<span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Cannes seçkisi açıklandı: 79. Cannes Film Festivali’nde yarışacak ve gösterilecek filmler, dünkü basın toplantısıyla duyuruldu.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ana yarışma: Aralarında daha önceden bu ödülü kazanmış Cristian Mungiu ve Hirokazu Kore-eda’nın da olduğu 21 yönetmenin yeni filmleri Altın Palmiye için yarışacak. Diğer yönetmenler: Ryūsuke Hamaguchi, Jeanne Herry, Rodrigo Sorogoyen, Léa Mysius, Perdo Almodóvar, Javier Ambrossi ile Javier Calvo, Lukas Dhont, Valeska Grisebacj, Pawel Pawlikowski, Marie Kreutzer, Na Hong-jin, Emmanuel Marre, Ira Sachs, Andrey Zvyagintsev, László Nemes, Koji Fukada, Asghar Farhadi, Arthur Harari, Charline Bourgeois-Tacquet. Yarışma seçkisine her yıl olduğu gibi festivale birkaç hafta kala bir ya da iki filmin daha eklenmesi bekleniyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Öte yandan: Ana yarışma seçkisindeki 21 filmden sadece 5’inin yönetmeninin kadın olması, bunların da ağırlıklı olarak Fransız yapımları olması dikkat çekiyor. Festivalin herhangi bir bölümünde Türkiye’den bir yönetmenin filmi yer almıyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir adım geriden: Ana yarışma jürisine Park Chan-wook’un başkanlık edeceği, festivalin Pierre Salvadori’nin&nbsp;The Electric Kiss filmiyle yapılacağı ve Onursal Palmiye ödüllerinin Peter Jackson ile Barbra Streisand’a takdim edileceği daha önceden duyurulmuştu.&nbsp;</li></ul>

Duende

<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-25T10:45:41.643Z_sm.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">01 Temmuz: Kanada adına olimpiyatlara katılan 23 yaşındaki yüzücü Nadia’nın son yarışının ardından özel hayatında yaşadığı şüphe ve kafa karışıklığı dolu geceleri konu eden Kelebek Nadia&nbsp;/ Nadia, Butterfly geçtiğimiz sene Vancouver’da <a fr-original-style="" href="https://mubi.com/tr/films/nadia-butterfly" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">En İyi Kanada Filmi seçilmişti.</a> 03 Temmuz: Pawel Pawlikowski’nin 3 dalda Oscar dahil yüzün üzerinde ödüle aday gösterilen, eleştirmenleri kendine hayran bırakan tarihi dram filmi Soğuk Savaş / Zimna wojna, birbirinden çok farklı iki insanın 1950’li yıllarda yaşadığı tutku dolu aşk üzerinden dönemin Polonya, Berlin, Yugoslavya ve <a fr-original-style="" href="https://mubi.com/tr/films/zimna-wojna" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Paris’ini anlatıyor.</a> &nbsp; 04 Temmuz: Abbas Kiarostami’nin Tahran sokaklarında araç kullanan bir kadının denk geldiği on kişiyle sohbetlerini filme aldığı 10 / Dah, otostop çeken bir seks işçisinden terk edilmiş bir geline uzanarak İran’ın portresini <a fr-original-style="" href="https://mubi.com/tr/films/ten" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">çıkarmaya soyunuyor.</a> &nbsp; 05 Temmuz: Abdellatif Kechiche’in 2007 tarihli üçüncü filmi Balıklı Bulgur / La graine et le mulet, Cezayir asıllı Fransız tersane işçisi Slimane’nin sahil şeridinde restoran açma hayali üzerinden günlük yaşamın <a fr-original-style="" href="https://mubi.com/films/the-secret-of-the-grain" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">tatlı acı deneyimlerini konu ediyor.</a> MUBI’de yayınlanacak haftanın diğer filmlerini <a fr-original-style="" href="https://www.tersninja.com/mubi0107temmuz2021/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">merak ediyorsanız tıklayın.</a>

Bu Hafta Ne İzlesem?

