2009 yılı ile ilgili hatırladığım en somut anılardan biri David Cameron’un o dönem herkesi şaşkına çeviren Avatar filmi. Herkesin sinema salonlarına doluştuğunu hatırlıyorum. Filmin bitişinde, salonun merdivenlerinden bir bir inerken, ‘teknolojiye bak,’ ‘nasıl olabilir,' gibi cümlelere kulak misafiri olarak uğurlanmıştım. Ailecek bu filmi, konusu için değil Cameron ve ekibinin yeni teknolojiler bularak 10 yılda çektiği görsel şöleni kendi gözlerimizle görmek istediğimiz için izlemeye gitmiştik. Popüler dizilerin finallerinde herkes bir araya gelir, böyle neredeyse bir bilinç ve deneyim paylaşımı olur ya, bu film de onun gibi hep bir araya geldiğimiz bir an olarak aklımda.En sevdiğim yıl bana sorulduğunda aklıma hep 2009 gelir. 11 yaşında, ortaokulun başında, kendi ile ne yapması gerektiğini bilmeyen, daha vücuduna tam sığamayan, yeni okul değiştirmiş bir kız çocuğu olarak hayatımı yaşıyordum. Yeni bir okula gitmek istememe protestosunu tüm yaz yaptıktan sonra, değiştirmiş, sonuçta çok da keyif almıştım. Ayağımda, parçalanmasına 5-kalmış beyaz Adidas Superstar'lar ya da Converse'ler, bileklerimde kilometrelerce giden bileklikler, cebimde de kuzenimden kalma Samsung X820 vardı.Okuldan gelince Disney Channel’da Wizards of Waverly Place, The Suite Life of Zack and Cody, Hannah Montana, Cheetah Girls gibi dizi ve filmler izler, ödevlerimi yapar, akşamüstü de Faceobok’ta arkadaşlarımın duvarlarına bir şeyler yazar, hâlâ aktif olan <a fr-original-style="" href="https://dance-theblues.tumblr.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Tumblr</a>’ımda görseller paylaşırdım.&nbsp;Kulağımda, Flo Rida’nın Right Round’u, Black Eyed Peas’in I Gotta A Feeling’i, La Roux’un Bulletproof’u, Pitbull’un Hotel Room Service’i, Miley Cyrus’un The Climb’ı, Jay-Z ve Alicia Keys’in Empire State of Mind’ı ve o dönem gündemimizden eksilmeyen Owl City’nin Fireflies’i vardı. Florence and the Machine, Lungs adlı albümünü çıkarmıştı. The XX, Mumford and Sons, Green Day, Arctic Monkeys, Passion Pit hayatıma girmişti.Hepsi 1’in 2008’de bitişinin ardından Avrupa Yakası’nın da son sezonunun çıkmasının üzüntüsü ile hayatımıza devam ederken, Parks and Rec, Modern Family ve Glee hayatımıza girmişti.&nbsp;Tişörtlerimin üstünde, şimdi geriye dönüp baktığımda beni güldüren saçma saçma yazılar vardı. “I'm not sad my face is just like this dude,’ yani mutsuz değilim sadece suratım böyle tişörtümü unutamıyorum… Triplere bak. Bolca siyah tayt, gömlek, aşırı dar pantolonlar gardırobumun vazgeçilmezleriydi. ‘Edgy’ olmaya çalıştığım bir dönemdi sanırım.Obama, ABD'de başkan seçilmiş, domuz gribi küresel bir pandemi olarak adlandırılmıştı (ben geçirdim, siz?). Yeni Türk Lirası’nın da yeni’si gitmiş TL’si kalmıştı. Politik kimliğim 11 yaşındayken çok oturmuştu diyemem. ‘Gerçek dünya’ ile aramda çok tatlı, yumoş bir duvar vardı. Büyümenin, okul değiştirmenin, ve o dönem anlamasam bile Türkiye’nin politik ikliminin hayatımda etkisi büyüktü ama ben yine de ev-okul çizgisinde gidip geliyordum. Her şey yeniydi. Keyifliydi.Keyifliydi ama 20’li yaşlarımı çok ama çok daha fazla seviyorum. Yaş aldıkça birçok şeyin daha çok oturduğunu hissediyorum. Dünya tabii kriz hâlinde ama umudum eksilmiyor. En iyi versiyonum olduğumu hissediyorum, umut ediyorum ki, her yıl daha da gelişmeye, değişmeye, bir üst model Yasmin olmaya devam ederim. Ama o teknoloji geliştikçe daha çok bozulan bilgisayarlar, telefonlar gibi değil de, şöyle sağlam, evladiyelik bir buzdolabı gibi.

20'lik

Tumblr, Flo rida ve bay bay YTL

Yıl 2009, Avatar’ı izlemeyen yok. 

