<img src="https://images.aposto.com/2021/3/2021-04-29T09:42:47.048Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: AnigpBakterilerle başladığımız sohbetimiz kadın liderlerden değişen karakterimize, kronotiplerden vicdan rahatlatmaya çalışan CEO’lara uzandı. Modern köle işletmeleriyle bitireceğiz ama, 17 güne 17 film listemizi unutmuş değiliz.&nbsp;Bu filmleri seçerken paşa gönül kriterlerini kullandık. Bazıları işletme, strateji ya da örgütsel davranış derslerimizde öğrencilerimize izlettiğimiz filmler, bazısı da bizim gönül telimizi titreten. Biz sevdik siz de seversiniz belki.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Citizen Kane, 1941 (Orson Welles)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">It’s a Wonderful Life, 1946 (Frank Capra)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Godfather, 1972 (Francis Ford Coppola)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Twelve Angry Men, 1957 (Sidney Lumet)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Dead Poets Society, 1989 (Peter Weir)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nightcrawler, 2014 (Dan Gilroy)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Intouchables, 2011 (Olivier Nakache, Éric Toledano)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pay it Forward, 2000 (Mimi Leder)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Soul, 2020 (Pete Docter, Kemp Powers)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">V For Vendetta, 2005 (James McTeigue)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Inside Out, 2015 (Pete Docter, Ronnie Del Carmen)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">My Octopus Teacher, 2020 (Pippa Ehrlich, James Reed)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Honeyland, 2019 (Tamara Kotevska, Ljubomir Stefanov)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Cuba and the Cameraman, 2017 (Jon Alpert)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Rear Window, 1954 (Alfred Hitchcock)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Citizenfour, 2014 (Laura Poitras)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">This Changes Everything, 2018 (Tom Donahue)</li></ul>Sayılı gün çabuk geçer, toplu kapanmamız bitmeden yine görüşeceğiz.O zamana kadar şen ve esen kalın 😊Dr. Ela Burcu Uçel- Dr. Mert Günerergin<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">instagram: @nevarneyokhocam</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">e-posta: nevarneyokhocam@gmail.com</li></ul>

Jurnal

Onu izledim ben.&nbsp;ile iki haftada bir konuk yazarları ağırlamaya, sözü film izlemeyi de filmler hakkında konuşmayı da en az benim kadar sevenlere bırakmaya devam ediyorum. Bu haftaki konuğum, Oğuzhan Durmuş.İstanbul Film Festivali'nde ilk kez bir film izlediğim 2006 yılında tanıştığım Beyoğlu Sineması, o zamandan beri benim için İstanbul'daki en özel yerlerden biri oldu. Eski Beyoğlu'nun hâlâ ayakta kalan iki sinema salonundan biri olarak, hâlâ da öyle. Sinemanın geçirdiği zor dönemlerin biri bitip diğeri başlarken ortaya çıkan, 1989 gibi destek projeleri başta olmak üzere farklı sebeplerle son zamanlarda yolumun sıkça kesiştiği isimlerden biri de Beyoğlu Sineması'nın müdürü Oğuzhan oldu. Oğuzhan'ı <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/oguzhandurmus" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a> ve <a fr-original-style="" href="https://letterboxd.com/oguzhandurmus/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Letterboxd</a>'da takip edebilir, hazır yeri gelmişken Beyoğlu Sineması'na destek olmak için 1989'a <a fr-original-style="" href="https://beyoglusinemasi.com/magaza/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> abone olabilirsiniz.Oğuzhan ne izlemiş?<img src="https://images.aposto.com/2021/3/2021-04-03T17:47:31.822Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.84" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Oğuzhan'ın en iyisi: My Octopus Teacher, 2020Collective, Boys State, Dick Johnson is Dead ve daha birçoğu... Sinema açısından 2020, benim için belgesel yılı oldu. Türle barıştığımı, öne çıkan yapımların dışında kıyıda köşede kalmışların peşine düşmeye başladığımı söyleyebilirim. Farklı ülkelerden, oldukça etkileyici hikâyeler anlatan belgeseller keşfettim. Bahsettiğim tanımlara uyan ama pek de keşif olmayan bir başka belgeseli de bu hafta izledim:&nbsp;My Octopus Teacher.Belgesel yönetmeni Craig Foster'ın Güney Afrika’da yaptığı serbest dalışların birinde karşısına oldukça meraklı bir ahtapot çıkar. Craig’in duygusal anlamda oldukça zor günler geçirmesi sebebiyle soluğu yosun ormanında bulmasından mütevelli bu meraklı ahtapot, Craig için adeta bir işaret niteliğindedir. Su altındaki deneyimlerini belgelerken günden güne ahtapotu gözlemlemeye başlar ve aralarında güvene dayalı bir dostluk başlar. Hayata yeniden tutunma olarak da tabir edebileceğimiz bu dönem bir yıl kadar - bir ahtapotun yaşam döngüsünü tamamladığı zaman aralığı- sürüyor.My Octopus Teacher’ın yönetmenleri Pippa Ehrlich ve James Reed, Craig’in ahtapotla kurduğu bağı bizim de kurmamızı talep ediyor ve bu bağı kurmak bizler için hiç de zor olmuyor. Ahtapotun inine girdikten sonra yaşamına tanıklık etmeye başlıyoruz ve günden güne ahtapot Craig’e güvendikçe de ister istemez aramızda kuvvetli bir bağ oluşuyor. Craig, ahtapotu akıl hocası olarak tanımlarken tüm bu süreçte bizler de onunla birlikte yaşamın kırılganlığı ve insanlığın doğa ile olan bağlantısında ne kadar da kör olduğumuzu altını çize çize görüyoruz.&nbsp;Yapımcılar Birliği’nden (PGA) ödülle dönen, BAFTA ve Oscar adaylıkları da bulunan My Octopus Teacher, belki yılın en iyisi değil ama bıraktığı his ve öğrettikleri hiç şüphesiz aklımızdan çıkmayacak bir belgesel. Özellikle belgeselin finalinde, Craig’in oğluyla birlikte serbest dalışlara başlamasıyla yeniden hayata dönmesi üzerine finalde de baba oğulun yavru bir ahtapotla karşılaştığı sırada “Belki de yavrusudur.” repliğini duymamız, Pippa Ehrlich ve James Reed’in anlatmak istediği tüm hikâyeyi destekler nitelikte. Ahtapot sadece Craig’e değil; bu yapımı izleyen bizlere çok şey öğretiyor. - OD

