Taksim Meydanı’ndan Elmadağ Caddesi’ne yedi yüz metre. Yürüme mesafesi dokuz dakika. Adımlar yavaş, kalabalık hızlı. Yüzlerce bina, bilmem kaç bin pencere, bir o kadar kapı, çokça insan. Arabalar vızır vızır. Dükkânın önünde kıvrılan anne kedi memesinde yavru kedileriyle. Küçük çocuğun iki elinde iki top dondurma; biri İtalyan karamelli mavi, öteki yapay çilek aromalı pembe. Adımlar yavaş, kalabalık hızlı, sesler yüksek. “Boş gözlerle bakan; sanki nereye niçin gittiğini bilmeyen insanlar” sarıvermiş etrafı. Tıpkı Füreya’nın hızı ve yapısıyla topyekün değişen toplumdan kendini hepten soyutladığı vakitlerde; Arif Paşa’daki dairesinde yarattığı içi boş “Yürüyen İnsanlar” heykel serisindeki gibi.
Adımlar ileri, zaman geri. Ara sokak çok daha sakin. “Yürüyen İnsanlar”a varmadan evvelki durakta; eski İstanbul sokaklarından ve evlerinden ilhamla inşa edilen "Mahalle"de. Şehrin hafızasını anımsamak ve tekrar bağ kurabilmek üzere Arif Paşa Apartmanı’nda. Henüz 18 olmamıştım özgün karakteri, ram olmayan ruhu ve yaratıcı elleriyle çağdaş seramik sanatının öncüsü Füreya’nın hikâyesiyle tanıştığımda. Bugünse hafızamda hayat öyküsünden anılarla O’nun sanatının son ev sahibinde, bir başka seramik sanatçısı Tülin (Bozüyük)’in atölyesindeyim.
Ara Güler’in çektiği fotoğraftan anımsadığım asma kat yerli yerinde fakat bazı yeniliklerle. Beyaz duvarlar, mutfak dolaplarında eski usül pileli perdeler. Ortada büyük masa, üzerindeki yığma el yapımı fincan, tabak ve kaselerle. Eş dost akraba, konu komşu eşliğinde. Pınar Kür’ün Bir Deli Ağaç kitabındaki ıhlamur ağacının altında, aileden miras geleneklerle kurulan sofrada. Bu hafta sofra-i işar'da:
- Evvel Taam: Kahvaltışinās (İsim tamlaması)
- Tabaktan: Dakos
- Sofrayı Kuranlar: Bir sofra hikâyesi
- Sofradan: Kahvaltı: Ortak ve şahsi
- Reçete: Hala poğaçası, reyhan şerbeti eşliğinde
Afiyetler,
Reyhan
Kahvaltışinās (İsim tamlaması)
Kelime bükücü: Hazal Yılmaz
Kahvaltıya MICHELIN yıldızlı restoran muamelesi yapan her kimse.
“Aman peremeçe kıymalı börek deme, Leman Teyze çok kahvaltışināstır.”
Kahvaltışināsları buzdolaplarında kapaklı borcam içinde renk skalasına göre ayrılmış memecik, dilmit, erkence, karayaprak, tavşan yüreği zeytinlerinden; mutfakta en görünen rafa dizilmiş, küçük üreticilerden ve dünyanın çeşitli bölgelerinden toplanmış bergamot, nar, limon, vanilya, defne yaprağı ve böğürtlen reçellerinden; ambalajlar içindeki ezine, keçi, camambert peynirlerinden ve bu zerzevatları siyez, karabuğday, mısır ekmeği üzerine dizişlerindeki özen, nizam, bilgelikten “kahvaltı yapmadan evden çıkamam” diyen kahvaltıperverlerden ayırabilirsiniz.

