Sporun müzik, eğlence, sanat ve popüler kültür arasındaki kesişimini inceleyen özel, multidisipliner dosyalar, keyifli ve bilgilendirici hikâyeler.

Punto Dosya, her hafta e-posta kutunda.

Punto Dosya

Nikola Jokić, Denver Nuggets'ın kaderini nasıl değiştirdi?

Bambaşka biri: Nikola Jokić

Biri kusursuz planlamanın, diğeriyse sarsılmaz bir kararlılığın eseri

Finalin iki yüzü: Haaland-Lukaku

2023 Şampiyonlar Ligi finali dünyanın en iyi merkez forvetlerinden ikisini karşı karşıya getirecek. Bugün Erling Haaland ve Romelu Lukaku geldikleri seviye itibariyle gıptayla izlenen futbolcular olsa da bu noktaya geliş şekilleri birbirlerinden oldukça farklı. Biri kusursuz planlamanın, diğeriyse sarsılmaz bir kararlılığın eseri.Futbolun en üst seviyesine gelme hikayeleri birbirlerinden oldukça farklı olsa da Haaland ve Lukaku’nun çok benzer özellikleri de var. Hem saha içinde hem de saha dışında. İki oyuncu da saha içinde fiziksel varlıklarını hemen hissettiriyor. 1.90’ın üstünde boylarıyla çoğu savunmacıya tepeden bakmaları bir tarafa, müthiş atletik yetenekleri onları durdurulması çok zor, hatta çoğu zaman imkânsız hale getiriyor. Henüz 18 yaşında Molde’de forma giyerken dört gol attığı bir Brann maçından sonra, teknik direktörü Ole Gunnar Solskjaer’in Haaland’ın oyun tarzını Lukaku’ya benzetmesi boşuna değil. &nbsp;Saha dışındaki en önemli ortak özellikleriyse her ikisinin de babasının eski futbolcu olması. Özellikle Norveçli futbolcunun kariyerinde babası Alf-Inge “Alfie” Haaland’ın katkısı yadsınamaz.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1686232574818.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Alf-Inge “Alfie” Haaland/ Getty ImagesAlfie Haaland kesinlikle oğlu Erling gibi bir süperstar değildi. Ama 10 yıl boyunca İngiltere Premier Ligi’nde forma giymiş; Nottingham Forest, Leeds United ve Manchester City gibi üst düzey kulüplerde oynamış birinin tecrübesi ve “sektör” dinamiklerine hâkim olması oğluna verecek çok değerli tavsiyeleri olduğu anlamına geliyordu. Ama baba Haaland’ın oğlunun kariyerini yönetmesi gibi bir durum söz konusu değil, o sadece bir danışman ve son kararı her zaman Erling’in verdiğini söylüyor. Norveçli süper yıldızın verdiği kararlarda ise öne çıkan faktörler hep aynı: En fazla dakika alacağı ve en fazla kendini geliştirme imkânı bulacağı kulübe gitmek. Çünkü tek hedefi dünyanın en iyisi olmak.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Planı olan bir adam</h2><img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1686232626102.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The TimesAlt yaş gruplarında kendini gösteren bütün sporcuların hayali ve hedefi dünyanın en iyileri arasında yer almaktır. Erling Haaland’ın hayali de profesyonel olmadan önce bundan farklı değildi. Onu diğer yetenekli oyunculardan ayıran en önemli özelliğiyse hedeflerini gerçeğe dönüştürecek azme sahip olması ve bunun için nelerden fedakârlık etmesi gerektiğinin farkında olmasıydı.&nbsp;Gerek eski antrenörleri gerek takım arkadaşları, onun hakkında konuşan herkesin buluştuğu iki ortak nokta var: Birincisi, kendini geliştirmek için gösterdiği efor, ikincisiyse futbola olan tutkusu.Bugünlerde Leeds United forması giyen, Salzburg’dan eski takım arkadaşı Maximilian Wöber Erling Haaland’ın düşünce tarzını şöyle anlatıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(15, 64, 154); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(15, 64, 154); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“O kesinlikle müthiş bir profesyonel. Biz deplasman yolculuklarında kâğıt falan oynarken, onun uyku ve beslenme düzenini nasıl geliştireceğine dair bilimsel birtakım makaleler okuduğunu görürdük. Erling her zaman kendini geliştirip bir adım daha ileri atmak için en ufak detayları bile düşünür.”</blockquote>Haaland’ın daha 18 yaşında Salzburg’a transfer olduğu düşünülürse, gösterdiği zihinsel olgunluk Wöber’in anlattıklarını daha da etkileyici hale getiriyor.Alfie’nin futbolu bırakmasından sonra memleketleri Bryne’ye dönen Haaland’lar aslında bir anlamda Erling’in de kaderine yön verdi. Küçük yaşta pek çok sporda başarılı olabileceğinin sinyallerini veren Erling, futbolun yanında hentbolda da geleceği parlak bir genç olarak görülüyordu. Ancak o tercihini futboldan yana kullandı. Bunda Bryne’nin bir futbol kenti olarak öne çıkmasının payı elbette önemli.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1686232795267.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.96" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The SunBryne’nin bir diğer önemi de Haaland ailesinin şehre taşındığı 2004 yılında şehrin kulübü Bryne FK’nın inşa ettiği yeni çim zeminli kapalı saha. Alfie Haaland, bu saha olmasa oğlunun bugün bulunduğu yere gelip gelemeyeceğinden emin olmadığını belirtiyor.Antrenörleri küçük yaşta Erling hakkındaki tek endişelerinin sıska vücut yapısı olduğunu söylüyor, bunun büyük bir futbolcu olma yolunda kendisine engel teşkil edebileceğinden endişe ediyorlar. Bugün ulaştığı fiziksel seviye düşünülünce, bu endişeye inanmak gerçekten zor. Zaten genç futbolcu kısa sürede boy atarak bu kaygının yersiz olduğunu kanıtlayacak, Bryne’den sonra 16 yaşındaki Erling’in yeni durağı ülkesinin en başarılı takımlarından Molde olacaktı.Haaland’ın Molde’ye gidişi, sonrasında yapacağı üç transferde de göreceğimiz nedenlere sahipti. O dönemde Molde’den daha yüksek profilli iki takım; Bundesliga ekibi Hoffenheim ve Avrupa kupalarında başarılı sonuçlar alan Danimarka takımı FC Kopenhag da kendisine talip olmuştu. Ancak Norveçli futbolcunun transferlerinde her zaman öne çıkan faktörler; maksimum süreyi alacağı ve kendini en fazla geliştirebileceği takıma gitmek oldu. Sonrasındaki Red Bull Salzburg ve Borussia Dortmund transferlerinde de bu öncelikler değişmedi. Üstelik her iki transferde de kendisine çok daha yüksek ücretler öneren takımlar olmasına rağmen.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1686233202292.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">VGHaaland’ın kariyeri başından beri en ince ayrıntısına kadar planlandı. Bu planlamada kendi tercihleri her zaman birinci öncelik olsa da babası Alfie ve menajerleri Mino Raiola ve Rafaela Pimenta’nın katkısı da yadsınamaz. Raiola’nın geçtiğimiz seneki ölümünün ardından portföyünü devralan Pimenta, Alf-Inge Haaland ile tanışmasını şöyle anlatıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(15, 64, 154); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(15, 64, 154); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Alfie ofisimize ilk geldiğinde, ki o zaman Mino da bizimleydi, zaten planı olan bir adamdı. Planı, bir plana ihtiyacı olduğu ve bu planı yapabilecek menajerler aradığıydı. Bu yüzden başından beri süreç çok dikkatli şekilde hazırlandı ve her gün planlandı. Oyunculara her zaman derim, yola çıktığınızda gideceğiniz yeri bilmiyorsanız oraya asla ulaşamazsınız. Belki bilseniz de ulaşamayacaksınız ama yolu bilmiyorsanız bunu kesinlikle başaramazsınız.”</blockquote>Alfie Haaland, oğlunun Manchester City’ye transferinden çok kısa bir süre sonra yeni planlarını açık etti bile. “Bence Erling bütün liglerde kendisini kanıtlamak istiyor. O yüzden burada belki en fazla üç-dört sene kalacak. Sonrasındaysa kim bilir; İtalya, İspanya veya Fransa, değil mi?”Norveçli futbolcunun parayı ikinci plana atarak kendisini en üst seviyeye çıkaracak kariyer hamlelerini yapması tabii ki büyük övgüyü hak ediyor. Ancak ailesinin refah düzeyi göz önünde bulundurularak, bunu yapacak lüksü olduğunun da unutulmaması gerekiyor. Maalesef çoğu futbolcu, Haaland’ın izlediği yolu izlemek istese bile, bunu yapacak şansa sahip olmuyor.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1686234274865.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.84" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Milliyetİşte Romelu Lukaku da bu lükse sahip olmayan bir genç futbolcuydu. Erling Haaland gibi profesyonel bir futbolcunun oğlu olarak dünyaya gelmiş olsa bile.Romelu Lukaku’nun babası Roger, kariyerine ülkesi Zaire’de (şu anki adıyla Demokratik Kongo Cumhuriyeti) başladı. Sonrasında Fildişi Sahili takımı Africa Sports’ta geçirdiği üç sezonda Belçika takımlarının dikkatini çekti ve 1990 yılında FC Boom takımına transfer olarak eşi Adolphine ile birlikte bu ülkenin yolunu tuttu. Ülkenin sömürge geçmişi sebebiyle Kongolu futbolcuların Belçika takımlarına transferini sıkça görüyoruz. Sömürgeci Belçika Kralı II. Leopold’ün 19. Yüzyılın sonunda kauçuk uğruna Kongo’da yaptığı katliamların yanında bölge insanı için son derece önemsiz bir fayda. &nbsp;&nbsp;Her ne kadar futbolcuların hep ışıltılı bir hayatı olduğu düşünülse de gerçek tabii ki böyle değil. Profesyonel futbolcular arasında çok küçük bir bölümü üst düzeyde forma giyebilirken büyük bir çoğunluğu iş bulma mücadelesiyle yaşamlarını sürdürüyor. Uzun süren bir futbol kariyeri olmasına rağmen Roger Lukaku da hiçbir zaman büyük takımlarda forma giymedi ve birçok kez kendisine şans verecek yeni bir kulüp aradı. Kariyerinin tamamını, bir sezon hariç, Belçika’nın vasat veya vasat altı takımlarında geçirdi. Belçika dışında geçen bir sezonsa, ilginçtir, Gençlerbirliği’ndeydi. Henüz 32 gibi genç sayılabilecek bir yaşta futbola veda etti. Bundan sonrası altı yaşındaki Romelu ve ailesi için on yıllık bir yokluk dönemiydi.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yazının devamını <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/n/punto-dosya" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan&nbsp;</a>okuyabilirsiniz.</li></ul>

Punto, gazetecilikten beslenirken, spor kültürünü şekillendiren olayları neden ve sonuçlarıyla geniş perspektiften ele alır. Futbol, tenis, atletizm, voleybol ve basketbol başta olmak üzere tüm atletik branşların etrafında gelişen hikayeler, gelen kutunda.

Futbol, basketbol, tenis, atletizm ve voleybol etrafında gelişen hikayeler.

Punto 

Biri kusursuz planlamanın, diğeriyse sarsılmaz bir kararlılığın eseri.

Finalin iki yüzü: Haaland ve Lukaku

Her yıl Hollanda ve Belçika topraklarında heyecanla beklediğimiz Ardenler Klasikleri’nin erkekler yarışları, açıkçası bu sefer heyecandan uzaktı. Bunda Tadej Pogacar’ın Amstel Gold Race ve Flèche Wallonne’da rakipsiz olmasının payı tabii ki büyüktü. Ardenler’in incisi ve sezonun dördüncü anıtsal klasiği Liège-Bastogne-Liège’de Pogacar’a Remco Evenepoel’un katılmasıyla heyecanın artacağı düşünülüyordu ancak Sloven bisikletçi yarışın başlarında kaza geçirerek devre dışı kalınca bu kez de Belçikalı Evenepoel rakipsiz kaldı. Geçtiğimiz haftanın tartışmasız yıldızıysa kadınlarda üç Ardenler klasiğinin tamamını kazanan Hollandalı Demi Vollering oldu.Vollering Liège’de hat-trick’i tamamladı. Liège-Bastogne-Liège zaferi belki Amstel Gold Race ve Flèche Wallonne galibiyetleri kadar kolay olmadı ama SD Worx takımının Hollandalı bisikletçisi, şu anda sportif direktörlüğünü yapan vatandaşı Anna van der Breggen’in ardından bu unvanı alan tarihteki ikinci kadın bisikletçi oldu. Erkeklerdeyse bunu başarabilen yine sadece iki sporcu var: Davide Rebellin ve Philippe Gilbert.“İnanamıyorum. Büyük baskı altındaydım çünkü bu hat-trick’i gerçekleştirme fırsatı önünüze her gün çıkmaz. Bu zaferi kazanmayı gerçekten çok istiyordum. Anna [van der Breggen] bugün yarışta benimle değildi ama eminim televizyondan izlemiştir ve olduğu yerde zıplamıştır.”Vollering haklı olarak üstündeki büyük baskıdan bahsetse de bu onun ilk Liège-Bastogne-Liège galibiyeti değil. Hollandalı bisikletçi iki sene önce de bu başarıya ulaşmıştı. Takımı SD Worx de Vollering’in bu zaferiyle, bu sezon koşulan 12’nci tek günlük yarışta yedinci galibiyetini elde ederek bu yarışlarda ciddi bir dominasyon ortaya koydu. Bunlardan beşi, üç Ardenler klasiğinin yanında Strade Bianche ve Dwars Door Vlaanderen zaferleriyle, Vollering’e ait.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/2/1682408611196.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Yahoo SportsHollandalı bisikletçiye Liège-Bastogne-Liège’de zaferi getiren bölüm, 12 kilometre kala geçilen Roche-aux-Faucons tepesiydi. Amstel Gold Race ve Flèche Wallonne’da nispeten rahat galibiyetler alan Vollering’in işi bu kez kolay olmadı çünkü karşısında son metrelere kadar kendisini zorlayan bir Elisa Longho Borghini buldu.Sezonun dördüncü anıtsal klasiğine heyecan katan ilk isimler, finişe 70 kilometre kala pelotondan ayrılan Marlen Reusser (SD Worx), Amanda Spratt (Trek-Segafredo), Esmée Peperkamp (Team DSM), Anna Henderson (Jumbo-Visma) ve Kasia Niewiadoma (Canyon-Sram) oldu. Bu grubu dağıtan isimse İsviçreli Reusser’di. Bitime 35 kilometre kala Cote de la Redoute’ta gruptan koparak solo atağını yapan Reusser’in macerası, maalesef Roche-aux-Faucons inişinde Longo Borghini’nin atağıyla sonlandı.Bu bölümde İtalyan rakibine ayak uydurmayı başaran Vollering, üçlemeyi tamamlamak için son sprinte kadar beklemek zorunda kalsa da eski bir Paris-Roubaix ve Ronde van Vlaanderen şampiyonu olan Longo Borghini’yi ekarte etmeyi başardı.Ardenler Klasikleri bu sezon erkeklerde beklenen çekişmenin uzağında kalsa da kadın yarışları ve özellikle Demi Vollering sayesinde yine tarihi bir hikâyeye ev sahipliği yaptı. Anna van der Breggen ve Annemiek van Vleuten’ın ardından, kadın bisikletinin lokomotifi durumundaki Hollanda’nın yeni süper yıldızı Vollering olacak gibi görünüyor. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

Erkek yarışlarında aradığını bulamayan Ardenler Klasikleri izleyicisinin imdadına Hollanda bisikletinin yeni süper yıldızı Demi Vollering yetişti. 

Hollanda'nın Yeni Süper Yıldızı

Litvanya’da basketbolun bir din gibi olduğu sıklıkla söylenegelmiştir. Bu ifadeyi bir Litvanyalı’dan “Litvanya’nın çoğunluğu Katolik’tir, ikinci dinimizse basketboldur” şeklinde duyuncaya kadar biraz abartılı olduğunu düşündüğümü söylemem gerek. Basketbol Litvanya’da çok tanrılı bir dinse, bu tanrılardan biri hiç kuşkusuz Sarunas Jaskevicius. Avrupa’nın gördüğü en büyük oyun kuruculardan biri, birçoklarına göre birincisi olan Saras, oyuncu olarak büyük başarılarının tamamını ülkesi dışında elde etti. “Altı yaşımdan beri âşık olduğum takım” dediği Zalgiris’te ise sadece kariyerinin son yılında forma giydi ve bu çok da yerinde bir karar oldu. Litvanyalı bir basketbol efsanesinin Zalgiris forması giymeden emekli olması saçma olurdu. Çünkü Zalgiris demek, Litvanya demektir.&nbsp;Büyük efsane belki basketbolcu olarak çıkışını Zalgiris’te yapmadı ama baş antrenör olarak kendisini gösterdiği ilk kulüp burası oldu. Kaunas ekibinin başında geçirdiği dört sene boyunca kulübünü bir kez, ciddi bir sürpriz yaparak, Final Four’a çıkarmayı başardı ve Avrupa’nın en gıptayla izlenen koçlarından biri olarak büyük beklentilerle Barcelona’nın başına geçti. Yeni takımında ilk iki sezonda da Final Four görmesine rağmen şampiyon olamayınca büyük eleştiri alan Jasikevicius’un takımdaki geleceği bu sezon nereye kadar ilerleyeceğine bağlı olacak gibi görünüyor. &nbsp;Aman Yavaş, AhesteSaras her ne kadar oynattığı basketbol yüzünden ciddi eleştiriler alsa da Barcelona gibi şöhretli oyuncuları bünyesinde bulunduran bir takıma savunma kimliğini aşılamayı başardığı için takdir de edilmeli. Bu sezon da Barça savunma reytinginde geçtiğimiz sezonlar gibi üst sıralarda, dördüncülükte yer aldı. İşin hücum tarafında da iyi bir sezon geçiren kırmızı-lacivertliler ofansif reytingde de lig altıncısıydı.&nbsp;Diğer tarafta Zalgiris sezona büyük beklentilerle başlamamıştı, hatta çoğu Euroleague takipçisi Litvanya ekibinin sezonu son sıralarda tamamlayacağını düşünüyordu. Ancak Zalgiris gibi kulüp kültürü çok üst seviyelerde olan ekipler için her zaman bir açık kapı bırakmak gerekiyor. Zalgiris sezona zayıf bir kadroyla başlamakla kalmadı, sezon içinde en önemli oyuncularından Keenan Evans’ı da kaybetti ancak karakterini ortaya koyarak işleri yeniden rayına sokmayı başardı. Netice olarak da sonuna kadar hak ettiği playoff biletini cebine koydu.&nbsp;Zalgiris için aslında teknik anlamda Barcelona’nın düşük profillisi demek yanıltıcı olmayacaktır. Rakibiyle çok benzer bir oyun karakterine sahip olan Litvanya ekibi sezonu savunma verimliliğinde yedinci, hücum verimliliğinde ise 11. sırada tamamladı.&nbsp;İki takımın en fazla benzeştiği noktaysa hiç şüphesiz oyun temposu. Zalgiris normal sezonda maç başına ortalama 67 hücumla oynadı ve bu alanda ligin son sırasında yer aldı. Barcelona ise maç başına ortalama 67,5 top kullandı ve playoff’taki rakibinin hemen önünde sondan ikinci sıradaydı. Bu yüzden serinin düşük tempolu geçeceğini söylemek falcılık olmayacaktır.&nbsp;İki takım arasındaki güç dengesi düşünüldüğünde şansını arttırmak için maç içinde farklı bir şeyler yapması gereken taraf Zalgiris olacak. Hal böyleyken, Litvanya ekibinin rakibini gafil avlamak için biraz daha tempoyu yükseltmesi yararlı olabilir. Bunu yapabilmek için öncelikle dirençli bir savunmaya ihtiyaçları olacak ki, bunu yapabilecek güce sahipler. Barcelona’nın ligin görece fazla top kaybı yapan takımlarından biri olması da bu bağlamda işlerine yarayacaktır. Tempoyu yükseltmek için gereken personele sahip olup olmadıkları ise farklı bir tartışma konusu.&nbsp;Benzer oyun tarzına sahip iki takımın mücadelesinde kadro kalitesi rakibinin kat kat üstünde olan Barcelona serinin açık ara favorisi olacak. Ancak kendini baltalama konusunda sabıkaları bulunan Katalan ekibinin dirençli rakibi karşısında zor duruma düşmesi de şaşırtıcı olmaz. Son iki sezonda Zalgiris’e benzer oyun tarzına sahip Bayern ve Zenit karşısında Barça ancak beşinci maçta fişi çekebilmişti. Yine de bu sefer ilk iki maçta hata yapmayacaklarını ve seriyi dört maçta sonlandıracaklarını düşünüyorum.Tahmin: Barcelona 3-1 Zalgiris Kaunas&nbsp;

Euroleague’de normal sezonu ikinci sırada bitiren Barcelona ve yedinci sırada tamamlayan Zalgiris Final Four’a yükselmek için kozlarını paylaşacak. Maçın sezon açısından önemi zaten ortadayken, bir de Barcelona baş antrenörü Jasikevicius’un kendi ifadesiyle “çocukluk aşkına” karşı sahaya çıkacak olması eşleşmenin duygusal ağırlığını da bir hayli arttırıyor. 

