<img src="https://images.aposto.com/2023/0/0/1674382968238.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Yoko Ono &amp; John Lennon | Fotoğraf: Annie Leibovitz" ratio="0.81" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Yoko Ono &amp; John Lennon | Fotoğraf: Annie LeibovitzHangi fotoğrafı yeniden çekmek isterdin?Annie Leibovitz’in Rolling Stone dergisi için çektiği John Lennon &amp; Yoko Ono fotoğrafını yeniden çekmek isterim.Kiminle baş başa kalıp nerede olmak ve onu nasıl çekmek isterdin?Sade Adu’nun portrelerini ve sahne üstünde silüetini çekmek isterdim. Nerede olduğu hiç önemli değil.Hangi albümün kapağını çekmek isterdin?Nick Cave &amp; The Bad Seeds'in The Boatman's Call albümünün kapağını çekmek isterdim.Kimlerin konserlerini fotoğraflamak isterdin?The Rolling Stones, Rammstein, Radiohead, Sade Adu ve Chris Isaak.Hangi konseri fotoğraflamak isterdin?Michael Jackson'in 1988 yılında Wembley Stadyumu'ndaki konserini fotoğraflamak isterdim.

Duende

<img src="https://images.aposto.com/2022/9/6/1667047344506.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Taylor SwiftYazmasak olmazdı... Her ne kadar son dönemlerde yazdığımız en uzun inceleme olsa da yine de daha söylenecek çok şey varmış gibi. Taylor Swift'in rekorlar kıran Midnights&nbsp;albümünü sizler için <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/inceleme-taylor-swift-midnights/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">blog'da yazdık</a>. Taylor Swift'in kariyerinde ilk defa hayranları tarafından yerden yere vurulurken eleştirmenler tarafından çok sevilen albümü, son birkaç senenin en iyi pop işlerinden biri olarak göze çarpıyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/6/1667047495668.gif" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Taylor Swift 2014 yılında Graham Norton Show'daTaylor Swift demişken incelemede de bahsedildiği üzere albümün bu kadar başarıya ulaşmasının arkasında Swift'in bir pazarlama dahisi olması da yer alıyor. Swiftie adındaki hayran kitlesi korkulacak derecede Swift'e bağlı ve albümünün her bir farklı kopyasını tek tek alacak şekilde çılgın. Ancak bunların hiçbiri tesadüf değil. Cemre'nin belirli bir süre önce yazdığı <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/headliner-bir-superfanin-yaratilisi/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu yazıda&nbsp;</a>süperfanların nasıl yaratıldığını ve müzik sektörüne etkisini Taylor Swift vakası üzerinden okuyup 21. yüzyılın postmodern toplumunun korkunçluğuna şapka çıkarabilirsiniz.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/6/1667047763079.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.58" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">NMEGeçtiğimiz aylarda Nick Cave &amp; The Bad Seeds konserinin İstanbul'da açılışını yapan Black Country, New Road grubu ile konser öncesinde <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/roportaj-black-country-new-road/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bir söyleşi gerçekleştirmiştik</a>. Havalar bir türlü güneşi kaybetmese de ufaktan serinleme dönemine yaklaşırken Black Country, New Road sonbaharda en fazla severek dinlediğimiz gruplardan biri olarak öne çıkıyor. Grubun son albümüne yönelik yazdığımız incelemeye de <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/inceleme-black-country-new-road-ants-from-up-there/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan&nbsp;</a>ulaşabilirsiniz.