Nerede? Zaaf, Levazım Mahallesi, Dereboyu Caddesi, Ambarlıdere Sk., No: 17/A, 34347 Beşiktaş/İstanbul
Ne zamandan beri? 2020
Şefi:Aras Çetin
Neden burası? Acı, tatlı, ekşi ve tuzlu. Her tabakta hepsinin dengesini sunması; karından önce gözleri doyurması.
Neden buranın Dakos’u? Peynir, ekmek, domates üçlemesi; çocuk Aras’ın bir yaz günü anısının yetişkin Aras’ın bir yaz hayaliyle kavuşumu.
Peynir, ekmek, domates: Sene 2023. Aylardan nisan. Konum: Yunanistan. Aras, eşi ve arkadaşlarıyla çıktıkları o tatilde bolca Yunan Salatası yerken menülerde en yaygın ikinci tabağın Dakos olduğu fark ediyor. Aras Dakos’un onda bıraktığı intibayı “Salatanın rustik görüntüsüne karşılık Dakos’un dertli toplu görüntüsü ve yapımında uygulanan birkaç teknikle sanki Yunan Salatası’nın bir şef tarafından yorumlanmış hâli gibiydi.” olarak özetliyor. İstanbul’a döner dönmez Yunanistan tatilinin kazanımı Dakos ve çocukluğunun favori üçlemesi peynir, ekmek, domatesten ilhamla Zaaf’ın menüsü için yeni tabağını çalışmaya başlıyor.
Ortaya ne çıkıyor? Zaaf tabaklarının karakteri tatlı, tuzlu, acı ve ekşi dengesiyle şekillenen: Zeytinli peksimetten taban üstüne fazla suyu alınmış mevsiminde pembe köy domatesleri, Ezine peyniri, ricotta ve mascarpone’den peynir mousse. Son adımda eklenen San Marzano çeri domates, kaya koruğu turşusu ve mikro yeşilliklerle.

Dakos yapımında ilk adım: domates suyuna batırılan peksimet
Tülin’in sofrasında neden Dakos? Tülin’le Aras’ın tanışıklığı eskiye dayanıyor. Aras Tülin’in yaptığı işe duyduğu hayranlık ve saygıyı “Tabak değil âdeta sanat yapıyor,” sözleriyle ifade ediyor. Bir şef ve bir seramik sanatçısının yakın diyaloğu birbirlerinin ürettiklerine nasıl katkı sunar? Sorunun yanıtı Aras’ın hayaliyle başlıyor: “Kafamda bir yemek tasarlarken hangi tabakta servis edeceğim de hayalimin bir parçası oluyor.” Dünden bugüne Tülin’in tabaklarında yemeklerini servis eden Aras, bazen sırf hayalindeki yemek ve tabak tasarım eşleşmesine kavuşabilmek için atölyeyi ziyaret ediyor. Tülin’e menü için kafasında kurguladığı tabağın renkleri dâhil tüm detaylarını anlatıp üzerine birlikte düşünüyorlar ve ortaya yepyeni bir tasarım çıkıyor. Aras bu durumu “özgürlük” olarak tanımlıyor.
Bir sofra hikâyesi
Çocukluğundan Ömür teyze ve Serbülent hala, bugününden Mustafa ve Alca. Orta avluda kurulan Tülin Bozüyük'ün sofrasında birliktelik, gelenek ve anılar konuşuluyor.