Yuvaya Dönüş

Bu sene de Mart’ı Toskana ve Ligurya’da karşıladık. Belki orada değildik ama, bisiklet sporu sağ olsun bize her zaman “gitmiş kadar olduk” dedirtmeyi başarıyor. İtalya topraklarında koşulan Mart ayının en büyük iki bisiklet yarışı Strade Bianche ve Milano-Sanremo bu sene belki farklı senaryolara sahipti ama ikisi de isimlerinin hakkını sonuna kadar verdi. Tabii ki bunda pelotonun sahip olduğu müthiş yetenek havuzu başroldeydi.Cüret Etmek KazanmaktırTakvimde öncelik her zaman olduğu gibi Toskana topraklarında koşulan Strade Bianche’nindi. Sadece 17 yıllık oldukça kısa bir geçmişe sahip olmasına rağmen farklı yol şartlarıyla kısa zamanda bir klasik haline gelen Strade, toz ve toprağın arasından yine hızla geçip gidiverdi. Bu hızı yaratan isimse genç bir canavardı.Strade Bianche kazanmak kolay iş değil. Bitmek bilmeyen tozlu yollardan hatasız geçecek, defalarca önünüze çıkan irili ufaklı yokuşları tırmanacak dirayete sahip olmanız gerekir. Strade’nin alameti farikası da zaten budur. Paris-Roubaix’de de bol bol toz toprak vardır; ancak yokuş yoktur. Flandre ve Arden klasiklerindeyse istemediğiniz kadar yokuş vardır; ancak toz-toprak yoktur.İşte tüm bu şartlar altında Strade’yi kazanmak için diğer klasiklerin aksine sadece süper bir punçör olmanız yeterli olmayabilir. Tozlu yollarda bisiklet hakimiyeti yüksek,&nbsp; kros bisikleti geçmişi olan yarışçıların avantajı geçtiğimiz yıllarda görülmüştü. Pelotonun iki harika çocuğu: 2021 şampiyonu Mathieu van der Poel ve 2020 şampiyonu Wout van Aert yol bisikletindeki müthiş başarılarının yanında kros bisikletinde boy göstermeye devam eden isimler. İşte bunlardan bir diğeri, yine bisikletin süper yeteneklerinden Britanyalı Ineos Grenadiers sporcusu Tom Pidcock 2023 Strade Bianche’yi kazanan isim oldu.<img src="https://images.aposto.com/2023/2/1/1679344229171.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Cycling NewsHem 2022’de Tadej Pogacar’ın hem de 2021’de van der Poel’un zaferleri son derece görkemliydi. Pidcock’un galibiyetiyse belki onlar kadar görkemli değildi ama neredeyse 50 km’lik bir atağı göz ardı etmek de saçma olur. Üstelik kazanan her zaman en güçlü olan değil, bazen en iyi yarış hissine ve en doğru atak zamanlamasına sahip olan, en akıllıca yarışan ve risk alandır.&nbsp;İşte Pidcock tam olarak böyle yarıştı. Pelotonun içinden ilk atağı kendisi değil, Alberto Bettiol yaptı, ancak Pidcock bu atağı takip etmesi gerektiğini hissetti. Ardından da yokuşun inişinde kendi atağını yaparak Bettiol’ün ve gruptaki diğer isim Andrea Bagioli’nin yanından bir anda, kelimenin tam anlamıyla, toz oldu. Zaten inişte ne kadar yetenekli bir isim olduğunu geçtiğimiz seneki Fransa Turu’nda kazandığı Alpe d’Huez etabında herkese göstermişti. Bu müthiş atağa rağmen Strade Bianche gibi bir yarışta 45-50 km kala yapılan bir hamle, hiçbir zaman galibiyeti garanti etmez. Ancak cüret etmezseniz, kazanamayacağınız kesindir. İşte Pidcock da cüret etti ve galibiyete ulaştı.Strade Bianche, 23 yaşındaki genç süper yeteneğin kariyerinde şu ana kadar elde ettiği en büyük klasik zaferi oldu. Ancak daha hala yolun başında ve bu izlediğimizin sadece fragman olma olasılığı bir hayli yüksek.Aile Yadigârı1960 yılından 1977’ye kadar profesyonel pelotonun en sevilen isimlerinden Raymond Poulidor, hep bir “kaybeden” oldu; kendisine Fransızlar tarafından “Ebedi İkinci” lakabının takılmasına neden olan bu kariyer tabii ki tamamen başarısızlıklardan ibaret değildi. Fransa Turu’nda sürekli vatandaşı Jacques Anquetil’e yenilmesine rağmen, hatta tam aksine belki de bu sayede, ondan her zaman çok daha popüler bir figür oldu. Bugün bize bıraktığı en güzel miras, kuşkusuz torunu Mathieu van der Poel. Mathieu’ye bıraktığı en büyük yadigârsa kariyerinin en büyük zaferi olan 1961 Milano-Sanremo şampiyonluğuydu.Il Lombardia kusura bakmasın ama, iki İtalyan anıtsal klasiğinden Milano-Sanremo yaşattığı heyecanla Ekim ayında düzenlenen kardeşini gerilerde bıraktı. Belki bunda henüz yarış izlemeye aç olduğumuz bir dönemde düzenleniyor olması bir etkendir ama son yıllarda izlediğimiz Milano-Sanremo’lara bakınca da işin tamamen bundan ibaret olmadığı kesin. Bunda yarışın tahmin edilemez olmasının payı tabii ki çok büyük. Üstelik tahmin edilemez olan sadece kimin kazanabileceği değil, kazananın galibiyeti nasıl elde edeceği de.Bize her sene farklı bir menü sunan Milano-Sanremo, bunu bu sene de başardı. Her edisyonda değişmeyen belki de tek şey, Cipressa yokuşuna kadar yarışta çok da fazla hareket olmaması. Eh, her mekânın bir de spesiyali olmalı değil mi. Bu sene de pelotonu harekete geçiren ilk bölüm Cipressa oldu. Fakat geçen senelerden farklı olarak, bu sefer Cipressa atakları pelotonu dağıtmaya yetmedi. Bunun için Milano-Sanremo’nun iki büyük yokuşundan ikincisine, yani Poggio’ya kadar gitmemiz gerekti.Poggio’da pelotonu dağıtan isimse, tahmin edilebileceği gibi Sloven süperstar Tadej Pogacar oldu. Pogacar belki de bu atakla herkesi dökebileceğini düşündü, ki bunu başarabilirdi de. Eğer arkasında onu takip edenler Mathieu van der Poel, Wout van Aert ve Filippo Ganna olmasaydı.<img src="https://images.aposto.com/2023/2/1/1679344642605.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Bici da StradaÖnde oluşan bu süper dörtlünün artık Poggio’yu beraberce bitirmesi bekleniyordu. Ama bu Milano-Sanremo, beklentileri her zaman bir kenara bırakmak gerek. Poggio’nun son metrelerinde atağını yapan van der Poel, diğerlerinin bir anlığına birbirlerine bakmasından faydalanarak inişte bir fark yakaladı. Bu öyle bir farktı ki; hem her an kapanacakmış hem de sonsuza kadar pedallasalar yine de kapanmayacakmış gibi hissettiriyordu.Sonuç: Kapanmadı. Pogacar, Ganna ve van Aert üçlüsü bir süre birlikte çalışsalar da van der Poel bu tip solo atakları yüksek başarı oranıyla sonuçlandırabildiğini bize geçmişte çok kez göstermişti. Aynı başarıyı bir kez daha gösterdi ve büyükbabası Poulidor’dan aile yadigârını teslim aldı.Poupou kariyeri boyunca belki çok fazla yarış kazanmadı, ancak çok fazla kalp kazandı. Torunu Mathieu ise hem şampiyonlukları hem kalpleri kazanıyor. 2020 ve 2022’de elde ettiği iki Ronde van Vlaanderen zaferinin ardından üçüncü anıtsal klasiğini kazanan 28 yaşındaki van der Poel’un kariyeri bittiğinde adı en büyük klasikçilerin arasında yazıyor olacak.

Belçika'daki açılışın ardından, gözler İtalya'ya çevrildi. 

Siena'dan Sanremo'ya İtalya Baharı

Doğu Konferansı’nda sezonun ilk yarısını geride bırakırken taşlar yerine oturmaya başladı. Konferansın ağır topları olması beklenen Boston Celtics ve Milwaukee Bucks zirvede yerlerini alırken, Cleveland Cavaliers istikrarlı savunma performansı ve Brooklyn Nets de sezon başında yaşadığı karmaşanın ardından sürpriz olarak nitelendirilebilecek çıkışıyla konferansın tepesine yerleşti. Philadelphia 76ers sakatlıkların da etkisiyle bu dörtlünün arkasında yer alırken, beklentileri aşan oyunlarıyla New York Knicks ve Indiana Pacers ilk altıyı zorlamaya devam ediyor. Miami Heat, Chicago Bulls, Toronto Raptors ve Atlanta Hawks ise şu ana kadar beklentileri karşılayamadı ve rakipleriyle olduğundan çok kendileriyle mücadele ediyor.ZirvedekilerBoston Celtics tarihi bir hücum verimliliğiyle başladığı sezonda bu seviyeden biraz düşse de hala ligin bir numaralı hücum takımı konumunda. Savunmadaysa geçtiğimiz sezonki yüksek performans Aralık ayından itibaren yeniden ortaya çıkmaya başladı. Sezon başında savunma verimliliği anlamında son sıralarda yer alan Celtics, şu anda 10. sıraya kadar yükselmiş durumda. Takım 21-5’lik müthiş sezon başlangıcından sonra aynı tempoyu korumakta zorlandı ve oynadığı son 14 maçın yedisini kazanma başarısı gösterebildi. Yine de bu bölümde üst seviyedeki rakiplerine karşı yüksek konsantrasyonla oynadığı maçlarda performansını üst düzeye çıkardı. Maç başına 118,8 sayı bulan Celtics’te kariyer sezonlarını geçiren iki yıldız Jayson Tatum 30,8, Jaylen Brown’sa 27 sayı ortalamalara sahip. &nbsp;Ligin şu anda Denver Nuggets’la beraber en formda ekibi Brooklyn Nets sezona hem saha içinde hem de saha dışında büyük problemlerle başlamıştı. İlk 20 maçın sadece dokuzunu kazanabilen Nets, bir yandan da saha dışında Kyrie Irving’in aptallıklarıyla boğuştu. Steve Nash’in kovulmasıyla baş antrenörlüğe atanan Jacque Vaughn’un yaptığı rotasyon ve oyun değişiklikleriyle Nets, 9-11’lik başlangıçtan sonra müthiş bir ivme yakalayarak sonraki 20 maçın 18’ini kazanmayı başardı. Artık hücumda çok daha organize, savunmadaysa dirençli bir takım hüviyetinde ve ofansif verimlilikte beşinci, defansif verimlilikteyse dokuzuncu sıraya kadar yükseldi. Kevin Durant’in 30 sayı, 6,8 ribaund, 5,4 asist ve 2,3 top çalma-blok istatistikleriyle MVP seviyesinde bir sezon geçiriyor olması da cabası. 9 Ocak’ta oynanan Heat maçında sakatlanan Durant’in neyse ki korkulduğu kadar ciddi bir durumu olmadığı anlaşıldı. Yine de iki hafta-bir ay arası bir süre oynaması beklenmiyor. Nets’in onun yokluğunda nasıl bir performans göstereceği merak konusu.<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1673335015226.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: New York Post&nbsp;Üçüncü sırada bulunan Bucks tarafında işler biraz daha çetrefilli görünüyor. Celtics’in aksine savunmada sezona müthiş başlayan ekip hücumda Giannis Antetokounmpo’nun sırtına binmiş durumda. Giannis bu sezon sekiz maçta 40 sayı barajını aşarken 4 Ocak’taki Washington maçında 55 sayıyla kariyer rekorunu kırdı. Fakat Yunan süper yıldıza hücum tarafında istikrarlı bir yardım gelmiyor. Bucks şu anda hücum verimliliğinde ligin 23. sırasında. Sezona sakat giren Khris Middleton birkaç maç oynadıktan sonra yeniden sakatlık listesine alındı ve takıma ne zaman döneceği belirsizliğini koruyor. Takımın en iyi üçüncü oyuncusu Jrue Holiday de iyi bir sezon geçirmesine karşın sakatlıklar nedeniyle 39 maçın 11’inde forma giyemedi. Savunma verimliliğinde uzun süre ligin zirvesinde yer alan ekip bu alandaki liderliğini de Memphis Grizzlies ve Cleveland Cavaliers’a kaptırmış durumda. Khris Middleton’ın %100 şekilde sahalara dönüp dönemeyeceği Bucks’ın sezonun belirleyecek unsur olabilir. &nbsp;Cleveland Cavaliers’ta işler yolunda. Yazın en çok konuşulan hamlelerinden birini yaparak Donovan Mitchell’ı kadrosuna katan Cavs, bu takasla NBA kamuoyunun takdirini toplamıştı. Ancak en iyimser tahminlerde bile Mitchell’ın takıma entegrasyonunun bu kadar pürüzsüz olacağı öngörülmemişti. Kariyerinin en yüksek ortalaması olan 29 sayıyla sezona devam eden yıldız gard, üstelik bunu yine kariyerinin açık ara en iyisi olan %63 gerçek şut yüzdesiyle yapıyor. Takımsa kimliğini geçen sezon olduğu gibi savunmadan alıyor. Grizzlies’in hemen arkasında savunma reytinginde ikinci sırada bulunan ekip bunu büyük oranda ligin en iyi pota altı savunmacılarından Jarrett Allen’a ve çok yönlü savunmasıyla Evan Mobley’e borçlu. Cleveland adına şu ana kadar endişe verici tek nokta, Mobley’nin ikinci sezonunda özellikle hücum tarafında oyununu geliştirememesi. Mitchell’ın katılımıyla kendisine fazla kullanacak pozisyon kalmaması bunda bir etken olsa da geçtiğimiz sezonki yüzdelerini geliştiremediği, hatta bazılarında geriye gittiği de bir gerçek. Elinde hatırı sayılır miktarda takas parçası bulunan Cleveland’ın ilerleyen haftalarda bunu çift taraflı oynayabilecek bir üç numaraya çevirmesi beklenebilir.Her ne kadar sezon boyunca tam kadro sahaya çıkmakta zorlansa da sağlıklı olduğunda Philadelphia da Doğu’nun elitleri arasında yer almayı hak ediyor. Takımın iki yıldızı Joel Embiid ve James Harden bu sezon şu ana kadar 38 maçın sadece 18’inde birlikte sahada yer alabildi. Genel sezon performansı açısındansa ilk 24 maçın 12’sini kazanan Sixers, Aralık ayının ortasından itibaren ritmini bulmaya başladı ve sonraki 14 maçta 11 galibiyet elde etti. Özellikle Embiid’in sahada olduğu maçlarda savunmaları oldukça güçlü görünüyor. Hücum tarafındaysa takımın daha keskin olması için Embiid ve Harden’ın istikrarlı olarak birlikte oynamaya ihtiyacı var. Savunma verimliliğinde dördüncü sırada yer alan ekip, hücum verimliliğindeyse 13. durumda.Orta SınıfDoğu’da altıncı sırada bulunan Indiana Pacers şu ana kadarki NBA sezonunun en güzel sürprizi. Sezon başlamadan önce ligin son sıralarında yer alması beklenen ekibin Buddy Hield ve Myles Turner gibi tecrübeli oyuncularını takasta kullanıp 2023 Draftı’na ve gelecek yıllara yatırım yapması bekleniyordu. Fakat Pacers arka arkaya aldığı iyi sonuçlarla kendini playoff yarışına sokmayı şu ana kadar başardı. Akıcı hücumuyla izlemesi de büyük keyif veren takımın bu sezonki performansında aslan payı tabii ki genç oyun kurucu Tyrese Haliburton’a ait. Hücumda bir oyuncunun sahip olabileceği hemen hemen tüm silahlara sahip olan yıldız gard, maç başına 10,3 asistle bu alanda lig lideri konumunda. Indiana düşük beklentilerle girdiği sezonun yarısına geldiğimizde son derece rekabetçi bir takım olduğunu kanıtladı. Bundan sonra playoff’a girmeleri değil girememeleri sürpriz olacak.<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1673335240443.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: MarcaIndiana gibi sezon başı beklentilerini aşan bir diğer takım da New York Knicks oldu. Geniş bir kadroyla sezona başlayan ekipte bu kadrodan kimlerin iyi birer NBA oyuncusu olduğu ise tartışmalıydı. Nitekim koç Tom Thibodeau da sezon başında rotasyonu tam olarak oturtamamıştı. Lige oldukça istikrarsız sonuçlar alarak başladıktan sonra New York, Aralık’ın başıyla birlikte sekiz maçlık bir galibiyet serisi yakaladı fakat ayı beş maçlık bir mağlubiyet serisiyle kapattı. Yeni yılla birlikteyse takım ritmini tekrar bulmuş görünüyor. Knicks Ocak ayında şu ana kadar oynadığı dört maçtan da galibiyetle ayrıldı. Julius Randle ve Jalen Brunson’ın liderliğinde Immanuel Quickley, Mitchell Robinson, RJ Barrett ve Quentin Grimes’la iyi bir çekirdek yakalayan Knicks’in formunu sezon sonuna kadar taşıyıp taşıyamayacağı ise bir muamma olmayı sürdürüyor. Çünkü hala dağılmaya oldukça müsait bir yapıya sahip.Beklenti AltındakilerDoğu’da playoff savaşı veren diğer dört takım şu ana kadar beklentilerin altında kalan bir görüntü verdi. Bunlardan ilki Miami Heat. Artık bu takımın her sezon yaşamasına alıştığımız sakatlık sorunları yine başını ağrıtıyor. Takımın ruhani lideri Jimmy Butler 41 maçın ancak 27’sinde forma giyebildi. Hücumun liderleri Bam Adebayo ve Tyler Herro’nun maç sayıları kabul edilebilir düzeyde ancak Gabe Vincent ve Victor Oadipo gibi önemli rol oyuncuları da oldukça fazla sayıda maç kaçırdı. Butler’ın yokluğunda takım Adebayo ve Herro’nun yanına ekstra skorerleri bulmakta zorlanıyor. Hal böyleyken Heat hücum verimliliğinde ancak 25. sırada kendine yer bulabildi. Son maçlarda Herro’nun yükselişi ve Oladipo’nun kenardan getirdiği enerji, Adebayo’nun sezon boyunca sergilediği yüksek performansla birleşince takım biraz kafayı suyun üstüne çıkarmayı başardı. Ancak sezonun ilerleyen bölümü için bu yetmeyecek. Heat’in ilerleyen haftalardan takas piyasasında aktif olması şaşırtıcı olmayacaktır.Chicago Bulls felaket giden sezonunu son 20 günde biraz olsun toparlamayı başardı. 21 Aralık’taki Miami maçına 11-18’lik dereceyle giren ekip bu tarihten sonra oynadığı 11 maçın sekizini kazanmayı başardı ve %50’lik sezon derecesine sonunda yaklaştı. Bunda anahtar faktör olarak Zach LaVine’in forma girmeye başlamasının büyük etkisi var. Philadelphia ve Utah’a karşı oynanan son iki maçta sırasıyla rakip potalara 41 ve 36 sayı gönderen yıldız oyuncu geçtiğimiz sezonun sonunda geçirdiği sakatlığın etkisini üzerinden atmış görünüyor. Nikola Vucevic’in de bu bölümde çok daha iyi bir oyun sergilemesiyle DeMar DeRozan’ın üzerindeki büyük hücum yükü kalkmış oldu. İşin savunma tarafınaysa söylenecek çok fazla bir şey yok. Bu takımın en iyi gününde bile iyi bir savunma takımı olmasına şu haliyle imkân yok. Bunun için Lonzo Ball’a ihtiyaçları var ancak sakatlığı süren oyuncunun bu sezon takıma yeniden katılma ihtimali gün geçtikçe azalıyor. Takım savunma verimliliğinde şu an 22. sırada, ki bu bile başarı olarak değerlendirilebilir.Atlanta Hawks da Chicago Bulls gibi sezonunu kurtarmaya çalışıyor, ancak Bulls’la aynı dereceye sahip olsa bile ortaya koyduğu oyunla bunu başarabileceğine dair henüz tatmin edici bir cevap veremedi. Trae Young’ın kendi standartlarında kötü bir sezon geçiriyor olması bunun sebeplerinden biri. Yıldız gard %31’le kariyerinin en kötü üçlük attığı sezonunu geçiriyor. Ancak problemler bununla sınırlı değil, hatta bu en büyük problem de değil. Koç Nate McMillan’ın bir türlü hücumda top kullanım dengelerini sağlayamaması gerçekten hayret verici. Ligin kalburüstü 3&amp;D oyuncularından DeAndre Hunter her eline geleni potaya atan bir oyuncuya dönüşürken, takımın en önemli üçüncü oyuncusu olduğu düşünülen John Collins maç başına sadece 10 şut kullanıyor. Bu, Collins’in çaylak yılından beri en az şut kullandığı sezonu. Hal böyle olunca oklar da doğal olarak McMillan’a dönüyor. Sezon içinde istifasını yönetime sunduğu da söylenen tecrübeli koçun Atlanta’nın başında sezonu bitirmesi bu aşamada sürpriz sayılacak.<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1673335340540.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Sporting NewsGeçtiğimiz sezon beklentilerin fersah fersah üstüne çıktıktan sonra bu sezon hayal kırıklığı yaratan bir diğer ekip de Toronto Raptors oldu. Genel menajer Masai Ujiri ve koç Nick Nurse’ün her oyuncunun uzun kollu ve atlet olduğu pozisyonsuz basketbol hayalleri bu sezon itibariyle çöpe gitmiş gibi görünüyor. Takımın geçtiğimiz sezon yaşadığı yarı saha oyunundaki sıkışıklığı bu sezon bir nebze aşması beklenirken, bu konuda herhangi bir gelişme görünmüyor. Üstelik Pascal Siakam ve OG Anunoby kariyerlerinin en iyi sezonlarını geçirirken. Yarı sahadaki problemlerin çözümü için Fred VanVleet ve Gary Trent Jr.’ın kötü giden sezonlarını ayağa kaldırması gerekiyor. Trent son maçlarda bu yönde iyi işaretler verse de VanVleet’te henüz nabız yok. Çok kötü sinyaller veren takım Aralık ayından beri oynadığı 20 maçın sadece altısını kazanabildi. Ocak ayının sonundan itibaren yedi maçlık bir Batı turuna çıkacak ekibin kaderi bu bölümde belli olabilir, hatta ligin kaderi bile. Çünkü Ujiri takımı dağıtmaya karar verdiği takdirde, Toronto’nun yetenekli oyuncuları birçok genel menajerin iştahını kabartacak. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

