Eskiden İstanbul’un süt gereksinimini <a fr-original-style="" href="http://www.agos.com.tr/tr/yazi/7288/muhallebiciler-diyarinda-gezinti" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bulgarlar ve Arnavutlar</a> karşılardı. Bu yüzden sütlü tatlıları da genellikle onlar yapardı. İlk başlarda seyyar olarak icra edilen muhallebicilik de Arnavutluk’tan göç eden ailelerin iş koluydu. Osmanlı'daki geçmişi 1500’lü yıllara dayanan ve pek çok çeşidi olan bu tatlının büyük kazanlarda yapılmasından sonra kazanın dibinde kalan kısmı yeni bir tatlıya, <a fr-original-style="" href="https://www.yeniakit.com.tr/haber/muhallebinin-hikayesi-tarih-kokan-muhallebi-tarifi-786826.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kazandibi</a> tatlısına adını verdi.&nbsp;<a fr-original-style="" href="http://eksikhikayeler.blogspot.com/2016/10/sosyo-kulturel-tarihimizde-sokak-satclar.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Seyyar muhallebiciler</a> tablalarının bir kısmına raflar yapar; içlerine tabaklar, kaseler, gülabdanlar koyardı. Diğer yarısında ise muhallebiler olurdu. Kendilerine has seslenişleri olan muhallebiciler sırtlarında cepkenleri, püsküllü yemenileri, başlarında takkeleri ve önlerine taktıkları peştemalleriyle sokak sokak gezdikleri gibi pazar yerlerinde, iskele önlerinde, meydanlarda beklerlerdi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/1/2/1643691507565.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.29" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://3.bp.blogspot.com/-68ZIZfFGtzc/WAX3XU2t5gI/AAAAAAAABsA/vEtxHt-3EHMGUIdtlj9v2tDLQFjC7WitQCLcB/s640/10.jpg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Osmanlı’da seyyar muhallebiciler</a>Osmanlı’nın son dönemlerinde seyyar muhallebicilik dönüşüm geçirerek insanların buluştuğu popüler mekanlar haline geldi ve bu durum Cumhuriyet döneminde de devam etti. İlk lüks muhallebiciler <a fr-original-style="" href="https://9lib.net/document/dy417kvy-muhallebiciler-ve-en-me%C5%9Fhuru.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mütareke döneminde</a> açıldı. Önce birkaç Arnavut kardeşin Galatasaray'ın köşesinde açtığı dükkânları güzel mobilyalı, ferah, temiz, iyi servis sunan diğer muhallebiciler takip etti.<a fr-original-style="" href="http://nek.istanbul.edu.tr:4444/ekos/GAZETE/haber(aksam%20postasi)/haber(aksam%20postasi)_1935/haber_1935_temmuz_/haber_1935_temmuz_24_.pdf" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">1935’e</a> gelindiğinde İstanbul’da neredeyse adım başı bir muhallebici vardı. Camekânları tavukgöğüsleri, keşküller, kazanbidiler, kadayıflar süslüyordu. Bir süre sonra bunların arasına tavuklu yemekler de eklendi. Bunun sebebi <a fr-original-style="" href="http://www.agos.com.tr/tr/yazi/7288/muhallebiciler-diyarinda-gezinti" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">tavukgöğsü</a> tatlısını yapmak için gereken etin yeni kesilmiş tavuktan alınmasıydı. Muhallebicilerin hepsinin arka bahçesi olur, tavukgöğsü yapılacağı zaman tavuk hemen kesilerek kullanılırdı. Tavuğun geri kalan kısımlarından faydalanmak için de çeşitli yemekler yapılmaya başlanınca muhallebiciler yarı tatlıcı yarı lokantaya dönüştü. Hal böyle olunca öğle yemeklerinde muhallebicilerde boş yer bulunamamaya başladı. Muhallebicilerin yemek vermeye de başlamasıyla pek çoğu lokanta oldu. Bu tarihte eskiye göre şeker ucuzladığı halde İstanbul’daki bir muhallebici dükkanında tatlılar 15 kuruş gibi görece yüksek fiyata satılıyordu. Ancak öğlenleri lokantada karnını doyuranlar Orhan Veli’nin de dediği gibi takıp takıştırıp, sürüp sürüştürüp piyasa vakti muhallebicilere gidiyordu.&nbsp;

