Batı Play-In’inin alt tarafındaysa Pelicans ve Spurs yer alıyor. Bu eşleşmeyi kaybedecek ekip evine dönecekken, kazanan 7-8 eşleşmesinin mağlubuyla sekizinci sırayı almak için mücadele verecek.New Orleans Pelicans sezona Zion Williamson belirsizliğiyle başladı. Sezona sakat gireceği açıklanan Williamson bunun yanında yönetimle de sorunlar yaşadı. En iyi oyuncusunun sezonun bir noktasında geri döneceğini uman Pelicans’ın umudu maalesef gerçeğe dönüşmedi. Williamson’ın yanında takımın en iyi ikinci oyuncusu Brandon Ingram da sezonun ilk birkaç maçında oynadıktan sonra sakatlık sebebiyle uzun süre forma giyemedi ve sezon boyunca sadece 55 maça çıktı. Bu ortamda New Orleans doğal olarak sezona çok kötü bir başlangıç yaptı ve ilk 20 maçta sadece dört galibiyet elde edebildi.Ingram’ın Kasım ayının ortalarında takıma dönmesi ve koç Willie Green’in rotasyonu yavaş yavaş oturtmasıyla Pelicans çok daha iyi bir takım görüntüsü çizmeye başladı. Aralık ayından itibaren galibiyetler de geldi. Sezon sonuna kadar çok istikrarlı olduklarını söylemek mümkün olmasa da, en azından sezon başındaki uzun mağlubiyet serileri ortadan kalktı. Takas döneminin son günlerinde Portland Trail Blazers’tan takıma katılan CJ McCollum ile Pelicans hücumda çok becerikli bir opsiyona daha sahip oldu ve daha tehlikeli bir takım haline geldi. Sezonu savunmada maç başına 112 reytingle 18. Sırada tamamlayan ekip, hücumdaysa 111,2 reytingle 19. Sırada yer aldı. Ingram ve McCollum’un daha fazla beraber oynadığı son 15 maçtaysa hücum verimliliği 117,5’e kadar yükseldi.San Antonio Spurs için Play-In potasının sezon başı hedeflerinin bir hayli üstünde olduğu rahatlıkla söylenebilir. Takımın iki tecrübeli oyuncusundan LaMarcus Aldridge’i geçen sezonun son bölümünde serbest bırakan, DeMar DeRozan’ı da sezon başında sign &amp; trade ile Chicago Bulls’a gönderen ekip bu sezonu genç oyuncularının gelişimi için kullanacağının, yani Playoff’un öncelikli hedef olmadığının işaretini vermişti.Sezon boyunca öncelikli hedefini gerçekleştiren Spurs, bu yolda yine beklendiği şekilde çok rekabetçi bir performans gösteremedi. Şaşırtıcı olansa, bu takımın elindeki oyuncu grubuyla savunma temelli bir takım olması ve hücumda çok zorlanması beklenirken, işlerin tam olarak böyle gelişmemesiydi. Spurs, savunmada 111,7 reytingle 16. Sırada sezonu tamamlayarak ortalama bir performans sergiledi. Hücumdaysa 111,9 reytingle 17. Sırada sezonu yine ortalama bir noktada tamamladı. Takımın hücumda beklentileri aşmasının bir numaralı sebebi ligin en hızlı oynayan takımlarından biri olması. PACE istatistiğinde maç başına 100,51 hücumla sezonu altıncı tamamlayan ekip, oyun yarı sahaya kalınca hala bir hayli zorlanıyor.Sezonun büyük bölümünde Play-In potasının dışında kalan ekip son bölümde fikstür avantajını iyi kullanarak gaza bastı ve üstündeki Los Angeles Lakers’ın saç baş yolduran performansının da etkisiyle 10. Sıraya yerleşmeyi başardı. Sıralamadaki pozisyonu kesinleştikten sonra kaybettiği üç maçın öncesindeki 10 maçta Spurs sekiz galibiyet aldı.Ingram ve McCollum’un varlığıyla yarı saha basketbolunu tercih eden Pelicans’a karşı hızlı hücum etmeyi seven Spurs’ün karşılaşması oldukça eğlenceli ve çekişmeli bir maç vadediyor. Pelicans iyi hücum edip rakibini yarı sahaya mahkûm ederse avantajı alan taraf olacak. Aksi takdirde Spurs atletik oyuncularıyla oyunun kontrolünü eline alabilir. Normal sezonda oynanan dört maçın üçünü San Antonio kazandı. Tahmin yapmanın çok zor olduğu maçta ev sahibi avantajı ve kadro kalitesiyle Pelicans küçük bir farkla favori.