Doğu Konferansı

Batı Konferansı’nda bir hiyerarşi yapmak Doğu’daki kadar kolay değil. Konferansın zirvesinde Denver, Memphis ve New Orleans yer alırken Dallas da son maçlardaki çıkışıyla onları yakalayabileceğini gösterdi. Alt taraflarsa çok daha karışık. Beşinci Sacramento ile 11. Lakers’ı sadece iki maç ayırıyor.TepedekilerBatı’nın zirvesini Memphis’le paylaşan Denver, sezona inişli çıkışlı bir başlangıç yaptıktan sonra son haftalarda ligin en iyi takımı gibi oynamaya başladı. Aralık başında üç maçlık bir mağlubiyet serisi yaşayan ve derecesi 14-10’a gerileyen Denver, bu tarihten sonra oynadığı 15 maçın 12’sini kazandı. Nuggets bu serideki 10 maçı kendi sahasında oynamanın avantajını çok iyi kullandı ve yine Memphis’le beraber kendi evinde en az kaybeden takım konumunda. İç saha ağırlıklı fikstürleri Ocak sonuna kadar devam edecek. Sezona kendi standartlarının biraz altında başlayan Nikola Jokic’in yeniden MVP seviyesine çıkmasının takımın çıkışındaki payı tabii ki çok büyük. Jokic sezon triple-double’ından şu anda sadece 0,5 asist uzaklıkta. En yüksek form durumundayken onu izlemek bir sanatçıyı izlemekten farksız. Koç Michael Malone da geçmiş hatalarından ders almış görünüyor. Maçların ikinci çeyreklerinde tamamen ikinci beşine dönmeyi seven koç verim alamamasına rağmen bunda uzun süre ısrar etti. Ancak artık Jokic ve Jamal Murray’nin dakikalarını paylaştırarak Murray’i ikinci beşle beraber daha fazla kullanıyor. Bu da Jokic’in sahada olmadığı dakikalarda Denver’ın rekabetçi kalmasını sağlıyor. Kentavious Caldwell-Pope ve Bruce Brown transferleri takıma beklendiği gibi müthiş uyum sağladı ve Aaron Gordon da kariyer sezonunu geçiriyor. Sakatlıktan döndükten sonra ritmini bulmakta zorlanan Michael Porter Jr. şu anda takımın canını sıkan tek konu. Denver’ın özellikle hücumun sıkıştığı anlarda onun skor gücüne çok ihtiyaç duyacağı aşikâr.Galibiyet derecesi bakımından zirvede yer alan diğer Batı ekibi Memphis Grizzlies. Memphis deyince aklınıza Ja Morant ve onun olağanüstü smaçları geliyor olabilir. Haksız da sayılmazsınız. Ancak Memphis bu sezon gücünü savunmasından alıyor. Savunma verimliliğinde ligin bir numarası konumunda ve aslında bu çok da şaşırtıcı olmamalı. Zira Morant haricinde takımdaki diğer tüm oyuncular vasat üstü veya elit savunmacı. Bu alanda özellikle Jaren Jackson Jr.’a dikkat çekmek gerekiyor. Sezona sakat başlayan oyuncu sahalara hem beklenenden önce hem de müthiş döndü. Şu anda maç başına 3,2 blokla inanılmaz bir dereceye imza atan Jackson, henüz yeterince maç oynamadığı için istatistik listelerine giremedi ancak yeterli maç sayısına ulaştığında bu konuda açık ara birinci sıraya yükselecek. Memphis ve Jackson bu savunma performansını devam ettirdiği takdirde, genç oyuncu sezonu yılın savunmacısı ödülüyle taçlandırabilir. Batı bu kadar karmaşıkken genç Memphis için bir NBA finali ihtimali hiç de uzak değil.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1673335490507.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.91" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Bleacher ReportMemphis denince nasıl herkesin aklına Morant geliyorsa, New Orleans Pelicans denince de tabii ki ilk akla gelen isim Zion Williamson. Williamson tamamını kenarda geçirdiği geçen sezonun ardından bu yıl kendisinden beklenenleri fazlasıyla karşılıyor. Hücumda durdurulması neredeyse imkânsız bir makineye dönüşen Zion, adeta bir gülle gibi savunmaları yıkıp geçiyor. 3 Ocak’taki Philadelphia deplasmanında bir sakatlık geçiren yıldız oyuncu birkaç hafta sahalardan uzak kalacak. Yine Memphis gibi, New Orleans da sadece yıldız oyuncusuyla değil savunmasıyla da anılmayı hak ediyor. Takım şu anda savunma verimliliğinde lig beşincisi konumunda. Özellikle kanat rotasyonunda Herb Jones, Trey Murphy ve Dyson Daniels gibi çok iyi savunmacılara sahip olan Pelicans, çember altında da farklı savunma özellikleri olan Jonas Valanciunas ve Larry Nance gibi oyuncuları bünyesinde barındırıyor. Zion’ın sakatlığı Pelicans’ı üzse de Brandon Ingram’dan bir de iyi haber aldılar. Bu sezon şu ana kadar sakatlığı sebebiyle sadece 15 maçta forma giyebilen yıldız forvet, takımın önümüzdeki dört maçlık deplasman turu sırasında sahalara dönebileceğini müjdeledi. Geçtiğimiz sezonki sürpriz playoff macerasından sonra bu sezon Zion’ın da varlığıyla Pelicans oralara çok daha hazır görünüyor. Ligde izlemesi en keyifli takımlardan biri olması da takımın popülaritesini iyice arttırıyor.Üst gruptan biraz uzakta olan ancak alt tarafa yazılması da haksızlık olacak Dallas Mavericks enteresan bir sezon geçiriyor. Aslında Dallas şu anda Batı’da playoff yarışının neredeyse tam ortasında, lider Denver’dan dört maç geride, 11. Lakers’ın ise 3,5 maç önünde. İlk 31 maç sonunda 15 galibiyette kalan takım Luka Doncic’in yanına istikrarlı bir hücum katkısı bulmakta oldukça zorlandı. Sonraki 10 maçtaysa sekiz galibiyet elde eden Mavs, ikinci skorerini sonunda bulmayı başardı. Bu bölümde ilk beşe yerleşen Christian Wood son derece verimli bir hücum performansı gösterdi. Takımın ana stratejisini oluşturan ve geçen sezon takımın başarısını belirleyen Doncic ve şutörler formülüyse hala tam olarak işlemiyor. Ligin elit şutörlerinden biri olarak tanınan Reggie Bullock %32 ile çaylak yılından beri kariyerinin en kötü üçlük sezonunu geçiriyor. Geçtiğimiz iki sezon %40’a yakın üçlük ortalamaları yakalayan Dorian Finney-Smith de bu sezon %35’in altına düşmüş durumda. Takımı parçalı bulutlu bir sezon geçirirken, Luka Doncic ise akıl almaz performansını sezon boyunca sürdürdü. Maç başına 34 sayıyla lig lideri konumunda olan Sloven süper yıldız, aynı zamanda 8,8 ribaund ve 8,7 asist ortalamalarına sahip. 8-2’lik son 10 maç performansında görece kolay bir fikstürden çıkan Dallas adına aşırı iyimser şeyler söylemek için hala erken.Batı Konferansı’nın 5-11. Sıradaki takımları için NBA’in cadı kazanı desek abartmış olmayız. Bu grubun lideri Sacramento Kings harika bir sezon geçirirken ligin ortasında kendisini beşinci sıraya atmayı başardı. Ancak Batı’da birkaç maçlık seriler bile her şeyi değiştirebiliyor. Sezona ilk dört maçını kaybederek başlayan Kings özellikle Kasım ayında yakaladığı yedi maçlık galibiyet serisinin meyvelerini yemeye devam ediyor. Bu seriden sonra sonuçlar anlamında inişli çıkışlı bir performans gösterseler de oyunları hala tatmin edici düzeyde. Özellikle de işin hücum tarafında. Hücum verimliliğinde ligin dördüncü sırasında yer alan Sacramento, aynı zamanda maç başına en fazla hücum kullanan üçüncü takım. Koç Mike Brown hücumda rolleri harika şekilde oturttu. Domantas Sabonis takımın ana oyun kurucusu rolünü üstlenirken, De’Aaron Fox ise ana skorer koltuğunda. Bu iki oyuncunun yanında Harrison Barnes, Kevin Huerter, Malik Monk ve çaylak Keegan Murray de iyi sezonlar geçiriyor. Ancak bu altı oyuncunun dışında istikrarlı katkı gelmemesi Sacramento’nun sorunlarından biri. Bir diğeri de savunma. Bu takımın iyi savunma yapması elindeki malzemeden ötürü neredeyse imkânsız. Zaten savunma verimliliğinde tüm ligde 26. sırada olmaları bunu gösteriyor. Domantas Sabonis hücumda ne kadar kabiliyetli bir oyuncu olursa olsun savunmada pozisyonuna göre fizik olarak yetersiz kalıyor. Dört numarada oynadığında hücum verimliliği düşen, beş numarada oynadığında ise savunma problemleri ayyuka çıkan Sabonis, Kings için hem en büyük nimet hem de en büyük lanet.<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1673335784053.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Yahoo! SportsLigde hakkında bir şeyler söylemenin en zor olduğu takım Los Angeles Clippers olsa gerek. Sezona Kawhi Leonard’ın sakatlıktan dönüşüyle şampiyonluğun en büyük favorilerinden biri olarak giren Clippers şu ana kadar bu iddianın altını doldurabilecek bir oyun ortaya koyamadı. Üstelik Leonard ve Paul George’un sakatlık problemleri devam ediyor ve hal böyleyken takımın tam kadro olarak sahaya çıktığı maç sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Leonard’ın dönüşü ve geçtiğimiz yıllardaki performansına yaklaşmasıyla Aralık ortasından itibaren bir ivme yakalıyor gibi görünen takım son altı maçını kaybederek yine kafalarda soru işaretleri oluşturdu. En iyi oyuncularını çok az kullanabilen Clippers tabii ki hücum verimliliğinde ligin son sıralarında, 27. durumda. Hücum problemlerinin Leonard ve George’un istikrarlı şekilde sahaya çıktığı durumda çözüleceği düşünülebilir. Ancak bu iki oyuncunun sakatlık geçmişi, onlarla bir gelecek kurulup kurulamayacağını da tartışmalı hale getiriyor. Belki bu sezonki Clippers da geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi sadece teoride kalacak.Son şampiyon Golden State Warriors da Clippers gibi sezona şampiyonluk favorisi olarak başlarken, yine Clippers gibi hayal kırıklığıyla dolu bir sezon geçiriyor. Stephen Curry muhteşem bir sezon geçirirken 15 Aralık’taki Indiana Pacers maçında sakatlandı ve neredeyse bir aydır formasından uzak. O sahadayken 14-15’lik bir dereceye sahip olan Warriors, onun yokluğunda oynadığı 11 maçın altısını kazandı. Aralık sonundan Ocak başına kadar olan bölümde üst üste kazanılan beş maçla takım kara bulutları dağıtacak gibi görünüyordu. Ancak son iki maçta iç sahada alınan Detroit ve Orlando mağlubiyetleri bu bulutları tekrar ortaya çıkardı. İyi haber; Stephen Curry’nin bu hafta içinde takıma dönüşünün gerçekleşmesi bekleniyor. Her halükârda yapılması gerekense savunma düzeyinin geçtiğimiz sezonki seviyesine çıkması. Warriors, şu anda savunma verimliliğinde 18. sırada bulunuyor. Bazen göz ardı edilen bir gerçek olsa da Golden State’in başarısı hücumundan olduğu kadar savunmasının gücünden de kaynaklanıyor.Batı’nın tepesinde olması beklenen ve şu ana kadar hayal kırıklığı yaratan takımlardan bir diğeri de Phoenix Suns. Sezona iyi bir giriş yapan Suns, 5 Aralık’taki San Antonio galibiyetiyle 16-7’lik bir dereceye ulaşmıştı ve işler yolunda görünüyordu. Üstelik Chris Paul’ün bu bölümde kaçırdığı çok sayıda maç olmasına rağmen. Bu tarihten sonraki dereceleriyse 4-14. Devin Booker’ın sakatlanması tabii ki bunda en büyük etken, zira hücumdaki bazı sorunlarına rağmen Phoenix asla bu kadar büyük çöküş yaşayacak bir ekip değil. Booker’ın sahalara dönüşünün en azından Ocak ayının sonunu bulması bekleniyor. O dönene kadar işlerin daha da kötüye gitme olasılığı hiç de az değil. Bununla beraber oluşabilecek takım içi sorunlar bir anda Phoenix’in sezonunun bitmesine, hatta takımın dağılmasına bile sebep olabilir. Tabii ki bu en kötü senaryo. Daha iyi senaryodaysa Booker dönene kadar Suns %50 civarında kalabilirse, sezonun kalan bölümünde yeniden ilk altı içine kendini atmaması için hiçbir sebep yok.&nbsp;Bu sezon beklentileri karşılayamayan bir diğer takım da Minnesota Timberwolves oldu. Sezona yüklü bir paket karşılığında kadroya Rudy Gobert’i katarak başlayan takım en büyük sorunu olarak gördüğü çember savunmasını, ligin bu alandaki en iyi oyuncusunu alarak çözdüğünü düşünmüştü. Ne var ki evdeki hesap çarşıya uymadı ve Gobert Minnesota’da bir türlü beklenen etkiyi gösteremedi. Takım hücum verimliliğinde 11. sırada ve bu kötü bir derece olmasa da iyi de sayılmaz. Hele ki Gobert’li bir takım için. Anthony Edwards, Karl-Anthony Towns ve Rudy Gobert etrafında bir yapı kurmayı bir türlü başaramayan koç Chris Finch’i zorlayan faktörlerden biri de Edwards ve Towns’un iyi ifadeyle pek “coachable” oyuncular olmaması. Sezon başında Edwards’ın beslenme alışkanlıklarını basın önünde eleştiren Towns’un takım arkadaşı tarafından pek hoş karşılanmadığı saha içinde belli oluyordu. Towns sakatlandıktan sonra Edwards’ın daha istekli görünmesi ve performansını beklenen seviyeye çıkarması şaşırtıcı olmasa gerek. Aralık’ın sonunda altı maçlık bir mağlubiyet serisiyle derecesi 16-21’e gerileyen takım son dört maçını kazanarak yeniden %50 galibiyet seviyesine yaklaştı. Batı’nın karmaşıklığı sayesinde Wolves hala ilk altının uzağında değil ancak herhangi bir ışık verdiği de söylenemez.Sezona beklentilerin üstünde bir başlangıç yapan Portland Trail Blazers son maçlarda düşüşe geçerek sezon öncesi beklentilerine paralel şekilde %50 seviyesine oturdu. Takımın en önemli üç oyuncusu Damian Lillard, Jerami Grant ve Anfernee Simons iyi birer sezon geçirse de takım geçen sezonlardaki kırılgan halini sürdürüyor. Bunun temel nedeni de hücumda işler iyi gitmediğinde arkasını yaslayabileceği bir savunması olmaması. Aslında savunma verimliliğinde 17.’lik Portland gibi hücum ve şut üzerinden oyununu tanımlayan bir takım için fena değil, ancak hücum verimliliğindeki 13.’lük bu takım için neredeyse felaket senaryosu anlamına geliyor. Simons ve Grant sezon başındaki yüksek performansları sonrası bir iki adım geri attılar ve Lillard’ın da hücumda verimi çok yüksek değil. Bununla birlikte, Portland’ın oynadığı maç sayısına oranla en fazla dış sahada maç yapan takım olduğunu da eklemek gerek. Önündeki 20 maçın 15’ini iç sahada oynayacak Blazers için sezonun gidişatını bu bölüm belirleyebilir.Batı’nın son playoff umutlusu Los Angeles Lakers. Draması hiçbir zaman eksik olmayan Hollywood ekibinde LeBron James’in varlığı bunu ikiye katlıyor. Takım Portland’ın sadece yarım maç gerisinde play-in potasının hemen dışında yer alırken altıncı Clippers ile de arasında sadece bir maç fark bulunuyor. Hal böyleyken LeBron da tabii ki yönetime sürekli mesaj vermeyi ihmal etmiyor. Sezon başından beri takımı güçlendirecek bir takas isteğini sürekli yineleyen James, takımın beş maçlık galibiyet serisinden sonra da bu talebini tekrarladı. Kral yönetime, “Biz görevimizi yapıyoruz, siz de yapın” der gibiydi. Lakers’ın takas yapıp yapmayacağı, bu takasın ne boyutta olacağı tartışıladursun, sezona ilk 12 maçta sadece iki galibiyet alarak başlayan takımın bugün içinde bulunduğu 19-21’lik derece aslında hiç de fena değil. Üstelik sezona muhteşem bir giriş yapan Anthony Davis son 12 maçta sakatlığı sebebiyle forma giyemedi ve Lakers bu maçların da yedisini kazanmayı başardı. Saha içinde yeni koçu Darvin Ham’le oldukça tempolu bir basketbol oynayan ekip PACE istatistiğinde ligin zirvesinde yer alıyor. Ancak hücum verimliliğinde hala üst sıralara tırmanamadılar. Bunun en büyük nedeni de şut problemleri. Üçlük yüzdesinde sezon başında ligin dibinde yer alan ekip bu konuda gelişim göstermeyi başardı ancak hala sadece %34’le 24. sırada bulunuyor. Savunma verimliliğindeyse takım 21. sırada. Davis’in yokluğu özellikle bu alanda kendini hissettiriyor. O sahadayken özellikle yarı saha savunmasında Lakers ligin en iyi takımlarından biri durumundaydı. Lakers için sezonun kaderini Davis’in dönüş tarihi ve yapılacak olası takasta takıma kimlerin katılacağı belirleyecek.<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1673335620970.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: ESPN

Batı Konferansı

Pelé’nin isminin nereden geldiği hep merak edilmiş ve çeşitli rivayetlerin konusu olmuştur. Bu konuyla ilgili birçok şehir efsanesi mevcut. Örneğin Türkiye’de söylenegelen; taşların üstünde top oynarken çıkan seslerden dolayı bu ismi aldığına dair rivayet gibi. Ya da ismin İbranice mucize anlamına gelen ve “pele” şeklinde okunan&nbsp;פֶּלֶא kelimesinden geldiği. Bazısı mantık sınırlarını zorlayan, bazısı kulağa makul gelen pek çok söylenti olsa da büyük efsane isminin kökenini küçüklüğünden ilginç bir hikâyeye dayandırıyor.Edson Arantes do Nascimento. Ailesi büyüdüğünde tüm dünya tarafından Pelé olarak tanınacak çocuklarının ismini Edson koyduğunda Thomas Edison’dan esinlenmiş. Doğum yeri olan Três Corações’e elektrik, doğduğu yıl olan 1940’ta geldiği için. Çocukluğundan beri pek çok takma ismi olan Pelé’nin ilk lakabı amcası tarafından takılan “Dico”. Hatta annesi büyüyüp Pelé ismiyle ünlendikten sonra bile ona bu şekilde hitap etmeye devam etmiş. Okul yıllarında Brezilyalı şarkıcı Gasolina’ya ithafen arkadaşları tarafından bir süre de bu şekilde çağrılmış ama “Neyse ki bu isim pek tutmadı” diyor büyük efsane.Pelé isminin kaynağıysa babasının top koşturduğu Vasco de Sao Lourenço takımının kalecisi “Bilé”. Küçükken babasıyla beraber maçlara ve antrenmanlara gitmeyi seven küçük Edson ara sıra da sahaya girip kaleye geçtiğini söylüyor. “Kaleye çekilen şutlarda kurtarış yapmayı başardığımda, kendimi Vasco kalecisinin yerine koyarak, “İyi kurtarıştı Bilé!”, “Bu harikaydı Bilé!” şeklinde bağırıyordum.” Bilé ismini küçükken dili dönmediği için “Pilé” olarak söylüyor. Sonrasında Bauru’ya taşındıklarında bu Pelé’ye evriliyor. Amcası Jorge’nin dediğine göre bunun sebebi Edson’un ağır Minas Gerais aksanı.İşin bir diğer ilginç tarafı; Pelé isminin babası olan Vasco kalecisi Bilé’nin de gerçek adı bu değil, Jose Lino. Jose iki yaşına kadar konuşamadığı için annesi endişeleniyor ve Brezilya’da “benzedeira” olarak bilinen, Türkçe’ye “cinci hoca” olarak çevirebileceğimiz büyücü doktorlardan yardım istiyor. Benzedeiralar ritüellerine “Bili-bilu-tetéia!" diyerek başlıyor. Haftalar süren seanslara rağmen Jose konuşmayı başaramıyor ancak bir gün aniden “Bilé!” diye bağırıyor. Annesi ve benzedeiralar bunun bir mucize olduğuna inanıyor ve Jose Lino da büyüyüp kaleci olduğunda bile Bilé olarak anılmaya devam ediyor.Efsane futbolcu aslında başlarda lakabını hiç sevmediğini söylüyor. “Arkadaşlarım bana Pelé diye hitap ettiğinde onlara sinirlenirdim. Hatta çocuğun birine bu yüzden yumruk attım ve okuldan iki gün uzaklaştırma cezası aldım. Ancak bunun beni sinir ettiğini gören çocuklar bana daha da fazla bu şekilde hitap etmeye başladı. Sonradan bu konuda yapabileceğim bir şey olmadığını fark ettim ve bu lakabı çok sevdim ama çocukken gerçekten nefret ediyordum.”&nbsp;Pelé, isminin, emin olmamakla beraber, bu olaylar silsilesinden kaynaklandığını düşünüyor. Biraz abartılı görünse de diğer pek çok hikâyeden daha makul olduğu kesin. Futbolun, geçtiğimiz günlerde aramızdan ayrılan ilk büyük ikonunun Dünya Kupası başarılarından ülkesinde milli hazine ilan edilmesine ve bu yüzden Brezilya hükümeti tarafından ülke dışına transferinin yasaklanmasına kadar çok fazla hikayesi var. Ancak isminin kökeni bile Güney Amerika’nın büyülü gerçekçiliğine yakışır cinsten. Sanki daha doğduğunda fevkalade bir yaşamı olacağı alnına yazılmış gibi. &nbsp;

Edson Nasıl Pelé Oldu? 

