• İtalyan Rivierası lüks rotası: Euronews, Sanremo’dan Cinque Terre’ye uzanan İtalyan Rivierası kıyılarında lüks sahil kaçamağı arayanlar için öne çıkan durakları, konaklama seçeneklerini ve bölgenin sunduğu deneyimleri tanıtan bir gezi rehberi sundu.<ul><li>Rehber, Fransa sınırına yakın Sanremo’dan başlayarak Ligurya kıyıları boyunca ilerleyen rotada sahil kasabaları, marinalar ve koylar hakkında öneriler verdi.</li><li>Yazıda, lüks oteller, butik konaklama yerleri ve deniz manzaralı tesisler gibi farklı bütçelere hitap eden seçenekler sıralandı.</li><li>Bölgedeki plaj kulüpleri, tekne turları ve deniz sporları gibi aktiviteler ile yerel mutfak ve şarap deneyimlerine de yer verildi.</li><li>Cinque Terre çevresindeki köylerin yürüyüş parkurları, manzaralı terasları ve denize nazır restoranları, rotanın öne çıkan durakları arasında gösterildi.</li></ul>

Canlı Gündem

Bu sene de Mart’ı Toskana ve Ligurya’da karşıladık. Belki orada değildik ama, bisiklet sporu sağ olsun bize her zaman “gitmiş kadar olduk” dedirtmeyi başarıyor. İtalya topraklarında koşulan Mart ayının en büyük iki bisiklet yarışı Strade Bianche ve Milano-Sanremo bu sene belki farklı senaryolara sahipti ama ikisi de isimlerinin hakkını sonuna kadar verdi. Tabii ki bunda pelotonun sahip olduğu müthiş yetenek havuzu başroldeydi.Cüret Etmek KazanmaktırTakvimde öncelik her zaman olduğu gibi Toskana topraklarında koşulan Strade Bianche’nindi. Sadece 17 yıllık oldukça kısa bir geçmişe sahip olmasına rağmen farklı yol şartlarıyla kısa zamanda bir klasik haline gelen Strade, toz ve toprağın arasından yine hızla geçip gidiverdi. Bu hızı yaratan isimse genç bir canavardı.Strade Bianche kazanmak kolay iş değil. Bitmek bilmeyen tozlu yollardan hatasız geçecek, defalarca önünüze çıkan irili ufaklı yokuşları tırmanacak dirayete sahip olmanız gerekir. Strade’nin alameti farikası da zaten budur. Paris-Roubaix’de de bol bol toz toprak vardır; ancak yokuş yoktur. Flandre ve Arden klasiklerindeyse istemediğiniz kadar yokuş vardır; ancak toz-toprak yoktur.İşte tüm bu şartlar altında Strade’yi kazanmak için diğer klasiklerin aksine sadece süper bir punçör olmanız yeterli olmayabilir. Tozlu yollarda bisiklet hakimiyeti yüksek,&nbsp; kros bisikleti geçmişi olan yarışçıların avantajı geçtiğimiz yıllarda görülmüştü. Pelotonun iki harika çocuğu: 2021 şampiyonu Mathieu van der Poel ve 2020 şampiyonu Wout van Aert yol bisikletindeki müthiş başarılarının yanında kros bisikletinde boy göstermeye devam eden isimler. İşte bunlardan bir diğeri, yine bisikletin süper yeteneklerinden Britanyalı Ineos Grenadiers sporcusu Tom Pidcock 2023 Strade Bianche’yi kazanan isim oldu.<img src="https://images.aposto.com/2023/2/1/1679344229171.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Cycling NewsHem 2022’de Tadej Pogacar’ın hem de 2021’de van der Poel’un zaferleri son derece görkemliydi. Pidcock’un galibiyetiyse belki onlar kadar görkemli değildi ama neredeyse 50 km’lik bir atağı göz ardı etmek de saçma olur. Üstelik kazanan her zaman en güçlü olan değil, bazen en iyi yarış hissine ve en doğru atak zamanlamasına sahip olan, en akıllıca yarışan ve risk alandır.