2018 yılından bir yemek anısı: Balerin tütüsünü anımsatan beyaz kıvrımlı zemin üzerine, çıtırdan köpüğe karidesin her dokusunu kapsayan peynirli su böreği tabağı. Aynı yemek başka tabakta gelseydi yine böyle hafızama kazınır mıydı? Kim bu tabağın ardındaki isim dediğim yerde karşıma çıkan: Tülin, namıdiğer Touline.
Uzun yıllar bale yaptıktan sonra üniversitede matematik okuyan Tülin, geçmişte ortaklarından olduğu restoran için hayalindeki tabakları bulamayınca kendisi üretmeye karar veriyor. Çamurla gerçekleşen ilk temasın ardından seramiğin bundan sonraki yolu olacağını o an hissediyor: “Ellerimle ürettiğim malzemelerin üzerinde parmak izim olarak kendi adım yer alsın istedim,” diyerek yıllar evvel Paris’te kahve satın alırken bardağa yanlış yazılan ismi markasına dönüşüyor. Kendine has tarzıyla yarattığı modern ve zarif eserleriyle mutfak sanatı ve seramik dünyasını incelikle bir araya getiren bir seramik sanatçısı Tülin. Seramiğe elleriyle kazandırdığı doku ve yemeğin duyusal zevkine karşı hissettiği bağlılıkla yarattığı markası Touline, sadece yemekler için bir tuval görevi görmekle kalmıyor, aynı zamanda sofra deneyimini bir üst düzeye çıkaran işlevsel bir sanat yaratıyor.
Bugün Arif Paşa’daki atölyesinde, Tülin ve konuklarıyla beraberiz. Kapının önünde oturanlar Tülin’in halası Serbülent ve hemen yanında teyzesi Ömür. Başlıyorlar anlatmaya: “Çocukluğundan beri meraklıydı böyle yaratıcı işlere, stilistlikle başladı baleyle devam etti. Çocuk kitapları arasından dahi ‘Ayşegül bale yapıyor’u seçerdi.” Tülin’le özdeşleşen Pavlova tabağının ilham hikâyesinin ardından komşuları Mustafa (Otar) ve Alca (Ağabeyoğlu)’nın da gelişiyle ıhlamur ağacının altında kurulu sofraya geçiliyor. Biraz Ege biraz Karadeniz, tamamı aile sofrasından gelen tariflerle. Buyursunlar.

Ev sahibi sofranın baş köşesinde
"En sevdiğim sofralar daima sandıktan beyaz örtüleri çıkarıp kurduklarımızdı. Sofrayı süslemek hep benim görevimdi."
Bugün kurduğun sofralar ve tasarımlar; aile sofrasıyla ilgili anılarla kurduğun kişisel bağı nasıl yansıtıyor?
Annemler yedi kardeş. Bu da çok fazla kuzen demek. Çok büyük sofralarda hep bir aradaydık. O yüzden menüde mutlaka herkesin zevkine göre bir şeyler olurdu. Anne tarafım Karadenizli, baba tarafım Egeli; zenginliği düşünsene! Bir tarafta muhlama ve laz böreği dururken diğer tarafta envaiçeşit zeytin ve kuru biber kızartması vardı. En sevdiğim sofralar daima sandıktan beyaz örtüleri çıkarıp kurduklarımızdı. Sofrayı süslemek hep benim görevimdi: Bahçeden taze yapraklar, tabağın kenarına iliştirilmiş bir çiçek, bir de kâğıt peçetelerin icadıyla varlığını bile unuttuğumuz kumaş peçeteler.
Hayatımın her döneminde olduğu gibi küçükken de ilhamım teyzem Ömür’dendi. Çeşitlilik açısından bu denli zengin sofralara rağmen ne yediğimizin pek de önemi olmazdı çünkü teyzem bazen basit bir salatalık ve domatesle bile bizi şaşırtmayı becerirdi.
"'Birliktelik' aynı yöne bakabilmek ve paylaşabilmekten geçiyor."
Sana göre bir sofrada “birliktelik” duygusu uyandıran elementler neler?
“Birliktelik” aynı yöne bakabilmek ve paylaşabilmekten geçiyor. Beyaz örtü üzerine özenle hazırlanmış bir sofra etrafındaki herkesi aynı yöne bakmaya ve ortak bir hazda buluşturmaya başlıyor. Sonra ortaya koyulmuş paylaşıma açık tabaklar da bu hazzı paylaşmayı öğretiyor.
"Hayal edelim: görsel olarak seni mutlu eden bir sofraya oturdun, yediğinin lezzeti ve kokusu seni mutlu etti, yumuşacık kumaş peçetelerle ağzını sildin, gümüş çatal bıçağa dokundun ve sevdiğin insanların sesini duydun. Güne başlamanın daha iyi bir yolu mümkün mü?"
Sofrada sunum için kullanılan paylaşımlık tabaklar ya da ortak kullanılan servis kaşığı, metal ya da seramik malzemeden üretilmiş ürünlerin masada kullanımı yemeğin hikâyesini nasıl etkiler?
Her şeyden önce zarif, yemeğin önüne geçmeyen fakat güzelliğini ortaya çıkaran tabaklar gerekiyor. Sırf güzel bulundukları için fonksiyonel olmayan tabakların sofrada yer edinmesine karşıyım. Kendi üretimlerimde de özellikle buna dikkat ediyorum. Geçmişte restoran sahibi olduğum için bu konuda tecrübeliyim fakat yine de şeflerin geri bildirimleri benim için çok kıymetli. Bir de tabakların hikâyesi hoşuma gidiyor. Evde eskilerle yenileri karıştırmayı çok seviyorum, özellikle eski bakır ve cam kaplarla gümüş çatal bıçaklara dayanamıyorum. Hele bir de özel birilerinden bana geçmişse.
Her detayıyla sofranın duygusal ve duyusal yanları var. Bu sebeple yediğin yemeğin tadını tam manasıyla hissedebilmen için beş duyunun da mutlu olması önemli. Hayal edelim: görsel olarak seni mutlu eden bir sofraya oturdun, yediğinin lezzeti ve kokusu seni mutlu etti, yumuşacık kumaş peçetelerle ağzını sildin, gümüş çatal bıçağa dokundun ve sevdiğin insanların sesini duydun. Güne başlamanın bundan daha iyi bir yolu mümkün mü?

