Saraçhane’yi dolduran flamalar altında kendine yer bulamayan, o güne kadar oradaki siyasi görüşlerle aynı odada bile bulunmamış insanlar var. Etiketlenemeyecek bir topluluktan söz ediyoruz. Enver Paşa’nın resmini taşıyanlar, Türk bayraklarıyla gelenler, “Gözaltı mı? Benimki Lancome” ya da “Muhafazakar ailelerin devrimci çocukları” pankartları… Fakat polis müdahaleye başladığında bu biraraya nasıl geldiği sosyolojik izaha muhtaç grup tek vücut oluyor. Başka bir sese, başka kaygılara ve başka tür bir umutsuzluğa sahip olan sokaklardaki insanlara sorduk: “Neden alandasınız?”

Yazı: Ayça Örer

Doğduklarından beri aynı iktidarın giderek sertleşen versiyonuna şahit olan, anne-babalarının anlattığı dünyayı uzak bir zaman gibi yaşayan gençler, her toplumsal olayda samimiyetleri masaya yatırılan sosyal medya fenomenleri, yurtlarının önüne kadar takip edilip eylemlere katılıp katılmadıkları sorgulanan ya da başörtüsüyle eyleme katıldıkları için linçlenen genç kadınlar, küçük şehirlerde fişlenme baskısına karşılık sokağa çıkma cesareti gösterenler… 1 haftadır eylemlerde başrol oynuyor, kendilerine dayatılan her şeye güçlü bir itirazla karşı duruyorlar.

• Başka bir sese, başka kaygılara ve başka tür bir umutsuzluğa sahip olan bu insanlara sorduk: “Neden alandasınız?” Cevap, cesaretten çok korkuya işaret ediyor.

Diyarbakır’dayım. 15 dakika önce Dağkapı’da yapılan eylem bitmiş. 22 Mart’tayız, İmamoğlu henüz tutuklanmamış. “Hêviya me İmamoğlu” (Umudumuz İmamoğlu) pankartlarına “Kurtuluş yok tek başına” pankartları eşlik ediyor. İstanbul’daki protestoların ve gözaltıların sancıları buraya da ulaşmış, herkes kendini ne çeşit bir hukuksuzluğun beklediğine ilişkin kaygısıyla sokakta. Mesela Diyarbakır’daki protestoya katılan Yasin:

“Mesele İmamoğlu meselesi değil. Bugüne kadar Kürtlere çok rahat uygulanan keyfiyetin artık Türkiye’nin her sathına yayılmış olması. Bu kadar hukuksuzluk herkesi çökertir, tahta kurusu gibi kemirir bizi.”

İkinci tanıklık Eskişehir’den. Gezi protestoları sırasında 19 yaşındaki Ali İsmail Korkmaz’a mezar olan ildeki protestoya katılanlar, bu olayın yakıcı hatırasını zihinlerinde tutuyor. Telefonun ucunda sesi çatallaşmış, belli ki içindeki isyan öfkeli bir ağlamaya dönmeye hazır 22 yaşındaki Gizem var:

“Alandan çıkmıştık ya normal yürüyorduk. Ne slogan atıyorduk ne başka bir şey vardı. Bir anda arkamdan uzanan bir elle küfür duydum. Nefessiz kalana kadar beni duvara ittirdi. Dokunma dedikçe daha fazla dokundu. Arada copla bacaklarıma vurdu. ‘Sokaklarda geziyorsunuz sonra bizi öldürdüler diye ağlıyorsunuz’ diyordu. Şimdi bana bu muameleyi yapan kolluk kuvvetleri aynı zamanda beni koruyacak olan kolluk kuvvetleri, öyle mi?”

YAZININ DEVAMI