&nbsp;İşte Pidcock tam olarak böyle yarıştı. Pelotonun içinden ilk atağı kendisi değil, Alberto Bettiol yaptı, ancak Pidcock bu atağı takip etmesi gerektiğini hissetti. Ardından da yokuşun inişinde kendi atağını yaparak Bettiol’ün ve gruptaki diğer isim Andrea Bagioli’nin yanından bir anda, kelimenin tam anlamıyla, toz oldu. Zaten inişte ne kadar yetenekli bir isim olduğunu geçtiğimiz seneki Fransa Turu’nda kazandığı Alpe d’Huez etabında herkese göstermişti. Bu müthiş atağa rağmen Strade Bianche gibi bir yarışta 45-50 km kala yapılan bir hamle, hiçbir zaman galibiyeti garanti etmez. Ancak cüret etmezseniz, kazanamayacağınız kesindir. İşte Pidcock da cüret etti ve galibiyete ulaştı.Strade Bianche, 23 yaşındaki genç süper yeteneğin kariyerinde şu ana kadar elde ettiği en büyük klasik zaferi oldu. Ancak daha hala yolun başında ve bu izlediğimizin sadece fragman olma olasılığı bir hayli yüksek.Aile Yadigârı1960 yılından 1977’ye kadar profesyonel pelotonun en sevilen isimlerinden Raymond Poulidor, hep bir “kaybeden” oldu; kendisine Fransızlar tarafından “Ebedi İkinci” lakabının takılmasına neden olan bu kariyer tabii ki tamamen başarısızlıklardan ibaret değildi. Fransa Turu’nda sürekli vatandaşı Jacques Anquetil’e yenilmesine rağmen, hatta tam aksine belki de bu sayede, ondan her zaman çok daha popüler bir figür oldu. Bugün bize bıraktığı en güzel miras, kuşkusuz torunu Mathieu van der Poel. Mathieu’ye bıraktığı en büyük yadigârsa kariyerinin en büyük zaferi olan 1961 Milano-Sanremo şampiyonluğuydu.Il Lombardia kusura bakmasın ama, iki İtalyan anıtsal klasiğinden Milano-Sanremo yaşattığı heyecanla Ekim ayında düzenlenen kardeşini gerilerde bıraktı. Belki bunda henüz yarış izlemeye aç olduğumuz bir dönemde düzenleniyor olması bir etkendir ama son yıllarda izlediğimiz Milano-Sanremo’lara bakınca da işin tamamen bundan ibaret olmadığı kesin. Bunda yarışın tahmin edilemez olmasının payı tabii ki çok büyük. Üstelik tahmin edilemez olan sadece kimin kazanabileceği değil, kazananın galibiyeti nasıl elde edeceği de.Bize her sene farklı bir menü sunan Milano-Sanremo, bunu bu sene de başardı. Her edisyonda değişmeyen belki de tek şey, Cipressa yokuşuna kadar yarışta çok da fazla hareket olmaması. Eh, her mekânın bir de spesiyali olmalı değil mi. Bu sene de pelotonu harekete geçiren ilk bölüm Cipressa oldu. Fakat geçen senelerden farklı olarak, bu sefer Cipressa atakları pelotonu dağıtmaya yetmedi. Bunun için Milano-Sanremo’nun iki büyük yokuşundan ikincisine, yani Poggio’ya kadar gitmemiz gerekti.Poggio’da pelotonu dağıtan isimse, tahmin edilebileceği gibi Sloven süperstar Tadej Pogacar oldu. Pogacar belki de bu atakla herkesi dökebileceğini düşündü, ki bunu başarabilirdi de. Eğer arkasında onu takip edenler Mathieu van der Poel, Wout van Aert ve Filippo Ganna olmasaydı.<img src="https://images.aposto.com/2023/2/1/1679344642605.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Bici da StradaÖnde oluşan bu süper dörtlünün artık Poggio’yu beraberce bitirmesi bekleniyordu. Ama bu Milano-Sanremo, beklentileri her zaman bir kenara bırakmak gerek. Poggio’nun son metrelerinde atağını yapan van der Poel, diğerlerinin bir anlığına birbirlerine bakmasından faydalanarak inişte bir fark yakaladı. Bu öyle bir farktı ki; hem her an kapanacakmış hem de sonsuza kadar pedallasalar yine de kapanmayacakmış gibi hissettiriyordu.Sonuç: Kapanmadı. Pogacar, Ganna ve van Aert üçlüsü bir süre birlikte çalışsalar da van der Poel bu tip solo atakları yüksek başarı oranıyla sonuçlandırabildiğini bize geçmişte çok kez göstermişti. Aynı başarıyı bir kez daha gösterdi ve büyükbabası Poulidor’dan aile yadigârını teslim aldı.Poupou kariyeri boyunca belki çok fazla yarış kazanmadı, ancak çok fazla kalp kazandı. Torunu Mathieu ise hem şampiyonlukları hem kalpleri kazanıyor. 2020 ve 2022’de elde ettiği iki Ronde van Vlaanderen zaferinin ardından üçüncü anıtsal klasiğini kazanan 28 yaşındaki van der Poel’un kariyeri bittiğinde adı en büyük klasikçilerin arasında yazıyor olacak.