Şerbetten alınan ilk yudum, kahvaltı başlasın
"Pavlova tabağım çok zarif ve kırılgan görüntüsünün altında oldukça sağlam bir porselen, tıpkı bir balerin gibi. O yüzden adını ünlü balerin Anna Pavlova’dan alıyor."
Kültürel öğelerle tasarımların nasıl bir iletişim içinde?
Başlangıç amacım bu olmasa da eski tasarımlara hayran biri olduğum için genelde tasarladığım her parça kültür ve gelenekle bir bağ kurabiliyor. Bir de tasarımlarımda benim hayatımda çok önemli yere sahip klasik balenin etkisi oldukça fark ediliyor. Mesela Pavlova tabağım çok zarif ve kırılgan görüntüsünün altında oldukça sağlam bir porselen, tıpkı bir balerin gibi. O yüzden adını ünlü balerin Anna Pavlova’dan alıyor. Pavlova harici birçok tabağıma da balerin isimleri verdim.
"Sofraya dâhil olan her malzeme, her koku, taşıdıkları ve hizmet ettikleriyle hafızada tahmin ettiğimizden çok daha fazla önem teşkil ediyor."
Mutfak geleneklerinin ve ritüellerinin sürdürülmesi ve kutlanmasında sofralardaki tabak, bardak gibi sunum materyallerinin rolünü nasıl değerlendirirsin?
Ritüellerin önemine dair son zamanlarda beni etkileyen bir anımdan bahsetmek istiyorum. Şubat 2023 depremleriyle yerle bir olan Güneydoğu Anadolu ve Kuzey Suriye’de afet on binlerce insanın hayatını alırken milyonları evinden yurdundan etti. Hepimizin bildiği gibi bölge tarihi ve kültürel olarak eşsiz, mutfak mirası son derece katmanlı ve ürün çesitliliği muazzam. Depremin hemen ardından yapılan yardımların bir kısmı hâlâ devam ediyor çünkü ihtiyaçlar hâlâ bitmedi.
Bu noktada direkt yardımlara paralel olarak deprem bölgesinin zengin mutfak kültürünü dünyayla paylaşmak ve üreticilere destek sağlamak üzere geçtiğimiz haziran Cemre Torun ve Mehmet Gürs öncülüğünde Londra'da düzenlenen Uluslararası Yemek Konferansı ve Bağış Etkinliği CRADLE OF FOOD'da buluştuk. Cemre ve Mehmet beni bu etkinliğe styling yapmam için davet ettiğinde epey duygulandım. Bölge mutfağı uzmanları, akademisyenler, şefler ve restoranlardan oluşan geniş bir ağla bilgi ve lezzet dolu bir gün yaşadık ve işte tam da bu noktada kendisi küçük ama etkisi büyük dokunuşlar yaptık. Bölgenin mutfağını sadece yemekleriyle değil, o yemekleri elde dövme bakırlarda sunarak hem yemeği yapanın hem de aynı sofra etrafındakilerin yemeğini piştiği bakırın içinden kaşıkla alırken bağ kurmasını sağladık. Sofranın arkasında duvara bölgenin kuru patlıcan biberlerini asarken masaya da defne yaprakları serpiştirdik. Tüm bunları neden yaptık diyecek olursan yanıtı oldukça açık: O sofraya dâhil olan her malzeme ve her koku, taşıdıkları ve hizmet ettikleriyle hafızada tahmin ettiğimizden çok daha fazla önem teşkil ediyor.
"Yeni dünyanın hızı her şeyi tümüyle değiştiriyor; yemeğin servis edildiği ürünlerin yeme alışkanlıkları üzerinde etkisi bunun sadece bir kısmı."
Sence yemeğin servis edildiği ürünlerin tasarımı insanların yeme alışkanlıklarını nasıl etkileyebilir?
