Başka bir memlekete istemli istemsiz göç edenlerin his dağarcıklarında ayrı bir kısım vardır

Başka bir memlekete istemli istemsiz göç edenlerin his dağarcıklarında ayrı bir kısım vardır: gurbet hisleri. Uzun süredir görmediğin bir gıda ürününü bir markette tesadüfen bulmanın sevinci. Muhtemelen kelek çıkacak bir kavuna evde rakı içilecek diye abesle iştigal bir para vermenin buruk umudu. Memlekete dönünce oradakilere gurbetteki hayatı övüp yurtdışında yabancı dostlara Türkiye’yi ballandırmanın vurdumduymaz çatışması. Belki de istenmediğin bir yeri özlemenin boğaz düğümü. Bir sohbette evde hissetmenin içini ısıtması.

Göçün binbir hâli var. Ama özlemleri, hüsranları, hüzünleri, sevinçleri ve birliktelikleri aynı. Göçmenler biraz asker arkadaşı gibi, aynı acının ve aynı küçük düşmenin içinden geçmiş kader dostları. Hoş, kiminin göç sebebi de yaşantısı da iç burkan şekilde kimininkiyse el bebek gül bebek ama ne olursa olsun herkesin gözbebeğinde ana dili konuşulan bir masada yeterince içtikten sonra aynı buğu var.

Londra sofralarında o buğu belki diğer şehirlere göre biraz daha az. Londra Almanya’nın bir iki şehrinden sonra en çok Türkiye asıllı göçmenin yaşadığı yer. Hâliyle mahalleleri, tabelaları ve restoranları memleketten ufak parseller gibi konumlanmışlar. Kimi adımda vatan toprağına basmış hissi verebiliyorlar. Pub’larda geçmiş bir gecenin sabahında lahmacun ve çayla güne başlamak da bu hissi veriyor mesela. Marketten alışveriş yaparken kasadaki beyin küçük ekrandan Fenerbahçe maçı izlemesi de kebapçının bir kere gidip lafladın diye her önünden geçtiğinde “Hiç uğramıyorsun, gel çayımı iç” demesi de arkadan nostaljik Türkçe pop çalması da. Ya da deprem haberine uyanılan bir sabahta Türkiye’den bir başka kişiyle ofiste sarılmak da.

Evden uzakta yeni bir ev kurmak tek başına yapması imkânsız o işlerden. Bu hafta evden uzakta ev kurmuş Melek Erdal’la Londra’nın göç ve yemek geçmişini konuştum. Göçmenliğe has gözyaşları ve gülüşler eşliğinde.

Berkok