Mayıs ayı her sene olduğu gibi erkekler kulüp futbolunda Avrupa kupalarının sahiplerini bulduğu ay oldu. Geçtiğimiz sezon ilk kez düzenlenen UEFA Konferans Ligi’nde şampiyonluğa Jose Mourinho’nun çalıştırdığı Roma ulaşırken, Portekizli teknik direktör Şampiyonlar Ligi ve UEFA Avrupa Ligi’nden sonra ilki verilen bu kupayı da palmareleri arasına eklemeyi başardı. Mourinho böylece üç kupayı da kazanan ilk teknik direktör olurken, bu unvanı uzun süre kimseyle paylaşmayacak gibi görünüyor.&nbsp;UEFA Avrupa Ligi’nde ise sürpriz denebilecek şekilde Eintracht Frankfurt kupaya uzandı. Almanya temsilcisinin kupa yolculuğundan hatıralarda kalacak bir numaralı şeyse taraftarlarının deplasman “baskınları” olacak. Özellikle de çeyrek finaldeki <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=-KeBDyS2mgI&ab_channel=SommitSports" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Barcelona</a> rövanşında. &nbsp;&nbsp;Şampiyonlar Ligi şampiyonuysa artık neredeyse klasikleşmiş şekilde Real Madrid oldu. 14’üncü kez Avrupa’nın bir numaralı kupasını müzesine götüren İspanyol ekibi bu kupayı açık ara en fazla kazanan takım durumunda. Geçtiğimiz sezonun hikayesiyse öncekilerden biraz daha farklıydı. Alıştığımız “Los Galacticos” takımları gibi olmayan bu ekip; daha genç ve dinamik bir oyuncu grubu ve takım oyununa dayalı bir futbolla daha görkemli kadrolara sahip rakiplerinin önünde kupaya uzanmayı başardı.&nbsp;

Bir İlk, Bir Sürpriz ve Bir Klasik

2022 Aralık ayı deyince Dünya Kupası dışında bir spor olayından bahsetmek herhalde saçma olurdu. Tartışmalarla başlayan Katar’daki kupa, sahada oynanan futbol ve yarattığı heyecanla; aynı zamanda kelimelerle anlatmanın mümkün olmadığı final maçıyla, uzun yıllar sonra bile en iyi kupalardan biri olarak hatırlanacak.&nbsp;Daha kupa başlamadan gündemdeki en önemli soru Lionel Messi’nin son kupası olduğu düşünülen Katar’da bir şampiyonluk kazanıp kazanamayacağıydı. Messi ilk, Arjantin üçüncü kez kupayı kazanırken işler belki istedikleri kadar kolay olmadı ama böylesi hem daha anlamlı hem de çok daha heyecanlı oldu. Meksika ’86 nasıl Diego Maradona ile özdeşse; Katar 2022 de aynı şekilde yıllar içinde Messi ile özdeşleşecek.&nbsp;Saha dışında olumsuz ama saha içinde güzel anılarla her zaman hatırlayacağımız Katar 2022’den sonra şimdi sırada 2026’da Kuzey Amerika’da düzenlenecek turnuva var. 2030’daki turnuvanın Suudi Arabistan’da düzenlenme ihtimaliyse şimdiden dillendirilmeye başlandı. FIFA’yı artık çok iyi tanıdığımız için, bu ihtimalin hiç de düşük olmadığını söyleyebiliriz.&nbsp;

Tartışmasız Goat

Siyasi olarak yüklü eşleşmeler dünya kupalarının olmazsa olmazlarındandır. Katar 2022’de de İran ve Amerika Birleşik Devletleri arasında oynanan mücadele bu yönüyle dikkat çekti. Siyasi açıdan bu maç kadar dikkat çekmese de sıcak çatışmanın içine girmesi an meselesi olan iki ülke de bu kupada birbirlerine rakip oldu. Ülkelerden biri kupada olmasa da. &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;1990’ların başından 2000’lerin başına kadar devam eden Yugoslav Savaşları milyonlarca insanı evlerini terk ederek yeni bir ülkeye iltica etmeye zorladı. Savaş yüzünden büyük yıkıma uğrayan Kosovalı Arnavut diasporası bugün Kuzey, Orta ve Batı Avrupa’da yoğun bir şekilde varlık gösteriyor. Ülkeleri dışında yaşayan Kosovalı Arnavutların sayısının 800 bin civarında olduğu düşünülüyor. Bu insanlardan büyük çoğunluğu Almanya, ABD ve İskandinav ülkeleri ile birlikte İsviçre’ye de göç etti. İsviçre’de yaşayan Kosova kökenli insanların sayısı 100 binin üzerinde. &nbsp;Bu yoğun göçle birlikte İsviçre’de toplumun pek çok farklı alanında olduğu gibi futbolda da Kosova ve Makedonya topraklarından göç etmiş Arnavut kökenli isimlerin varlığı, özellikle 2000’lerin ortası ve 2010’larda ikinci neslin hayata atılmasıyla, belirgin şekilde görülmeye başladı. İsviçre’de doğup büyüyen bu kökene sahip yüzlerce genç profesyonel olarak Avrupa’nın çeşitli ülkelerinde futbol oynuyor ve tamamı olmasa da büyük çoğunluğu milli takımlar düzeyinde İsviçre’yi temsil ediyor. Geçmişte milli takımda oynamış Admir Mehmedi, Blerim Dzemaili ve Valon Behrami akla ilk gelen isimler. Halen bu takımda forma giyen ve Katar 2022’de de boy gösteren Granit Xhaka ve Xherdan Shaqiri ise ayrı birer parantezi hak ediyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/11/2/1670316669711.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İsviçre Milli Takımı | Guardian1999’da sona eren savaşın ardından 2008’de Sırbistan’dan ayrılarak bağımsızlığını ilan eden Kosova’yı bugün Birleşmiş Milletler’e üye 193 devletten 101’i tanıyor. Tabii ki Sırbistan bu ülkelerden biri değil. İki ülke arasında bu sene daha da gerilen ilişkilerin temelinde 2011 yılında imzalanan bir anlaşma var. Kosova, anlaşmanın sona ermesiyle kendi ülkesinde kayıtlı ancak Sırbistan tarafından verilen araç plakalarını 1 Ağustos 2022’den itibaren kabul etmeyeceğini ve bu plakaların Kosova otoriteleri tarafından verilenlerle değiştirileceğini açıkladı. Sırbistan hükümeti ise meşruiyetini tanımadığı bir devletin böyle bir yaptırım uygulamasını kabul etmiyor. Kosova’nın aldığı karar üzerine ülkenin kuzeyinde yaşayan halkın ayaklanmasıyla iki ülke ilişkileri sıcak çatışmaya yaklaşacak kadar gerildi. Plaka uygulama tarihi defalarca ertelenirken, Kosova hükümeti son olarak Nisan 2023’e kadar kademeli olarak bu plakaların değiştirileceğini açıkladı. Ancak iki taraf arasındaki tansiyon sürüyor.&nbsp;Tabii ki hem yakın geçmişte yaşanan savaşın hem de bugün yaşanan gerilimin etkisinin futbol sahasına etki etmeyeceğini düşünmek hayalcilik olurdu. Hele ki geçmiş maçlarda yaşananları düşününce. 2014 yılında, EURO 2016 elemelerinde Sırbistan ve Arnavutluk’u Belgrad’da karşı karşıya getiren maçta sahaya sokulan bir drone ve ona asılı “Büyük Arnavutluk” bayrağı sahayı ve tribünleri karıştırmış, maç tatil edilmiş ve sonrasında Arnavutluk lehine 3-0 tescil edilmişti. “Büyük Arnavutluk” bayrağının Arnavutluk ve Kosova’nın tamamını; Yunanistan, Kuzey Makedonya, Karadağ ve Sırbistan topraklarının da bir kısmını içine aldığı düşünülünce, Sırbistan taraftarının neden tetiklendiğine şaşırmamak gerek.Bir önceki Dünya Kupası olan 2018 Rusya’da Sırbistan ve İsviçre yine karşı karşıya gelmiş ve İsviçre 1-0 geriye düştüğü maçı Xhaka ve Shaqiri’nin golleriyle 2-1 kazanmıştı. Her iki oyuncu da attıkları gollerden sonra Arnavutluk bayrağına atıfta bulunan kartal sevinciyle küçük çaplı bir diplomatik krize neden olmuş ve FIFA’dan 10.000’er İsviçre frangı ceza almıştı.1991 yılında Kosova’da dünyaya gelen Shaqiri henüz bir yaşındayken ailesi İsviçre’ye yerleşti. Xhaka ise ailesinin Kosova’dan İsviçre’ye göç etmesinden kısa bir süre sonra Basel’de doğdu. Babası Ragıp 1986’da Kosova’nın bağımsızlığını destekleyen bir protesto gösterisinde yer aldığı için tutuklandı ve cezaevinde işkenceye maruz bırakıldı. Shaqiri ise Kosova kökenlerine verdiği değeri 2018’deki Sırbistan maçına bir kramponunda İsviçre, diğerinde Kosova bayrağı işlenmiş şekilde çıkarak göstermişti. Sırbistan forveti Aleksandar Mitroviç ise bundan pek hoşlanmamış olsa gerek; “Kosova’yı çok seviyorsa gitsin orada oynasın” şeklinde bir çıkışta bulunmuştu. Xherdan Shaqiri ve Granit Xhaka İsviçre Milli Takımı formasını sırasıyla 111 ve 110 kez giydi. Kariyerleri bittiğinde büyük ihtimalle 118 maçla zirvede bulunan Heinz Hermann’ı büyük farkla geride bırakacaklar. &nbsp; &nbsp; &nbsp;Katar 2022’deki müsabakada İsviçre yine geriden gelerek 3-2 kazanmayı başardı. İsviçre’nin gollerinden birini atan ismin Shaqiri’den başkası olması düşünülemezdi. Belki de yine bir ceza almaktan çekinen forvet oyuncusu bu sefer kartal sevincini yapmadı ama maçın başından itibaren kendisini ıslıklayan Sırbistan tribünlerine bakarak sus işareti yapmaktan da geri durmadı. Shaqiri takımını 1-0 öne geçirirken son üç dünya kupasının tamamında gol atan üç futbolcudan biri oldu. Diğerleriyse tabii ki Cristiano Ronaldo ve Lionel Messi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/11/2/1670317973043.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.78" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">BBCMaç içinde tansiyon zaman zaman artsa ve son bölümde Granit Xhaka ve Sırbistan oyuncuları arasında arbede yaşansa da asıl problemler saha dışındaydı. Tartışmalar Brezilya maçı öncesinde Sırbistan soyunma odasına asılı bir pankartla başladı. Pankartta Kosova haritası, üzerine Sırbistan bayrağı yerleştirilmiş şekilde resmedilmiş ve “Teslim Olmak Yok!” yazılıydı. Bu doğal olarak FIFA üyesi Kosova’nın büyük tepkisini çekti.The Guardian’dan Nick Ames’in İngiltere’de yaşayan Kosova kökenli bir taraftara dayandırdığı haberine göre taraftarın Arnavutluk bayrağıyla stadyuma girmesine izin verilmedi ancak Sırbistan taraftarlarının Arnavutları aşağılayıcı ibareler içeren öğeleri içeri sokmasına göz yumuldu. Bazı Sırbistan taraftarlarının maç boyunca attıkları faşist ve ırkçı sloganlara 77. dakikadaki stadyum anonsuna kadar ses çıkarılmadı.Kosova ve Sırbistan arasındaki gerilimin bir sıcak savaşa dönüşme ihtimali varlığını korurken, bölgede yüz yılı aşkın süredir devam eden etnik tansiyonun kısa vadede çözümü mümkün görünmüyor. Bu tansiyon siyasi, diplomatik ve toplumsal olarak sürdükçe futbol sahasına yansımalarını da görmeye devam edeceğiz. Ve bugün Shaqiri ve Xhaka örneklerinde gördüğümüz gibi; Kosova göçmeni bir futbolcu sahada hangi ülkeyi temsil ederse etsin Sırbistan maçlarının anlamı onun için biraz daha farklı olacak. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

Sınırları Aşan Gerilim

E Grubu’nun en yüksek profilli mücadelesinde İspanya ve Almanya 27 Kasım’da sahaya çıkacak. İki takım hem oyuncu hem de teknik adam seviyelerinin yüksekliğiyle Katar 2022’de grup aşamasının en merakla beklenen mücadelelerinden birinde sahne alacak.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Avrupa’nın en başarılı futbol ülkelerinden İspanya ve Almanya tarihlerinde 25 kez karşı karşıya gelirken, dünya kupalarında 1966, 1982, 1994 ve 2010 olmak üzere dört kez birbirleriyle oynadı. 66, 82 ve 94 finallerindeki grup mücadelelerinde ilk iki eşleşmeyi 2-1’lik skorla o zamanki ismiyle Batı Almanya kazandı. 94’teki mücadeleyse 1-1 sonuçlandı. Fakat 2010’da Almanya’nın üstünlüğünü İspanya çok daha önemli bir maçta sonlandırdı. Yarı finalde Carles Puyol’un tek golüyle kazanırken Güney Afrika’da oynanan Dünya Kupası’nda finale yükseldi ve final maçında da Hollanda’yı 1-0 mağlup ederek ilk ve şimdilik tek dünya kupasını kazandı. 2008 Avrupa Şampiyonası’nda da İspanya Almanya’yı bu kez finalde 1-0 mağlup ederek kupaya uzanmıştı. &nbsp;Bu seneki eşleşmeyi teknik adamlar üzerinden değerlendirmek faydalı olabilir. Luis Enrique ve Hansi Flick, bu kupadaki tüm teknik adamlar arasında Şampiyonlar Ligi kazanma başarısı göstermiş üç isimden ikisi. Diğeriyse Hollanda’nın tecrübeli teknik direktörü Louis van Gaal. Ülkelerinin futbol ekollerini benimsemiş ancak bundan farklı tarzları da sahaya koymayı seven iki teknik adam olan Luis Enrique ve Flick, Barcelona ve Bayern’deki dönemlerinde bunu göstermişlerdi. Tiki-takayı uygulayan ancak bu konuda takıntılı da sayılmayacak Luis Enrique, gerektiğinde direkt oyun tarzını da benimsemekten kaçınmıyor. Böylece İspanya’yı 2008-2012 arasında başarıya ulaştırdıktan sonra durağan hale getiren tiki-takadan biraz uzaklaştırıp kendi futbolculuğu gibi çok yönlü hale getirmeyi başardı. Onun dengeli ve versatil oyunuyla İspanya Euro 2020’de yarı finale kadar çıkmayı başarmış ancak şampiyon İtalya’ya penaltılar sonucu kaybetmişti.&nbsp;Diğer tarafta Flick Almanya’nın başında ilk büyük turnuvasına çıkıyor. Ülkesinin İspanya’ya takıldığı yıllarda da sonrasında 2014 Brezilya’da başarıya ulaştığında da kulübedeydi ve Joachim Löw’ün yardımcılığını yapıyordu. Flick’i Avrupa’nın önde gelen teknik direktörlerinden biri haline getirense Bayern Münih’in başındayken gösterdikleri oldu. Bundesliga’da zaten dominant bir ekip olan Bayern onun yönetiminde, özellikle de 2020’de Avrupa’nın en iyi futbol oynayan ekibi haline geldi ve Şampiyonlar Ligi’ni müzesine götürmeyi başardı. Flick’in Almanya futbolunun son 20 yılına damga vuran yüksek tempolu, hareketli ve hücuma yönelik oyunun bir öğrencisi olduğu tartışılmaz. Ancak takımlarına Jürgen Klopp’un ifadesiyle “heavy metal futbolu” oynatmadığı da bir gerçek. Bayern’in başında geçirdiği maçlar ve karşılaştığı savunmayı derinde kuran rakipler onu topa sahip olma oyununu da etkin şekilde oynamaya zorladı.&nbsp;Luis Enrique ve Hansi Flick kariyerlerinde ilk kez karşılaşacak. İki takım 2020’de son kez karşı karşıya geldiğinde yine bir Kasım ayında İspanya Almanya’yı UEFA Uluslar Ligi maçında 6-0’la hezimete uğratmıştı. Son yedi maçta rakibini sadece bir kez yenebilen Almanya için bakalım Hansi Flick’in “soft metal futbolu” çözüm olacak mı. &nbsp;

EKOLLERİN ÇARPIŞMASI

Japonya’nın şu anda Güney Kore ile birlikte Asya’nın en büyük iki futbol ülkesi olduğunu söylemek yanlış olmaz. Ulusal takımın yükselişi de özellikle 90’lı yılların sonundan beri gözle görülür şekilde devam ediyor.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Ülkede profesyonel futbolun ancak 90’ların başında başladığı düşünülürse; ilk dünya kupası maçına Fransa 98’de çıkan Japonya’nın bu turnuvadan beri tüm finallerde boy göstermesi ciddi bir başarı. Üstelik Fransa’da sıfır çektikten sonra katıldığı beş turnuvanın üçünde grubundan çıkmayı da başardı. Son yıllardaysa ülke futbolu özellikle Avrupa’ya ihraç ettiği yetenekli futbolcularla dikkat çekiyor.&nbsp;Japonya’dan futbolcu ithal eden liglerin başında Bundesliga geliyor, ki aslında bu durum sürpriz sayılmaz. İki ülke arasında 1977’de kurulan bir futbol köprüsü bulunuyor: Yasuhiko Okudera. 1977’de Kön’e transfer olan orta saha oyuncusu Avrupa’da profesyonel olarak top koşturan ilk Japon futbolcu oldu. Son derece başarılı bir Almanya kariyeri bulunan Okudera, sekizi Bundesliga’da olmak üzere dokuz sezon bu ülkede futbol oynadı, Köln ile ilk sezonunda şampiyonluk yaşadı. Almanya futbolunun en önemli takımlarından Otto Rehhagel’in Werder Bremen’inde de 1981-1986 yılları arasında önemli parçalardan biriydi. Dokuz sezon ve 259 maçın ardından 1986’da ülkesinde döndü.&nbsp;İşte Okudera’nın açtığı yolda bugün sekiz Japon futbolcu Bundesliga’da forma giyiyor. Her ne kadar ulusal takımı bırakmış da olsa bunların arasında Makoto Hasebe ayrı bir parantezi hak ediyor. Ligde 14’üncü sezonuna giren savunma oyuncusu Japonya tarihinin kesinlikle en önemli futbolcularından biri.&nbsp;Almanya haricinde Japon futbolcularıyla dikkat çeken diğer yerse bir ülke değil, bir şehir: Glasgow. Daha da spesifik olmak gerekirse Glasgow’un yeşil tarafı. Celtic geçtiğimiz Ocak ayında Japonya’dan yaptığı dört transferle dikkat çekmişti. Bazıları bunu bir pazarlama hamlesi sansa da işin aslı 2021’de takımın başına geçen Ange Postecoglou’nda saklı. Celtic’ten önce Japonya’nın Yokohama Marinos kulübünde üç sezon geçiren Avustralyalı teknik direktör doğal olarak ligi çok iyi tanıyordu ve Daizen Maeda, Reo Hatate, Kyogo Furuhashi ve Yosuke Ideguchi’nin takıma katkı sağlayacağını düşünüyordu. Nitekim haklı da çıktı. Dört oyuncudan özellikle Maeda ve Hatate takımın değişmez elemanları oldu ve geçen sezonu ligde şampiyon tamamlayan Celtic bu sezon da en yakın rakibi Rangers’ın yedi puan önünde şampiyonluğun açık ara favorisi. Dört oyuncudan Maeda, Japonya’nın 26 kişilik dünya kupası kadrosunda kendine yer bulmayı başardı.&nbsp;26 kişilik kadroda Japonya J-Ligi’nde oynayan sadece beş futbolcu bulunması son yıllarda Japonya’dan Avrupa’ya doğru hızlanan transfer akışının bir yansıması. Özellikle Freiburg’lu sağ ön oyuncusu Ritsu Doan, Frankfurt’un hücuma dönük orta sahası Daichi Kamada ve Real Sociedad’ın süper yeteneği Take Kubo dikkatle izlenmesi gereken oyuncuların başında geliyor.

