Berlin'de Müdavimiyim!

"Neukölln’ün güzelliği hep beraber yalnız kalmamızdan."

Çağıl Özdemir

“Dolunayda Berlin’deki gökyüzü olabildiğince sonsuz güzellikte, derin, içine alıcı ve saydam. Yine de tüm soğukluğuna rağmen sevdiğim bu karanlık beni yaşama dayıyor, sonuna kadar yaşamamı sağlıyor. Büyük ağaçların ve sanki sonsuz bir zaman boyunca varlıklarını sürdürecek gibi sokaklarda uzun yürüyüşler yapıyorum. Ruhumun ara sıra uçtuğu da oluyor.”

Murat'ın objektifinden Çağıl

Neukölln çoğunlukla göçmenlerin, sanatçıların öğrencilerin yaşadığı yer olarak bilinir. Ama biraz da yabancılaşanlar, ayyaşlar ve sokağı evi yapanların da mahallesidir. Kendi evini arayanlar için de olası iyi bir durak, köksüzleşmeye bire bir! Mahallenin güzelliği hep beraber yalnız kalmamızdan, belki de karşımızda olmayan en içten dostlarımızla karşılaşma ihtimallerimizden geliyor.

Sokağı evi yapanların mahallesinden

İçimi ısıtacak sabitleri kendime ev yapmaya başladığımdan beri, müdavimi olduğum çok fazla his var. Yaşadığım binadan çıkıp köşeyi dönünce duvarlarında periyodik olarak değişen sanat parçalarıyla gelenleri karşılayan, kruvasan aldığım mis kokulu Königliche Fırını’nın; neo-barok heykellerinin ve kendi anonimliğim arasında düşüncelere daldığım, sabah yürüyüşlerimin tekrar tekrar ziyaret ettiğim durağı Körnerpark’ın; ilkbaharın ilk esintilerinde bahçesinde beyaz şarabımı yudumlayıp yazılar yazdığım Zosse Bar’ın; en sevdiğim kırmızı orman meyveli sorbenin adresi Eisderix’in; denediğim onlarca New York Cheesecake sonrasında yine ona döndüğüm, PMS dönemlerimin en büyük destekçisi Zuckerbaby Cafe’nin; her geçtiğimde zamanda yolculuk yapıyormuşum hissi yaşatan Kirchgasse Sokağı’nın ve devamındaki geçitlerin; evden uzak ama evde hissedeceğiniz tanıdık lezzetlerin levanten durağı Aviv 030’un, güneş yüzünü her gösterdiğinde tüm Berlin’in olmayı sevdiği yer Landwehrkanal’ın müdavimiyim.

👓 Okuyucuya not: Metinde italik yazılmış kısımlar, geçtiğimiz yıl Şubat ayında yaşamını yitiren çok sevgili Demir Özlü’nün çeşitli kitaplarından alıntıdır.

"Mitte’de yaşayıp kalbi Kreuzberg’de atanlardanım."

Gamze Yalçın

Atölyem Kreuzberg’de, evim Mitte’de. Her gün bisikletle 30 dakika atölye-ev arası gidip geliyorum. Bu iki bölgeyi derinlemesine hissedip yaşamak beni besliyor, üretmek için motive ediyor.

Gamze, stüdyosunda

Zionskirchplatz'in bir paraleli Chorinerstrasse ikametim. Kuzeye doğru yürüyünce Kollwitzplatz’da arkadaşlarımın mekânlarına WildheartFreeSoul, Souq Dükkân'a, oradan 44 Brekkie’ye uzanan keyifli bir yürüme rotam var. 

Güneye, Rosenthaler bölgesine doğru indikçe en sevdiğim Portekizli cafede kahvemi içip sonrasında KW Institute for Contemporary Art'a uzanan galerilerle dolu Auguststrasse'de yürüyüşe çıkmayı seviyorum. Mahallemde en sevdiğim bina, sokağımın bir yan köşesinde, mimarisiyle her gördüğümde beni şaşırtan, ışık oyunlarıyla kalbimi çalan Tchoban Foundation. Hemen yanı başındaki Alman fırınından ekmek almaya giderken bu binaya merhaba diyorum.

