<img src="https://images.aposto.com/2026/2/1/1773676483697.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.54" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">98. Akademi Ödülleri: Yarışın galibi Paul Thomas Anderson</h1>"One Battle After Another" ve "Sinners"ın sezon boyunca süren rekabetinden mutlu ayrılan, En İyi Film dahil altı kategoride kazanan "One Battle After Another" olurken Oscar tarihinin ilk kadın görüntü yönetmenliği kazananı ve ilk kasting ödülü gecenin tarihe geçen anlarından oldu.Yazı: Emre Eminoğlu2025-2026 ödül sezonu&nbsp;iki filmin kıyasıya rekabetiyle&nbsp;geçti: Bir yanda Amerikan bağımsız sinemasına&nbsp;Boogie Nights,&nbsp;Magnolia, There Will Be Blood&nbsp;ve&nbsp;Phantom Thread&nbsp;gibi olağanüstü filmler kazandırmış, önceki filmleriyle 11 Oscar adaylığı elde etmesine rağmen hiç kazanamamış Paul Thomas Anderson’ın yeni filmi&nbsp;One Battle After Another&nbsp;vardı. Karşısında ise siyah sinemanın yeni jenerasyon isimlerinden,&nbsp;Fruitvale Station&nbsp;ile başladığı sinema yolculuğuna&nbsp;Black Panther&nbsp;ve&nbsp;Creed&nbsp;serileriyle devam eden, hem bağımsız hem de ana akım sinemadaki başarısını kanıtlayan Ryan Coogler.Paul Thomas Anderson, namıdiğer PTA’in filmi, Thomas Pynchon romanını günümüz politik atmosferine isabetli bir şekilde uyarlamayı, Ryan Coogler’ın filmi ise hem siyah sinemada hem korku sinemasında türlerarası geçişlerle dolu, yenilikçi bir pencere açmayı başarmıştı. Oscar adayları açıklandığı gün&nbsp;Sinners,&nbsp;aldığı&nbsp;16 adaylıkla tarihî bir rekor kırdı ve bugüne dek en çok Oscar adaylığı elde eden film unvanını kazandı.&nbsp;One Battle After Another’ın da aşağı kalır yanı yoktu, 13 adaylıkla hemen peşinden geliyordu.&nbsp;Dün gece, 98. Akademi Ödülleri töreninde mümkün olan hemen hemen her kategoride bu iki etkili yapımın yarışına&nbsp;tanık olduk. PTA ve Coogler, aday oldukları üçer büyük kategorinin sadece ikisinde karşı karşıyaydı; en azından biri özgün öteki uyarlama senaryo ödüllerini alacak ve her ikisi de eli boş dönmeyecekti. Birçoğuna göre bu gecenin PTA’in bir yönetmen olarak "taç giyme töreni" olacağı da belliydi; tıpkı 2007’de önceki kuşaktan Martin Scorsese’nin zamanı çoktan gelmiş Oscar’ını alacağının bilindiği gibi...&nbsp; <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/98-akademi-odulleri-yarisin-galibi-paul-thomas-anderson?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Duende

"One Battle After Another" ve "Sinners"ın sezon boyunca süren rekabetinden mutlu ayrılan, En İyi Film dahil altı kategoride kazanan "One Battle After Another" olurken Oscar tarihinin ilk kadın görüntü yönetmenliği kazananı ve ilk kasting ödülü gecenin tarihe geçen anlarından oldu.

98. Akademi Ödülleri: Yarışın galibi Paul Thomas Anderson

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Evde:</h3><img src="https://images.aposto.com/2026/0/0/1767554195661.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.21" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">His &amp; Hers | Kaynak: Netflix<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mariner of the Mountains&nbsp;(2021, Karim Aïnouz) 5 Ocak’ta MUBI’de,</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Creed&nbsp;(2015, Ryan Coogler) 6 Ocak’ta HBO Max’te, </li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pandora’nın Kutusu&nbsp;(2008, Yeşim Ustaoğlu) 7 Ocak’ta HBO Max’te,</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">His &amp; Hers&nbsp;(2026, William Oldroyd) tüm bölümleriyle 8 Ocak’ta Netflix’te yayınlanıyor.</li></ul>