AVRUPA FUTBOLUNA DOĞAN GÜNEŞ

Kosta Rika tarihinin en kariyerli futbolcusu son Dünya Kupası için gün sayıyor: Tabii ki bahsettiğim isim Real Madrid ve PSG formalarıyla sayısız kupa kaldıran Keylor Navas’tan başkası değil.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Keylor Navas sadece Kosta Rika’nın değil Kuzey ve Orta Amerika tarihinin de en önemli futbolcularından biri, belki de birincisi. Üç Şampiyonlar Ligi, dört FIFA Kulüpler Dünya Kupası, üç UEFA Süper Kupası, bir La Liga ve iki Fransa Ligi şampiyonluğu herhalde bu iddiayı desteklemek için yeterli.&nbsp;Navas sadece kulüp değil milli takım kariyeriyle de kıtanın en büyük oyuncularından. Ülkesinin formasını 100’den fazla giyen tarihteki 11 futbolcudan biri. Brezilya’da düzenlenen 2014 Dünya Kupası’nda Kosta Rika belki de tarihinde bir daha ulaşamayacağı bir başarı kazanarak çeyrek finale kadar yürümüştü. Bu sadece Kosta Rika’nın değil, bir CONCACAF (Kuzey, Orta Amerika ve Karayipler Futbol Konfederasyonu) ülkesinin de dünya kupasında elde ettiği en iyi derece. Bu turda Hollanda’yı penaltılara kadar götürmeyi başarmış ancak sonunu getirememişlerdi. Yenilmeden turnuvaya veda eden Kosta Rika’nın, kalesinde beş maçta sadece iki gol gören Keylor Navas’a çok şey borçlu olduğu bir gerçek.&nbsp;Şimdiyse veda zamanı. Katar 2022 Navas’ın son dünya kupası olacak. Belki diğer kariyerli ve tecrübeli arkadaşları Celso Borges, Bryan Oviedo ve Bryan Ruiz ile birlikte. Kosta Rika Katar 2022’de sadece Navas’a değil, tarihinin en iyi futbolcu jenerasyonuna da hoşça kal diyor olabilir. Dört oyuncunun Kosta Rika formasıyla çıktığı toplam maç sayısı turnuva bittiğinde 500’e yaklaşacak.&nbsp;Bu dört oyuncu futbolu bıraktıktan sonra boşluklarının dolup dolmayacağını kestirmek zor. Keylor Navas’ın halefiyse şimdiden belli olmuş olabilir. Alajuelense’nin 19 yaşındaki kalecisi Bayron Mora henüz milli formayı giymemiş olsa da CONCACAF U20 Şampiyonası’nda dikkat çeken performanslar gösterdi. Tabii ki genç kaleciden Navas’ın yakaladığı başarıları tekrar etmesini beklemek haksızlık olur. Kosta Rikalılar için uzun vadede onun yokluğunu hissettirmemesi yeterli olacak ama bu bile altından kalkması oldukça zor bir görev.&nbsp;Katar 2022’de gözler doğal olarak son dünya kupalarına çıkmaları beklenen iki büyük yıldız Messi ve Ronaldo’nun üzerinde olacak. Ancak Keylor Navas’ı da göz ardı etmemek gerek. Zira onun gibi küçük bir futbol ülkesinden çıkıp uluslararası alanda çok büyük başarılara imza atan oyuncularla her zaman karşılaşmıyoruz. &nbsp;

GÜLE GÜLE NAVAS

Yaklaşık 15 gün önce başlayan NBA’in yeni sezonu şu ana dek en yüksek beklentilerin bile üzerinde bir heyecana ve rekabete sahne oluyor. Yine de bir eşleşme var ki, iki maçıyla da bize tadına doyulmayacak bir ziyafet verdi ve “Acaba eski bir rekabetin ateşi yeniden mi yanıyor?”&nbsp;sorusunu sordurdu. &nbsp;Boston Celtics ve Cleveland Cavaliers NBA’in tarihsel hiyerarşisinde 2000’lere kadar iki ayrı kutupta yer aldı. Celtics ligin ilk kurulduğu yıllardan itibaren kısa periyodlar hariç hep zirve mücadelesi veren bir kulüp oldu. Cavs ise 2003’te LeBron James’in lige girişine kadar çok fazla o seviyelere çıkamadı. Ancak 2000’lerde iki takım ortak noktada buluşmayı başardı. 2003’te James’in Cavs tarafından draft edilmesi ve Celtics’in 2007 yazında Paul Pierce’ın yanına Kevin Garnett ve Ray Allen’ı ekleyerek büyük üçlüyü oluşturması yeni bir rekabetin başlangıç noktaları oldu.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/6/1667627775929.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sporting NewsCleveland, LeBron James’in&nbsp;takımda olduğu toplam 11 sezonun dokuzunda playoff’ta boy gösterirken bunlardan beşinde rakibi Celtics’ti. Her ikisi de konferans yarı finalinde olmak üzere 2008 ve 2010’da tecrübeli yıldızlarıyla genç LeBron’u alt eden Celtics bu iki yıl da finale çıktı ve 2008’de şampiyonluk ipini göğüslemeyi başardı. Fakat LeBron şampiyonluğa yürüyen rakibine çelme takmaya çok yaklaşmıştı. Unutulmaz bir yedinci maçta Celtics sahadan 97-92 galip ayrılırken, playoff tarihinin en unutulmaz düellolarından birinde Paul Pierce’ın&nbsp;41 sayısına James 45 sayıyla cevap vermiş ancak takımının elenmesine mâni olamamıştı.LeBron Miami’den döndükten sonraysa işler değişti. Artık kendisi tecrübeli bir yıldızdı ve Celtics’in büyük üçlüsü dağılmıştı. 2015’te rakibini süpüren Cavs, 2017’de de seriyi 4-1’le geçti. 2018 Playoff’u ise bir başka müthiş eşleşmeye sahne oldu. Yine yedinci maça taşınan seride tek bir fark vardı; bu kez gülen LeBron ve Cleveland’dı. Bu yılların tamamında NBA Finalleri’ne yükselme başarısı gösteren Cavaliers, ilginçtir ki tek şampiyonluğunu Boston’la playoff’ta karşılaşmadığı 2016 yılında aldı.Bu rekabetteki belki de en büyük şanssızlık LeBron’lu Cleveland’ın; Celtics’in şu anki çekirdeğini oluşturan iki yıldızı Jayson Tatum&nbsp;ve&nbsp;Jaylen Brown ile sadece 2018’deki eşleşmede karşılaşmış olması. Tatum ve Brown çaylak ve ikinci yılındaki oyuncularken değil de şu anki seviyelerindeyken bu eşleşme yaşansa, ortaya farklı bir tablo ve çok daha ilginç seriler çıkabilirdi.Ancak çok da üzülmemize gerek yok. Çünkü LeBron 2018 yazında takımdan ayrılsa da Cavaliers aradan geçen dört sezonda müthiş bir mesafe kat etti. Hem draft’tan hem de takas yoluyla kaptığı yıldızlarla ligde geleceği en parlak takımlardan biri, belki de birincisi konumuna yükseldi. Cleveland sezona 6-1’lik harika giriş yapsa da şampiyonluğu konuşmak için hala erken. Bununla birlikte birkaç sezon içinde bu konudaki en büyük favorilerden biri olacağı da bugünden net şekilde görülüyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/6/1667628308026.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Celtics BlogCeltics ise sezona&nbsp;Ime Udoka&nbsp;kriziyle başlamasına rağmen ilk üç maçından galibiyetle ayrıldı ve özellikle hücumda geçtiğimiz sezona oranla çok daha etkiliydi. Sonraki dört maçın üçünü kaybetseler de ciddi bir problemleri olduğunu söylemek haksızlık olur. Özellikle bu üç mağlubiyetin ikisi uzatma sonunda geldiği için.Celtics’in uzatma sonucu kaybettiği iki maç da Cleveland maçlarıydı. Özellikle ilk maç şu ana kadar zaten üst düzey başlayan sezonun belki de en iyi maçıydı. İkinci maçtaysa hücumlar istenen seviyede değildi belki ama bu da sezonun kesinlikle en iyi müsabakalarından biri oldu. İki takımın yaş ortalaması, oynadıkları basketbol, Celtics’in geçtiğimiz sezon çıktığı seviye ve Cavs’in potansiyeli göz önünde bulundurulduğunda bu iki mücadele bize şunun müjdesini veriyor olabilir:&nbsp;Celtics-Cavaliers rekabeti geri döndü.Boston, Cleveland’a kıyasla tabii ki hem yaş olarak hem çıktığı seviye itibariyle daha tecrübeli. Ancak hala genç denebilecek bir kadroları var. Takımın en önemli iki yıldızı Tatum ve Brown 25 ve 26 yaşında. Diğer ana parçalardan Marcus Smart 28, Robert Williams ise yine 25 yaşında. Tatum ve Brown bu takımda kaldığı sürece diğer oyuncular, özellikle de Al Horford gibi yaşı ilerlemiş olanlar performans olarak geriye gitse ve takımdan ayrılsa bile Boston iddialı olacak. İki yıldızın önünde şu anki seviyelerini koruyabilecekleri veya aşabilecekleri en az yedi-sekiz yıl var.Cleveland’ın ana parçalarıysa takım dağılmadığı sürece onları en az 10 sene zirve adayı yapabilecek potansiyele sahip. Donovan Mitchell 26, Jarret Allen&nbsp;24, Darius Garland&nbsp;22 ve Evan Mobley&nbsp;21 yaşında. Tabii ki potansiyelin olması bunun gerçeğe dönüşeceğini garanti etmiyor. Basketbol da hayat gibi kötü sürprizlerle dolu. Ama görmek istemediğimiz ihtimalleri göz ardı edersek bu iki takımın 2020’lerin sonuna hatta 2030’ların başına kadar rekabet halinde olması şaşırtıcı olmayacak.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/6/1667628815978.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Beacon JournalSezon başlangıcında takımları değerlendirirken tabii ki dikkatli davranmak gerekiyor. Ancak şu ana kadar iki takımın da umut vaat eden oyunlar oynadığı bir gerçek. Celtics zaten geçtiğimiz sezonun finalisti olarak sezona beklentiyle girdi. 4-3’lük derece iyi görünmese de takımın oyun olarak ileriye bazı adımlar atmaya çalıştığı ve bu adımları atarken de bazen dengesini kaybedip düştüğü görülüyor. Bu adımlardan en önemlisi hücum stratejisindeki değişim. Geçtiğimiz yıl yapabildikleri ve yapamadıkları çok belirgin bir takım olan Celtics ligin en iyi savunması olmasının yanında hücumda çokça bocalayan bir görüntüdeydi, yavaş ve hareketsiz hücum ediyordu. Bu sezonsa Udoka’nın yerine geçici olarak göreve gelen Joe Mazzulla’nın takımdan daha çabuk hücum etmesini istediği açık bir şekilde görülebiliyor.Pace istatistiğinde hala ligin altlarında olsalar bile maç başına hücum sayısı geçtiğimiz sezondan yüksek. Takımın erken hücum etmesi, şutlarının %47’sini üçlük olarak kullanması ve bu denemelerden %38 isabet sağlaması neticesinde hücum verimliliğinde 100 hücumda 115,9 sayıyla Celtics ligde beşinci sırada. İlginç olan, geçtiğimiz sezon ligin en iyisi olarak nitelenen savunmanın 100 hücumda 114,2 sayı yiyerek bu sezon şu ana kadar 20. sırada yer alması. Bunda tabii ki takımın pivotu ve ligin en iyi çember savunucularından Robert Williams’ın sakatlığının payı büyük. Bir diğer faktör de erken kullanılan hücumların başarıyla sonuçlanmadığı takdirde rakibe kolay sayı imkânı tanıması. Yeni hücum stratejisine uyum sağladıkça Celtics savunması geçen seneki düzeyine yaklaşacaktır ancak oraya ulaşması için Williams’ın sağlıklı şekilde parkeye dönmesi şart.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/6/1667628645275.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">News5 ClevelandCleveland’ın etkileyici sezon başlangıcındaysa en önemli faktör takıma yeni katılan Donovan Mitchell’ın etkisi. Şu ana kadar 31,1 sayı, 4,4 ribaund ve 7,1 asist ortalamalarıyla oynayan Mitchell, Darius Garland’ın ilk maçın henüz başında sakatlanması nedeniyle takımı hücumda adeta sırtında taşıdı. En önemlisi, Mitchell hücumun sıkıştığı anlarda bu takımın kurtarıcısı olabileceğini şu ana kadar gösterdi. Garland ikinci Celtics maçında geri döndü ve iyi de oynadı ancak iki başlı hücumun zaman zaman sorunlar yaşadığı görüldü. Bu maçta iyi şut atamayan Cleveland hem iyi savunması hem de Celtics’in de kötü bir şut gününde olmasından yararlandı. Üstüne Mitchell’ın normal sürenin sonunu harika oynamasıyla uzatmada kazanmayı da başardı. Garland ve Mitchell’ın birlikte oynama alışkanlığı kazanmak için tabii ki biraz süreye ihtiyaçları olacak ancak bu çok uzun bir süre olmayacak. Savunmadaysa işler yolunda.&nbsp;Jarrett Allen&nbsp;gibi bir pota altı koruyucunuz ve Evan Mobley gibi versatil bir savunmacınız varsa zaten işlerin yolunda olmaması için hiçbir neden yok. Takım ilk yedi maç sonunda hem savunma hem de hücum verimliliğinde ligin en iyilerinden. 105,5 savunma reytingi Cavs’i ikinciliğe, 115,8 hücum reytingi ise altıncılığa oturtuyor. &nbsp;&nbsp;Boston’da hücum şöleni şeklinde geçen ilk maçta iki takım da %50’nin üstünde şut attı. Boston bu şartlar altında avantajı sağlayacak taraf gibiydi ancak Cleveland’ın 35 denemede %46 ile üçlük kullanması, Caris LeVert’ün&nbsp;41 sayılık kariyer gecesi ve Mitchell’ın 44 sayılık performansı ev sahibi ekip adına şanssızlıktı. Beş gün sonra Cleveland’daki ikinci maçtaysa iki takım da iyi şut atamadı. Maç %40’ın biraz üzerinde saha içi yüzdesiyle oynandı ve iki ekip de üçlüklerde %30’u bile bulamadı. Ama kötü hücum ederken bile bize harika bir maç izletmeyi başardılar ve yeniden alevlenen bir rekabetin belki de ilk kıvılcımlarını çaktılar. İkinci maçın yorumcusu Jeff van Gundy’ye katılmamak elde değil: Keşke bu iki takım her gece birbirleriyle oynasa. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

Eski bir rekabetin ateşi yeniden mi yanıyor?

Celtics-Cavaliers rekabeti geri döndü

Artık irili ufaklı şampiyonluk adaylarına geçme zamanı geldi. Şampiyonluk adayları arasındaki ilk grubumuzda playoff yapması kesin görünen, iyi bir playoff geçirme ihtimali olan ve her şeyin beklenenden de iyi gittiği, gezegenlerin yan yana dizildiği bir senaryoda şampiyonluğa oynama potansiyeli bulunan ekipler var. &nbsp;13. Memphis GrizzliesGeçtiğimiz sezon Ja Morant önderliğinde müthiş bir sezon geçiren Grizzlies bu sezona da genç nüvesini koruyarak giriyor. Takımdaki iki önemli değişiklik gard DeAnthony Melton’ın şutör forvet Danny Green karşılığında Philadelphia’ya takas edilmesi ve Kyle Anderson’ın serbest kalarak Minnesota’ya imza atması. Grizzlies’in bir arada oynamaktan keyif alan kadrosunun geçen seneki seviyenin üstüne çıkıp çıkamayacağını özellikle takımın yıldızı Morant’in gelişimi belirleyecek. Şutunda ve yarı saha kararlarında istikrarı yakalaması bu noktada anahtar faktörler olacak. Jaren Jackson Jr.’ın sakatlığı sebebiyle en iyi ihtimalle Ocak ayının sonuna kadar takıma katılamayacak olması Memphis’in konferans sıralamasında düşüş yaşamasına sebep olabilir. Ancak takımın geleceğinin çok parlak olduğu aşikâr. Bir yıldız eklemesiyle bu sene olmasa da ilerleyen yıllarda şampiyonluğun önemli favorilerinden biri olmaları son derece muhtemel.&nbsp;12. Cleveland CavaliersGeçen sezon izleyenlere en çok keyif veren ekiplerden biri olan Cavs bu sezona flaş bir transferle giriş yapıyor. Takımın iskeletini oluşturan Darius Garland, Jarrett Allen ve Evan Mobley’nin yanına Utah’tan Donovan Mitchell’ı ekleyen ekip oldukça tehlikeli ve derin bir kadro kurmayı başardı. Mitchell verimlilik konusunda tartışmalı bir isim olsa da özellikle hücumun sıkıştığı anlarda bu takıma çok büyük katkı sağlayacak. Utah’takinin aksine karar verici pozisyonda tek başına olmaması da verimlilik sorunlarını azaltacaktır. Mitchell’ın yanı sıra geçtiğimiz sezonu harika geçirirken çok talihsiz bir sakatlık yaşayan ve sonrasında Indiana’ya takas edilen Ricky Rubio takıma geri döndü, ayrıca her takımın bench’inde görmek isteyeceği tipte bir oyuncu olan pivot Robin Lopez de kadroya katıldı. Cedi Osman içinse zor bir sezon olacak. Maç süresinin bir hayli azalması beklenen oyuncunun sezon içinde takas edilme ihtimali bir hayli yüksek. Yükselişteki gençleri ve kadroya yeni eklenen yıldızıyla Cleveland bu sezonun en izlemeye değer takımlarından biri. İşler yolunda gider, üstündeki takımlardan bazıları da problem yaşarsa Cavs sezonu Doğu Konferansı’nda ilk dörtte bitirme şansına sahip olacaktır. &nbsp; &nbsp;&nbsp;11. Minnesota TimberwolvesYazın en hareketli takımlarından Minnesota aynı zamanda en tartışılan takaslardan birine de imza atarak Rudy Gobert’i takıma kazandırdı. Fransız pivot karşılığında Utah’a, bu sezonki seçimi Walker Kessler da dahil olmak üzere, beş ilk tur draft hakkı veren Wolves’un bu hamlesi tartışıladursun, Gobert’in özellikle normal sezonda bu takıma büyük katkı vereceğinden kimsenin kuşkusu yok. Zira pota etrafındaki caydırıcılığıyla en kötü savunma takımına bile tek başına birkaç seviye atlatabilecek bir isim. Minnesota çember altı savunmasını güçlendirirken, Gobert takasında Patrick Beverley’i göndererek dış savunmadan ödün vermek zorunda kaldı. Bu sorunu PJ Dozier ve Austin Rivers gibi isimlerle çözmeye çalışacak. Wolves açısından bu sezonun en ilgi çekici noktasıysa genç skorer Anthony Edwards’ın performansını hangi seviyeye çıkaracağı. Üçüncü sezonunda ilk kez All-Star seçilmesi sürpriz olmaz. İlk altıdan playoff’a girememesi başarısızlık sayılacak ekibin Batı’yı ilk dörtte tamamlamak için azımsanmayacak bir şansı var.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665646420850.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Rudy Gobert yeni formasıyla (Fox 9)10. Brooklyn NetsBrooklyn’e nereden başlamak lazım? Kevin Durant ve Kyrie Irving takıma katıldığından beri hep favori olan, sahada zaman zaman iyi performanslar gösteren ancak saha dışı sorunlar nedeniyle beklentilerin altında kalan üç sezondan mı? James Harden’ın geçtiğimiz sezon takasını istemesi ve Ben Simmons’ın kadroya katılmasıyla belirsizliğin iyiden iyiye artmasından mı? Yoksa yaz aylarında Kevin Durant’in takasını istemesi ancak Nets’in istediği pakete diğer takımların yanaşmaması sonrası süperstar forvetin takımda kalma kararı almasından mı? Bir basketbol takımından çok “Keeping Up with the Kardashians” setine benzeyen Brooklyn’in bu sezon takıma benzeyip benzemeyeceğini göreceğiz. Kâğıt üstünde yine süper bir kadroya sahipler ve saha içine odaklanabilirlerse en önemli favorilerden biri olmaları kaçınılmaz. Ancak sorun da zaten sahaya bir türlü odaklanamamaları.9. Dallas MavericksMavericks yaz aylarında en iyi ikinci oyuncusu Jalen Brunson’ı kaybederek bir miktar yara aldı. Geçtiğimiz sezonun ortasında takıma katılan Spencer Dinwiddie beklentilerin üstünde bir performans gösterdi ve bu sezon Jalen Brunson’dan doğan boşluğu kapatmaya çalışacak. Bunun gerçekleşmesi oldukça zor olsa da Christian Wood eklemesiyle Dallas en azından Brunson’dan doğan skor katkısının bir benzerini yeni uzunundan bekleyecek. Ancak Wood eklemesi hücumda takıma yarar sağlayacaksa da savunmada bazı problemleri de beraberinde getirecek. Koç Jason Kidd geçtiğimiz sezon harika bir savunma takımı yaratmış ve Mavs ligi savunma verimliliğinde altıncı sırada bitirmişti. Brunson’ın ayrılığı ve Wood’un gelişinin yarattığı tüm soru işaretlerine rağmen Luka Doncic hala bu takımda. Üstelik bu sezona fiziksel olarak geçtiğimiz sezondan çok daha iyi girecek. Her sezon playoffta üstüne koyarak giden Teksas ekibi geçtiğimiz sezon konferans finaline kadar yükselmişti. Bu sezon bir NBA finali olur mu? Çok zor görünüyor ancak imkânsız da değil.

BİRKAÇ ADIM UZAKTA

Şampiyonluğa biraz daha yakın bu grubun doğal olarak bir alttaki grup gibi işlerin yolunda gitmesine ihtiyacı var. Ancak gezegenlerin yan yana dizilmesine pek de ihtiyacı yok. Sezon içinde yapılacak birkaç isabetli hamleyle şampiyonluğun en önemli favorileri arasına girebilirler.8. Phoenix SunsSuns’ın sezona oldukça çalkantılı girdiğini söylersek sanırım abartmış olmayız. Takım sahibi Robert Sarver’ın ırkçı ve mizojinist söylemleri nedeniyle önce NBA yönetiminden ceza alması, sonrasında da basketbol kamuoyu tarafından takımı satmaya zorlanması çalkantıların en sonuncusu ve en büyüğü olsa da takım içinde de her şeyin güllük gülistanlık olmadığı bir gerçek. Phoenix geçtiğimiz sezonu 64-18’lik harika bir dereceyle NBA lideri olarak bitirmiş ancak playoffta beklentilerin çok altında kalmıştı. Takımın bu hayal kırıklığından nasıl geri döneceğini sezon ilerledikçe göreceğiz. Suns açısından bir diğer problem de DeAndre Ayton. Kamuoyunda Suns genç pivotu takımda görmek istemiyormuş ve sözleşme yenilemek zorunda kalmış gibi bir algı oluştu ve bu algı Ayton’a da sirayet etmiş gibi. Hem yönetim hem de teknik kadroyla sorunlar yaşayan oyuncunun Suns kariyeri çok uzun sürmeyebilir. Tüm olumsuzluklara karşın takımın ana iskeleti hala bozulmamış durumda ve son iki sezonda Suns’ın NBA’in en iyi birkaç takımından biri olduğunu unutmamak gerekiyor. Ancak bu sezon yaşanacak bir hayal kırıklığı daha bu iskeletin bozulmasına neden olabilir.7. Miami HeatLeBron James neredeyse 10 yıl önce takımdan ayrıldığından beri Heat hiçbir sezona favori olarak girmedi. Ancak bir şekilde mutlaka üst tarafı zorladı, hatta birkaç sezon orada yer aldı. Geçtiğimiz sezon da NBA Finalleri’ne çok yakındı ancak gerek sakatlıklar gerekse de hücumda yaşanan problemler nedeniyle bunu gerçekleştiremedi. Heat bu sezona büyük değişikliklerle başlamıyor. Sadece geçtiğimiz sezon ana planın önemli parçalarından olan PJ Tucker’ı Sixers’a kaptırdı. Kadrodan bağımsız olarak Heat’in bu sene yine en büyük avantajı kenar yönetimi olacak. Erik Spoelstra elindeki kadrodan her zaman en yüksek verimi alan, yaptığı dokunuşlarla özellikle normal sezonda rakiplerine karşı ciddi fark yaratan ve en önemlisi takımını sezonun hemen hemen tamamında konsantre tutabilen bir koç. Miami belki üst gruptaki diğer takımlar kadar ışıldayan kadrolara sahip değil ancak kadro istikrarı, beklenmedik oyunculardan aldığı katkı ve elit savunmasıyla yine rakiplerinin hata yaptığı noktada onları cezalandırmak için bekliyor olacak.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665646876210.png" width="550" ratio="1.34" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Heat'in en büyük kozları yine Koç Spoelstra ve Jimmy Butler (theScore.com)6. Philadelphia 76ersYazı en iyi geçiren takımlardan biri olan Sixers bu sezonun kadrosunu kurmaya geçen kış yaptığı James Harden takasıyla başlamıştı. Geçtiğimiz sezonu pek iyi geçirmeyen süper yıldızın bu sezon NBA piramidinin en tepesindeki isimlerden biri olduğunu herkese yeniden kanıtlamaya kararlı olacağını öngörebiliriz. Takımla, özellikle Joel Embiid’le, uyumu da bu sezon gelişme gösterecektir. Harden-Embiid süper yıldız ikilisinin yanına Philadelphia yazın PJ Tucker ve De’Anthony Melton gibi takıma çok iyi uyum sağlayacak iki parça ekledi. Özellikle savunma direncini bir hayli arttıracak bu ikili, hücumda da topu elinde istemeyecek. Topu tamamen Harden ve Embiid’in domine edeceği bir ortamda bu tip oyuncular daha da değer kazanıyor. Joel Embiid takımda kaldığı sürece iddialı olacak ekip hem Harden hamlesi hem de isabetli yan parça eklemeleriyle bu sezon bu iddiasını biraz daha güçlendirdi.5. Denver NuggetsYazı mantıklı hamlelerle geçiren bir diğer ekip de Nuggets oldu. Kadrosunda yeterince top yönlendirici olan takım Monte Morris ve Will Barton gibi bu topu elinde isteyen oyuncuların yerine Kentavious Caldwell-Pope ve Bruce Brown gibi hem topsuz oynamayı iyi bilen hem de savunma direncini arttıracak isimlere yöneldi. Bu takımın bir numaralı oyun kurucusu zaten pivotu Nikola Jokic ve ikincil oyun kurucu Jamal Murray’nin de sakatlıktan dönecek olmasıyla bu hamleler daha da anlam kazanıyor. Değişen parçalarla bu sezon rollerin çok daha belirgin olduğu bir Denver izleyebiliriz. Yeni eklemelerden özellikle Brown’ın performansı bu takımda oldukça üst seviyeye çıkabilir. Kısa bir oyuncu olmasına rağmen pota altında oynamayı tercih eden ve topsuz katları ligde en iyi yapan oyunculardan biri olan Brown, Jokic gibi bunları en iyi gören oyunculardan biriyle oynayacak. Denver’da Murray gibi sakatlıktan dönecek bir diğer isim de Michael Porter Jr. İki sezon önce kariyerinde önemli çıkış yapan genç oyuncu maalesef geçtiğimiz sezonun tamamını kaçırmıştı. Murray ve Porter’ın eski seviyelerine döndüğü her senaryoda, Nuggets asla hafife alınmaması gereken bir ekip. Zaten elinde son iki sezonun MVP’si olan bir takımı herhalde kimse hafife almaz.