Sahne: SecondSecond, festival sayesinde ilk defa buluştuklarımız arasındaydı. Eller katiyen inmiyor; punk rock’ın tüm gereklilikleri yerine getiriliyordu. Kalpte öten davul dinleyenlere işliyor, Aklımda Bir Kördüğüm örgüsü örülüyordu. Mikrofon pek çok kez bize uzatılırken kurduğumuz bu iletişimi güçlü işbirliği, şapkalı vokalleri sona yaklaştıkları için hüzünlü bir hoşça kala itti. Bize yöneltilen kalp işaretini kabul edip sahnelerarası yolculuğumuza devam ettik. Farkındaydık ki bu sadece bir başlangıçtı.Kulis: Futuro Pelo“Quentin, Quentin!” diye bağırıyor kulis odasında saksafon provası yapan arkadaşına Futuro Pelo (Benjamin). Sohbetimize başlamadan hemen önce kuliste konsere hazırlığın tatlı bir koşuşturması var. Sessizlik nihayet sağlanıyor ve Benjamin hemen yanımıza kuruluyor. Karşımızda oturan adam öyle göstermese de tarifsiz bir gençlik enerjisiyle, çocuksu bir neşelilikle çok kucaklayıcı.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665412810582.jpeg" width="550" alt="Futuro Pelo | Fotoğraf: Deniz Sabuncu" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Futuro Pelo, Fotoğraf: Deniz SabuncuFuturo Pelo’yu dinleyenler sohbetimizin arasına karışan isimleri duyduğunda şaşırabilir. Festival boyunca röportaj yaptığımız tüm sanatçılar arasında en geniş zaman diliminden müzikal kahramanları seçen isim belki de Benjamin. "1930’lardan 2000’lere kadar o kadar çok insan dinliyorum ki…"&nbsp;Damon Albarn ve Nick Cave bu geceki dinleyicileri arasında olsa istermiş Futuro. Ona Nick Cave’in Bad Seeds’le Parkorman’da verdiği unutulmaz konseri hatırlatıyoruz. O gece orada olsaydı, hayatı boyunca onu dinlesin istediği tek kişi Nick Cave bile olabilirdi diye düşünüyoruz.Sahne: Gülinler&nbsp;Futuro Pelo ile hoşbeş ettiğimiz gibi Gülinler yağmurunda ıslanmaya gittik. Asla şemsiye açmak istemediğimiz, daha da yağması için dansın gücüne başvurduğumuz bir yağmurdu bu. Samimiyetleri damlalara, oradan da bizlere işledi.&nbsp;Gülinler’in çıldırmayacağım diyen çıldırışlarına karıştık az ve öz bir kalabalık olarak. Bir yandan “Üzülecek ihtimallerin bitmemesi ne kadar sinir bozucu değil mi?” diye soran Gülinler’in şıklığı gitarla flört ediyor; Büyük Ev Ablukada’nın %35’i ana sahneyi %100 dolduruyordu. Birlikte nice suları seller yapmak üzere buluşmak isteyeceğimiz bir performansa tanıklık etmiştik. Şimdi yeniden kulise.Kulis: Opus KinkMIX Festivali’nin sürpriz eklemelerinden, İngiltere gitar sahnesinin kıyısına konumlanmış 6 kişilik bir lad&nbsp;grubu röportajı için çok heyecanlıyız. Birbirinden şık giyimli bir grup çocuğun güçlü İngiliz aksanlarıyla “Ah bira evet, çok iyi olur.” dediklerini duyuyoruz. Ellerinde biralarla girdikleri ve şimdiden dumanaltı olan bu odada bir kanepeye üç kişi sıkışıyor, kalanlar da buldukları pufların üzerine kuruluyor. Biz de tam karşılarında bir koltuktayız.&nbsp;Konuşacak ortak çok şey var. Hızlı ve “hap” cevaplara açık sorularımızın birbirinden bu kadar farklı yerlere sıçrayabileceğine hiç ihtimal vermemiştik. Burası bir kulis mi yoksa Brighton, East Sussex’de bir pub&nbsp;mı ayırt etmek biraz güç. Grubun lead&nbsp;vokalisti Angus, bu gece onları dinleyecek kalabalık arasında kimi hayal ederdi sorumuza, “Leonard Cohen'in hayaleti ve Cengiz Han iyi bir ikili oluşturabilirdi, yanlarına Edith Piaf da olabilirdi.” diyerek bize en çılgın hayallerimizde bile yer veremeyeceğimiz bir insan seçkisi sunuyor.Angus, “Zıtlıklar birbirini çeker.” diye devam ederken grubun bas gitaristi Sam, “Napoleon'u da katabiliriz belki.” diye ekliyor. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665412810600.jpeg" width="550" alt="Opus Kink | Fotoğraf: Deniz Sabuncu" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Opus Kink, Fotoğraf: Deniz SabuncuSohbetimiz sıradan bir soru-cevabın ötesinde, ortaklaştığımız seyir ve dinleme zevklerine hızlı hızlı genişliyor. Newcastle ve Arsenal futbol kulüpleri, Grace Jones ve New York'un geç '70'ler disko sahnesi, Ian Dury ve pub rock, The Birthday Party yeniden kurulsa ve grubun kendi MIX festivaline gelse hayalleri ve dahası, 15 dakikaya sıkışan sohbetimizde zıpladığımız isim ve hayallerden birkaçı yalnızca.