every Loser’ın garaj ses estetiğini çeşitlendirse de; şarkıları bütünle bir araya gelmeyen, yalnızca tekil olarak öne çıkan üretimler olarak sınırlanmaktan kurtaramadı.&nbsp;Iggy Pop’un kötü bir taklidi gibi çınlayan, yeni bir ses ve vizyon vadetmeyen Every Loser, “The Stooges nostaljisi” yaşamak isteyenler için ideal bir tarif olabilir. Bu grubun dışında kalanlar ve ilk defa Iggy Pop’a şans verecek olanlar, müzisyenle bu albüm aracılığıyla tanışmak istemeyebilir.&nbsp;Benzer işler:&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">New Order - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6NTrwu1XJ56jBPx7HMksbZ?si=99SEnxmtRF2liApynAwcnQ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Power Corruption and Lies</a></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Greenhornes - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4NrdlpNTAeRwF5SrarP2vk?si=gtZEsxk3Tt-jrrLHHtSKTA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dual Mono</a></li></ul>

Andrew Watt ile ilgili hikayeler