BİR ADIM UZAKTA

Sonunda piramidin en tepesine, “creme de la creme” diyebileceğimiz dört takıma geldik. Bu gruptaki takımlar bu sezonun en büyük şampiyonluk adayları ve diğer takımların kupaya ulaşmak için bir şansı olacaksa bunlardan bir veya birkaçını alaşağı etmek zorunda.4. Golden State WarriorsSon şampiyon sezona krizle başladı. Antrenman esnasında yaşanan tartışmada Jordan Poole’a yumruk atan Draymond Green takımdan geçici süreliğine uzaklaştırıldı. Krizi büyütense kavga görüntülerinin basına sızdırılması oldu. Olay sonucunda Green takımdan para cezası aldı ancak maç cezası almadı. Koç Steve Kerr, Green’in perşembe günü yeniden takıma katılacağını ve sezon açılışında da sahada olacağını söyledi. Yaşanan bu kriz vahim olsa da takımı uzun vadede etkilemesi düşük bir ihtimal. Warriors için bir diğer kötü haber de geçtiğimiz sezon harika katkı veren Otto Porter Jr., Nemanja Bjelica ve Gary Payton II gibi yan parçaların takımdan ayrılması oldu. Golden State bu oyuncuların yerini Donte DiVincenzo ve JaMychal Green gibi yine bu takımın oyununa çok uygun iki oyuncuyla doldurdu. Ayrıca Jonathan Kuminga ve James Wiseman gibi potansiyelli gençlerden de bu sene çıkış bekliyor. California ekibi için en güzel gelişmeyse geçen Şubat’ta sakatlıklarını atlatarak sahalara dönen Klay Thompson’ın sezon öncesi kampı geçirerek sezona başlayacak ve bir aksilik olmazsa tam bir sezon oynayacak olması. Hem Warriors hem de süper yıldızı Stephen Curry normal sezonu zaman zaman rölantide götürebilir. Ancak iş playofflar’a geldiğinde yine en korkulan takımlardan biri olacakları kesin.3. Los Angeles ClippersGeçtiğimiz sezon playoff bile yapamayan bir takımın burada ne işi mi var? Çünkü Kawhi Leonard dönüyor. Geçtiğimiz sezonu sakatlık yüzünden kaçıran süperstarı unutanlar için hatırlatmakta fayda var: Leonard en yüksek formundayken sadece büyük bir yıldız değil. Dünyanın en iyi birkaç basketbolcusundan biri, belki de birincisi. Üstelik bu iddiasını yeniden ortaya koymak için bu sezon oldukça aç olacaktır. Leonard’ın dönüşünün yanı sıra Clippers bu sezon NBA’in belki de en derin kadrosuna sahip. Geçtiğimiz sezon takasla takıma katılan Robert Covington ve Norman Powell’ın yanı sıra bu yaz da John Wall eklemesi yapıldı. Wall tabii ki Washington yıllarından hatırladığımız oyuncu değil. Ancak bu takımda o oyuncu olmasına gerek de yok. Üstelik Clippers’ın hücum yönlendirme konusundaki ihtiyacına çok iyi cevap verecek ve geçtiğimiz sezon herhangi bir sakatlığı olmamasına rağmen basketbol oynamadığı için sezona istekli de girecektir. Koç Tyronn Lue da geçtiğimiz sezon Leonard’dan sezonun tamamında, Paul George’dan ise büyük bölümünde yararlanamamasına karşın harika bir iş çıkarmış ve takımı playout potasına sokmayı başarmıştı. Leonard sağlıklı kaldığı müddetçe bu takım şampiyonluğun en büyük adaylarından biri, bakış açınıza göre birincisi bile olabilir. &nbsp; &nbsp;&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665646749780.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Paul George-Kawhi Leonard ikilisini bu sezon yeniden parkede göreceğiz (Sporting News)2. Milwaukee BucksBucks açısından aslında yazılabilecek çok fazla şey yok. Dünyanın en iyi oyuncusu olma iddiasındaki Giannis Antetokounmpo’ya sahipler. Yunan süperstar bugün hangi takıma gitse onu direkt şampiyonluk adayı yapabilecek nitelikte bir basketbolcu. İki sezon öncenin şampiyonu geçtiğimiz playoff’ta Khris Middleton’ın yokluğuna rağmen Boston Celtics’i epik bir serinin ardından konferans yarı finalinde yedinci maça götürmeyi başarmıştı. Middleton o seriyi kaçırmasına neden olan MCL sakatlığını tamamen atlattı. El bileğinde Şubat ayından kalan bir sakatlığı daha olan yıldız oyuncu ameliyat oldu ve sezon başlangıcını kaçıracak. Ancak sezon başladıktan birkaç hafta sonra takıma katılması bekleniyor. Geçen sezonki kadrosunu tamamen koruyan ve Joe Ingles dışında kadroya ekleme yapmayan Bucks çekirdeğine güveniyor ve 2021 şampiyonluğunun da gösterdiği gibi güvenmekte son derece haklı. &nbsp;1. Boston CelticsSonunda power ranking’in zirvesine geldik. Son şampiyon Warriors gibi son finalist Celtics de sezona krizle başladı. Ancak onların yaşadığı kriz Warriors’ınkinden biraz daha büyüktü. Takımın koçu Ime Udoka’nın yine teknik kadroda görev yapan bir çalışanla karşılıklı rızaya dayalı bir ilişki içine girdiği anlaşılınca Celtics Udoka’yı bir sezon takımdan uzaklaştırma kararı aldı. Geçtiğimiz sezon takıma harika bir savunma kimliği kazandıran Udoka’nın aldığı ceza, işler yolunda giderken Celtics takımı için tabii ki büyük bir şanssızlık. Ancak aynı Warriors’da olduğu gibi bu krizin Celtics’i de uzun vadede hedeflerinden saptırabileceğini düşünmüyorum. Yeni baş antrenör Joe Mazzulla geçtiğimiz yıl Udoka’nın yardımcısıydı ve onun oturttuğu düzeni devam ettirecektir. Celtics sezona saha içinde de şanssız bir haberle başladı ve Robert Williams’ın ameliyat olduğu ve yeni yıla kadar takıma dönmeyeceği açıklandı. Takımın en önemli savunmacısının olmayışı normal sezonda Boston’ı kötü etkileyecektir ama önemli olan playoff’a kadar eski formuna kavuşması. Daha iyi habere geçersek; yazın en önemli hamlelerinden birini yapan Boston Malcolm Brogdon’ı kadroya katmıştı. Celtics’in çok ihtiyacı olan oyun aklını sahaya koyabilecek bir isim olan Brogdon bunu yaparken savunmasıyla ünlü bu takım için bir zaaf da oluşturmayacak. Ayrıca maçların kritik anlarında Celtics için onun soğukkanlılığı çok önemli olacak. Brogdon eklemesinin yanında takımın iki genç yıldızı Jayson Tatum ve Jaylen Brown da hala gelişimlerini tamamlamamış oyuncular. Özellikle Jayson Tatum’un MVP seviyesinde bir yıl geçirmesi şaşırtıcı olmaz. Bu iki ismin oyunlarında bir veya birkaç adım daha ileri atmalarını beklediğim için Celtics bu sezon bir numaralı şampiyonluk adayım. &nbsp; &nbsp;&nbsp;

SUYUN BAŞINI TUTANLAR

Sıralamaya adet olduğu üzere sondan başlayalım. 2023 Draftı’nda bir numaradan seçilmesi beklenen Victor Wembanyama sahaya çıktığı her maç NBA takımlarının iştahını daha da kabartıyor. Bu kategorideki takımlardan draft lotaryasında şanslı olanı, Fransız süper yeteneği 2023 yazında kadrosuna katacak. &nbsp;&nbsp;30. Houston RocketsSon derece genç ve tecrübesiz bir kadroya sahip olan Rockets bu sezon bundan rahatsızlık duymayacak. Rahatsızlık duymaları gereken noktaysa takımın geçtiğimiz sezon inanılmaz dağınık bir görüntü çizmesi. Jalen Green, Kevin Porter Jr., Alperen Şengün ve üç numara seçimi çaylak Jabari Smith’in bu sezon takıma benzeyen bir şey oluşturmaları Rockets’ın geleceği açısından son derece önemli. Bu amaç doğrultusunda ilerlemek istiyorlarsa Kevin Porter Jr.’dan kurtulmaları gerekecek. Fakat haberler Rockets’ın 2023’te sınırlı serbest olacak oyuncuyla uzun süreli bir sözleşme yapmak istediği yönünde. Açıkçası, Rockets yönetimi bu yeniden yapılanmayı doğru planlayacağı konusunda pek umut vadeden göstergeler sunmuyor.&nbsp;29. San Antonio SpursYeniden yapılanmaya geçtiğimiz sezon Derrick White’ı Boston Celtics’e takaslayarak başlayan Spurs, yazın da en değerli oyuncusu Dejounte Murray’i Atlanta Hawks’a gönderdi ve reset düğmesine tam anlamıyla bastı. Sezon sonuna kadar bu düğmeden elini çekmesi de beklenmiyor. Jakob Poeltl, Doug McDermott ve Josh Richardson’ın da sezon içinde takas edilmeleri kesin gibi. Spurs için bu sezon en önemli noktalar lotaryada iyi bir pozisyona sahip olmak (bkz. maç kaybetmek) ve Devin Vassell, Keldon Johnson, Josh Primo ve Jeremy Sochan gibi gençlerin gelişimlerini takip etmek. NBA’de istikrarlı başarı denince son 25 yılda belki de ilk akla gelen takımın bu süreci nasıl yöneteceğini göreceğiz. Ancak her süreci çok iyi yönettikleri için bunun farklı olması için bir sebep de yok.&nbsp;28. Oklahoma City ThunderElinde küçük bir depoyu doldurabilecek kadar draft hakkı bulunduran Thunder, şu ana kadar bu haklardan takımı taşıma potansiyeli olan bir parça bulamadı. Sakatlık sebebiyle sezonu kapattığı için 2022 Draftı’nın iki numara seçimi Chet Holmgren’in bu oyuncu olup olmayacağını bu sezon göremeyeceğiz. Kadro itibariyle yine lotaryayı hedefleyecek ekip Victor Wembanyama-Scoot Henderson ikilisinden birini draft ederek 2023’te takımı taşıyacak parçaya ulaşmaya çalışacak. Takımın en büyük yıldızı Shai Gilgeous-Alexander’ın yeniden yapılanmadan illallah edip takasını isteme ihtimali bu sezon Thunder açısından izlenmesi gereken noktalardan biri. Takımla 2027 yılına kadar sözleşmesi bulunan oyuncu karşılığında, genel menajer Sam Presti draft haklarını sakladığı depoyu büyütmek zorunda kalabilir. &nbsp;&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665434657099.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Shai Gilgeous-Alexander (The Oklahoman)27. Orlando MagicVasatın rahatlığına uzun süre kendini kaptıran Magic, 2021 kışında Nikola Vucevic ve Aaron Gordon’u takaslayarak bu kısır döngüden kendini kurtarmıştı. Hemen o senenin Draftı’nda Franz Wagner gibi harika bir yeteneği kadrosuna katarak iyi bir yola da girmeyi başardı. 2022 Draftı’nın bir numarasından seçtikleri Paolo Banchero içinse sahada izlemeden bir şey söylemek doğru olmaz. Takım yapılanma olarak iyi bir yolda olsa da çaylak sezonunu oldukça kötü geçiren beş numara seçimi Jalen Suggs, sakatlıktan bir türlü kurtulamayan Jonathan Isaac, iki pivot Mo Bamba ve Wendell Carter Jr. gibi yetenekli gençlerin nasıl gelişim gösterecekleri Magic açısından takip edilmesi gereken en önemli faktör.&nbsp;26. Indiana PacersListede yeniden yapılanma moduna yeni geçen takımlardan bir diğeri de Indiana Pacers. Geçtiğimiz sezona koç değişikliğiyle ve umutlu giren Pacers, Rick Carlisle yönetiminde beklediği ileri adımı atamayınca yerinde saymak yerine geri adım attı ve en önemli oyuncusu Domantas Sabonis’i Sacramento Kings’e takas etti. Bu takasta Tyrese Haliburton gibi geleceği hayli parlak bir gence de kavuştu. Indiana’nın elinde hala Myles Turner ve Buddy Hield gibi önemli parçalar olsa da bu oyuncuların sezonu takımda bitirme olasılıkları bir hayli zayıf. Takımda kalsalar bile bu ekibin rekabetçi olması çok zor. Zaten Pacers’ın bunu istemediği de açık.&nbsp;25. Utah JazzYaz döneminin hareketli takımı Utah Jazz en önemli iki yıldızı Rudy Gobert ve Donovan Mitchell’ı draft haklarının ağırlıkta olduğu paketlerle Minnesota ve Cleveland’a gönderdi. Takımda, başta Mike Conley ve Jordan Clarkson olmak üzere hala birçok veteran oyuncu var. Ancak aynı Pacers’ta olduğu gibi bu oyuncuların da sezonu Utah’ta tamamlama ihtimalleri oldukça düşük. Utah Jazz’ın bu sezon rekabetçi olamayacağı ortada. Ancak Mitchell takasıyla takıma katılan Lauri Markkanen ve Collin Sexton’ın ana rolde nasıl performanslar ortaya koyacağını merak etmiyor değiliz. Finlandiya ile harika bir EuroBasket geçiren Markkanen sezonun en çok gelişme kaydeden oyuncularından biri olabilir. &nbsp;

30-25: Wembanyama İçin Yenil!

Lotaryanın en büyük adaylarını geride bıraktıktan sonra sıra NBA’in vasatlarına geldi. Bu takımlardan bir kısmı altındaki “sefiller” grubuna daha yakınken, bir kısmıysa yukarıdaki daha rekabetçi gruba girmeye çalışacak. Ortak özellikleriyse; yıllardır yaptıkları bazen pozitif ancak genelde negatif hamlelerle NBA severleri şaşırtmaları. Hatta gelinen noktada artık pek de şaşırtmamaları. &nbsp; 24. Detroit PistonsPistons bu sezon iyi bir yola girmiş gibi görünüyordu. Geçtiğimiz sezonun özellikle ikinci yarısını çok iyi geçiren çaylak Cade Cunningham’ın yanı sıra Saddiq Bey ve Isaiah Stewart gibi gençlerle yavaş yavaş rekabetçi bir nüve yakalayacak gibiydiler. Ayrıca bu yıl Draft’ta seçtikleri Jaden Ivey’nin de iyi bir tercih olduğu konusunda NBA kamuoyu birleşmişti. Ne var ki Alec Burks, Kemba Walker ve Bojan Bogdanovic gibi hamleler akıllarda soru işareti uyandırdı. Takımı biraz ileri taşıyabilecek ancak vasatın üstüne de çıkaramayacak bu oyuncuları takıma katarak Pistons’ın neyi hedeflediğini tahmin etmek güç. Belki genel menajer Troy Weaver kan kokusunu aldı ve takımı playoff potasına sokabileceğini düşündü. Umarız aldığı kan kokusu kendi kanı değildir.&nbsp;23. New York KnicksBazen Knicks’le ilgili yapılan bütün eleştirilerin yapıldığını, takımın yeterince dalga konusu olduğunu ve artık daha kötüye gidemeyeceklerini düşünüyorsunuz. Sonra yanıldığınızı belki de bininci kez anlıyorsunuz. İki sezon önce ortalama bir kadroyla Doğu Konferansı’nı dördüncü sırada bitiren takım o günden sonra tekrar taraftarına saç baş yoldurmaya başladı. Bu sezonsa ana transfer hamlesi olarak Jalen Brunson’ı dört yıllık, 104 milyon dolar değerinde ciddi bir kontratla takıma kattı. Brunson kesinlikle çok iyi bir oyuncu ancak kariyerinde ikincil opsiyon olmanın ötesine geçmesi çok zor görünen bir oyuncuya ödenen bu miktar Knicks’in akıllanmayacağını gösteriyor. Madison Square Garden seyircisini yine tırnaklarını yediği bir sezon bekliyor. &nbsp; &nbsp;&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665434941986.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.72" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Efsane yönetmen Spike Lee'yi bu sezon da zor günler bekliyor olabilir (Fansided)22. Washington WizardsUzun yıllardır ne iyi olmayı ne de kötü olmayı başarabilen Wizards, vasat kalma konusunda çok az takımın kendisiyle yarışabileceğini bu sezon da gösteriyor. Takımı bu yıl da Bradley Beal taşımaya çalışacak. Yaz aylarında süper max kontratı kapan, ancak kendisi süper yıldız sınıfının uzağında kalan şutör gardın birinci opsiyon olduğu bir ortamda Washington’ın daha ileriye adım atması çok zor. Geçtiğimiz sezonun ortasında takıma katılan Kristaps Porzingis en önemli ikinci opsiyon gibi gözükse de onun da bu rolün altından kalkamadığını Dallas yıllarında gördük. Washington bu yaz da takasla Denver’dan Monte Morris ve Will Barton’ı kadrosuna katarak iki değerli parça daha elde etti ama bu oyuncular da ileriye adım atmalarını sağlamayacak.&nbsp;21. Charlotte HornetsYazın değişime giden ekiplerden biri de Charlotte oldu. Takımın göze hoş gelen ancak istikrarsız oyununun mimarı James Borrego’nun yerine eski koçlarından Steve Clifford yeniden dümene geçti. Clifford, Borrego’nun tam aksine, takımlarına düzen basketbolu oynatan ve savunmayı ön planda tutan bir koç. Fakat bu kadronun Clifford’ın tarzına ne kadar uyduğu ciddi soru işareti taşıyor. Takımın yaşadığı istikrar problemlerinin Borrego’dan mı yoksa oyunculardan mı kaynaklandığı bu sezon göreceğiz. Şahsen ikinci ihtimalin daha yüksek olduğunu düşünüyorum. Takım geçen sezonki kadrosunda majör değişiklikler yapmadan bu sezona başlayacak. &nbsp;20. Sacramento KingsNBA’de New York Knicks’ten bile kötü yönetilen bir takım varsa bu kesinlikle Sacramento Kings. &nbsp;Geçtiğimiz günlerde MLB ekibi Seattle Mariners’ın playoff’a kalmayı başarmasıyla Kings, Amerikan profesyonel sporlarında şu an en uzun süredir playoff’a kalamayan takım konumunda. En son 2006 playoffları’nda izlediğimiz ekibin önceki yıllara kıyasla daha iyi bir kadroyla sezona başladığını belirtmek gerek. Ancak bunun playoff yapmaya yetip yetmeyeceği yine soru işareti. Geçtiğimiz sezon Domantas Sabonis’i genç ve yetenekli guard Tyrese Haliburton karşılığında kadroya katmışlardı. Kısa vadeli bu yatırımın da onları kurtaramayacağını düşünüyorum. Sacramento Kings ile ilgili en büyük beklentim Vivek Ranadive’nin takımı Seattle’lı bir iş adamına satması.&nbsp;

