13-21 Kasım tarihleri arasında düzenlenen 36. Ankara Film Festivali’nde "Tavşan İmparatorluğu"nun zaferiyle sonuçlanan Ulusal Uzun Film Yarışması ve dünya sinemasından ilk filmlere yer veren Taptaze bölümü öne çıktı. Yorumlarımız festival günlüğünde...

Yazı: Emre Eminoğlu

Ankara Film Festivali, güncel Türkiye sinemasının sezondaki önemli duraklarından biri ve 36 yıldır Dünya Kitle İletişimi Araştırma Vakfı tarafından düzenleniyor. Ulusal yarışma seçkisi sıklıkla İstanbul, Adana ve Antalya’da prömiyer yapmış filmlerin bir karması olan festival, yaz boyunca şehir şehir gezen biz sinema yazarlarına eksikleri tamamlama imkanı, Ankaralılara ise bu festivallerin en iyileri ile buluşma şansı sunuyor.

Birçok İstanbullu gibi Ankara’yı sevmekte zorlansam da, Ankara Film Festivali iple çektiğim festivallerden biri. Nedeni, saydığım üç büyük festivalin aksine, Ankara Film Festivali’nin hem yıllardır sürdürdüğü Ankara Filmleri Yarışması hem de örneğin bu yıl düzenlenen Kızılay Film Rotası gibi etkinliklerle kentle bütünleşmeyi başarması; kentten kopuk fuar alanlarına ya da AVM’lere sıkışıp kalmaması.

Festivalde bu yıl izlediklerim aşağıda...

^{Tavşan İmparatorluğu | Kaynak: Ankara Film Festivali}

'Tavşan İmparatorluğu'

Antalya’dan sonra Ankara’dan da büyük ödülle ayrılan Tavşan İmparatorluğu, katmanlı senaryosundan ruhuna uygun müziklerine, büyüleyici görüntü yönetiminden özenli sanat yönetimine, oyuncu performanslarına kadar her ayrıntısıyla bu başarıyı hak ediyor.

Film, devletten maaş alabilmek uğruna, babası tarafından engelli taklidi yapmaya zorlanan Musa’nın kendini ve kendisi gibi doğasından koparılıp tazı yarışlarında yem olarak kullanılan yaban tavşanlarını kurtarmak için verdiği mücadeleyi konu alıyor. Simgelerini gözümüze sokmadan karanlık ama umut ışığının görüldüğü bir masal anlatan Tavşan İmparatorluğu, Elazığ’ın doğasını ve Meksikalı görüntü yönetmeni Claudia Becerril Bulos’un dehasını çok iyi kullanıyor.

Güçlünün şiddeti ve istismarı ile ezilen çocukların, kaderlerinden kaçmaya çalıştığı masalsı büyüme hikayeleri, dünya sinemasında sıklıkla tekrara düşmeye başladı. Seyfettin Tokmak’ın filmi ise hem kendisini farklılaştıran ayrıntılarla dolu hikayesi hem de teknik başarısıyla kendi yolunu çiziyor.

YAZININ DEVAMI