Görsel: <a fr-original-style="" href="https://society6.com/theloveshop" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Love Shop</a>Bu aralar yatmadan önce TikTok’da biraz zaman harcıyorum ( hatta birkaç haftaya sevdiğim bir TikTokçu Alıp Başını Gidenler’de olabilir 🌝) ve orada bu bildiğimiz Boomers, Millennials (Y Kuşağı) ve Z jenerasyonu (Zoomers), etiketleri üzerinden çok fazla <a fr-original-style="" href="https://www.buzzfeednews.com/article/laurenstrapagiel/gen-z-mocking-millennials" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şaka</a> yapılıyor.&nbsp;Küçük bir özet geçmem gerekirse, Boomerlar ikinci dünya savaşı sonrası yani 1946-1964, Y kuşağı ya da Millennials 1981-1996, Z jenerasyonu ise 1990’ların ortası ile 2010 arasında doğanlar. ‘Okay Boomer’ diyerek, o dönemin şu an daha tutucu ve saygısız olarak görülen davranışları ve anlayışları ile dalga geçiyor, Y kuşağının dar pantolon giymesine, Eminem dinlemesine ve yandan ayırdığı saçlarına gülüyor bu Z jenerasyonu. &nbsp;Ebeveynleri genellikle Boomer olan Y kuşağı, ‘hayatları bizimkinden daha kolay olsun’ anlayışı ile <a fr-original-style="" href="https://www.huffpost.com/entry/millennials-gen-z-differences_l_5f2b87f6c5b6e96a22adc439" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">büyütülmüş</a> ve üzücü bir şekilde tembel ve hassas olarak damgalanmışlar. &nbsp;Aynı zamanda internetin yükselişini ve tam işe girip para kazanmaya başlayacakken ekonomik krizi deneyimlemiş olan kuşak. Z jenerasyonu ise internet ve sosyal medya ile büyüyor. Daha çok bilgi erişimine sahip. Genel olarak Z jenerasyonu aktivizm, iklim krizi, dünyanın problemleri ile daha ilgili ve kariyer/hayat beklentileri konusunda Boomerlar ve hatta Y kuşağına göre daha istikrarsız. Mesela ev sahibi olmak artık o kadar öncelikli bir şey değil. Bir şirket için çalışmaktansa insanlar kendi işlerini başlatmak istiyorlar. Z jenerasyonu, geride bıraktığımız bazı dönemlere kıyasla, alışılagelmiş eğitim sürecini izlemeden kendi işini başlatıyor, ya da işgücüne daha erken dahil oluyor.&nbsp;1998 doğumlu olarak Z jenerasyonuna dahilim ancak kendimde Y kuşağından izler görmüyorum desem yalan olur. İlk olarak, Eminem’in Without Me şarkısı kendimi gaza getirme şarkılarımdan... Ayrıca ilk telefonum Çanakkale’de bir okul gezisine gittiğim için verilen kuzenimin eski Samsung X820’iydi. Sosyal medya ile büyümedim. Hatta bir yerde okuyordum, artık o ilkokul sonu-ortaokul başındaki tuhaf geçiş dönemi yok. Utanç verici kıyafetler giydiğimiz, vücudumuzun içinde tam olarak rahat olmadığımız, tuhaf saç kesimleri ve takıntılarımızın olduğu o dönem resmen kayıp. Bu jenerasyon sosyal medya sayesinde o kadar çok örnekle büyüyor ki, geriye bakınca güldükleri, düşe kalka yollarını buldukları özel zamandan yoksun kalıyorlar. Benim tarzım daha yeni yeni oturuyor, arada benden daha olgun, daha tarzı oturmuş, bir ortaokullu görüp şaşırıyorum. Ama bazen de üzülüyorum, herkes birbirine biraz fazla benziyor sanki… Tabii yanılıyor da olabilirim, sonuçta benden büyükler de benim jenerasyonuma az laf atmadılar...&nbsp;Zaman değiştikçe, insanların doğruları, zihniyetleri değişiyor — değişmesi lazım zaten. Dünya dönüyor, mevsimler değişiyor, biz değişmeyecek miyiz? İmkansız. Hayat öğrenmek ve gelişmekten ibaret. Bu yüzden, özellikle son dönemde fazlasıyla adı geçen namıdiğer ‘cancel’ etme konseptine değinmek istiyorum. Amerika’da Black Lives Matter protestoları ile, birçok haksızlık ve saçmalığın yeniden yüzüstüne çıkarıldığından bahsetmiştim. Bu hareket ile birçok şirket, influencer ve ünlü aldığı ırkçı ve cinsiyetçi kararlarından sorumlu tutuldu ( örnek: <a fr-original-style="" href="https://read.apos.to/i/anthony-bourdain-bon-appetit-ve-tezgahustu" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bon Appetit</a>). Daha ilerlemeden, sorumlu tutulmanın gerekli olduğunu söylemek istiyorum — yanlış anlaşılmak istemem. Ama &nbsp;‘cancel’ etme yeni bir boyut kazanarak insanların yatağının altında saklanan büyük bir canavara dönüştü. Herkes birbirinin geçmişinden hatalar bularak birbirini iptal etmeye başladı. Şimdi. Benim düşünceme göre bu bir sorun. Şirketlerin, etkisi büyük insanların devamlı bu hatalı davranışları sergilemeleri ayrı, gençliğinde bir kere saçma bir hareket yapmış olması ayrı. Herkes farklı şartlarda, farklı deneyimlerden geçerek büyüyor. İnsanlar hata yapabiliyor ya da doğrusunu bilmiyor. Direk ‘cancel’ etmektense, geçmiş hatalarından öğrenip öğrenemediklerine bakmanın önemli olduğunu düşünüyorum.&nbsp;Omo çamaşır reklamında ne derler? Kirlenmek güzeldir. Yani özünde, hata yapmanın ve denemenin öğreticiliğine değinir. Bu çocuksu inanışla da şunu söylemek istiyorum: bu kesin çizgiler ve iptaller yerine, insanları eğitmek, o yanlış söylemleri, hareketleri yaptıktan sonra neler öğrendiklerine bakmak gerekmez mi?&nbsp;

Samsung X820 ile ilgili hikayeler