Kültür(ler) pazar sayesinde birleşebilir mi?

Nivi’yle konuştuktan sonra defterimde en çok şu bölümün altını çiziyorum: Doğu (Londra) Nepal, Etiyopya, Vietnam ve Çin gibi pek çok kültürü yemekler, tatlar üzerinden keşfetmemize yardımcı oluyor. Batı iyi ama daha lüks ve klasik seçenekler sunarken güneyde Karayip mutfağının etkisi belirgin bugün.

Kültür(ler) pazar sayesinde birleşebilir mi?

John Tabot’un 2020’de Londontopia’da yazdığı bir makaleye göre Londra şehrinin %44’ü, 300’den fazla dilin konuşulduğu çeşitli etnik gruplardan oluşuyor. Trust for London bunu Londralıların %41’inin Birleşik Krallık’ta doğmamış olduğu rakamıyla destekliyor. Talbot aynı makalesinde “Pakistan’dan göçen veya kökleri Pakistan’a dayanan cemaatin Waltham Forest, Redbridge ve Newham’da yoğunlaştığını; Japon topluluklarının West Acton’da; Tooting’in Hint, Enfield’in ise Türkiye ve Yunanların yaşamayı seçtiği yer olduğuna dikkati çekiyor. Brixton, İkinci Dünya Savaşını takiben göç eden Jamaica ve Karayip kökenli halkların yerleşim bölgesi.” diyerek devam ediyor anlatısına. Bugün Londra’nın çeşitli bölgelerine, mahallelerine yayılmış halkların kültürünü tabelalarda, duvar yazılarında, sokakları kaplayan baharat kokusunda, müzik aletlerinden yükselen notalarda hatta renk cümbüşlerinde hissetmek mümkün.

Londra gibi diyasporaların, göçün, etnisitenin kültürü oluşturduğu bir metropolde, şehrin hemen her mahallesinde haftanın belirli günleri kurulan marketleri kültürleri bir araya getiren üsler olarak yeniden kurgulamak mümkün mü? Broadway Market Hafta Sonu Cumhuriyeti’nde renkler, tatlar ve seslerle var olan değil, eksik olanları not ediyorum şimdi:

Plaktan yükselen Keida - Stand For Something

Ackee, kızarmış plantain, mango ve ananastan oluşan ital

Mojito ve nane aroması

Andrew Salkey

Ska.