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Film:&nbsp;Sinners Yönetmen:&nbsp;Ryan Coogler Yapım yılı: 2025 Süre: 138 dakika</blockquote>1990’lar öncesinde toplumsal önyargılar ve politik gerilimler sebebiyle siyahlar tarafından, siyahlar için yapıldığı algısı, siyah sinemanın geniş kitlelere ulaşmasında büyük bir engeldi. Bu nedenle, dönemin şartlarına göre şaşırtıcı bir başarı yakalayan, 1989 tarihli Spike Lee filmi Do the Right Thing&nbsp;siyah sinemanın önündeki engelleri biraz olsun yıkmaya başlayan bir milat olarak kabul edildi.&nbsp;1990’larda siyah karakterlerin başrolde yer aldığı, siyahların yaşadığı sorunları dert edinen ya da siyahların hikayelerini anlatan filmler, beyazların da dahil olduğu geniş kitlelere ulaşmaya başladı. Siyah korku sineması da Candyman (1992, Bernard Rose) ve Tales from the Hood (1995, Rusty Cundieff) gibi filmlerle bu değişimden nasibini aldı.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2025/4/5/1746193235382.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Get Out (2017, Jordan Peele) | Kaynak: IMDbSiyah sinemanın korku özelindeki yükselişi ise Obama sonrası ABD’de artan ırkçılık&nbsp;veya onun körüklediği korku ve tedirginlik ortamıyla başladı. Sevgilisinin beyaz ailesiyle tanıştığı hafta sonu ziyareti kabusa dönüşen siyah bir adamın dehşetini konu alan, Jordan Peele’in ilk filmi Get Out,&nbsp;175 milyon doları aşan gişe hasılatıyla 2017’nin en başarılı 15 filminden biri olmakla kalmadı, En İyi Film dahil 4 kategoride Oscar adaylığı elde etti; En İyi Özgün Senaryo kategorisinde Oscar’a uzandı.&nbsp;Peele siyah korku sinemasını Us&nbsp;(2019) ve Nope&nbsp;(2022) ile zenginleştirmeye devam ederken Nia Costa’nın devam filmi Candyman&nbsp;(2021), HBO dizisi Lovecraft Country&nbsp;(2021), Bad Hair (2020), Oscar ödüllü kısa film Two Distant Strangers (2021) ve korku komedisi The Blackening&nbsp;(2023) gibi birçok yapım onun izinden gitti. Bu dizi ve filmlerin birçoğunun ortak özelliği, siyahların kölelik döneminden 20. yüzyılın ayrımcı ve ırkçı politikalarına uzanan geçmiş travmalarını modern toplumda yaşanan güncel olaylarla, halen süren tehdit ve korkularla harmanlamasıydı.Yönetmen ve senarist Ryan Coogler, Fruitvale Station&nbsp;(2013), Creed&nbsp;(2015) ve Black Panther&nbsp;(2018, 2022) filmlerinde de birlikte çalıştığı oyuncu Michael B. Jordan’ı yanına alarak&nbsp;ilk kez korku sinemasına yöneldiği&nbsp;Sinners&nbsp;ile Jordan Peele’in açtığı bu yeni siyah korku sineması yoluna giriyor. 1930'larda Mississipi deltasında geçen film, 1. Dünya Savaşı gazisi ikiz kardeşler Smoke ve Stack'in savaş sonrası dönemde suça karıştıkları Chicago’dan evlerine dönüşünü ve burada yeni bir başlangıç yapma hayalini konu alıyor. İkiz kardeşleri çifte performansla canlandıran Michael B. Jordan’a Hailee Steinfeld, Miles Caton, Jack O’Connell, Wunmi Mosaku ve Delroy Lindo gibi isimler eşlik ediyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2025/4/5/1746179889363.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.84" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sinners | Kaynak: Warner Bros. PicturesFilm ilk yarısı boyunca Güney ABD’de, heleki 20. yüzyılda siyah olmanın yalnızca yeni başlangıçlar önünde değil, salt var olmak için dahi ne kadar büyük bir engel olduğunu unutturan bir anlatıyı tercih ediyor. İkizler ellerindeki, Chicago’daki gangsterlerden çaldıkları yüklü miktarda parayla eski bir kereste fabrikasını satın alıyor ve burayı siyahlara özel bir gece kulübüne dönüştürmek üzere harekete geçiyorlar. İlk yarıda gördüğümüz tek tük beyaz insandan biri olan, mekanı satan emlakçının “Artık buralarda (Ku Klux) Klan’dan eser kalmadı” telkininin verdiği sahte bir huzurla doluyoruz. İkizlerin soygun filmleri klişesi “Ekibi yeniden topluyoruz” yolculukları boyunca topluluk ruhuna, kolektif çabayla hayata geçirilen hayallere tanık oluyor ve ikizleri, yan karakterleri ve aralarındaki ilişkileri tanıyoruz.