Bir ahtapotla, hayata yeniden tutunmak.

Oğuzhan Durmuş | My Octopus Teacher

Bültenin bu sayısında adı geçen filmleri nasıl izleyebilirsiniz? (ya da nasıl izleyemezsiniz)<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Wait:&nbsp;Ben [ABD] Amazon Prime Video'da izledim. Şu an Türkiye'de yasal yollarla erişilebilir değil. </li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">My Octopus Teacher: Netflix Türkiye'de izleyebilirsiniz.</li></ul>Herhangi bir filmi hangi platformda bulabileceğinizi&nbsp;Google arama sonuçları sayfasında çıkan kutucuktaki&nbsp;izleme seçenekleri alanında ve Letterboxd Pro hesabıyla uygulamadaki film sayfalarında görebileceğinizi de hatırlatayım.

Geçtiğimiz hafta sonu iki belgesel izledim. Belgesellerin ilki, 82 gün boyunca Fransa’nın en güneyindeki Pireneler Dağı’ndan başlayıp en kuzeydeki Dunkirk’e kadar yürüyen ve bu yolculukta tanıştığı insanlara mutluluğun anlamını soran yönetmen Laurent Hasse’ye ait HAPPINESS... PROMISED LAND idi. Diğeri ise Güney Afrika’da okyanusa yaptığı dalışlar sırasında tanıştığı ahtapotun bir yıllık yaşam sürecine su altında eşlik eden Craig Foster’ın hikâyesini konu alan My Octopus Teacher idi. Konuları tamamen farklı olsa da merkezdeki yaratıcının adanmışlığı, üretme tutkusu ve izleyiciyi de içine alan dönüştürücü etkisi bakımından her iki belgesel de oldukça paraleldi.Takuya Kuroda’nın 26 yıldır her gün trompet çaldığını öğrendiğimde, yaşadığı sürecin yukarıda bahsettiğim belgesellerin yaratıcılarıyla benzer olduğunu düşündüm. Hâlihazırda <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmYTJlYmE5YmVlMTM0MDAwNzYxZjU1ZCZ1c2VyPTVlNzRlYzJjZTMwMTllNjBlOWMxYzQxYiZhdXRob3I9NWVkOGYwNmZhMGJmNDQxYzI1M2Q0MTA2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRm9wZW4uc3BvdGlmeS5jb20lMjUyRmFsYnVtJTI1MkYzbFpDMEhTY280ZnV5WnNpd3V0ZVhLJTI1M0ZzaSUyNTNEX3NPdTA5RGdUN0dzc1NVbGltd2pGUQ=="">Fly Moon Die Soon</a> isimli son&nbsp; albümüyle birlikte müziğe duyduğu tutkuya ve yaşadığı değişimlere daha yakından bakmak istedim. Kendisi Keşif Sahnesi'nin yeni konuğu, tanışmak isteyenler önden buyursun.<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-11-04T17:53:05.975Z.jpeg" alt="Takuya Kuroda"><figcaption>Takuya Kuroda</figcaption></figure>Başlangıç noktası: Kobe ile Osaka arasında bir sahil şehri olan Ashiya'da doğup büyüyen Takuya Kuroda, 10'lu yaşlarındayken ağabeyinin trombon çaldığı caz grubunun provalarını takip etmeye başladı. Bu süreçte grubun trompet çalan birine ihtiyaç duyması, Kuroda’nın trompetle olan ilk deneyimini sağladı. O gün heyecanla eline aldığı trompetle bir daha asla ayrılmadı. Kısa sürede enstrümanla olan ilişkisini arttıran Kuroda, 20'li yaşlara geldiğinde başta Kobe olmak üzerek pek çok farklı şehrin caz kulüplerinde sahne almaya başladı. Caz kulübü performanslarının birinde dinleyiciler arasında yer alan ve profesyonel trompetçi olan Takashi Shimamoto ile tanıştı. O güne kadar kalıplar içinde en kusursuz sesi çıkarmaya odaklanan Kuroda, şimdilerde Laurie Frink ile birlikte kariyerine en çok etki eden kişi olarak gördüğü Takashi Shimamoto’nun yorumları sayesinde