24-20: Ne Yaptığımızı Bilmiyoruz

19. Portland Trail BlazersGeçtiğimiz sezonun başında Damian Lillard’ı takas ederek yeniden yapılanmaya gitmesi beklenen Portland herkesi ters köşeye yatırarak yıldız oyuncusunun 2025 yılında biten kontratını iki yıl uzattı. Bu kontrat karşılığında önümüzdeki beş yılda cebine 225 milyon doları koyacak süperstar gard için bu sezon en önemli konu geçtiğimiz sezonun tamamına yakınını kaçırmasına neden olan sakatlığını atlatması. Geçtiğimiz sezon ortasında Norman Powell, Robert Convington ve en önemlisi CJ McCollum takımdan ayrılmıştı. McCollum takasında takıma katılan Josh Hart ile yazın kadroya dahil edilen Jerami Grant ve Gary Payton II takımın ana iskeletini oluşturacak altı isimden ikisi olacak. Takımın önemli isimlerinden Jusuf Nurkic ve geçtiğimiz sezon büyük çıkış yakalayan genç gard Anfernee Simons’a da yeni kontratlar veren ekip iyi hamleler yapmış olsa da playoff’ta rekabetçi olması çok zor görünüyor. Tabii playoff’a girebilirse. &nbsp;18. Chicago BullsChicago Bulls kadrosunu görünce üzerime garip bir hüzün çöküyor. Çünkü bu kadro, başta DeMar DeRozan olmak üzere, hücumda izlemesi büyük keyif veren ancak bir takıma seviye atlatamayacak oyuncularla dolu. Zach LaVine ve Nikola Vucevic de yine bu tipte oyuncular. Geçtiğimiz sezonun özellikle ilk yarısını harika geçiren ekipte DeMar DeRozan kariyer zirvesini yaşamış ve bize ağzımızı açık bırakan performanslar izletmişti. Bu sezon DeRozan’dan benzer bir performans izlememiz açıkçası çok zor. LaVine ve Vucevic de kariyerlerinin en üst noktasına ulaşmış oyuncular ve oldukları seviyeden daha üste çıkmaları sürpriz olur. Bu üç oyuncudan bir tanesinin yerine gerçek bir süper yıldıza sahip olsa Bulls için bambaşka şeyler konuşabilirdik. Ancak bu halleriyle playoff yapmaları başarı olur. &nbsp;17. New Orleans PelicansPelicans’ın üç yıl önce Anthony Davis’i Lakers’a takas ederek başladığı yeniden yapılanması beklediğinden de hızlı ilerliyor. O takasta takıma katılan Brandon Ingram ligin elit skorerlerinden birine dönüşürken, Josh Hart da geçtiğimiz kış yapılan takasla CJ McCollum’a dönüştü. Geçen sezonun iki çaylağı Jose “Grand Theft” Alvarado ve Herb Jones da takıma müthiş katkı verdi ve Pelicans sürpriz bir playoff bileti elde etti. Üstelik ilk turda Phoenix Suns’a da kök söktürmeyi başardı. Daha çaylak sezonunda ligin en önemli dış savunmacılarından biri haline gelen Jones’u bu sezon da ilgiyle takip edeceğiz. Tüm bunların yanında Pelicans için en güzel gelişme tabii ki Zion Williamson’ın sakatlıktan kurtulmuş olması. Geçen sezonun tamamını kaçıran genç yıldız takımla da bazı problemler yaşamıştı ancak bu problemler aşılmış görünüyor. Üstelik Williamson beş yıllık 193 milyon dolar değerinde yeni bir kontrat da imzaladı ve draft edildiğinden beri fiziksel olarak en formda girdiği sezon bu olacak gibi görünüyor. Playout potasına girememesinin büyük sürpriz olacağını düşündüğüm ekip için yolun devamını oyuncuların gelişimi ve saha içinde birbirleriyle uyumu belirleyecek. Ancak ne olursa olsun Pelicans’ın ligde geleceği en parlak takımlardan biri olduğu kesin. &nbsp;&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665435262201.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Zion geri dönüyor (Sports Illustrated)16. Toronto RaptorsBu listede yerini belirlemenin en zor olduğu takımlardan biri olan Raptors, işlerin iyi gittiği senaryoda birkaç basamak üstte de yer alabilir, kötü gittiği senaryoda alta da inebilir. Geçtiğimiz sezonki kadrosundan önemli isimlerin tamamını koruyan Kanada ekibi ligin en güvenilir rol oyuncularından Otto Porter Jr.’ı takıma dahil etti. Geçtiğimiz sezon Warriors formasıyla şampiyonluk yaşayan veteran forvet, bench’ten gelerek takıma şut anlamında üst düzey bir opsiyon sağlayacak. Geçtiğimiz yıl büyük bir sürprizle playoff yapmayı başaran ekibin işi bu yıl biraz daha zor çünkü konferansta kendisine yakın Atlanta ve Cleveland gibi takımlar yeni hamlelerle bir hayli güç kazandı. Ancak yarı sahada yaşadıkları üretkenlik problemlerini bir nebze düzeltebilirlerse geçen seneki başarıyı tekrar etmemeleri için hiçbir sebep yok.15. Los Angeles LakersLakers’ın bu sezonki kaderini Russell Westbrook’un takas edilip edilemeyeceği belirleyecek gibi görünüyor. Westbrook’un ana planda olduğu bir yapının, yanında son 25 yılın en büyük oyuncusu olsa bile, başarıya ulaşamayacağını geçtiğimiz sezon görmüştük. Lakers’ın bu hamleden pişman olduğu ve oyuncuyu takas etmek için can attığı artık sır değil. Lakers için kötü haber Westbrook’un hiçbir talibinin olmaması ve onun yanına takası karşı taraf için mantıklı kılacak draft hakları ve genç oyuncuları, ellerinde olmadığı için, ekleyememesi. Saha içindeyse Anthony Davis’in dönüşü takımın birçok problemini giderecek. Sakatlıkla geçen 2022 sezonu sonunda yaşadığı hayal kırıklığının kendisini kamçılamasıyla yeni sezona iştahlı girmesini beklediğim süperstar uzun zirve performansını gösterdiği takdirde bu takımı yeniden eski seviyesine çıkarabilir. LeBron James’in ise insanüstü performansını bu sene de gösterip gösteremeyeceğini ve kaç yaşına kadar bunu sürdürebileceğini merak içinde izlemeye devam edeceğiz. Westbrook’un takıma entegre edilemediği ve buna rağmen oynatılmaya devam edildiği her senaryo, Lakers’ı gerçekçi bir şampiyonluk adayı olmaktan uzaklaştırıyor.&nbsp;14. Atlanta HawksBu gruptaki takımların en yüksek potansiyelli olanı Hawks, yeni sezona Dejounte Murray hamlesiyle başlıyor. San Antonio Spurs’te geçen sezon gösterdiği performansla All-Star seçilme onuruna erişen Murray, kâğıt üstünde bu takımın çok ihtiyaç duyduğu topa baskıyı ligde en iyi yapan isimlerden biri. İşin hücum tarafıysa biraz daha çetrefilli. Özellikle Trae Young’la birlikte oynadıkları bölümlerde top paylaşımı konusunu çözmeleri gerekecek. Bu bölümlerde ideal olan topun Murray’de olması ve Trae Young’ın topsuz oynaması. Ancak kariyerinde bu tarzda hiç oynamayan Young’ın buna adapte olup olamayacağı soru işareti. Olabilirse ortaya çok özel bir takım çıkabilir. Topsuz oynayan Murray olduğundaysa işler daha zor olacak zira onun gibi dış şutunda istikrar problemi yaşayan bir oyuncunun topsuz oynaması neredeyse imkânsız. Bir diğer sorun da Trae Young’un yarı sahada, Dejounte Murray’nin ise açık alanda etkili olması. Bu sorulara cevap verebilirse rahatlıkla bir üst grupta yer alabilecek ekibin koçu Nate McMillan’ın bunu başarabilecek çapta olduğunu düşünmediğimden yukarı çıkmalarını zor görüyorum.&nbsp;

19-14: Arafta

ABD’li Greg LeMond tarihin en büyük bisikletçilerinden biri. Büyük tur kazanması asla şaşılacak bir olay değil. Bir dünya şampiyonluğu kazanması da öyle. Ancak 1989 yazında başardıkları onun gibi bir efsane için bile unutulmaz. Üstelik bisiklet ve hatta hayat onu bırakmaya karar verdikten sonra.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Fransa’nın Chambery kasabasında koşulan 56’ncı yol bisikleti dünya şampiyonasına Greg LeMond favorilerden biri olarak gelmişti. 21 kez geçilen La Montagnole, kısa ancak sert bir yokuştu ve bu yüzden yarış genel klasmancılara uygun görünüyordu. Herkes LeMond ve Laurent Fignon arasında bir rövanş bekliyordu. İkili daha birkaç hafta önce tarihin en yakın biten Fransa Turu’nda dramatik bir finale imza atmıştı. Ancak işlerin sprint finişine kalması halinde bu alanda dünyanın en iyisi olan İrlandalı Sean Kelly aportta bekleyecekti. Ne de olsa Kelly’nin kariyerinde sonuncusunu o sene kazandığı dört Fransa Turu yeşil mayosu vardı.O yıllarda dünya yol bisikleti şampiyonaları bugünkü gibi sekiz gün ve 13 yarıştan değil sadece bir hafta sonu ve üç yarıştan oluşuyordu. Cumartesi koşulan kadınlar yarışını kazanan Jeannie Longo dördüncü kez dünya şampiyonu olmuş ve bu alanda hem kadınlar hem de erkeklerde bir rekora imza atmıştı. 1995’te beşinci şampiyonluğunu kazanan Longo’nun rekorunu halen kırabilen bir bisikletçi bulunmuyor.Ertesi gün koşulan erkekler yarışında işler Sean Kelly’nin istediği gibi gidiyordu. Arka arkaya çıkılan La Montagnole’de peloton bir bir dökülürken, Sean Kelly kalan küçük ancak güçlü gruba tutunmayı başarmış ve sprint finişi için hazırlıklarını yapmaya başlamıştı. Son tura girilirken bastıran yağmur yarışı da hareketlendirmişti. Atağını yapan Laurent Fignon belirleyici hamleyi yapmış gibi görünüyordu. Ta ki, o yaz pek çok kez yaşadığı gibi, LeMond’un nefesini ensesinde hissedene dek.1989 Dünya Şampiyonası’nı konuşurken, henüz sadece bir ay önce biten o yılın Fransa Turu'na değinmemek olmaz. Tarihin en unutulmaz finaline sahne olan 1989 Fransa Turu (özür dilerim Tadej), aynı zamanda birinci ve ikincinin en küçük zaman farkıyla birbirinden ayrıldığı tur olma unvanını günümüzde de koruyor. Son gün Versailles’da başlayıp Champs-Elysees’de biten 24,5 km’lik zamana karşı etabına ‘83 ve ‘84’ün şampiyonu ev sahibi Laurent Fignon, ‘86’nın şampiyonu Greg LeMond’un 50 saniye önünde başlamıştı. Her ikisinin de pelotonun en iyi zamana karşıcılarından olmaları sebebiyle, LeMond’un bu farkı kapatması pek mümkün görünmüyordu. Ancak imkânsız gibi görünen gerçek oldu ve ABD’li bisikletçi Fignon’un sadece sekiz saniye önünde genel klasmanı kazanmayı başardı. 1989’daki Dünya Şampiyonası, tarihin en unutulmaz Fransa Turu’ndan çok kısa bir süre sonra LeMond-Fignon rekabetinin buharı üstündeyken koşulmuştu.Chambery’de arka arkaya gelen yokuşlarda gruba tutunmayı başaran süper sprinter Sean Kelly’den başkasının artık dünya şampiyonu olması büyük sürpriz sayılacaktı. Ancak LeMond yokuş alma konusunda Kelly’den çok daha mahir olduğundan son düzlükte rakibinden daha taze kalmıştı. Üstelik ABD’li bisikletçi saf yokuşçu bir genel klasmancı değil, sprint de atabilen çok yönlü bir isimdi. Bunu da finişte gösterdi. 1983’ten sonra ikinci ve son dünya şampiyonluğunu kazanan Amerikalı efsane bunu yaparken tarihin en güzel bisiklet fotoğraflarından birini de bize armağan ediyordu. Yüzünde kazanmanın coşkusu vardı belki ama son iki yılda yaşadıkları muhtemelen aklından bir film şeridi gibi geçiyordu.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/3/1663787155449.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.48" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Soldan sağa: üçüncü Sean Kelly, şampiyon Greg LeMond ve ikinci Dimitri Konyshev (Velominati)Greg LeMond’un 1989 yazında yaşadığı iki olağanüstü başarı bir bisikletçinin doğuş hikayesi değil, yeniden doğuş hikayesiydi. LeMond 1986 yılında kazandığı Fransa Turu ile zaten rüştünü ispat etmişti. Fakat 1987-1989 arasındaki iki yılda yaşadıklarıyla bırakın Fransa Turu’nu ve dünya şampiyonluğunu kazanmayı, hatta bisiklete binmeyi, hayatta kalması bile bir mucizeydi.Kader ağlarını 1987 Tirreno-Adriatico’da örmeye başladı. İtalya’da koşulan bu bir haftalık bahar turunda düşerek el bileğini kıran LeMond tedavi için ülkesine döndü. Burada yaşadıklarıysa, başlı başına filmlere konu olabilecek bir talihsizlik öyküsüydü. Tedavisini tamamladıktan sonra Avrupa’ya dönmeye ve Fransa Turu şampiyonluğunu korumaya hazırlanan yıldız bisikletçi, babasının California’daki çiftliğinde amcası Rodney Barber ve kız kardeşinin eşi Patrick Blades ile hindi avına çıktı. Av sırasında birbirinden ayrılan üçlüden Blades birden arkasındaki çalılıktan bir ses duydu. Duyduğu sesin bir hindiye ait olduğunu düşünen Blades döndü ve pompalı tüfeğini ateşledi. Fakat bu ses bir hindiden değil Greg LeMond’dan çıkmıştı. Sırtından 60 saçma tanesiyle vurulan LeMond’un hayati tehlikesi bulunuyordu. Neyse ki o sırada yakınlardaki bir ambulans helikopterle 15 dakika içinde hastaneye kaldırıldı ve hemen ameliyata alındı. Ancak kanının neredeyse üçte ikisini kaybetmişti. Buna rağmen hayatta kalmayı başardı. Doktoru, 20 dakika geç kalınsaydı kan kaybından öleceğini söylemişti.Hayatına mal olabilecek bu kaza ve ameliyat sonrası oluşan komplikasyonlar doğal olarak LeMond’un 1987 sezonunun heba olduğu anlamına geliyordu. Bisiklet belli ki LeMond’u artık bırakmak istiyordu, ancak onun bisikleti bırakmaya niyeti yoktu. Vücudunda, üçü dış kalp zarı ve beşi akciğerinde olmak üzere, 35 saçma tanesiyle yaşamaya devam eden ABD’li bisikletçi 1988’de spora geri döndü. Ne var ki, geri dönüşü aşırı antrenmandan kaynaklanan tendonit sebebiyle yarıda kesildi ve yeniden ameliyat masasına yatmak zorunda kaldı. Böylece 1988 Fransa Turu’nu da kaçırmış oldu.<img src="https://images.aposto.com/2022/8/3/1663787362832.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.68" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">LeMond Champs-Elysees'de zafere doğru pedal çeviriyor. (Bicycling Magazine)Aslında 1989 sezonu da kendisi için çok iyi başlamamış, ne Paris-Nice bir haftalık turunda ne de İtalya Turu’nda başarıya ulaşabilmişti. Pelotonun diğer yetenekli isimleriyle artık rekabet edemediğini düşündüğünden olsa gerek eşi Kathy’ye Fransa Turu’ndan sonra sporu bırakmaya niyetli olduğunu söyledi.&nbsp;İşte Greg LeMond tüm bu badireleri, fiziksel ve zihinsel bariyerleri aşarak 1989 yazını sporcu kariyerinin en özel iki ayı haline getirmeyi başardı. 1990 yılında bir kez daha Fransa Turu’nu kazanan büyük efsane 29 yaşında üçüncü kez sarı mayoyu sırtına geçirdikten sonra dört yıl daha bunu denemesine rağmen tekrar en üst seviyeye çıkmayı başaramadı.Greg LeMond ölüme karşı savaşını kazandıktan sonra iki Fransa Turu ve bir de dünya şampiyonluğu kazandı. Bu, yaşananların ilham verici tarafı. Üzücü tarafınıysa Greg LeMond kendisi dile getiriyor: “Kazadan sonra sanırım benim için işlerin iyi gittiği sadece üç ay vardı. (1989 Temmuz’da kazandığı Fransa Turu, Ağustos’ta kazandığı dünya şampiyonluğu ve 1990 Temmuz’da kazandığı Fransa Turu) Geri kalan zamanlarsa sadece ıstırap, çile ve sürekli yorgunluktan ibaretti…Tabii ki yarış tarihini yeniden yazamazsınız. Ancak şundan eminim ki av kazası olmasaydı [rekor olan] beş Fransa Turu zaferi kazanırdım” &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;

Mucizeler Zaman Alır

2011’de 18 yıllık aranın ardından Eurobasket’e geri dönen Belçika, bundan sonraki hiçbir turnuvayı kaçırmadı ve Avrupa’nın en büyük ulusal basketbol sahnesinde tarihinde ilk kez üst üste beşinci kez yer alacak.Yazı Nasıl Geçirdi?Haziran ayının sonunda Dünya Kupası elemeleriyle başlayan hazırlık süreci Belçika için başta iyi gitse de Ağustos ayındaki hazırlık maçlarının iyi sinyaller verdiğini söylemek zor. Dünya Kupası elemelerinde Slovakya’yı kendi sahasında farklı geçen “Aslanlar”, esas gürültüyü Sırbistan’ı deplasmanda mağlup ederek çıkarmıştı. Belçika ilk hazırlık maçında Finlandiya’yı da mağlup etmeyi başardı, ancak sonraki beş maçın tamamından mağlubiyetle ayrıldı. &nbsp;Avantaj: Kadro İstikrarıBelçika kadrosunda Eurobasket tecrübesi olan birçok oyuncu bulunuyor ve daha da önemlisi bu oyuncu grubu daha önceki turnuvalarda da birlikte yer aldı ve bir arada oynamayı iyi biliyor. Önceki turnuvalardan isimlerine aşina olduğumuz oyunculardan Maxime De Zeeuw, Pierre-Antoine Gillet, Jonathan Tabu ve Kevin Tumba bu turnuvada takımın görece daha genç ve yetenekli oyuncularına önemli bir tecrübe katkısı verecek. Bu isimler arasında maalesef Belçika basketbolu deyince akla ilk gelen isimlerden Sam van Rossom’u yazamıyoruz. 36 yaşındaki basketbolcu geçtiğimiz Kasım’da Sırbistan’a karşı oynanan Dünya Kupası eleme mücadelesiyle ulusal formadan emekliliğini açıkladı. Son maçında bile ülkesine 20 sayılık bir katkı veren ve galibiyette önemli pay sahibi olan tecrübeli şutörün yokluğu ciddi şekilde hissedilecek.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1661239009999.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dezavantaj: ÜretkenlikHazırlık maçları her zaman kesin birer gösterge olmasa da bu maçlarda Belçika’nın hücumda üretkenlik sorunu yaşadığı görüldü. Takım pek çok maçta, özellikle de kendisinden güçlü rakiplere karşı, 70 sayıları bile bulmakta zorlandı. Bunun da en büyük nedeni Ismael Bako ve Retin Obasohan dışında istikrarlı olarak skor üretecek bir oyuncu bulamamaları. Bu iki oyuncuya Pierre-Antonine Gillet, Hans Vanwijn ve Manu Lecomte gibi isimler de skor desteği verirse Belçika umduğundan daha iyi bir turnuva geçirebilir.Fark Yaratacak Oyuncu: Ismael BakoBelçika kadrosundaki en yüksek profilli oyuncu hiç kuşku yok ki Ismael Bako. 2016 yılından beri ulusal takımın önemli bir parçası olan 26 yaşındaki oyuncu hem içeriden hem de dışarıdan skor üretebilen hareketli bir uzun. Geçtiğimiz sezon Baxi Manresa formasıyla İspanya ACB Ligi’nde 10 sayı ve 6 ribaund ortalamaları tutturan Bako, önümüzdeki sezon Euroleague için iddialı bir kadro oluşturan Virtus Bologna’da yer alacak.

Belçika

Son olarak 2011’deki şampiyonada izlediğimiz Bulgaristan, on yılı aşkın bir süre ve üç turnuvanın ardından yeniden Eurobasket’te.Yazı Nasıl Geçirdi?Açıkçası, Bulgaristan’ın hazırlık dönemiyle ilgili elimizde çok fazla done olduğunu söyleyemeyiz. Ne var ki yaz döneminde çıkılan dört maçta takımın çok iyi sinyaller vermediği de bir gerçek. Aslında Dünya Kupası eleme grubunda Litvanya ve Bosna-Hersek’e karşı takım iyi sinyaller vermiş ancak sahadan iki ve üç sayılık mağlubiyetlerle ayrılmıştı. Yapılan iki hazırlık maçındaysa önce Çek Cumhuriyeti’ne 33 sayıyla, ardından Hırvatistan’a 30 sayıyla kaybedilen maçlar takımın son durumuyla ilgili endişe yarattı.Avantaj: İki YıldızBulgaristan, bugün Avrupa’da hangi ülkenin kadrosunda görsek şaşırmayacağımız iki oyuncuya sahip. Bu oyuncular tabii ki Sasha Vezenkov ve Dee Bost. Geçtiğimiz sezon Olympiakos formasıyla kariyer sezonunu geçiren Vezenkov, Euroleague’de 13.7 sayı ve 5.9 ribaund ortalamaları yakalayarak ligin en iyi beşine seçilmişti. Bunun yanında Yunanistan Ligi’nde de sezonun en skorer oyuncusu oldu ve en değerli oyuncu ödülünü kazandı. Dee Bost da aynı Vezenkov gibi geçtiğimiz yıl kariyerinin en iyi sezonunu geçirdi. Galatasaray formasıyla Türkiye Ligi’nde sezonu 14 sayı, 7 asist ve 5 ribaund ortalamalarıyla tamamlayan ABD kökenli guard, takımının finalin kıyısına kadar gelmesinde en büyük pay sahiplerinden biriydi. Dee Bost’un kadroya yeni eklenen bir oyuncu olmadığını ve altı yıldır Bulgaristan Milli Takımı adına mücadele ettiğini de eklemek gerek.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1661238984206.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dezavantaj: Kadro DerinliğiBulgaristan çok önemli iki yıldıza sahip olsa da kadronun geri kalanı Eurobasket seviyesi için yetersiz görünüyor. Bu oyuncular arasında Chavdar Kostov ve Stanimir Marinov tecrübeleriyle takıma katkı vermeye çalışacak. Pavlin Ivanov da şut becerisiyle öne çıkan oyunculardan bir diğeri. Fakat Vezenkov ve Bost dışında kadrodaki hiçbir oyuncu bu seviyelerde test edilmedi. Alışkın olduklarından çok daha yüksek rekabet düzeyine verecekleri cevaplar, Bulgaristan’ın tavanını belirleyecek.Fark Yaratacak Oyuncu: Dee BostBulgaristan’ın en yüksek profilli oyuncusu Sasha Vezenkov olsa da takımın hücumlarını yönlendirecek isim Dee Bost. Top yönlendirme görevi sebebiyle yıldız gardın iyi bir turnuva geçirmesi Bulgaristan adına en belirleyici faktör olacak. Bunun yanında Vezenkov’un iyi performans göstermesini sağlamak da Bost’un görev tanımlarından biri. Yıldız forvet kendisi için yarattığı pozisyonlardan çok kendisi için hazırlanan pozisyonlarda daha verimli olan bir skorer. Bu pozisyonları onun için hazırlayacak oyuncu da büyük oranda Dee Bost olacak.