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yalan yok, oldukça ağır ve sakin ilerleyen bu ilk yarıda, filmin aldığı olağanüstü yorumları ve yüksek puanları sorgulamak kaçınılmaz. Ne olursa, gün battıktan sonra oluyor.</li></ul>Sinners,&nbsp;görkemli bir açılış gecesine hazırlık yapan topluluktan biraz uzaklaştırdığı kamerasını, günbatımı sahnesiyle beyaz bir vampire çeviriyor. İzleyici, Bong Joon-ho’nun Parasite’ındakileri hatırlatan bu şaşırtıcı, beklenmedik, türlerarası değişime hazırlıksız yakalanıyor. Işık, müzikler, tempo... Her şey bir anda U-dönüşü yapıyor, tüm salon koltuklarında dikilme ihtiyacı hissediyor.&nbsp;Hikayenin zekice bulduğum özelliklerinden biri, kolektif hafızaya yerleşmiş geçmiş travmaların misillemesini yapan siyah vampirlerin merkezde olduğu bir intikam pornosu yazmaması. Film bunun yerine, tarihi gerçekleri göz ardı edercesine hayallerini gerçekleştirme cüretini gösteren bir topluluğa gerçekçi sebeplerle yaklaşıp ruhlarını şeytana satmalarını bekleyen beyaz vampirleri devreye sokuyor. Güneşin batışından doğuşuna kadar geçen sürede, kurtulanlar da kurtulamayanlar kadar dönüşüyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2025/4/5/1746179920772.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.77" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sinners | Kaynak: Warner Bros. PicturesRyan Coogler’ın yönetmenlik beceresinin üst düzeyde olduğu film, kusursuz aksiyon sahneleri, hem gündüz hem de gece ışığını beceriyle kullanan görüntü yönetimi ve müzikle iç içe bir filme yakışan ses tasarımıyla yılın teknik anlamdaki en başarılı filmleri arasında anılacak, eminim. Fakat asıl parantezi Coogler’ın önceki filmlerinin de müziklerine imza atmış, İsveç kökenli besteci Ludwig Göransson’un müzikleri&nbsp;için açmak gerekiyor. Filmin yürütücü yapımcıları arasında da yer alan Göransson, ilk Oscar ödülünü kazandığı Black Panther’da Afrika enstrümanlarını keşfe çıkmıştı; Sinners’ın müziklerinde ise filmin karakterlerinden Sammie’nin de taşıdığı ve çaldığı 1932 yapımı Dobro Cyclops bir resonatör gitar kullanmış. Besteci, 1930’ların siyah müziğini ve blues kültürünü temel alan, bir yandan da filmin ilk yarıdaki sükunetiyle de ikinci yarıdaki yüksek düzeydeki aksiyonuyla da uyumlu, bir hayli yaratıcı müziklere imza atmış.Türlerarası dönüşümüyle sürprizli ve etkileyici bir seyir deneyimi vadeden Sinners,&nbsp;siyah korku sinemasının yükselişinin halen sürdüğünün bir kanıtı gibi. Ne yazık ki azalmak bilmeyen ırkçılığın ve ayrımcılığın etkisiyle, siyahların geçmiş ve güncel travmaları önümüzdeki yıllarda birçok farklı şekilde ve yaratıcı yollarla dışa vurulmaya devam edecek.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Nerede izleyebilirsin?&nbsp;18 Nisan’da gösterime giren Sinners,&nbsp;halen sinema salonlarında izlenebiliyor. Filmin Ludwig Göransson imzalı müziklerini ise <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6PQXsiHd4AjrAqhWLd5HyT?si=CQaZDYuyQme-WZUwcGNh8w" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> dinleyebilirsin.</li></ul>Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Django Unchained&nbsp;(2012, Quentin Tarantino) </li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Us&nbsp;(2019, Jordan Peele)</li></ul>