Belçika'daki açılışın ardından, gözler İtalya'ya çevrildi. 

Siena'dan Sanremo'ya İtalya Baharı

Ege Soley’i şunu yapıyor tanımlamak zor. Hayatı boyunca tutku duyduğu şeylerin peşinden giden, onlar için hayatını değiştiren biri. Bu tutkuların sonucunda dünyanın çeşitli yerlerinde bulmuş kendini. O noktada seyahat bu hikâyelerin neresinde ve nasıl yer kaplıyor onu merak ederek sorularımı sordum.Kimsiniz? Ne yapıyorsunuz? Merhaba, Ege ben! Yazmayı, okumayı ve sürekli bir şeyler üretmeye çalışmayı çok seven biriyim. 14 yıl çiçekçilik yaptım, bir tasarım mağazası olan Show Public'i kurdum, bu arada sakin, yakın ve başka isminde üç kitap yazdım. Son iki aydır ise bütün işleri bıraktım, sadece bebeğimi büyütüyorum!Hayatınızı değiştiren, sizi siz yapan yolculuk nedir?&nbsp; Üniversiteden mezun olduktan bir sene sonra Paris’e tek yön bir bilet aldım ve ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim olmadan yola çıktım. Sonrasında ise hiç aklımda yokken çiçekçilik öğrenip 4 yıl Paris’te bir çiçekçide çalıştım ve kendime yepyeni bir yol ve hayat çizdim. Tüm bunlar bir Paris biletiyle başladı.Dağ mı deniz mi? Dağ.Hayatınızda çektiğiniz en kıymetli seyahat fotoğrafı hangisi? Marakeş’e bir iş için gidip müthiş zaman geçirmiş, orada yaşayan birkaç insanla tanışmış ve sayelerinde nefis evler görme şansım olmuştu. Şimdi düşününce Marakeş’in daracık sokaklarında ve geniş avlulu taş evlerinde çektiğim tüm fotoğraflar çok kıymetli ve özel geliyor bana.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649152153801.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="Ege Soley" ratio="0.75" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">En sevdiğiniz rota nedir? Sanırım İtalya rivierası. En başta Cinque Terre, Sanremo ve Portofino.En iyi 5 seyahatinizi sıralar mısın? Köln, Cinque Terre, Bali, Stockholm, Porto. Evet ben bir Avrupa sevdalısıyım!Daha çok, en yeni, uzak. Seyahati hep bu kavramlarla birleştiriyoruz. Bunların arayışında yakınımızda olanları, etrafımızdan. Geçenleri kaçırıyor muyuz? Bence kesinlikle evet. Ama şahsen konuşursam açıkçası ben pek yeninin ya da uzağın peşinde değilim. Sevdiğim şehirlere tekrar tekrar gidip lokal gibi takılmayı, daha önce gitmediğim, görmediğim detaylar yakalamayı seviyorum daha çok. Çoğu insana sıkıcı gelebilir ama on kere Londra’ya gitmiş olsam da 11. defa yine gidip tanıdık sokaklarda yürümek, geçen seferden aklımda kalan bir pub’da bütün gün oturup gelip geçeni izlemek bana yepyeni keşiflerden daha keyifli geliyor.&nbsp;Bir yeri keşfetme telaşı ne zaman geçer, nasıl durmayı, çevresine bakmayı öğrenir insan? Bu kişiye bağlı bence biraz. Kimimiz yoruluyor, yavaşlamayı öğreniyor, kimimiz de ölene kadar keşif peşinde oluyor. Ben yavaşlamanın, daha dikkatli bakmanın, sıradan ve gündelik olanın tadını çıkarmanın ve programlı değil de biraz&nbsp;“içgüdüsel” gezmelerin tarafındayım.&nbsp;En sevdiğin yol kitapları nelerdir? Buna tek bir cevabım var, kesinlikle Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı.