Yeme alışkanlıkları özel sofralar haricinde de günlük alışkanlıklarımızın önemli bir kısmını kapsıyor. Özel bir akşam yemeği için gidilen restoranda ilginç bir tabaktan kaşıksız çorba içmek ya da ufak porsiyonların olduğu bir stand üzerinden şefin spesiyal lokmasını yemek gibi tek sefere mahsus farklı deneyimler yaşanabilir. Ertesi gün televizyon karşısında tam hayal edildiği gibi avuçla kavranabilen büyüklükte bir kaseden makarna yemek de istenebilir. Bu yüzden evde kullanılan tüm ürünlerde tasarım ve fonksiyonelliği bir araya getiren ürünleri seviyorum. Bulaşık makinesine girmeyen gümüşlerim, bakırlarım ve döküm tencerelerim gibi arada şartlarımı zorladıklarım oluyor elbette.
Bu arada bakır kullanımından vazgeçilmesine çok üzülüyorum. Teflon tavaları hiç sevmemekle beraber sosyal medyada saatlerce vakit harcamaya üşenmeyip yemekten sonra bakır tencereyi elde yıkamaya üşenmeyi aklım almıyor. Bir de kalaylatma kısmı var tabii. Yaşamın hızına yetişemeyen bakır tencereler. Bakırdan örnekle; her şeyi kolaylaştırma çabası yemekleri de kolaylaştırmaya başladı. Domates soslu makarna için bir yanda kendi hamurunu açıp diğer yanda kısık ateşte ev yapımı domates sosunu pişiren kaç kişi kaldık? Dolayısıyla yeni dünyanın hızı her şeyi tümüyle değiştiriyor; yemeğin servis edildiği ürünlerin yeme alışkanlıkları üzerinde etkisi bunun sadece bir kısmı.
"Restoranlara tasarım yaparken eve kıyasla değişen önemli detaylar söz konusu: masaların büyüklüğü, porsiyonların miktarı, misafir profilleri, hedef kitle, servis vakitleri, restoranın ışığı, mekânın renkleri gibi."
Kahvaltı, öğlen ya da akşam yemeği; küçük bir grup, tek kişilik ya da kalabalık bir sofra: Tasarımlarını çalışırken bir sofranın hayalini kuruyor musun?
Kafamda sürekli bir resim oluyor. Farkında olmadan kendimi ev fotoğraflarına bakarken buluyorum. O evlerin bahçesinde sofralar kurduğumu hayal ediyorum. Gerçek hayata döndüğümde de benzer şekilde; kaç kişilik bir sofra olduğu hiç önemli değil, tek başına dahi yemek yiyeceksem buzdolabından çıktığı gibi asla sofraya koymam. Kullanmayacaksam bile mutlaka yemek bıçağı sofraya gelir. Keten peçete sadece misafir için değildir, dilediği her an herkes kullanabilmeli. Üstelik kirlenmediği sürece yıkanmasına da gerek yok, akşam tekrar kullanılacaksa sofrada kalmasında bir beis görmüyorum. Tıpkı su bardağım gibi.
Ama restoranlara tasarım yaparken eve kıyasla değişen önemli detaylar söz konusu: masaların büyüklüğü, porsiyonların miktarı, misafir profilleri, hedef kitle, servis vakitleri, restoranın ışığı, mekânın renkleri gibi. Birçok parametre var ve tüm bu parametreler şeflerle çalışmayı keyifli kılıyor. Her biriyle bir araya geldiğimiz farklı hikâyeler yaratabiliyoruz ve es geçilemeyecek bir gerçek var ki; sofralar hikâyelerle yaşıyor.
For the Journey Bozcaada Caz Festivali’nde