New Orleans Pelicans-San Antonio Spurs

Girişte bahsettiğim gibi arkadaşlarımla 10-günlük bir yolculuğa çıktık. Duraklarımızdan biri çoğu kişinin Mardi Gras kutlamaları, içki ve jazz ile özdeşleştirdiği New Orleans’dı (ya da kısaca NOLA). Pandemi yüzünden Türkiye’ye dönmeden önce, daha COVID’in ciddiyetini tam anlamadığımız Şubat ayında <a fr-original-style="" href="https://www.yasminsblog.com/mamablog/2020/3/28/24-hours-in-new-orleans-a-mini-mardi-gras-bender" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">New Orleans</a>’a bir arkadaşımla ucuza bilet bulup bir geceliğine gitmiştik. Şehrin ilginç bir havası var, sanırım sizi biraz büyülüyor, orada geçirdiğiniz zaman asla yeterli olmayacak gibi hissediyorsunuz. Jazz müziği ile dolu sokaklar, renkli binalar, aşırı lezzetli kreol yemekler… Daha n’olsun? O bir günlük ziyaretimizin sonlarına doğru havayolu şirketini arayıp biletimizi ertelemeye çalışmış ama yer bulamadığımız için geri dönmüştük. Uçağın camından dışarıyı izlerken geri döneceğime söz vermiştim.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1648139840646.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">New Orleans sokakları<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Şehre vardığımızda içime bir heyecan doldu. Size de oluyor mu bilmiyorum — yeni bir yere gelince hemen gezip görmeye başlamak istiyorum; sanki koşmazsam geri kalacakmışım gibi. 7 saatlik araba yolculuğu üzerine hepimizin pestili çıkmıştı. NOLA’ya tahmin ettiğimizden çok daha geç vardık (gece 11 de…). Bunun nedenleri arasında benim internette bulduğum ve ısrarla görmek istediğim koca şurup şişelerini ziyaret etmek vardı. Louisiana’nın Abbeville kasabasında bulunan bu koca şurup şişelerinin bir özelliği yok, sadece bir evin yanında, bir kilisenin karşısında duruyorlar. Görmek istedim, arkadaşlarım da memnuniyetle bu isteğimi gerçekleştirdiler. Yol arkadaşlarınızı doğru seçmek önemli.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1648139997392.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Koca şeker kamışı şurup şişeleri ve ben, Abbeville, Louisiana<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Gece 9:30 sularında bilmediğimiz bir kasabaya gitmek, iki tarafı bayou (bataklık deresi diyebiliriz sanırım) olan karanlık yollarda sadece arada sırada ev görmek biraz korkutucuydu. True Detective izlediniz mi bilmiyorum — ben izlemedim — ama arkadaşlarım onun havası olduğunu söyledi. NEYSE ŞURUP ŞİŞELERİNİ GÖRDÜK MÜ? Gördük.&nbsp;Birkaç ay önce <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/60eed7d6b27a8e00062b740d" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bizim Olmayı Bırakan Yerler</a> başlıklı bir yazı yazmıştım. 20’lik için yazdığım yazılar arasında en sevdiklerimden biri. Orada Anthony Bourdain’den bir alıntı yapmıştım. &nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Travel isn’t always pretty. It isn’t always comfortable. Sometimes it hurts, it even breaks your heart. But that’s okay. The journey changes you; it should change you. It leaves marks on your memory, on your consciousness, on your heart, and on your body. You take something with you. Hopefully, you leave something good behind.”</blockquote><blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Seyahat hep güzel değildir. Her daim konforlu da değildir. Bazen canınızı acıtır, hatta kalbinizi bile kırabilir. Ama bu sorun değil. Yolculuk sizi değiştirir; sizi değiştirmeli. Hafızanızda, bilincinizde, kalbinizde ve vücudunuzda bir iz bırakmalı. Seyahatten bir parça alıyorsunuz ve umut ediyorum ki, siz de arkanızda güzel bir şey bırakıyorsunuzdur.”</blockquote>Bu seyahatte de kalbime dokunuldu, sizlerle paylaşmak istedim. New Orleans’da ikinci günümüzde <a fr-original-style="" href="http://camelliagrillnola.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Camellia Grill</a> adında 1946’da açılmış bir dinera gittik. Açık mutfak, yumurtalarınızın kırıldığını, pancakelerinizin çevrildiğini, domuz pastırmalarınızın giderek çıtırlaştığını izleyebildiğiniz barda oturuyor, siparişinizi alan ve size bulaşmayı seven adamla uzun uzun konuşuyorsunuz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1648140274867.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="http://camelliagrillnola.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Camellia Grill</a>, New Orleans, Louisiana<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Midemizin sınırlarını zorlarken yanımıza çok tatlı Pat ve Patty adında bir çift oturdu. Louisiana’da doğmuş, çocuklarını burada büyütmüşler. Emekliliklerinde ise Mississippi’ye taşınmışlar. Bizimle aynı okuldan mezun olmuş oğulları Tulane Üniversitesi’nde öğretmenmiş, onu ziyarete gelmişler. Kocaman kahvaltımızın üstüne bir de turtamızı yerken (öhh yeter dediğinizi duyar gibiyim) bu çiftle güzelce sohbet ettik. Sonra bir baktık, hesabımızı ödemişler?! “Yapmayın, çok yedik, gerçekten inanılmaz fazla yedik, lütfen çok teşekkürler ama hiç gerek yok,” diye yalvarsak da bu nazik teklifi kabul etmek zorunda kaldık. Ben film kameram ile resimlerini çekip, tab ettirdikten sonra onlara mail atacağıma söz verdim. Ayrıca NOLA’da sıkça sokakta bulup boynunuza takabileceğiniz boncuklarımızdan onlara hediye ettik — yeşil boncuklu kolye bulamadıklarını söylemişlerdi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1648140737885.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Boncuklar özellikle Mardi Gras zamanı balkonlardan atılıyor. Sokakta yürüyenler yakalıyor.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Midemiz yemek, kalbimiz sevgiyle dolu olarak oradan ayrıldık. Bizde bir iz bıraktılar, umarım biz de onlara güzel bir şey bırakabilmişizdir. &nbsp;Not. Kapak görselindeki iki bey Pat ve Patty değil. Balkonda purolarını içerek takılan bu ikilinin resmini çekip merhabalaştım. Komik geldi, kapak fotoğrafı yaptım .&nbsp;