Ruta

Ege Soley'le tutkular, yenilikler ve seyahatler üzerine.

La Classicissima, la Primavera, la Gara di San Giuseppe. Sezonun ilk anıtsal klasiği yaklaşıyor. Milano-Sanremo, her bisiklet severin favori tek günlük klasiği olmasa da kendine has özellikleriyle anıtsal klasikler arasında kesinlikle özel bir yere sahip.Bisiklet, her şeyden önce bir dayanıklılık sporudur. Bu özelliği en iyi yansıtan yarış hangisidir diye soracak olursanız, alacağınız yanıtlardan ilki muhakkak Milano-Sanremo olacaktır. 300 km’ye yaklaşan uzunluğuyla sadece beş anıtsal klasik içinde değil, tüm tek günlük bisiklet yarışları arasında Milano-Sanremo’dan daha uzununu bulamazsınız. Sadece bu özelliğiyle La Clasicissima bisikletin en zorlu yarışlarından biri olma özelliğine sahip.Aslında uzunluğu dışında Milano-Sanremo’yu diğer yarışlardan ayıran çok temel bir özelliği yok. Yarış, ortalarında geçilen Passo del Turchino dışında neredeyse dümdüz, adeta bir büyük tur geçiş etabını andıran profile sahip. Ancak ne oluyorsa finalde oluyor.Poggio Küçüktür Ama Mide BulandırırBu sene yarışın 266’ncı kilometresinde başlayacak Cipressa yokuşuyla her zamanki gibi heyecan büyüyecek. Cipressa’dan yaklaşık 10 kilometre sonraysa Milano-Sanremo’nun belirleyici yokuşuna geleceğiz: Poggio di Sanremo.Cipressa, iki yokuş arasında biraz daha sert olanı. 5,6 km uzunluğa ve %4,1 eğime sahip. Fakat finişe olan yakınlığı sebebiyle Poggio çok daha kritik. 3,7 km uzunluğa ve ortalama %3,7 eğime sahip yokuşa bisiklet şartlarında “yokuş” demek bile aslında abes. Bir büyük tur etabında muhtemelen dördüncü kategori olarak değerlendirilecek bir tırmanış.Ancak bu yokuşu çıkmanın kolay olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Poggio’yu özel hale getiren etmen, tırmanış başladığında bacaklarda 281 yarış kilometresinin olacak olması. 281 kilometre pedal çevirdikten sonra burayı ön grupta tırmanacak kadar bacaklarınızda ve ciğerlerinizde güç varsa, yarışı kazanamasanız da kazanmayı hak ediyorsunuz demektir.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/5/1646984937489.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bicycling MagazineSprinterlerin KlasiğiMilano-Sanremo’nun profili, özellikle de final kilometreleri sprinterler için son derece uygun. Nitekim geçmişte Arnaud Demare, Mark Cavendish, Erik Zabel, Mario Cipollini ve Alessandro Pettacchi gibi pek çok saf sprinter bu yarışı kazandı. Ne var ki bu gerçek, yarışı en hızlı sprinterin hatta bir sprinterin kazanacağı anlamına gelmiyor. Milano-Sanremo, yarışın son bölümüne önde girecek kadar kuvvetli olan bisikletçilerden o gün en güçlü sprinte sahip olanın kazandığı bir klasik. Yani bir büyük tur etabındaki gibi sprint trenlerinden bahsetmemiz mümkün değil.Milano-Sanremo’nun, genelde sprinterlerin veya sprinti kuvvetli klasikçilerin kazandığı bir yarış olduğu kesinlikle doğru. İstisnalar kaideyi bozar mı bilinmez ama 2018’de bu yarışın herkese bir şans verdiğini görmüştük. Poggio’nun tırmanışında yaptığı cüretkâr atak ve inişinde gösterdiği harika performansla ana grupla arasındaki farkı açan Vincenzo Nibali, son metrelerde de önde kalarak yarışı kazanmıştı. Yani doğru stratejiyle tırmanışçı bir genel klasmancının bile Milano-Sanremo’yu kazanma şansı var.