&nbsp;Bristol'da bir ses mühendisinin Opus Kink sound'una “goth salsa” yakıştırmasını yaptığından bahsediliyor. Grup üyelerinin çoğu bundan memnun. Birazdan izleyeceğimiz konserin karanlığı kadar ayaklarımızı yerden kesen dans enerjisini düşündüğümüzde bu benzetme bize de çok uçuk kaçık gelmiyor. Hep beraber sıra dışı bir deneyime, goth salsa konserine doğru hareket ediyoruz.Kulis: Hedonutopia&nbsp;Placebo’nun ön grubu olarak ana sahnede yer almalarının ardından bu ikinci sahneleriydi. Bekleyenleri, Placebo’ya hazırlama görevini üstlendikleri zamankine göre daha “alışkın” hissediyorlardı.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Sigur Rós’la Jon Hopkins’i izlediğimiz sahnede olmak yine heyecan verici. Kutay Soyocak’a (Jakuzi) sorardım hep, ana sahnede olmak nasıl diye. O da “abi çok büyük.” derdi. &nbsp;</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665412810819.jpeg" width="550" alt="Hedonutopia ikilisi Kerem ve Fırat | Fotoğraf: Deniz Sabuncu" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hedonutopia ikilisi Kerem ve Fırat, Fotoğraf: Deniz SabuncuOnların çok sesli festivalini konuştuğumuz esnada, Assos Antik Kenti’nde, yazın en uzun gecesinde bir festivalin konuklarıydık. Hava karardığında başlayan, gökyüzü aydınlanınca sona eren. Bugünkü biz yerine, kendimizi özgür hissedeceğimiz bir zaman diliminde geçen bu hayalin line-up’ında ilk satırı Replikas’a verdiler. Londra’dan zorla getirebilirlerse Yerçekimi’ni ve Beach House’la The Cure’ü de eklediler. Bu çok sesli festivale Nekropsi de dâhil oldu ama bir şartla: Derinlik’i çalacaklar.&nbsp;“Bu rüya ikimizin” diyen Fırat, Kerem’den ayrı bir festival düşünemeyeceğini paylaşırken ona dönüp sordu: “Ryuichi Sakamoto aramızdan ayrılmadan önce bir kez de bizimle olsa güzel olurdu, değil mi Kerem?”Sahne: Opus Kink%100 Studio The Ringo Jets'in sıcaklığını üzerinden atamamışken, Brighton, Birleşik Krallık'tan Opus Kink sahnedeki müzisyen sayısını iki katladı. Klavye, davullar, saksafon, trumpet, iki gitar ve basla 7 enstrüman ve 6 tane müzisyen küçük ama çok tutkulu bir kalabalığa seslendi. &nbsp;2019’dan beri tekliler yayımlayan, son olarak da 'Till the Stream Run Dry kısaçalarlarıyla kariyelerinde yeni bir eşik atlayan grup, müzik kataloglarını neredeyse baştan sona sahneye taşıdı. Sahneye ceketleri ve süveterleriyle gelen Opus Kink, ilk şarkıdan itibaren bangırdayan performanslarının yüksekten atan nabızlarına teslim oldu, ceketler ve süveterler atletlere kadar çıktı.&nbsp;Angus (Rogers), elindeki mikrofonu alıp sahneden aşağı indiğinde, mikrofon kablosunun kısalığı seyircilerin derinlerine karışmasına engel olsa da onu kalabalıklardan ayıran şeridin diğer tarafında, bir hayranıyla uzun uzun sarıldı.&nbsp;Opus Kink ve goth salsası; tutkulu, sıcak ve dip dibe bir konser deneyimin soundtrack'i oldu ve geriye tarifsiz hatıralar bırakarak İstanbul'a veda etti.Sahne: CezaNe yıllar eskitmiş ne de büyüsü kaybolmuş bir rap kralı, MIX’in kepenklerini indirecek son performansla karşımızdaydı.&nbsp;Panaroma Harem'in sahneye nostalji bulaştırmasının ardından, üstüme iyilik sağlık dendiği an yine, yeniden hepimiz bir MC&nbsp;olma hayali kurduk ama bir kez daha rüyalarda bile sahneyi bu işin bilirkişisine, Ceza’ya bıraktık. Çünkü; “Kimse bilmez ancak Ceza nefret'ten de eskidir.”&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665412811854.png" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ceza MIX'e veda ederken, Fotoğraf: Cem Gültepe“Bu gece tarihe yazılacak bir gece.” dediği esnada zamanı tersine döndürdü ve Hasat Zamanı bizi son bir kez daha 2004’e çağırdı. En son bu akşama dönüp baktığımızda Ceza, Türkçe rap’in yoklamasını almış ve kendisini işaret edenleri saygıyla selamlamıştı. Ne diyelim ki; o Ceza’ydı ve biz ona çok hayrandık.