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

     

Tak takıştır,                                 sür sürüştür, 
inadına gel,                          
piyasa vakti muhallebiciye

Geçen gün kendi yolumda yürürken ne olduğunu anlayana kadar bir kangal köpek tarafından ısırıldım. Her şey bir anda oldu. Kuduz, tetanoz aşısı derken eve döndüm. Tahmin edersiniz ki moraller bozuk. Göreme Muhallebicisi’nden bir tavuk suyu çorba, etli kuru fasulye pilav bir de fırın sütlaç söyledim. Koltukta üzerimde battaniyem önümde Modern Family... Sonra bir şey fark ettim.Aslında fark etme anım ertesi gün: Elimde kocaman bir tabak bulgur, yanında anne köftesi bir de yoğurt vardı. Daha 2 saat evvel koca bir dilim çikolatalı kek ile yaptığım çay saati sonrası sıcak bir tabak özlemiyle tutuşup bulgur köfteye koşmuştum. Bunlar hep çocukluğumun alışkanlıklarıydı. İki gündür elimden düşürmediğim comfort food’lar bu kadar mı destekçimdi?Bu kavramı belki de çoğunuz duydu: Comfort food. Comfort food yani teselli yemekleri kültürden kültüre, cinsiyete göre farklılık gösteren, genelde çocukluğumuza döndüren, çoğu zaman kalorisi yüksek, nostaljik ve duygusal bağlarla sarmalanmış yiyecekler için yapılan bir tanımlama. Adında geçen "rahatlık" aslında psikolojik. Ve belki de bazen fizyolojik. Patates, dondurma, pizza, hamburger, makarna gibi şekeri veya karbonhidrat değeri yüksek yemeklerin bir kısmı bu çemberin içinde. Bizim mutfağımızda ise mantı, dolma, köfte, sütlaç, kazandibi, lahmacun…Peki neden rahatlattıklarına gelecek olursak:Yüksek yağ, şeker, tuz beynin ödül sistemini aktive ediyor. Negatif duyguların bünyeyi sardığı anlarda zihnimizi ayartmaya çalıştığını kendi deneyimlerimizden biliyoruz. Çoğumuz mutlu olduğumuz dönemlerde kendimize daha iyi bakıyor, sağlıklı beslenmeye özen gösteriyoruz; moral bozukluğunda ise aklımızın bu comfort food'lara kaymasına engel olamıyoruz.Aslında 'comfort food' derken psikologlar ve araştırmalar konfor alanı ve aidiyet konusunun da altını çiziyor. Hep beraber oturmuşuz evdeyiz, yemek için ne sipariş veririz? Çoğumuzun aklına ilk pizza geliyor değil mi? Sohbet ve aidiyet duygularını bu yemekler resmen tetikliyor ve pozitif aile ilişkilerini hatırlatıyor. Ayrıca duygusal hafızayı da güncelleyip, tatlı bir nostalji, eve özgü bir rahatlık yaratıyor. Bu nostaljik rahatlama ve evde olma hissi bizi güvensiz ve mutsuz dönemlerde de sarıp sarmalıyor. ( İşte pandemi ortasında ısırık sonrası duygulara tercüman 🥺 )&nbsp;Biraz kaygıyı azaltma, güven arama, biraz çocukluğun mutlu anılarına dönme isteği aslında, hepsi bu. Doç. Dr. Klinik Psikolog Aslı Akdaş Mitrani “Teselli yemekleri gerçekten de yağlı, şekerli, karbonhidrat ağırlıklı besinler; adlarına layık bir şekilde beynin ödül mekanizması üzerinden ve serotonin miktarında artışı tetikleyerek daha iyi hissetmemizi sağlıyorlar. Bu da kaygı ile ve benzer olumsuz duygularla baş etmede kullanılan yaygın bir strateji; ancak maalesef uzun vadede pek de işlevsel değil.” diyor. Bu noktada konu yemeğin o an için sağlıklı olup olmadığından öte, bizi mutlu edip etmemesi oluyor. Kısa süreli de olsa değerdi!

kazandibi ile ilgili hikayeler