trompetle olan yolcuğuna sıfırdan başladı. Kuroda’nın "Shimamoto’nun yorumlarından sonra baştan sona her şey değişti. Yerimi ve yarattığım sesi kaybettim. Altı ay boyunca trompetten flüt gibi ses çıkardım. Fakat beni şimdiye getiren bu süreç oldu.” sözlerinde yaşadığı kırılıma dair çok detay var.Tutkunun peşinden: Trompete dair kalıplarını yıkan Takuya Kuroda'nın, yeni deneyimler için ülke sınırlarını da aşması gerekiyordu. Bir bakıma konfor alanının dışına çıkmalıydı. 2003 yılında Berklee College of Music’te beş haftalık bir müzik kursuna katılarak ilk adımı attı. Kursun ardından New York’ta yaşayan kuzenini ziyaret eden Kuroda, bir ay boyunca Cleopatra’s Needle’daki tüm jam session’lara katıldıktan sonra tutkusuna hizmet edecek şehrin burası olduğuna karar verdi. Aynı yıl Manhattan’daki The New School’un Jazz &amp; Contemporary Music programına kabul alan Kuroda için şehrin müziğe uzanan kapıları sonuna kadar açıldı.Melez bir ses: The New School’daki yıllarını “Müziğimi genişletmem için harika bir yerdi. Otantik caz ağırlıklı bir eğitim yoktu. Çoğumuz folk, funk, hip-hop, Latin, salsa dâhil olmak üzere pek çok farklı türle ilgileniyorduk.” sözleriyle açıklayan Takuya Kuroda, okuldaki öğrenim sürecini şehrin müzik mirasıyla birleştirdi. Funk, Afrobeat, postbop, fusion ve hip hop’tan beslenen Kuroda, trompetiyle melez bir ses yaratmayı başardı. Bu sayede başta José James ve DJ Premier olmak üzere Greg Tardy, Andy Ezrin, Jiro Yoshida, Junior Mance gibi pek çok değerli ismin albüm kayıtlarına ve turnelerine dâhil oldu. Bu süreçteki gözlemleri ve deneyimleri, kişisel üretimlerinin yönünü belirledi. Onun için solo albümler hayatındaki virgüller gibiydi. Şarkıları, keşifleri ve değişimlerinin birer şahitleriydi.<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-11-04T17:52:36.873Z.jpeg" alt="Takuya Kurado - Fly Moon Die Soon"><figcaption>Takuya Kurado - Fly Moon Die Soon</figcaption></figure>Fırça darbeleri: 2010’da ilk uzunçaları Bitter and High’ı yayımlayan Takuya Kuroda, 10 yıla altı solo albüm sığdırdı. Özellikle 2014 yılında Blue Note Records etiketiyle çıkan <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmYTJlYmE5YmVlMTM0MDAwNzYxZjU1ZCZ1c2VyPTVlNzRlYzJjZTMwMTllNjBlOWMxYzQxYiZhdXRob3I9NWVkOGYwNmZhMGJmNDQxYzI1M2Q0MTA2JnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRm9wZW4uc3BvdGlmeS5jb20lMjUyRmFsYnVtJTI1MkY3R0RubjdYU0xDSWpaa0JrdzBTTVpkJTI1M0ZzaSUyNTNEN2Y0QllsTk1UeFNLTXptNkpRMlFSdw=="">Rising Son</a> albümü, Japonya ve ABD merkezli hikâyesini tüm dünyaya açtı. Zamanla enstrüman olgunluğunu prodüksiyona kaydıran Kuroda, diskografisine kalın bir çizgi çekti. Onun için albüm süreci yeni bir formata dönüşmüştü. “Doğanın büyüklüğü ile insanlığın güzel müstehcenliği arasındaki ironi hakkında.” sözleriyle tanımladığı son albümü Fly Moon Die Soon, iki yıl süren bir yolculuğun ardından nihayet geçtiğimiz eylül ayında limana yanaştı. Trompetini farklı müzik türlerine daldırarak ahenkle fırça darbeleri vuran Takuya Kuroda, dinleyicisine benzersiz bir manzara sunuyor. Keyfini çıkarmanız dileğiyle…

Octopus Teacher ile ilgili hikayeler