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=XAvPe7huItI&ab_channel=Girod%27Italia" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-11T07:50:18.307Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a> &nbsp;Sanremo Efsaneleri1907’de düzenlenmeye başlanan Milano-Sanremo’nun ilk edisyonunu kazanan isim, o sene ve bir sonraki sene Fransa Turu’nu da kazanacak Lucien Petit-Breton’dan başkası değildi. Petit-Breton’dan üç sene sonraysa, bir başka Fransız Eugene Christophe benzerine bir daha asla rastlayamayacağımız şekilde yarışı kazandı. 63 bisikletçinin katıldığı 1910 edisyonu, müthiş bir kar fırtınası altında devam ederken pek çok bisikletçi yol üstündeki evlere sığınmak zorunda kaldı ve yarışı sadece dört sporcu tamamlayabildi. Yanlış yoldan gittiğini sanan ve yarış başladıktan tam 12 saat sonra Sanremo’ya ulaşan Christophe, finişe geldiğinde yarışı kazandığından haberdar bile değildi.Milano-Sanremo’da hakimiyet kuran isimlere gelecek olursak, ilk bahsetmemiz gereken isim şüphesiz Costante Girardengo’dur. Girardengo, 1917 ve 1928 arasındaki 12 yarıştan 11’inde podyum görürken, altı şampiyonluk kazandı.1940’lar, tabii ki girdikleri her yarışta olduğu gibi Milano-Sanremo’da da Gino Bartali-Fausto Coppi çekişmesine sahne oldu. 1939’dan 1950’ye kadarki 10 edisyonda (1944 ve 1945’te savaş sebebiyle yarış düzenlenmedi) Bartali dört, Coppi ise üç zafer kazandı.Coppi-Bartali çekişmesiyle ününe ün katan La Primavera’nın bir sonraki efsanesi, bisikletin de en büyük efsanesi olan Eddy Merckx’ti. Belçikalı Cannibal, 1966-1976 arasında tam yedi kez Milano-Sanremo’yu kazanırken hala kırılamayan ve belki de hiç kırılamayacak bir rekora imza attı. Sadece la Primavera’yı değil, herhangi başka bir tek günlük klasiği de yedi kez kazanan bir bisikletçi bulunmuyor.1976’dan sonra Roger de Vlaeminck, Laurent Fignon ve Sean Kelly gibi isimler ikişer kez Milano-Sanremo’yu kazansa da, 1997’de Erik Zabel’e kadar yarışı domine eden bir bisikletçi çıkmadı. Alman bisikletçi, 1997’den 2001’e kadar beş yarışın dördünü kazanırken, 1999’da birinciliği Belçikalı Andrei Tchmil’e kaptırmasa, Eddy Merckx’in bile yapamadığını yapıp belki de üst üste beş kez zafere ulaşacaktı.Erik Zabel 2001’de zafere ulaştığından beri bu yarışı iki kez kazanan tek sporcu Oscar Freire oldu. Ancak yeni Milano-Sanremo efsanesi olmaya aday isimler tabii ki bulunuyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/5/1646985060349.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">SportViterboOlağan ŞüphelilerBu seneki yarışa geldiğimizde, her ne kadar kesin listeler henüz belli olmasa da, çok fazla sayıda favori olacağını şimdiden söyleyebiliriz. 