Film:&nbsp;Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant MayhemYönetmen:&nbsp;Jeff RoweYapım yılı:&nbsp;2023Süre:&nbsp;99 dakikaŞayet çocukluğunu 1990’ların başında yaşadıysan muhtemelen sen de en az beş dinozor türünün ve en az dört Rönesans ressamının adını ezbere sayabilen bir çocuktun. 1993 yılında yetişkinler Steven Spielberg’ün Schindler’s List&nbsp;filmiyle gözyaşlarına boğulurken aynı yıl yönetmenin Jurassic Park&nbsp;filmiyle 7’den 70’e herkes için bir dinozor çılgınlığının kapıları açılmıştı. Dinozorlar her yerdeydi: oyuncaklarda, “Dinozor” dergisinde, telefon bağlantısıyla televizyon canlı yayınında oynanan oyunlarda, kıyafetlerde, çocuk menülerinde… Üstelik o dönem hayatımızdaki tek sürüngenler dinozorlar da değildi: Rönesans ressamları dedim ya; Ninja Kaplumbağalar (Teenage Mutant Ninja Turtles)&nbsp;çizgi filmiyle Leonardo, Donatello, Michelangelo ve Raphael isimleri tüm çocukların hafızasına kazındı. Öte yandan onların favori yiyeceği olması sebebiyle Türkiye’de pizza tüketimi patladı.Anaokulu yıllarımda bir çocuğun sahip olabileceği en havalı şeyler sıralamasında Ninja Kaplumbağa kostümü, gameboy&nbsp;ve McDonald’s’ta düzenlenen doğum günü partisinin hemen ardından geliyordu. Peki ama hangisi? Leonardo liderlik, Donatello zekâ, Michelangelo eğlence, Raphael ise öfke demekti. Seçimini iyi yapmalıydın. Yıllar sonra kendini bir Ravenclaw olarak tanımlayacak olan ben, o zaman da Donatello ile özel bir bağ kurmuştum. Üstelik en sevdiğim rengi soranlara “mor” yanıtını veriyordum. Kartondan bir kaplumbağa kabuğu, göz deliklerine sahip mor bir kumaş parçası, üzerinde D harfi taşıyan bir kemer ve plastik bir sopa (bō)… Bağdat Caddesi’ne çıkan sokaklardan birinde, merdiven altı bir oyuncakçıdan anneannemin aldığı bu ucuz Donatello “kostüm” seti, benim için paha biçilmezdi.Çok sevdiğim o çizgi filmin ardından yıllar içinde gösterime giren birkaç gerçek aksiyon filmi Ninja Kaplumbağalar&nbsp;yorumunun hiçbiriyle duygusal bağ kuramadım ne yazık ki. Ortak yanları Teenage Mutant Ninja Turtles’ın “teenage” kısmını hissettiremiyor oluşlarıydı bana kalırsa. Geçtiğimiz haftalarda gösterime giren Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem’in karşısına aynı hayal kırıklığını kim bilir kaçıncı kez yaşayacağımdan emin, kaygılı bir şekilde geçtim. Oysa tam da aynı sebeple bu kez çok sevdim. Jeff Rowe ve ekibinin filmi, Ninja Kaplumbağalar’ın her şeyden önce birer ergen olduğunu asla unutmamış, unutturmamaya da ant içmişti.<img src="https://images.aposto.com/2023/7/4/1691653751667.