Hobi bahçelerine duyulan ilgi dünyanın her yerinde, özellikle büyük kentlerde yükselişte. Kentliler için doğayla iç içe zaman geçirebilecekleri ve gıda üretebilecekleri alanlar yaratma fikrinin öncülerinden Danimarka ve İsveç ise bu bahçeleri bir adım öteye taşıyarak “sayfiye bahçeleri” diyebileceğimiz yaşam alanlarına dönüştürüyor.

Yazı: Deniz Aytekin

Hobi bahçelerine duyulan ilgi dünyanın her yerinde, özellikle büyük kentlerde yükselişte. Kentliler için doğayla iç içe zaman geçirebilecekleri ve gıda üretebilecekleri alanlar yaratma fikrinin öncülerinden Danimarka ve İsveç ise bu bahçeleri bir adım öteye taşıyarak “sayfiye bahçeleri” diyebileceğimiz yaşam alanlarına dönüştürüyor.

Boyut ve kullanım şartlarına göre hobi bahçesi, topluluk bahçesi ya da kent bostanı olarak anılan, ekim-dikim yapmaya elverişli kentsel yeşil alanların izi, 1778’de Danimarka’nın güneyindeki Fredericia kasabasının surlarının dışında paylaşımlı bahçe olarak kullanılmak üzere tahsis edilen arazilere kadar sürülebiliyor. 1800’lerin ikinci yarısında bu alanların yaygınlaşmasını teşvik eden derneklerin kurulmasıyla kent bahçeleri önce Danimarka’ya ardından İsveç, Finlandiya ve Norveç’in birçok şehrine yayılmıştı.

İki Dünya Savaşı arasında ABD, Birleşik Krallık, Kanada, Avustralya ve Almanya’da topluluk bahçelerinin sayısı hızla artsa da bu alanlar savaştan dönen askerlere moral vermek ve aslen savaşın etkisiyle ortaya çıkan gıda kıtlığının önüne geçmek üzere tasarlanmıştı. “Zafer bahçeleri” olarak anılan bu alanlarda sert kurallar çerçevesinde yalnızca sebze-meyve yetiştiriciliği yapılması teşvik ediliyordu.

YAZININ DEVAMI