"Ayvalık bize çok iyi geldi."

Ayvalık'ı aşamıyorum. Yaklaşık bir buçuk ay önce, bir perşembe günü çıktık yola. Ayvalık sokaklarında o gün pazar vardı. Başka Sinema Ayvalık Film Festivali boyunca defalarca geçtiğim o sokaklar, bir daha hiç o kadar kalabalık olmadı. Sahil boyunca yürüyerek başlayan günler, sokaklarda kaybolsam da acele etmeye gerek kalmadan varılan gösterimler, her gece açık hava sineması çıkışı, diğerlerinin de orada olacağını bilerek Kraft’ta toplanan bir kalabalık… 

Yavaş bir şehirdeki bu festivalde hızlı akan zamanı tutamadım, tutamadık. Gecenin bitmesini istemeyip geç saatlere kadar sohbet etmek, ona rağmen sabah erkenden mutluluğa, mutlulukla açmak gözlerini. Bir arada olma hissi bambaşka çünkü birileriyle tanışmanın, birilerini tanımanın, biraz da onlarla oldukça kendini tanımanın hazzı bambaşka. 

Başka Sinema Ayvalık Film Festivali 2021 seyircisi

Bir adım geriden: 2011, bilemedin 2012. Sosyal medyanın hayatımıza yeni yeni girdiği yıllarda İKSV ve tüm kollarını sosyal medyada var eden adaşım, İstanbul Film Festivali’nin en yoğun haftasında ülke dışında olacağını söylüyor ve benden bir haftalığına işini devralmamı rica ediyor. Birkaç yıldır heyecanla takip ettiğim festivalin mutfağını Deniz Palas’ta ilk kez o zaman görüyorum. 

İlk günümde “Gel,” diyor Emre, “seni Azize Hanım’la da tanıştırayım.” Biz kapıda beklerken onun telefonda Fransızca konuştuğunu, telefonu kapatıp odasındaki kişinin krizini ivedilikle çözdüğünü hatırlıyorum. Henüz o ilk izlenimle festivale ve sinemaya dair her şeyi bildiğine ve her sorunu çözebileceğine ikna olduğum "Azize Hanım" hitabının yerini aradan geçen on yıldan ve onlarca karşılaşmadan sonra Azize alıyor.

İlk buluşma: Ayvalık’tayız. Ayvalık Uluslararası Müzik Akademisi'nin (AIMA) bahçesinde oturuyoruz, deniz kenarında. Bir yanımız Arnavut kaldırımı bir sokağın sessizliği, bir yanımız Ege’nin mavisi. İstanbul gibi dev bir kentin kültür ve sanat yaşamının önemli bir parçası olduktan sonra çok daha küçük bir yerde bir festival yapmanın hissiyatının, beklentilerinin ve meyvelerinin de çok daha farklı olduğunu tahmin edebiliyorum.

Azize ve Emre, Ayvalık'ta

Azize’nin Ayvalık’la ve Başka Sinema Ayvalık Film Festivali’yle olan hikâyesini dinlemeye başlayınca soruyorum: “Sinema yazarlarını, izleyiciyi buraya çekmek zor olmuyor mu?” Bir es veriyor. Önce dört senenin gözlerinin önünden geçtiğini, onların bir başka parladığını fark ediyorum — sonra mutluluk ve gururu aynı anda sırtlayan gülümsemesini. Belki de tüm sohbetimizin en tatmin edici, en net yanıtını alıyorum. Yumuşacık bir sesle, iç çekerek diyor ki: “Olmuyor.” 

İki günüm daha var festivalde, daha çok seviyor, daha çok bağlanıyor, mutluluğu daha yoğun hissediyorum.

Teşekkür ederim: Azize’ye, festivale. Cemre’ye ve Kaan’a, Uğurhan’a, Zehra’ya ve Tuba’ya, Ayvalık’taki o küçük ve sihirli anlarda tanıdığım ve sevdiğim, ileride Ayvalık’ta tanıyacağım ve seveceğim herkese. 

Emre