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.40" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem | Kaynak: UIP TürkiyeJeff Rowe daha önce Netflix animasyonu The Mitchells vs. the Machines’te yönetmen yardımcısı olarak çalışmış bir isim. Film estetik anlamda ve animasyon teknikleri açısından onu oldukça andırıyor zaten. Rowe, senaryoyu ise aynı zamanda filmin yapımcıları olan Seth Rogen ve Evan Goldberg ikilisiyle birlikte yazmış. Rogen ve Goldberg’in, bugüne kadar Superbad’den Knocked Up’a, Pineapple&nbsp;Express’ten This Is the End’e, Neighbors’tan Sausage Party’ye “ergen esprileriyle” dolu onlarca yapımda senarist ve yapımcı olarak yer alan bir ikili olması; filmin mizahını, çağdaşlığını ve “ergenliğini” açıklar nitelikte.Ninja Kaplumbağalar’ın günümüze taşınan hikâyesi alışıldık şekilde, yetişkin bir fare ve dört yavru kaplumbağanın kanalizasyona dökülen bir maddeden etkilenerek mutasyona uğramasıyla başlıyor. Usta Splinter, kendi oğulları bellediği ve himayesi altına aldığı kaplumbağaları ninja öğretileriyle yetiştiriyor ve dışarıdaki dünyanın acımasız insanlarına karşı kendilerini koruyabilmelerini sağlıyor. Filme renk, enerji ve çeşitlilik katan orijinal hikâyesi, yine bir mutasyonun ürünü olan Süper Sinek’le ilgili. Bu hikâyede Splinter ve oğulları yalnız değil; sanki bir X-Men hikâyesi gibi, dünyaya ve insanlara karşı farklı görüşleri ve planları olan “iyi mutantlar” ve “kötü mutantlar” söz konusu. Tek istekleri sıradan birer ergen gibi yaşamak, dışarıdaki dünyanın insanları tarafından kabul görmek olan ergen kaplumbağalar; bir anda kendilerini bir savaşın içinde buluyorlar. Bu savaş sadece onlar için değil, insan dostları April ve tüm mutantlar için bir kabul görme mücadelesine evriliyor. Teenage Mutant Ninja Turtles,&nbsp;“yarı-kabuk giymiş kahramanlar” olarak asayişi sağlamanın ötesinde, o nostaljik çizgi filmin de ilerisine taşınarak farklı olanın kabul görme arzusunun bir metaforuna dönüşüyor benim için.<img src="https://images.aposto.com/2023/7/4/1691699125497.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem | Kaynak: UIP TürkiyeFilm; The Mitchells vs. the Machines’i hatırlatan görselliğinin yanı sıra müzik kullanımı ve Jackie Chan’den Maya Rudolph’a, Ayo Edebiri’den Paul Rudd’a uzanan ünlü isimlerle dolu seslendirme kadrosuyla da öne çıkıyor. 90’larda izlediğim hikâyenin günümüz New York’una taşınması, Kaplumbağalar’ın elinde iPhone’lar olması ya da April’ı sarı tulumlu yetişkin bir haber spikeri olarak değil, gazeteci olma heveslisi siyah bir lise öğrencisi olarak görmek gibi dönüşümler; bu tür değişikliklere karşı dirençli ve muhafazakâr izleyicinin aksine beni memnun etti. Zaten herhangi bir dönüşüme itirazın varsa belki de mutasyon geçirmiş kaplumbağalarla ilgili bir hikâye sana göre değildir, ne dersin?Nerede izleyebilirsin?&nbsp;Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem&nbsp;4 Ağustos’tan beri gösterimde.Benzer işler:<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018, B. Persichetti, P. Ramsey &amp; R. Rothman)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Mitchells vs. the Machines (2021, Michael Rianda)</li></ul>

Duende

Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem, nostaljik animasyonu günümüze taşıyor.

