Kırmızı ve Siyah'ı tam metin olarak ilk kez okuyabildim. Stendhal, Napolyon sonrası özgürlüklerin tekrar kısıtlandığı ve onun deyimiyle gericilerin ve ikiyüzlülerin başa geçtiği bir dönemde çok karamsar bir hayat yaşamış. Julien Sorel bu karamsarlığın; dile, kemiğe, ete, bedene büründüğü biri. Taşrada yaşayan, yükselme heveslisi, Paris'i gözünde büyüten ve taşra ikiyüzlülüğünden usanmış biri.İstanbul'a taşradan gitmenin de insana böyle hissettiren bazı yanları olabiliyor. Aslında ben yaşadığım şehri "taşra" olarak görmüyorum ama meslekte aktifken İstanbul'da mesleğini yapanlar geri kalan tüm şehirlere taşra derlerdi. Şimdi komik geldi bunu hatırlamak.&nbsp;Sonra sonra o büyük İstanbul'a gidince bazen insan Paris'te salon davetlerine katılmış Julien Sorel gibi olabiliyor. Julien bir din adamı olmasına rağmen giyim kuşamını değiştirmişti. Bu yaşam biçiminin ihtişamından gözleri kamaşmıştı.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/0/2/1642494705389.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.63" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">kaynak : pinterestBunları anlatmamın sebebi İstanbul'daki giyim kuşam değil elbette. Evet farklı bir yaşam kültürünün olduğu bir çevre var. Ahlat Ağacı'nın kamera arkasına denk geldiğimde düşündüklerim bunların bir karmaşası oldu.&nbsp;Julien'in taşrada konuşabildikleri kısıtlıydı ama orada da onun gibi kimsenin olmayışından doğan bir avantajı vardı. Taşrada tekti, her şeydi. Paris'te ise onun gibi bir çok kişi, hatta çok daha iyileri var ve Julien bazen bir kimse bile değil.&nbsp;Kırmızı ve Siyah'tan yani Napolyon sonrası Fransız gericiliğinden bu yana Julien Sorel'in taşrasında bir şey değişmiş midir? Sadece Fransa için söylemiyorum, zaten nasıl bilebilirim, ama kendi yaşadığımız taşra çevrelerde bir değişiklik olmuş mudur? Nuri Bilge Ceylan'ın Sinan'ı gibi sıkışmış boğulmuş ve bizi de aynı derecede boğan arkadaşlarımız yok mu? &nbsp;Onlara hiç yardımımız dokunuyor mu? Sanmam. &nbsp;Kendimiz de hep aynı çevrelerde bazen hiç yenilenmeyerek bir hayat sürmüyor muyuz? Julien Sorel, romandaki gibi bir son yaşamayıp taşrasına geri dönseydi acaba hayatı nasıl devam ederdi. O büyük hayatları, ülkeleri ve görevleri gördükten sonra yine de küçük bir hayatı kabul edebilir miydi, merak ediyorum.Sinan'ın bu soru karşısında yaptığı belli. Yıllardır küçümsediği, beğenmediği, eleştirdiği babasının hayatının bir kopyasına taşrada devam etmek. "Her erkeğin ölümü babasının ölümüyle başlar." Orhan Pamuk'un söylediği bu söz hakkında erkekler ne düşünür bilmem.Sevgilerimle, görüşmek üzere. Azize...