MIX Festivali'nin ikinci ve son gününde, yolculuğumuzun Futuro Pelo'dan nostaljik hatırlayışların konseri Ceza'ya uzanan duraklarındayız.

Veda

Birleşik Krallık'ta müziğin öncü ismi Bauhaus, Nick Cave’in Bad Seeds’den önceki grubu The Birthday Party, dream pop’un yaratıcısı Cocteau Twins, alternatif rock’ın kurallarını koyan Pixies, dünyanın farklı yerlerinden aldığı ilhamı karanlık müziğine aktaran Dead Can Dance… Neşeli Günler’de jilet satan Ziya gibi art arda sıraladığım bu önemli isimlerin ortak noktası, 4AD çatısı altında buluşmuş olmaları.&nbsp;Gençler ligi: Birçok bağımsız plak şirketi gibi 4AD’nin de DNA’sında, punk’la birlikte yaygınlaşan “kendin yap” kültürü var. 70’lerin ikinci yarısında Londra’da kurulan plak dükkânı, Beggars Banquet ve olayların doğal seyri içinde, onu takiben hayata geçen plak şirketi Beggars Banquet Records, yenilikçi grupların yanı sıra yeni plak şirketleri için de bir ev oldu. Beggars Banquet çalışanları Ivo Watts-Russell ve Peter Kent tarafından, şirketin fonlamasıyla kurulan 4AD’nin, esas şirket için bir gençler ligi olması düşünülüyordu. 4AD’de başarılı olan isimler büyük lige, Beggars Banquet’e geçecekti. Bu plan sadece Bauhaus için işledi.<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-12-10T18:51:20.052Z.jpeg" alt="4AD logo"><figcaption>4AD logo</figcaption></figure>Duyguların peşinde: Watts-Russell ve Kent’in plak dükkânında çalışırken edindiği sayısız demo, 4AD için itici güç oldu. Watts-Russell, bir röportajında o yıllarla ilgili şunları söylüyor: “Gençliğimde müziği dinleyip “Müziğin bunu yapabildiğini bilmiyordum.” diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bu bir rahatlama hissi ya da öfke olabilir. Bazen de güzel bir ana gitme duygusu. İnsanla bağ kuran bir şey. Bunu neden yaptığını bilmiyorum ama iyi ki yapıyor.” Watts-Russell müzik dünyası içinde görmeye alışkın olmadığımız türden bir karakter. Kendine Ait Bir Yer’de şimdiye kadar karşılaştığımız birçok plak şirketi sahibinin aksine, sahne ışıklarının, mitleştirilen rock yaşam tarzının dışında kalmayı tercih ediyor. “Ben evde albüm kapaklarını inceleyen tipim.” diyor kendisi için.&nbsp;Watts-Russell’ın albüm kapaklarına merakı, 4AD’nin kendi görsel kimliğini oluşturmasında önemli rol oynadı. Grafik tasarımcı Vaughan Oliver ve fotoğrafçı Nigel Grierson, yaptıkları çalışmalarla 4AD’nin ses dünyasında yeniyi arayan tavrını görsel dünyaya taşıdı.&nbsp;<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-12-10T18:51:45.874Z.jpeg" alt="Watts-Russell"><figcaption>Ivo Watts-Russell</figcaption></figure>Yeraltındaki sesler: 4AD tıpkı Birleşik Krallık’ta olduğu gibi, ABD’de de kulağını yeraltından gelen seslere açtı. Pixies ve Throwing Muses gibi ekipleri kadrosuna katarak, 90’ların alternatif rock patlamasında en ön sıralarda yer aldı. Birkaç yıl içinde Nirvana’dan Radiohead’e birçok isim, Pixies’i ilham kaynakları arasında sayıyordu. 2010’larda şirketin çatısı altına giren Grimes, 4AD’yi “Müzik endüstrisi The Simpsons ise, 4AD Lisa’dır”. diye anlatıyor; “Ailenin en popüleri değil ama cool, zeki ve sorgulayıcı.”.Sakin süreklilik: 4AD’nin hikâyesinde büyük dramlar, trajik yol ayrımları yok. Şirketin kurucularından Kent de Watts-Russell gibi ona eşlik eden hayat tarzından çok müziğin kendisine âşık. 2008’de Beggars Group’ta yer alan başka şirketler için de bir çatıya dönüşen 4AD, bünyesine katılan The National, St. Vincent, Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Deerhunter, Blonde Redhead, Future Islands gibi isimlerle hep gündemde kaldı. Her zaman kendi çizdiği yolda ilerleyen, seçici bir müzik zevki ve ana yoldan sapmalarla tanınan bu istikrarlı plak şirketinin hikâyesi, Martin Aston’ın 2013'te çıkan kitabı Facing the Other Way: The Story of 4AD kitabında tüm detaylarıyla anlatılıyor.

Bad Seeds ile ilgili hikayeler