Siyah-beyaz filmlerin eski, sıkıcı ya da çağ dışı olduğu yanılgısı birçokları gibi bir dönem beni de etkisi altına almış, ön yargımı yıkan film ise, En İyi Film Oscar’ı başta olmak üzere birçok ödüle uzanan The Artist (2011) olmuştu. Film sadece siyah-beyaz görüntüleri değil, sessiz sinema geleneğini de 21. yüzyıla taşımış, bunu yapan ne ilk ne de son film olsa da, o ana kadarki en popüleri olmayı başarmıştı. 2010’lar, belki de The Artist sayesinde, siyah-beyaz filmlerin çok daha gündemde olduğu, daha az yadırgandığı ve geride muazzam görüntüler bıraktığı bir dönem oldu. Başta geçtiğimiz haftalarda yayımlanan David Fincher filmi Mank (2020) olmak üzere, bu yıl da siyah-beyaz sinematografi açısından oldukça verimli geçiyor.&nbsp;<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-12-17T02:15:14.462Z.jpeg" alt="Cold War (2018, Pawel Pawlikowski)"><figcaption>Cold War (2018, Pawel Pawlikowski)</figcaption></figure>İkonik ve nostaljik: Modern çağın siyah-beyaz filmlerini iki temel kategoride incelemek mümkün. Dönem filmlerinden oluşan ilk grubun amacı, aslında tam da ön yargıların korkusuzca üstüne gitmek. Bu filmler, bilinçli olarak eskiyi ve geçmişi, nostaljik ve retro olanı çağrıştırıyor; görüntüleriyle de izleyicilerini anlattıkları döneme taşıyor. Alfonso Cuarón’un Roma (2018), François Ozon’un Frantz (2016) ve Michael Haneke’nin The White Ribbon / Das Weiße Band (2009) filmleri bu türün örnekleri arasında. Kişisel favorim ise Polonyalı yönetmen Paweł Pawlikowski ve görüntü yönetmeni Łukasz Żal’ın iş birliğinin ürünü <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmZGFiZjYyOGVkYzdhMDAwNzU5OTM0YyZ1c2VyPTVmNzFhNDNmZTAwMTZmMDAwODgwMzE3MSZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0NjU0MzY1Mg=="">Cold War / Zimna wojna</a> (2018). Żal, yine bir siyah-beyaz dönem filmi olan önceki işleri Ida’nın (2014) ardından bu iş birliğinde tekrara düşmekten korktuğunu söylese de <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmZGFiZjYyOGVkYzdhMDAwNzU5OTM0YyZ1c2VyPTVmNzFhNDNmZTAwMTZmMDAwODgwMzE3MSZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbmRpZXdpcmUuY29tJTI1MkYyMDE4JTI1MkYxMiUyNTJGY29sZC13YXItYmxhY2stYW5kLXdoaXRlLWxhbmRzY2FwZS1wYXdsaWtvd3NraS1jaW5lbWF0b2dyYXBoeS0xMjAyMDMwMTA2JTI1MkY="">ekliyor</a>: “Ancak Polonya'nın griliği bunu talep ediyordu. Siyah-beyaz daha ikoniktir. Kendi dünya yorumunuzu oluşturmanıza olanak tanır.”Kompozisyon ve estetik: İkinci grubun ise geçmişle hiçbir ilgisi yok. Günümüzde geçen bu filmler, akıllı telefon ve bilgisayar ekranlarını perdeye (ya da akıllı telefon ve bilgisayar ekranlarına) siyah-beyaz olarak taşıyorlar. Yönetmenler ve görüntü yönetmenleri, siyah-beyaz sinematografi tercihlerini tamamen estetik kaygılarla, renkleri değil kompozisyonu öne çıkarma, görüntülerin renklerinin karakterlerin ve hikâyenin renklerinin önüne geçmesine engel olma istekleriyle açıklıyor. Noah Baumbach’ın Frances Ha’sı (2012) örneğin, karakterinin rengârenk kişiliğini ve yitirmediği çocukluğunu New York’un kaosundan siyah-beyaz bir filtreyle ayrıştırıyor. Jan-Ole Gerster'in Oh Boy / A Coffee in Berlin’i (2012), Berlin’in ışıltısını bir kenara bırakarak karakterinin melankolisine odaklanıyor. ABD’nin yollarında geçen baba-oğul ve yol hikâyesi <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmZGFiZjYyOGVkYzdhMDAwNzU5OTM0YyZ1c2VyPTVmNzFhNDNmZTAwMTZmMDAwODgwMzE3MSZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0MTgyMTU0OQ=="">Nebraska</a>’nın (2013) yönetmeni Alexander Payne ise şöyle <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmZGFiZjYyOGVkYzdhMDAwNzU5OTM0YyZ1c2VyPTVmNzFhNDNmZTAwMTZmMDAwODgwMzE3MSZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5maWxtaW5xdWlyeS5jb20lMjUyRmJsYWNrLXdoaXRlLXdvcmxkLWNvbG9yJTI1MkY="">diyor</a>: “Siyah-beyaz sinemayı sadece ticari kaygılarla terk etti. Oysaki fotoğrafçılık sanatını hiç terk etmedi.”&nbsp;<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-12-17T02:15:44.891Z.jpeg" alt="Mank (2020, David Fincher)"><figcaption>Mank (2020, David Fincher)</figcaption></figure>En yeni siyah-beyazlar. Modern siyah-beyaz filmlerin en yenisi <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmZGFiZjYyOGVkYzdhMDAwNzU5OTM0YyZ1c2VyPTVmNzFhNDNmZTAwMTZmMDAwODgwMzE3MSZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0MTA2MTgyODY="">Mank</a> (2020) ilk gruba dâhil. Fincher bizi Hollywood’un altın çağına götürüyor; film, Herman J. Mankiewicz'in yazdığı senaryo 21. yüzyılın başyapıtlarından birine, Citizen Kane’e dönüşmeden önceki dönemde geçiyor. Orson Welles ve egosundan mümkün olduğunca uzak duran Mank, dönemin politik atmosferini, Hollywood stüdyolarının toplumsal dengeleri ve siyaseti nasıl etkilediğini gösteriyor. Erik Messerschmidt'in siyah-beyaz görüntüleri ise Hollywood’a dair bu Hollywood filmini dönemin ruhuyla, tekniğiyle ve tarzıyla yansıtıyor, stüdyoların altın yaldızlarını ve parlak yıldızlarını griye boyuyor. Son dönemde siyah-beyaz hayaller kuran ve kurduran filmler Mank’le de sınırlı değil: New York’ta kırk yaşındaki siyah bir kadın senaristi konu alan The Forty-Year-Old-Version (2020) ve Andrey Konchalovskiy'nin 1960'ların Sovyetler Birliği'nde bir katliam gününe odaklandığı Dorogie tovarishchi / Dear Comrades! (2020) kaçırmamanız gerekenler arasında.

Pawel Pawlikowski ile ilgili hikayeler