Ninja Kaplumbağalar: Kabul görme arzusu üzerine

Üniversitedeyken cadılar bayramını her sene kutlardık. Bu 4 sene boyunca iki kere Ravenclaw cübbesi giyerek Hogwarts öğrencisi oldum. Ama şu ana kadarki en başarılı kostümüm bir elimde puro, diğerinde New York Times, mavi boxer, beyaz atlet, altın renkli kolyeler ve küçük parmağıma taktığım yüzük ile hayata geçirdiğim Tony Soprano kostümüm olmuştur. Şu şekil:&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-02T17:26:47.850Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="tony soprano " ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sopranos, dahi diyebileceğim David Chase’in yapımcılığını üstlendiği ve New Jersey’de bir Amerikan-İtalyan mafya ailesi patronu Tony Soprano’nun hayatını önümüze seren muhteşem bir dizi. Küçük bir uyarı: bu diziyi yeni sevgiliniz ile izlemeye başlamayın. Deneyimden konuşuyorum, dizi bitene kadar ilişkiniz bitecektir.&nbsp;İkinci uyarım da şu: sonu sizi delirtecek, hazırlıklı olun. Ben finali izledikten sonra 10 dakika boşluğa baktım. Şoku atlattıktan sonra da, dizinin son bölümünü sayfalarca analiz eden <a fr-original-style="" href="https://masterofsopranos.wordpress.com/the-sopranos-definitive-explanation-of-the-end/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">masterofsopranos</a> adlı internet sayfasında saatlerimi harcadım (izlemediyseniz linke tıklamayın). Diyeceklerim bu kadar, izleyin. İzlediyseniz de bana hemen <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/20likbulten/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagramdan</a> DM atın sonunu konuşalım.2020 yılında tekrar en popüler dizi ünvanını <a fr-original-style="" href="https://www.gq.com/story/the-sopranos-is-the-hottest-show-of-2020" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kazanan</a> the Sopranos aslında türünün ilk örneklerinden biri. Peki ne konuda?&nbsp;Sopranos, Friends, ER ve Frasier gibi dizilerin popüler olduğu bir dönemde ortaya çıktı. Bu dizilerin izlediği yol haritasını yırttı ve camdan attı, sonra da arabayı döndürüp ters yönden gitmeye başladı — &nbsp;o kadar dramatik bir adımdı o zaman için. Sopranos iç karartıcı konular, anti-kahramanlar ve kusurlu ana karakterler ile dolu ilk dizilerden. Aynı zamanda seyircinin, o dönemde düşünüldüğünden daha akıllı ve ilgili olduğuna inanarak içinde metaforlar, rüya sekansları ve karmaşık konular barındırıyor. ( Tabii popülerliğinde Edie Falco ve James Gandolfini gibi harika oyuncuların da payı büyük).&nbsp;Sopranos’dan televizyon sektörünün aldığı en büyük <a fr-original-style="" href="https://www.bbc.com/culture/article/20190108-the-sopranos-a-revolutionary-show-well-talk-about-forever" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">derslerden</a> biri şu oldu: eleştirmenler tarafından beğenilen, karmaşık karakterlerle dolu, bol para harcadığınız bir dizi çekerseniz insanlar beğenecektir. Bknz. Game of Thrones, Breaking Bad ve Mad Men.&nbsp;Yani Sopranos upuzun bölümleri, enteresan konuları ve rüya sekansları olan bir dizi. &nbsp;Bazen içiniz daralacak, bazen bu dizi nereye gidiyor diyeceksiniz. Alakasız zamanlarda ‘gabagool’ gibi kelimeler kullanıp farklı el hareketleri yapacaksınız:&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-02T17:28:40.940Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-02T17:29:14.411Z_sm.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Masanın etrafında oturup yedikleri chicken parmigianaları, ziti al&nbsp;fornoları izledikçe ağzınız sulanacak, ardından bir adamın elinin kaynar domates sosuna batırılıp yakıldığını görünce mideniz kalkacak. Bize sevgi, şehvet, nefret ve intikam tutkusu gibi her duyguyu hissettiren bir dizi. Ve en çarpıcı noktası da bunları hissederken kendimizi hep Tony’i desteklerken bulacak olmamız.