Yönetmen Ryan Coogler ve oyuncu Michael B. Jordan’ın bir kez daha güçlerini birleştirdiği “Sinners”, Jordan Peele sayesinde yeniden yükselişe geçen, siyah korku sinemasının etkileyici bir örneği.

Sinners: Siyah korku sinemasının yükselişi sürüyor

2024, uzun zamandır sessizliğini koruyan müzisyenlerin uyanış yılıydı. Adeta bir nostalji rüzgarı esti, esmeye de devam ediyor. Asla yeniden birleşmez dediğimiz müzisyenler bile biraraya geliyor. Ergenlik çağlarımızda dinlediğimiz isimler yıllar sonra yeni şarkılar çıkarıyor ya da kült olmuş eski albümleri için turneler düzenliyor. Tüm nostalji turlarının ise ortak bir özelliği var; garantili bilet satışı. Bu turneler ayrıca pandemi sonrası bir türlü ayağa kalkamayan müzik endüstrisi için can suyu olma özelliği de taşıyor. Hayranlar, sevdikleri grupları yeniden birarada görmek için oldukça heyecanlı ve istenilen konser bileti ücretini de vermeye hazır. Birçok sanatçı bu ilgiden dolayı şimdiden hatırı sayılar kazanç elde etti bile.15 yıl sonra tekrar biraraya gelen İngiliz grup Oasis, dinamik fiyatlandırma nedeniyle 73 sterlinden 506 sterline kadar yükselen bilet fiyatlarına rağmen 2025 yazında vereceği konserlerin tüm biletlerini sattı. My Chemical Romance, önümüzdeki yıl 2006’da yayınladığı The Black Parade albümünün tamamını çalacağı bir turneye çıkacak. Turda kendilerine Evanescence, Devo, Violent Femmes, Pixies, Alice Cooper ve Garbage eşlik edecek. Grubun turne biletleri resmî olarak tükendi.Creed, sahneye en son 2000’ler biterken çıkmıştı. Grup, şimdilerde tekrardan birleşti ve Ekim ayında “99 Summer Tour” adını verdikleri turneleri kapsamında yeniden yola çıktı. Creed'e bu turnede 90’ların en çok dinlenen rock gruplarından 3 Doors Down eşlik ediyor. Tabii ki konserlerin biletleri bir sonraki durağa geçmeden hemen tükeniyor.Rap ikonu Nas, Illmatic albümünün 30. yılını kutladığı bir turne gerçekleştirdi. Green Day, yeni bir albüme sahip olmasına rağmen Dookie’nin 30’uncu, American Idiot’un 20’nci yılına özel konserler verdi. Hâlâ da turneleri devam ediyor. Shania Twain, 2003’te lyme hastalığına yakalandıktan sonra neredeyse 10 yıl boyunca hiç şarkı söylemedi, ardından boğazından birçok ameliyat geçirdi ve sesine tekrar kavuştu. Twain, hem sesinin dönüşünü kutluyor hem de 97’deki ikonik albümü Come On Over’ın tüm şarkılarını seslendirdiği konser serisini devam ettiriyor.Blink-182, 7 yıllık bir ayrılığın ardından Tom DeLonge’un dönüşüyle geçen yıl dünya turnesine çıktı. Konserleri kağıt üzerinde &nbsp;One More Time… adlı yeni albüme odaklansa da şarkı listelerinin neredeyse tamamı eski parçalardan oluşuyor. Slipknot, 1999’da yayınlanan albümü Slipknot’ın 25. yıldönümünü konserler vererek kutladı.Weezer da Weezer albümünün 30’uncu yılını bir turne ile kutlayacak. Her durakta albümü baştan sona çalacaklar. Grup, 14 yıl önce de benzer bir turne düzenlemiş fakat şu anki kadar etkili bir karşılık alamamıştı. Linkin Park ise 7 yıl sonra yeni vokalleri ile yeni albümünden parçalar ve eski şarkılarından oluşan bir turnede.