ve Sinan

Paris'te Bir Sorel

Bu sayıdan itibaren bu başlık altında Mehmet Selahattin’in yazısında geçen, ancak artık günümüzde var olmayan meslekler, dükkanlar ve yerlerden bahsedeceğiz. Bu haftanın konusu ise Karaköy Poğaçasısı…Osmanlı döneminden itibaren İstanbul’a yerleşen Safranbolulular çoğunlukla geçimlerini börek, simit, şeker gibi ürünler satarak sağlardı. İddaa odur ki Karaköy poğaçası da <a fr-original-style="" href="https://karabukkenthaber.com/3-selimden-cumhuriyete-safranboludan-istanbula-gocun-hikayesi/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Safranbolu’dan</a> İstanbul’a göç etmiş bir aile tarafından üretilmeye başlandı ve kısa sürede meşhur oldu. Üstelik sadece tereyağıyla yapılan <a fr-original-style="" href="https://books.google.cz/books?id=Jp7Jsz1r80IC&pg=PA74&lpg=PA74&dq=Karak%C3%B6y+po%C4%9Fa%C3%A7ac%C4%B1s%C4%B1&source=bl&ots=4NKeKoj4s6&sig=ACfU3U35CYUDLldXyOrkqpPTJ4GXITnvLw&hl=tr&sa=X&ved=2ahUKEwjb5ar-0MT0AhV8gP0HHXFGBgE4MhDoAXoECAUQAw#v=onepage&q=Karak%C3%B6y%20po%C4%9Fa%C3%A7ac%C4%B1s%C4%B1&f=false" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bol peynir ve kıymalı</a> börekleri ve poğaçası değil, sade şekerli böreği ve saray lokmasıyla da bilinirdi. Her ne kadar Mehmet Selahattin böreği karışık yağ kullanıldığı için beğenmese de poğaça ve böreğin kokusu daha <a fr-original-style="" href="https://tr.pinterest.com/pin/510806782705585090/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Necatibey Caddesi</a>’ne saparken İstanbullulara ulaşırdı. Dükkan <a fr-original-style="" href="https://www.nadirkitap.com/fotograf-9x14-cm-sik-giyimli-bir-adam-ve-iki-cocuk-foto-gunes-karakoy-pogacaci-karsisinda-1930-40-efemera21564685.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">öyle meşhurdu ki</a> diğer dükkanlar yerlerini buraya göre tarif eder, <a fr-original-style="" href="https://books.google.cz/books?id=4MBZNPzVqp0C&pg=PA46&lpg=PA46&dq=Karak%C3%B6y+po%C4%9Fa%C3%A7ac%C4%B1s%C4%B1&source=bl&ots=84ncSnmWFs&sig=ACfU3U3zkTbtBgZCP9_P2bDEY4S8AHP-1A&hl=tr&sa=X&ved=2ahUKEwiQssaVzsT0AhVRSvEDHfJ4AM0Q6AF6BAgJEAM#v=onepage&q=Karak%C3%B6y%20po%C4%9Fa%C3%A7ac%C4%B1s%C4%B1&f=false" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bir yer</a> anlatılırken burası kıstas alınırdı. Ağızda eriyen poğaçalar <a fr-original-style="" href="https://www.kitapyurdu.com/kitap/istanbul-lezzeti-istanbullu-rumlarin-mutfak-kulturu/69259.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">limonata ya da vişne suyu</a> ile servis edilirdi. Önceleri kaba lokması yaparken 1940’larda saray lokması yapmaya başlayan Karaköy Poğaçacısı’nda artık fiş kesildikten sonra sipariş veriliyor, tezgahtarbaşının poğaça keserken ‘kıyıdan kıyadan gel’ türküsüne uygun şekilde bıçağından çıkardığı o ritmik hareketleri de artık duyulmuyordu. Buna karşın “çerçeveleri cilalı, kristal camları pırıl pırıl, tezgâhtarlarındaki, çıraklarındaki kılık kıyafet, beyaz gömlekler, önlükler, takkeler tertemiz”di. Eskiden burada sadece poğaça ve börek yenilmez, aynı zamanda piyasa yapılır, her çeşit insanın yolu buraya düşerdi.