&nbsp;‘Anti-Kahraman’ TonyTony Soprano eşini aldatan, adam öldüren, insanlara fiziksel ve ruhsal işkence yapan, kuralların dışında yaşayan bir mafya babası. Ama aynı zamanda çocuklarına değer veren, atları seven, eşini hediyelerle donatan bir aile babası. Peki nasıl oluyor da benimle beraber milyonlarca izleyici bu kötü adamı seviyor, başına bir şey gelmesinden korkuyor?&nbsp;Biz buna anti-kahraman ya da kötü adam etkisi diyoruz ('etkisi'ni havalı duyulsun diye ben ekledim). Lisa Aziz-Zadeh’in USC’de yaptığı bir <a fr-original-style="" href="https://nofilmschool.com/2016/10/why-do-we-feel-sympathy-revolting-horror-film-monsters" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmaya</a> göre beynimizin empati köşesi kahramanlara kıyasla, kötü adamların acı çektiğini görünce daha çok harekete geçiyormuş. Bu empati, izlediğimiz karakterin Freudian Excuse denen bir oluşum hikayesi varsa daha da güçleniyormuş.Freudian Excuse, karaktere bir çeşit derinlik katmakla kalmıyor, aynı zamanda neden bu hallere düştüğünü çok net bir şekilde bize gösteriyor. En basitinden Phineas ve Ferb’de Doctor Doofenshmirtz’in kötü olmasının nedeni ona hiç değer vermeyen bir aileden gelmesi. Sopranos’da ise Tony Soprano’nun çocukluğuna, travmalarına, düşüncelerine, psikiyatristi Doktor Melfi ile seansları sayesinde erişiyoruz. Birinin hayat hikayesini ve düşünce biçimini anlayınca da, empati kurmamız ya da kendimizden bir parça bulmamız daha kolay oluyor.&nbsp;‘Eee Yasmin Goodfellas ya da The Godfather gibi filmlerde de kötü adamı seviyoruz, ne farkı var?’ diye sorabilirsiniz. Haklısınız. İlk olarak onlar film, Sopranos ise bir dizi, karakteri derinleştirmek için daha çok zaman var. Bununla beraber, güzel takım elbiseler giyen ve kucağında kedisini seven zarif Don Vito Corleone’nun tersine, Tony Soprano obur, tükürerek konuşan, kaygılı, bağıran, kendini kaybeden, kimi zaman iğrençleşen bir adam. Yani romantikleştirilmemiş ve filtresiz.&nbsp;O dönemde HBO’nun CEO’su olan Chris Albrecht, insanların neden kendilerini bu karakter ile bağdaştırdıklarını <a fr-original-style="" href="https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/tv/features/sopranos-20-anniversary-james-gandolfini-david-chase-hbo-tony-soprano-legacy-a8717111.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">anlatıyor</a>:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Bu dizi, 40 yaşına basmak üzere olan bir adamla ilgili. Babasının işini devralmış, baskıcı bir annesi var. &nbsp;Eşini sevse de aldatıyor. İki ergen çocuğu var. Kaygılı, depresyonda, hayatının anlamını arıyor. Kendi kendime düşündüm: onunla diğer insanlar arasındaki tek fark New Jersey’nin kralı olması.”</blockquote>Tony Soprano’nun neden çekici bir katil olduğunu <a fr-original-style="" href="https://oxford.universitypressscholarship.com/view/10.1093/acprof:oso/9780195320398.001.0001/acprof-9780195320398-chapter-3" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştıran</a> Murray Smith, bu soruyu aslında bize çevirip şunu soruyor:&nbsp;Tony Soprano’yu sempatik ve çekici bulmamızın bizim için ahlaki çıkarımları nedir?Bu soruyu genel olarak kendime hep sorarım. Sadece Tony Soprano lensinden de değil — mesela yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk yere düştüğünde ve gülmekten kırıldığımda ya da film izlerken kötü adam yenildiğinde ona acıdığımda da aynı soru aklıma gelir. Bunun cevabı da, lise makalelerinde en çok kullanılan cümlelerden biri ile aynı: olaylara ya siyah ya beyazmış gibi bakamayız. O ortadaki gri alanda olduğumuzu kabullenmemiz lazım. &nbsp;

Ravenclaw ile ilgili hikayeler