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Turneler albüm dinleme sayılarını artırıyor</h2>Eski albümleri yeniden canlandırmak 2000’lerin ortalarında müzik endüstrisinin yarattığıı bir konseptti. ABD’de “Don’t Look Back” başlıklı küçük çaplı konserlerden oluşan küratörlü bir seriyle ortaya çıktı ve 10 yıl içinde büyük bir kazanç kaynağına dönüştü. 2016’da Bruce Springsteen, 1980’de çıkan The River albümü kapsamında dünya çapında bir turneye çıktı. Tabii ki U2 da 2017’de 1987 tarihli The Joshua Tree albümünü baştan sona çaldığı devasa bir turneyle bu akıma dahil oldu.Artık kesin olan bir şey var ki günümüz eğlence sektörünün en önemli para kaynaklarından biri nostalji pazarlamak. Bu sadece müzik alanında yaşanmıyor, kült dizi ve filmlerin yeniden çekilmesini de kapsıyor. Bu ekosistemde yeni nesil de yaşının yetmediği kültürel ikonlarla yeniden bağ kurma şansına sahip oluyor.Sanatçılar, albümlerinin yıldönümü kutlamaları başlığı altındaki, turnelerde çalınacak şarkılara karar verirken müzik dinleme platformlarında en çok dinlenen çalışmalarını seçmeyi tercih ediyor. İstatistikler bu geri dönüş turnelerininin merchandise satışlarını neredeyse iki kat yükselttiğini ve dinlenme oranlarını da kayda değer derecede artırdığını kanıtlıyor. Örneğin, Oasis biletleri satışa çıktığı an Spotify’da dünya genelinde dinlenme oranı %160’tan fazla artmıştı.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Tarkan da Karma turnesi yapar mı?</h2>Peki sanatçılar, hayranların heyecanları ve anılarını sadece para olarak mı görüyor yoksa onlar da geçmişteki başarılı işlerini hatırlayarak özgüvenlerini geri mi kazanıyor? Yoksa bu tarz turneler yeni sanat üretimin önüne ket mi vuruyor? Aslında hepsine cevabımız ne evet ne de hayır. Sonuçta sanatçılar da bir şekilde para kazanmak zorunda. Bu saydığımız isimlerin eskisi kadar üretim yapma disiplinine de sahip olmadığı aşikar. O zaman neden onların en parlak ve en güçlü dönemlerini yansıtan bu şarkıları canlı bir performansta dinlemeyelim ki?Günümüz seyircisinin büyük isimlerin sadece hit şarkılarını dinlemek için konserlere para ödediğini düşünürsek eğer, bu denklemde alan da satan da memnun. Ayrıca bu turlar grupların bir sonraki projelerine fon sağlamak için de önemli bir kaynak.Bu akımın ülkemiz sanatçıları tarafından henüz sahiplenilmemesini şaşırtıcı buluyorum. Hâlâ senfoni orkestrası ile konser vermenin yenilikçi bir yaklaşım olduğunu düşünüyorlar. Mesela Tarkan kült albümü Karma’yı baştan sona çaldığı bir turne düzenlese hiç ummadığınız kişileri bilet alırken görebilirsiniz. Levent Yüksel’in Med Cezir albümü etrafında şekillenen bir konser de iyi olmaz mıydı? Ceza’nın Rapstar albüm turnesine yeniden çıkması... Neden olmasın?

Müzik endüstrisi aradığı kanı nostalji konserlerinde buldu. 90’larda ve 2000’lerin başında ünlenen müzisyenler, eski albümlerini çaldıkları turnelere çıkarak, bir dönemi yeniden yaşatıyorlar.

Creed ile ilgili hikayeler