Doğasındaki maceracı ruhu dışarı çıkarmak üzere For the Journey, bu yıl Bozcaada Caz Festivali’nde. Keşif Programı’nda dünyanın dört bir tarafından gelen dokuz farklı botanikle Bozcaada’nın endemik bitkilerini bir araya getirmenin peşinde oyun sahnesinde; cazın ritminde usta ellerden çıkan kokteylleriyle festival sahnesinde.
Keşif Programı’ndan: For the Journey, apéro ile birlikte “Kırdan Bardağa Bozcaada” atölyesinde; baharatperest Burak Ayaz ile birlikte kokteylin anatomisini, Bozcaada’nın bitki örtüsünü ve gastronomik değerlerini tanımak üzere yola çıkıyor. Sabah saatlerinde adanın şahsına münhasır doğasında keşif yürüyüşünün (foraging) ardından öğlen saatlerine doğru festivalin Keşif Programı'nın bu yılki "oyun" temasıyla özdeş bir ortamda, kimi aşina kimi yeni tanışılan bitkilerle kokteyl hazırlamanın inceliklerini anlatıyor.
"For the Journey x apéro: Kırdan Bardağa Bozcaada" atölyesinden ardakalanlar ve kokteylin incelikleri 9 Eylül’de apéro’da. For the Journey’nin gezgin ruhuna yaraşır Bozcaada notları SOLİ’nin Bozcaada sayısında.
Kahvaltı: Ortak ve şahsi
Poğaça haladan, börek teyzeden, yumurta Mustafa'dan, reyhan şerbeti Tülin'den.