20'lik

Yumurta, acı sos, bacon ve cevizli turta eşliğinde paylaşılan hikayeler

Pat ve Patty’e Selamlar

Her gün, bültenin başında önereceğimiz çalma listeleri için dahi bir şekilde birçok kaydı dinliyoruz. Bu sebeple, bugün tarihinin böyle yazılmasına katkı sağlayan bir ekibi anmak istedik. Tarihteki ilk caz kaydı 26 Şubat 1917’de New Orleans’ta yaşayan beş caz tutkunu tarafından Victor Records’da <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://www.dw.com/en/how-jazz-reached-the-homes-of-millions/a-37735268">alınır</a>. Kayıtların yayımlanması ise mayıs ayını bulur. O gün bugündür caz müziğin sesi sadece salonları değil, kıtaları da aşıyor diyebiliriz.&nbsp;<ul><li>Dönemin New Orleans'ı: 20. yüzyıl bestecilerinden George Gershwin “Hayat caza çok benzer. Doğaçlama yaşamak en iyisidir,” der. Bu sözü dönemin atmosferini de yansıtır, çünkü caz da biraz doğaçlama olarak kendi kurallarını ve kitlesini oluşturmaya başlar. Dönemin dinamikleri insanları caza itiyordu, New Orleans Belediyesi Kimsesizler Yurdu’nda kendini tanımaya başlayan Louis Armstrong’u bile. 1910’lu yıllarda cazı New Orleans yönlendiriyordu ve caz daha caz bile değildi. (İngilizcede jazz yerine jass deniyordu). Ayrıca New Orleans’ta sevilmek demek, Broadway ve Kaliforniya’da da sevilmek demekti, şehir bunun için de önem arz ediyordu. Original Dixieland Jazz Band 1917’de tarihteki ilk caz albümünü kaydedene kadar da cazın durumu belli değildi. Her şey Victor Records’ta alınan kaydın tarihe adını yazdırmasıyla değişti. Albüm bir milyon sattı ve caz, her kesim tarafından her yerde dinlenmeye başladı. Nitekim grubun en ilginç yanı bu değildi. Afroamerikalılara ait olduğu düşünülen caz ve blues, ilk defa Original Dixieland Jazz Band ile etnik olarak "beyazların" tarafında bu kadar baskın olarak dinlendi. O kadar ki 1917-1921 yıllarında caz kaydı yapan gruplar onları taklit etti. Caz tarihinde bir dönüm noktası yaşanırken bu işin arka planına bakıldığında daha değişik bir tablo vardı: Grup aslında cazı yaratmamış; düğünlerde, cenazelerde ve sokakta dinledikleri bu melodilere tutulmuş ve ona yönelmişti. Fakat onlar cazın yaratıcıları (originators of jazz) olarak tarihe geçti ve aynı dönem <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://www.imdb.com/title/tt0008025/">The Good for Nothing</a> filminde yer alarak sinemanın keşfettiği ilk caz grubu oldu. &nbsp;</li><li>Nick LaRocca: Original Dixieland Jazz Band’den bahsedince <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Nick_LaRocca">Nick LaRocca</a>’ya ayrıca değinmek gerekir. Grubun lideri olarak bilinen müzisyen, <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Eddie_Edwards_(musician)">Eddie Edwards</a>’ı trombona ve <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Ragas">Henry Ragas</a>’ı da piyanoya oturması için ikna etmişti. Eğer bu ikna zinciri <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Harry_James">Harry James</a>’in Nick LaRocca’yı ikna etmesiyle başlamasaydı şimdi çok farklı bir caz tarihi konuşuyor olabilirdik. Çünkü grup para kazanamadığı için dağılmaya karar vermiş ve grubun elemanları dolgun maaşlı işler aramaya başlamıştı. Ama bu bir şekilde ilk caz kaydını yapan grubun her yerde "istenildiği zaman" dinlenebilmesiyle değişti ve caz, icra edilmeye başladığından beri hiçbir zaman o zamanki kadar hızlı yükselmedi.</li></ul>

New Orleans ile ilgili hikayeler