&nbsp;Karaköy Poğaçacısı’nın eski halini gelin <a fr-original-style="" href="https://books.google.cz/books?id=vVI_EAAAQBAJ&pg=PT30&lpg=PT30&dq=Karak%C3%B6y%27deki+me%C5%9Fhur+po%C4%9Fa%C3%A7ac%C4%B1&source=bl&ots=PFsTO_ztE8&sig=ACfU3U11mqFDJJDuN9UlQc62WxehwG_qrw&hl=tr&sa=X&ved=2ahUKEwjPgLinzMT0AhVnSfEDHbRnAEYQ6AF6BAggEAM#v=onepage&q=Karak%C3%B6y'deki%20me%C5%9Fhur%20po%C4%9Fa%C3%A7ac%C4%B1&f=false" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sermet Muhtar Alus</a>’tan dinleyelim:“Eskiden bu Karaköy fırını başlı başına bir âlemdi. İşler de işler. Cephesi camlı, çerçeveli filan değil, boydan boya açık. Önü, kanatsız kapısı, alt katı Tanrı’nın günü sabahtan akşama kadar müşteriyle dolup dolup boşalırdı. Yaya kaldırımından 20 parayı uzatıp kuru poğaçanın kıymalısını, peynirlisini, sadesini alan alana. Gene 20 para verip kapının solunda, adeta eşiğindeki musluklu küpten Göztepe, sonraları Çubuklu suyunu diken dikene…İçeri girildi mi geride hiç durmadan yanan fırın; sac kapağı boyuna açılıp açılıp &nbsp;pişenler çıkarılmış. Fırının yakınında, beride mermerleri çatlak, kırık uzunlu kısalı masalar etrafında hasırları paramparça, ayakları zambır zumbur, yağ içinde sandalyeler; tahtaları eğri büğrü peykeler…Merdivenden çıkılınca yukarısının sağ köşeciği tirşeye boyalı kafesle bölünmüş; loş, kasvetli bir izbeydi… Burası hanımlara mahsus mahaldi. Sultan Beyazıt dudularından, Karacaahmet yosmalarından, zanaat ehli ev tavuklarından, sındırgıyı sıyırtmış kağıt kavaflarından tut, rütbeli ve mevkili kişilerin hanımefendileri, kızları, gelinleri hep oraya seğirtirler.…O kafesli bölmede uygunsuz kadınların çeşit çeşidi; dışarıda külhanbey takımının gûnası. Orası kibar, süslü püslü hanımların uğrağı olduğu için kerli ferli zendostlar, mahdumdan, damattan delikanlılarca da rağbette. İçerilere uçarılardan bıçkın bıçkın sarkıntılıklar, laf atışlar, beylerde edepli edepli bıyık buruşlar, işaretler.Bir taraftan da buram buram yağ kokularına en kötü neviden Tefarik &nbsp;lavantalarının; Gelle Biraderler, Piver, Atkinson mamulatı nadide lavantaların rahiyaları karışmada.”Sermet Muhtar sanki Karaköy’de bir poğaçacıyı değil de İstiklal’de bir birahaneyi ya da Sarıyer'de bir gazinoyu anlatıyor gibi değil mi?&nbsp;Karaköy Poğaçacısı’nda İstanbullular piyasa yapadursun <a fr-original-style="" href="https://emlakkulisi.com/1938-yilinda-sultanahmet-meydani-devlet-mahallesi-halini-alacak/403949" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">1930’ların sonlarında</a> Karaköy’den Taksim’e doğru geniş bir cadde açılması planlanıyordu. Günümüzde banka olarak kullanılan Karaköy Palas ile <a fr-original-style="" href="http://wowturkey.com/forum/viewtopic.php?p=2129323" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Domuz Sokağı</a> (Necatibey Caddesi’nin yol ağzı ile Kemeraltı-Yüksekkaldırım kavşağı arasındaki dar, ensiz hafif meyilli yol) arasındaki, yani Karaköy Poğaçacısı’nın karşısında kalan kısım da kaldırılacaktı. Poğaçacı bu seferlik bu yıkımdan ucuz kurtulmuştu. Ancak Demokrat Parti 1957 seçimlerini de kazandıktan sonra iktidarını pekiştirmenin verdiği güç sarhoşluğuyla İstanbul’da bir <a fr-original-style="" href="http://www.mimarlikdergisi.com/index.cfm?sayfa=mimarlik&DergiSayi=388&RecID=3324" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">imar hareketi&nbsp;</a>başlatmıştı. Bunun bir sonucu olarak Karaköy’de yıkılan pek çok yerden biri de döneminin en meşhur dükkanlarından Karaköy Poğaçacısı’ydı. <a fr-original-style="" href="https://9lib.net/document/wq282drq-hac%C4%B1-bekir-%C5%9Fekercisi.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bir rivayete göre</a>, bu yıkımın ardından Karaköy Poğaçacısı Sarıyer’e taşındı. Bu doğru mudur bilinmez ama şöhreti bulunduğu yerle müsemma bu dükkanın da içinde yer aldığı birçok bina ve Karaköy Meydanı’nın yıkılması insanların belleklerinde derin yaralar açarken Karaköy’ün belleğinden o poğaça kokusuyla beraber birçok şeyi de alıp götürmüştü.

pinterest ile ilgili hikayeler