Bulgaristan

Son yılların yükselen basketbol ülkelerinden Gürcistan, bazı önemli oyuncuları emekliye ayrılsa da turnuva ortalamasının üstünde bir kadroyla parkede olacak. Hem de taraftarının desteğini arkasına alarak. &nbsp;Yazı Nasıl Geçirdi?İki Dünya Kupası eleme maçının ilkinde Ukrayna karşısında sahadan mağlubiyetle ayrılan Gürcistan, ikinci maçtaysa kendi sahasında İspanya’yı uzatmada devirdi. Ağustos ayında oynadığı hazırlık maçlarındaysa takımın performansı istenen düzeyden uzaktı. Altı hazırlık maçının beşini kaybeden ekibin mağlup olduğu rakipleri arasında Polonya, İsrail ve Macaristan gibi kendi seviyelerinde veya altında görünen takımlar da vardı.Avantaj: Ön AlanTeknik açıdan değerlendirildiğinde, Gürcistan’ın en büyük avantajı hiç kuşku yok ki uzunları olacak. Bu uzun kadrosunun turnuvanın en iyilerinden biri olduğunu söylemek abartılı olmaz. Euroleague’in en değerli oyuncularından Tornike Shengelia ve İspanya ACB Ligi’nin en iyi pivotlarından 2.17’lik Giorgi Shermadini’nin yanında iki de genç NBA oyuncusu; Goga Bitadze ve Sandro Mamukelashvili kadroda. Oyunun her alanına katkı verebilen bu dörtlü, hemen her rakibe problem yaratacak bir uzun rotasyonu oluşturuyor. Shengelia ile Avrupa’nın dört numaradan en iyi top yönlendiren oyuncularından birine sahip olan Gürcistan; Shermadini’nin fizikselliğinden, Bitadze ve Mamukelashvili’nin de dış şut özelliğinden faydalanmaya çalışacak. Mental anlamdaysa takımın en büyük gücü taraftarı olacak. Özellikle Shengelia ve Shermadini başta olmak üzere takımın tecrübeli oyuncularının ekstra bir performans ortaya koymak isteyecekleri kesin. Zira bir daha taraftarları önünde bu kadar önemli bir turnuvada muhtemelen boy gösteremeyecekler.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1661238927446.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dezavantaj: Arka AlanGürcistan ön alandaki alternatifli rotasyonuyla dikkat çekerken, arka alan konusunda maalesef aynı lükse sahip değil. ABD kökenli gard Thad McFadden, takımın en önemli dış yaratıcısı konumunda. 2018 yılından beri İspanya Ligi’nde forma giyen 35 yaşındaki gard, 2020 ve 2021 yıllarında San Pablo Burgos formasıyla üst üste iki kez FIBA Şampiyonlar Ligi’ni kazanma başarısı gösterdi. Skor öncelikli bir gard olan McFadden, günündeyken çok etkili bir silah olsa da gününde olmadığında su kaynatmaya müsait bir isim.Fark Yaratacak Oyuncu: Rati AndronikashviliGürcistan’ın dikkat çeken oyuncularının neredeyse tamamı dört ve beş numara pozisyonlarında forma giyiyor. Hal böyleyken, takımın kısalardan alacağı her katkı çok değerli olacak. Bu bağlamda Thad McFadden takımın en önemli oyuncusu olsa da NCAA’de Creighton forması giyen 21 yaşındaki Rati Andronikashvili Gürcistan için tam anlamıyla bir x-faktör. Her iki gard pozisyonunda da oynayabilen Andronikashvili oyun hissi güçlü ve yaratıcı bir oyuncu. Ayrıca uzunları efektif kullanma açısından bu takımın çok ihtiyacı olabilecek pick &amp; roll hücumlarını da yönetebiliyor. Gürcistan’ın temel oyun kurucusunun Shengelia olacağı neredeyse kesin. Ona yardımcı olacak isimler arasında genç oyuncu birinci sırada. Ülkesi için olduğu kadar kendi kariyeri için de önemli bir turnuvaya çıkacak Andronikashvili’nin göstereceği ekstra performans, Gürcistan’ın beklentileri aşmasını sağlayabilir. &nbsp;&nbsp;

Gürcistan

Avrupa’da 21’inci yüzyılın en büyük basketbol ülkesi, son altı Eurobasket’in tamamında madalya kazanma başarısı gösteren İspanya, Eurobasket 2022’ye bu kez büyük beklentilerle gelmiyor.Yazı Nasıl Geçirdi?İspanya NBA ve Euroleague oyuncularından yoksun çıktığı üç Dünya Kupası eleme müsabakasında Kuzey Makedonya ve Ukrayna’yı mağlup ederken Gürcistan’a uzatmada kaybetti. Ağustos’ta ikisi Yunanistan, ikisi Litvanya’ya karşı olmak üzere sadece dört hazırlık maçı oynayan ekip bu maçlarda sadece bir kez Yunanistan’ı mağlup edebildi.Avantaj: TecrübeSon 20 yıldaki Avrupa Şampiyonaları’na bakıldığında, 2022 muhtemelen İspanya’nın en zayıf kadrosu. Pau ve Marc Gasol, Ricky Rubio, Sergio Rodriguez gibi oyuncular uzun bir aradan sonra ilk kez İspanya kadrosunda yer almayacak. Bu eksiklere rağmen İspanya’nın tecrübe eksiği çekeceği söylenemez. Rudy Fernandez ve Sergio Llull yine kadroda olacak. Bu iki dev tecrübenin yanı sıra uzun yıllardır ulusal takımda yer alan Willy ve Juancho Hernangomez de yine kadroda. Kadroya alınması çok tartışılsa da Lorenzo Brown da önemli Avrupa tecrübesi olan bir gard ve bu takımın ihtiyaçlarına, özellikle topa baskı konusunda, cevap verebilecek özelliklere sahip bir oyuncu. Takımın liderleri Fernandez ve Llull’un kritik anlarda ne denli değerli oyuncular olduklarını söylemeye bile gerek yok. Soru işareti yaratan konuysa, İspanya’nın güçlü rakiplere karşı maçları o kritik anlara götürüp götüremeyeceği.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1661238953655.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dezavantaj: DerinlikYukarıda saydığımız beş oyuncunun yanına Usman Garuba’yı da eklediğimizde İspanya altı kişilik bir rotasyona sahip oluyor. Fakat basketbol maçlarında, hele de maç frekansının yüksek olduğu bu tip uluslararası turnuvalarda, altı kişilik bir rotasyonun yeterli olmayacağı çok açık. Üstüne üstlük Fernandez ve Llull’un yaşları gereği maçlarda çok uzun süreler oynamaları da beklenmemeli. İspanya için problem tam da burada başlıyor. Bu altı oyuncu dışındaki isimlerin ne kadar katkı vereceği tam bir muamma. Kalan grup içinde Unicaja Malaga forması giyen Dario Brizuela ve Jaime Fernandez, Valencia’lı Xabi-Lopez Arostegui ve Jaime Pradilla, Joventut Badalona’da oynayan Joel Parra ve Manresa pivotu Yankuba Sima en azından ACB Ligi tecrübesi olan isimler. Ancak bu oyuncular arasında istikrarlı katkı vereceğine dair güçlü bir argüman sunan kimse yok.Fark Yaratacak Oyuncu: Lorenzo Brownİspanya basketbol kamuoyunun yaz boyunca en çok tartıştığı konu Lorenzo Brown’un sürpriz şekilde milli takıma dahil edilmesiydi. Her ülkenin bir transfer oyuncu oynatmasına izin verilen FIBA basketbol düzeninin saçma olduğu bir gerçek. Ancak İspanya’nın diğer takımların yararlandığı bu haktan yararlanmaması için de bir sebep yok. İlginç olan, Lorenzo Brown’un kariyerinde İspanya’da hiç forma giymemiş olması. Koç Sergio Scariolo’nun onu seçmesinde Toronto Raptors’ta beraber geçirdikleri yılların etkisi olsa gerek. Kamuoyunu şaşırtan ve biraz da kızdıran konu bu hakkın neden daha yüksek profilli bir oyuncu için kullanılmadığıydı. Bütün tartışmalar bir yana, oyuncu profili olarak bakıldığına Brown İspanya’nın topa baskı konusundaki eksiğini kapatabilir. Özellikle de Ricky Rubio’nun olmadığı bir ortamda. Buna ek olarak, takımın en önemli skor opsiyonu olması ve uzun süreler alması beklenen pivot Willy Hernangomez’in savunma konusunda çok mahir olmadığı aşikâr. Pota altı savunmasında sorun yaşaması muhtemel takımın en azından dış savunmayı ayakta tutacak bir oyuncuya ihtiyacı vardı. Lorenzo Brown pek çok eksiği olan bir oyuncu olmasına rağmen savunma konusunda Avrupa’nın üst düzey gardlarından biri ve takımın üst turlara çıkabilmesi için onun bu özelliğine ihtiyacı var.

İspanya

Aslında Karadağ’ın burada olmaması gerekiyordu. Balkan ekibi Rusya’nın Ukrayna’yı işgali sonrası turnuvadan men edilmesiyle kendini Eurobasket 2022’de buldu. 1992 Avrupa Futbol Şampiyonası’na benzer şekilde katılan Danimarka’nın yaptığını yapamayacaklar ama bu gruptan çıkmak için önemli bir şansları olduğu kesin.Yazı Nasıl Geçirdi?Dünya Kupası eleme grubunda Fransa’yı kendi sahasında yenmeyi başaran Karadağ, deplasmanda Portekiz’i de rahat geçti. Hazırlık maçlarındaysa Slovenya ve Sırbistan’a mağlup olurken, Hollanda’yı mağlup etmeyi başardı. &nbsp;Avantaj: EkolKaradağ’ın Avrupa basketbol şampiyonalarında çok büyük başarıları olmadığı bir gerçek. Zaten bağımsızlığını 2006 yılında kazanan bir ülke olarak sadece dört kez Eurobasket’e katılım hakkı kazandı. Ancak Karadağ’ın Yugoslav basketbol ekolünden beslendiği ve bağımsız olmadan önce kendisinin de bu ekolü beslediği unutulmamalı. Nikola Pekovic, Nikola Vucevic ve Bojan Dubljevic gibi oyuncular; Dusko Vujosevic ve Bogdan Tanjevic gibi efsane koçlar bu topraklardan yetişti. Sert ve mücadele gücü yüksek oyun tarzları da göz önünde bulundurulduğunda, Rusya’nın men edilmesi sayesinde de olsa, bu turnuvaya tatil yapmaya gelmeyecekleri kesin. Çok üst düzey bir kadroları belki yok, ancak hiçbir maçta kolay teslim olmayacaklar.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1661238916414.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dezavantaj: KaliteKaradağ yüksek mücadeleyle her rakibi zorlayacak bir yapıya sahip olsa da hiçbir maçı da rahat kazanacak kaliteye sahip değil. Bojan Dubljevic, Jonah Radebaugh, Nikola Ivanovic, Marko Simonovic ve Dino Radoncic’le dengeli bir beşe sahipler. Fakat kadronun geri kalanında bu beşin kalitesine yaklaşan bir oyuncu maalesef bulunmuyor. Üstüne üstlük Nikola Ivanovic sakatlığı sebebiyle hazırlık maçlarında forma giyemedi ve turnuvaya kadar hazır olup olmayacağı belirsizliğini koruyor.Fark Yaratacak Oyuncu: Jonah RadebaughOmar Cook’la başlayan, Tyrese Rice ve Derek Needham’la devam eden Karadağ’ın takıma ABD’li transfer gard ekleme alışkanlığı sürüyor. Sıradaki isimse Jonah Radebaugh olacak. Geniş kadroda Kendrick Perry de yer alıyor, ancak hem Dünya Kupası elemeleri hem de hazırlık maçlarında Jonah Radebaugh forma giydi ve 12 kişilik turnuva kadrosunda da bir aksilik olmazsa o yer alacak. Son iki sezonu Almanya’da Ludwigsburg formasıyla geçiren 25 yaşındaki oyuncu, kendini göstermeyi başardı. Önümüzdeki sezon ise Valencia formasıyla Euroleague seviyesinde kendini test etme imkânı bulacak. Radebaugh, sert savunması ve çalışkanlığıyla bu takım için adeta biçilmiş kaftan. Dışarıdan yaratma konusunda da Karadağ’ın problemlerine cevap verebilecek yeteneklere sahip.

Karadağ

Avrupa’nın en iyi koçu Ergin Ataman’ı takımın başına getiren Türkiye, geçtiğimiz yıllarda görmeye alıştığımız hücumda zorlanan takım kimliğinden tamamen sıyrıldı ve turnuvaya madalya adayı olarak geliyor.Yazı Nasıl Geçirdi?Temmuz’da oynadığı tek Dünya Kupası eleme mücadelesinde Büyük Britanya’ya karşı rahat bir galibiyet alan Milli Takım, altı hazırlık maçındaysa sahadan üç galibiyet ve üç de mağlubiyetle ayrıldı.Avantaj: KoçUfuk Sarıca ve Orhun Ene yönetiminde beklentilerin altında kalan Türkiye, çare olarak Avrupa’nın bir numaralı koçuna başvurdu. Son iki yılın Euroleague şampiyonu Ergin Ataman, göreve gelir gelmez takımın çehresini değiştirmiş görünüyor. Son yıllarda hücumda çok zorlandığını gördüğümüz Türkiye, Eurobasket 2022 öncesi oynadığı yedi maçın tamamında 80 sayı barajını aşmayı başardı. Aynı Anadolu Efes’le olduğu gibi Türkiye ile de yüksek tempolu, hücumda pozisyon sayısını arttıran bir oyun anlayışını takıma aşılamaya çalışan Ataman’ın bunu büyük oranda başardığı görülüyor. Açıkçası yarı sahada top yönlendirme konusunda uzman bir oyuncusu olmayan Türkiye için bu strateji son derece mantıklı. İşin zihinsel tarafındaysa, Ataman kendine güvenen, iddialı bir kişiliğe sahip. Daha önemlisi, bu kişiliğini oyuncularına da işlemeyi başarıyor. Saha kenarındaki güçlü varlığıyla hakemler ve rakip koçlar üzerinde de bir baskı oluşturacağı düşünülürse, Türkiye zihinsel olarak rakiplerine avantaj sağlayabilir. &nbsp; &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1661238805564.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Dezavantaj: SertlikGrubun kâğıt üzerinde en güçlü takımı gibi görünse de Türkiye’nin net bazı eksikleri olduğu da ortada. Hücumda gerçek bir oyun kurucunun olmayışı sorununu ve zaman zaman yaşanabilecek şut problemlerini Ergin Ataman yüksek tempolu hücum anlayışıyla çözebilir. Savunmadaki, özellikle pota altındaki sertlik ve çember savunma eksiğininse giderilmesi daha zor olacak. Aslında Ataman bu rol için muhtemelen Ömer Yurtseven’i düşünüyordu. Ancak draması asla eksik olmayan erkek basketbol takımımız bu yaz da bizi yanıltmadı. Ömer Yurtseven’in garip bir şekilde Milli Takım kadrosundan ayrılmayı seçmesiyle takımda maalesef sahaya sertlik getirecek bir uzun kalmadı. Alperen Şengün ve Sertaç Şanlı çok değerli oyuncular olmalarına rağmen, farklı meziyetlere sahip isimler. İşin kötüsü, kısalar arasında da sahada uzun süreler kalıp bunu yapabilecek tek isim Cedi Osman olacak gibi görünüyor. Bu dezavantajı minimize etmek için kenardan gelecek Onuralp Bitim ve Şehmus Hazer gibi geçtiğimiz sezonu çok iyi geçiren oyuncuların katkısı kritik olacak.Fark Yaratacak Oyuncu: Alperen ŞengünTürkiye’nin avantajlarından bir tanesi, oyuncu rollerinin belirgin olması, bir diğeri de istikrarlı şekilde yüksek performans gösterebilecek oyunculara sahip olması. Takımın en yüksek profilli üç oyuncusu Shane Larkin, Furkan Korkmaz ve Cedi Osman’ın yanında Sertaç Şanlı için de bu durum geçerli. Bu Türkiye için bir avantaj gibi görünse de rakipler için sürpriz faktörünü azaltıyor. İşte bu anlamda sürpriz faktörünü devreye sokan isim Alperen Şengün olacak. Sadece makro anlamda ekstra bir hücum opsiyonu olarak değil, mikro anlamda da Alperen pasları ve bitirişleriyle savunmaların beklemeyeceği işleri yapacak oyuncu olacak. Önlem alınması çok zor bir uzun olan genç yıldız istikrarlı performans gösterdiği takdirde Türkiye’nin tavanını ciddi şekilde yükseltebilir.

Türkiye

NBA’de serbest oyuncu ve takas hareketliliği tam azaldı derken geçtiğimiz günlerde The Athletic’ten Shams Charania gündemi yeniden çalkalayacak bir iddia ortaya attı.&nbsp;Serbest oyuncu transfer dönemi açıldığından beri NBA çevrelerini en meşgul eden gelişmelerden bir tanesi Kevin Durant’in Brooklyn Nets’ten takasını istemesiydi. Yıldız skorere teklifler yağacağını düşünenler aslında çok da yanılmadı. Durant’e pek çok takım ilgi gösterse de Brooklyn’in istekleri Durant’i kadrosuna katmak isteyen ekipleri zor durumda bıraktı.&nbsp;Bu takasın gerçekleşmesinin önünde pek çok engel var: İlki Durant’in dört senelik kontratı. İkincisi Nets’in gelecekteki draft haklarını James Harden takasında harcadığı için yeniden yapılanmaya pek sıcak bakmaması, dolayısıyla Durant karşılığında en az bir yıldız oyuncu istemesi. Üçüncü ve son olarak da Minnesota Timberwolves’un Utah Jazz pivotu Rudy Gobert için beş ilk tur draft hakkı ve üç rotasyon oyuncusu feda etmesi. Bu takas doğal olarak; “Gobert’in piyasası buysa Durant’inki acaba ne?” sorusunu akıllara getiriyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1658995021337.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Nets DailyBrooklyn’in Durant karşılığında çok fazla talepte bulunması takas için istekli takımların geri adım atmasına neden oldu. Bu ortamda süperstar forvetin sezona Nets formasıyla başlama ihtimali güçlenmeye başlamıştı. Ne var ki, geçtiğimiz günlerde Shams Charania’nın ortaya attığı iddiaya göre Boston Celtics yıldız oyuncuyu kadrosuna katmakta istekli. Bu takası gerçekleştirmek için Celtics’in Jaylen Brown’un merkezde olduğu bir paket hazırladığı söyleniyor.&nbsp;Charania, Celtics’in ilk teklifinin Brown’un yanı sıra Derrick White ve bir draft hakkını içerdiğini belirtti. Nets ise, haberler doğruysa, Jaylen Brown, geçtiğimiz sezon yılın savunmacısı seçilen guard Marcus Smart, birden fazla draft hakkı ve bir rotasyon oyuncusu içeren bir karşı teklif yaptı.&nbsp;Sakatlık geçmişine ve saha dışındaki garip huylarına karşın Kevin Durant tabii ki her takımın kadrosunda görmek isteyeceği, sadece günümüzün değil basketbol tarihinin de en özel oyuncularından biri. Bu uğurda Jaylen Brown gibi bir oyuncudan vazgeçmek de teknik olarak düşünüldüğünde çok mantıksız durmuyor. Buna rağmen gelen yorumlardan basketbol izleyicilerinin bu takasa şüpheyle yaklaştığı ve Celtics taraftarının çok sıcak bakmadığı anlaşılıyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1658995059931.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sky SportsKuşkular ve isteksizlik teknik nedenlerden çok duygusal bağlarla ilgili. Özellikle Celtics taraftarı açısından. Boston uzun yıllardır bu çekirdekle başarıya ulaşmaya çalışıyor ve sonunda geçtiğimiz sezon finale kadar yükseldi ve şampiyonluğu iki maçla kaçırdı. Üstelik bu yaz kadroya Malcolm Brogdon gibi takımın ihtiyaçlarına çok iyi cevap verecek bir oyuncu da ekledi ve şimdiden ligin yine en önemli şampiyonluk adayları arasında. Bu şartlar altında taraftar takımın başarı için neden Durant’e ihtiyaç duyduğunu haklı olarak pek de anlamıyor.Celtics taraftarı Kevin Durant gibi takım sadakati pek olmayan bir süper yıldızdansa kendi “evlatlarıyla” başarı kazanmayı istiyor ki bu son derece anlaşılabilir bir istek. Biz tarafsız basketbol izleyicileriyse bu takımın çıkabileceği en yüksek seviyeyi görmek istiyoruz. Çünkü geçen seneki final performansından daha iyisini yapabileceklerini biliyoruz.&nbsp;

Berkhan Günaydın

Bambaşka biri: Nikola Jokić