2014’ten beri bu yarışı kazanan bisikletçilerden Nibali hariç tamamının 2022 edisyonunda da olması bekleniyor. Aslında Nibali’nin de sezon başında burada olacağı takımı tarafından açıklanmıştı. Fakat 37 yaşındaki sporcu geçtiğimiz günlerde henüz hazır olmadığı için yarışta olmayacağını söyledi. İyi hazırlanamayan bir bisikletçi için 300 km’lik Milano-Sanremo deneme yapmak için pek de uygun bir yarış değil.2019 şampiyonu Julian Alaphilippe, 2020 şampiyonu Wout van Aert ve 2021 şampiyonu Jasper Stuyven bir değişiklik olmadığı takdirde yarışta olacaklar ve yine en önemli favoriler arasındalar. 2017 şampiyonu Michal Kwiatkowski de tabii ki dikkat edilmesi gereken bir diğer isim.Geçtiğimiz sene harika bir yarış çıkarıp Stuyven’in arkasından ikinci gelen süper sprinter Caleb Ewan, bu yarışı hala nasıl kazanamadığına akıl sır erdiremediğim Peter Sagan, 2021’de kariyer sezonunu geçiren Alpecin-Fenix sprinteri Jasper Philipsen, 2016 şampiyonu Arnaud Demare, Tom Pidcock, Sonny Colbrelli, Michael Matthews. Favori listesi uzayıp gidiyor. Şimdilik katılması beklenen isimlerden kazanması sürpriz olmayacak 20’den fazla bisikletçi var.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/5/1646985093376.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Corriere della SeraAlpecin-Fenix demişken, yarışla ilgili merak edilen konuların başında Mathieu van der Poel’un katılıp katılmayacağı geliyor. Hollandalı süper yetenek, Tokyo 2020’deki dağ bisikleti yarışında düştüğünden beri sırtındaki sakatlığı tam olarak atlatamadı ve geçen hafta, en az iki hafta daha yarışamayacağını açıklamıştı. 19 Mart’a yetişip yetişemeyeceği bıçak sırtında gibi görünüyor.İki Sloven Primoz Roglic ve Tadej Pogacar’ın da Milano-Sanremo’da olması bekleniyor. Her iki bisikletçi de son derece formda. Pogacar, geçtiğimiz hafta Strade Bianche’yi 50 km’lik müthiş bir solo atakla kazanmıştı ve girdiği her yarışı daha güzel hale getiriyor. Vatandaşı Roglic de şu sıralar devam eden sezonun en önemli tek haftalık yarışlarından Paris-Nice’te genel klasman liderliğini elinde bulunduruyor. Her iki bisikletçi de “a la Nibali” bir galibiyet peşinde olacak. Kendisine pek uygun bir yarış gibi görünmese de Pogacar’ın neler yapacağı büyük merak konusu. Aslına bakarsanız geçen haftaki Strade Bianche zaferinden sonra kendisine uygun olmayan bir yarış olup olmadığı da tartışmalı.300 km uzunluğa ve 6 saatin üstünde bir yarışa hazırsanız, 19 Mart’ta Lombardia ve Liguria toprakları sizi bekliyor. Değilseniz, belki Piazza del Duomo’yu, Lombardia düzlüklerini, muhteşem Liguria kıyılarını ve son kilometrelerdeki canhıraş mücadeleyi izlemek için biz bisiklet delilerine katılırsınız. Ne için izliyor olursanız olun; arkanıza yaslanın, ayaklarınızı uzatın ve Kuzey İtalya’nın tadını çıkarın.

Sanremo ile ilgili hikayeler