Tülin kahvaltının yaşadığımız toplumda her ne kadar ortak ve aynı göründüğünü düşünse de de “şahsi ve farklı bir mesele” olarak tanımlıyor. Pek sabah insanı olmadığı gibi kalkar kalkmaz sofraya oturmak gibi bir âdeti de yok. Öyle ki uyanır uyanmaz bir şeyler yemenin sağlık açısından doğru olmadığını düşünen Tülin bir yorumda bulunuyor: “Bizi sabah yemek yeme mecburiyetine yönlendiren kahvaltı kültürünün Sanayi Devrimi sonrası standardize edilen çalışma saatleriyle oluştuğuna inanıyorum.”

Zeytinli peksimet üzeri peynir mousse yerleşsin
Çocukluğu baleyle haşır neşir geçen Tülin’in o dönemki beslenmesinin diyet ve kontrol odaklı olduğunu küçüklüğüne dair bir kahvaltı ritüeliyle anlatıyor: “Sabahları annemin kahvaltı yaptığımı zannetmesi için bir dilim kepekli ekmeğin yarısını çantama atardım.”
I) Çiçekler, otlar, bir de eski cam sürahiler
Günlük rutini her gün evde kahvaltı yapabilmesine izin vermesine rağmen çocukluk anıları eşliğindeki pazar kahvaltılarının Tülin’deki yeri hâlâ çok başka. Güne sabah kahve içerek başlıyor, birkaç saat sonraysa çayın baş köşede olduğu kahvaltı sofrası kuruluyor. 
"Daimi ilhamım Ömür teyzem"
Söz konusu sofrayı kuran Tülin olunca masadakiler sadece yiyeceklerle sınırlı kalmıyor elbette: “Masada taze veya kuru farketmeksizin çiçekler ve bitkiler olması beni hep mutlu eder. Bir de eski cam sürahilerim ve bardaklarım.”
II) Peynir dükkândan, tavalama teyzeden
Tülin söze devam ediyor: “Kendime ödül vermek istediğimde bu hep pazar kahvaltılarımız olurdu. Ailem İzmit’in en eski ve bence en kıymetli şarküterisinin sahibi. Bu nedenle çok şanslıydım. Kahvaltı sofralarımız peynir, zeytin ve envaiçeşit şarküteri anlamında oldukça zengindi. Diğer yandan da dükkânda tenekenin dibinden kırık çıkan kalıp peynir ya da pastırmanın kesilemeyecek incelikteki sonu eve gelirdi. Teyzem Ömür de onları değerlendirmek için sürekli şahane lezzetlere dönüştürüp sofrayı ziyafete çevirirdi.”

Yerkenli'nin favorisi şeftalili semiz sofraya
Pazar sofrasının olmazsa olmazı peynir tavalamanın dumanı üzerinde: “Küçükken güveçte yapılırdı şimdi bakır tavada ama dünden bugüne hep sofrada.”
Çay, zeytin, yumurta, nane, maydanoz, dereotu. Her çeşit taze otun olmazsa olmazı olduğu söyleyen Tülin ekliyor: “Peyniri azaltmaya çalışsam da asla vazgeçemem. Ekmek olmadan yaşayabilirim ama annemin krepine asla hayır diyemiyorum!”

"Önden reyhan şerbetiyle başlayın, serin serin"
III) Ortak avlu, ortaklaşa sofra
Arif Paşa’nın avlusunda, ıhlamur ağacının altında, sanki bir enstalasyonun ortasındaymışçasına kurulan sofrada: otlu peynirli börek Ömür teyzeden, peynirli poğaça Serbülent haladan, dökümde soğanlı, patatesli ve bol biberli göz yumurta komşu Mustafa (Otar)’dan. Ailenin Muğlalı tarafının yansıması: peynir ve biber kavurması. Reyhan şerbetinin taze ve ferah tadına eşlik eden salatalar: Yerkenli’nin vazgeçilmezi şeftalili semizotu ve evdeki baharatlı bütün yeşilliklerle harmanlanan üzüm ve ceviz.

Mustafa da geldiğine göre herkes tamam: "Hadi sofraya!"
Aile alışkanlıkları, çocukluk anıları, komşu kazanımları. Peki bu sofraların Tülin’deki karşılığı ne?: “Tüm ailenin birlikte güne başlamasına imkân tanıyan bir buluşma. Bu buluşmanın saat kaçta gerçekleştiğinden bağımsız; stresten uzak daha pozitif konulara odaklanan sohbetler, bedenin dinlenmiş ve sakin olduğu bir zaman dilimi. Çünkü kimse akşam yemeğindeki gibi günün yorgunluğunu taşımıyor.”

Ortak avlu, ortaklaşa sofra
Hala poğaçası, reyhan şerbeti eşliğinde

"Hala poğaçası"
Tarif: Serbülent Erkan

"Reyhan şerbeti"
Tarif: Tülin Bozüyük