Tchoban Foundation

"Rixdorf da bu değişkenlik içerisinde bana o aradığım ‘mahalle’ hissini veriyor belli ki."

Murat Sezgi

Berlin benim deneyimimde biraz nazlı bir şehir oldu. İnsanlardan da bolca duyarsınız, ilk birkaç yıl ev bulma çabaları, belgeler, değişiklikler bolca hayatınızda olur. İlk zamanlarınızda yaşamak istediğiniz bölge değil de ev fırsatının nereden geldiğine göre hareket ediyorsunuz. 

Berlin’e ilk geldiğimde Sertaç Kazan’ın ayarladığı bir evde, Prenzlauer Berg’de yaşadım. Oraları hâlâ da çok seviyorum. Benim için de senaryo Neukölln’de kök salmamız şeklinde ilerledi. Partnerimle birlikte 2015 yılıda Rixdorf’a yerleştik, o zamandan beridir de buradayız. 

Çağıl ve Murat

Rixdorf, Berlin’in en eski mahallelerinden birisi, Bohemya’dan gelen göçmenler buraya yerleşmiş. Esnafı, restoranı, Spati’si uzun süredir burada. Mahallenin göbeğinde eski iki katlı evleri, hala aynı şekilde korudukları demir, at arabası atölyeleri var. Şimdi yanıtlarken iyice aklıma oturuyor, herhâlde bir şekilde geçmişten gelip kimliğini koruyabilen bu tip yerlerin önünden geçmek bana iyi geliyor.

Berlin çok hızlı değişen bir şehir. Herkesin bu şehirden aldığı şey çok farklı. Çokça farklı hayat ve seçenek sunduğu için siz dönüştükçe, şehrin bu çeşitliliğinde kendinize her seferinde yeni bir yer buluyorsunuz. Rixdorf da bu değişkenlik içerisinde bana o aradığım "mahalle" hissini veriyor belli ki. 

Mahallenin duvarları

İstanbul’a gittiğimizde kedimizle ilgilenecek arkadaşlar için anahtar bırakabileceğimiz, sohbet edip hâl hatır sorduğunuz çokça esnaf var. Covid öncesinde gediklisi olduğumuz yer Rotbart Bar’dı. Benim için bir mahalle barı, bir noktada tüm Berlin için de popüler nokta oldu. Gündüzleri kafe/bar gibi işliyor, gece bir noktada biraz daha parti durumuna da dönebiliyor.

Rotbart’ın hemen önündeki Böhmischer Platz, pandeminin sert vurduğu dönemde şehrin toplanma alanlarından biriydi. Yüzlerce insan farklı saatlerde piknik örtülerini atıp sabaha kadar burada bir şeyler içip vakit geçiriyordu. Herhâlde en gedikli olduğumuz alan burası, zaten evimizin de önü. Bir sürü insanla tanışabiliyor, köpek mıncırıp yerde çerez-bira şeklinde vakit geçirebiliyorsun. Bence pandemi sonrasında da yerleşik bir kültür olarak kalacak bu meydan.

Tempelhof Havalimanı'nda, havada

Son olarak da tam mahallemiz olmasa da eklemem gerekiyor. Tempelhof Havalimanı’nda ufak bir hobi bahçemiz var. Her sene müthiş motive bir şekilde gaza gelip ekin yaptığımız, illaki pek de süper sonuçlar alamadığımız ancak salatalarını yediğimiz 8 m²’lik bir alan. Hemen önünde kaykaya binip kulaklığa müzik koyup gün batımı izliyoruz, arkadaşlarımızla karşılaşabiliyoruz. Tempelhof bize çokça kez güzel nefesler aldırdı, "İyi ki buradayım!" dedirtti.