'Off Campus': Travmalar, bağlanma stilleri ve aşk

Son yılların en popüler romantik kitap serilerinden Off Campus, uzun süredir sosyal medyada özellikle BookTok topluluğunun en çok konuştuğu kitaplar arasında yer alıyordu. Kanadalı yazar Elle Kennedy’nin aynı adlı serisinden uyarlanan dizi, bu yıl Prime Video’da izleyiciyle buluştu ve daha ilk günlerinden itibaren kitap okurlarının olduğu kadar romantik dizi izleyicilerinin de dikkatini çekmeyi başardı.

Hikayenin merkezinde Briar Üniversitesi’nde okuyan Hannah Wells ile okulun yıldız hokey oyuncularından Garrett Graham’ın ilişkisi yer alsa da Off Campus, ilk bakışta sunduğu klasik kampüs romantizminin ötesine geçen bir iş çıkarıyor. Dizi, üniversite yıllarının romantize edilmiş atmosferini kullanırken aynı zamanda karakterlerinin psikolojik yüklerine, travmalarına ve kurdukları ilişkilere beklenenden daha fazla alan açıyor.

Off Campus’ı benzerlerinden ayıran ilk unsur da tam olarak burada ortaya çıkıyor. Son yıllarda özellikle genç yetişkinlere hitap eden romantik yapımların önemli bir kısmı karakterlerini belirli kalıplar üzerinden inşa etmeyi tercih ediyor. Erkek karakterler genellikle duygularını bastıran, öfkeli, ulaşılması zor ve duygusal olarak mesafeli kişiler olarak yazılırken kadın karakterler de çoğu zaman bu duvarları yıkmaya çalışan taraf olarak konumlandırılıyor. Off Campus ise bu formülü tamamen tersine çevirmese de daha gerçekçi ve güncel bir noktaya taşıyor. 

Garrett Graham’ın hikayesi ilerledikçe karşımıza çıkan karakter, dışarıdan bakıldığında sahip olduğu popülerlik ve başarıya rağmen ciddi bir aile baskısıyla mücadele eden, kırılganlıklarını saklamaya çalışan ve duygusal farkındalığı oldukça yüksek bir genç adam oluyor. Hannah ise yalnızca romantik hikayenin merkezindeki “iyi kız” karakteri değil; yaşadığı travmaların etkilerini hâlâ taşıyan, sınırlarını korumaya çalışan ve güven duygusunu yeniden inşa etmeye çalışan biri olarak karşımıza çıkıyor.

Dizinin en başarılı olduğu noktalardan biri, karakterlerin yaşadıkları travmaları yalnızca dramatik bir arka plan malzemesi olarak kullanmaması. Birçok yapımda travmalar karakterlere derinlik katmak için hikayeye eklenen detaylar gibi dururken Off Campus’ta bu geçmiş deneyimlerin karakterlerin bugünkü davranışlarını nasıl şekillendirdiğini görebiliyoruz.

• Hannah’nın insanlarla kurduğu mesafe, Garrett’ın sürekli kendini kanıtlama ihtiyacı ya da yan karakterlerin ilişkilere yaklaşımı yalnızca senaryonun ilerlemesi için yaratılmış özellikler gibi hissettirmiyor. Aksine her biri karakterlerin geçmişlerinden beslenen ve onların bugün kurdukları ilişkileri doğrudan etkileyen unsurlar olarak karşımıza çıkıyor.

Belki de bu yüzden dizideki ilişkiler birçok romantik yapımdan daha inandırıcı hissettiriyor. Off Campus’ın merkezinde büyük yanlış anlaşılmalar, gereksiz kıskançlık krizleri ya da yalnızca hikayeyi uzatmak için yaratılmış yapay çatışmalar bulunmuyor. Elbette karakterler zaman zaman hata yapıyor, birbirlerini kırıyor ve iletişim kurmakta zorlanıyorlar ancak dizi, ilişki problemlerini romantize etmek yerine çözmeye çalışıyor. Karakterler kaçmak yerine konuşuyor, savunmaya geçmek yerine anlamaya çalışıyor ve hatalarını kabul etmekten çekinmiyorlar. Günümüz romantik dizileri düşünüldüğünde bunun hâlâ oldukça nadir görülen bir yaklaşım olduğunu söylemek mümkün.

Dizinin dikkat çekici yanlarından biri de farklı bağlanma stillerini doğal bir şekilde hikayenin içine yerleştirebilmesi. Psikolojide bağlanma teorisi insanların romantik ilişkilerde geliştirdikleri davranış kalıplarını açıklamak için kullanılan en yaygın yaklaşımlardan biri. Off Campus’ı izlerken karakterlerin büyük bölümünün geçmiş deneyimlerinin ilişki kurma biçimlerine nasıl yansıdığını görmek mümkün. Bazıları yakınlaşmaktan korkarken bazıları terk edilme ihtimali karşısında yoğun bir kaygı hissediyor. Bazıları ise ilişkilerde güven duygusunu daha kolay kurabiliyor.

• Dizi bu kavramları doğrudan anlatmıyor; ancak karakterlerin davranışları üzerinden görünür kılıyor. Bu da ilişkileri daha gerçekçi ve daha insani hâle getiriyor.

Off Campus’ın en sevdiğim yönlerinden biri ise erkek arkadaşlıklarını ele alış biçimi oldu. Televizyonda özellikle sporcu erkek karakterlerin merkezde olduğu hikâyelerde sıklıkla toksik maskülenlik üzerinden ilerleyen ilişkilere rastlıyoruz. Duygularını göstermeyen, yardım istemeyen ve kırılganlıklarını saklayan erkek karakterler neredeyse norm hâline gelmiş durumda. 

Off Campus’ta ise durum oldukça farklı. Garrett, Dean, Logan, Tucker ve diğer karakterler birbirleriyle dalga geçiyor, rekabet ediyor ve zaman zaman çatışıyor olsalar da aralarında güçlü bir duygusal destek ağı bulunuyor. Bir arkadaşlarının kötü hissettiğini fark ettiklerinde bunu görmezden gelmiyor, birbirlerine yardım ediyor ve gerektiğinde duygularını açıkça ifade edebiliyorlar. Bu yaklaşım yalnızca karakterleri daha sevilebilir kılmıyor aynı zamanda ekranda çok sık görmediğimiz bir erkeklik temsilini de beraberinde getiriyor.

Dizinin en büyük avantajlarından biri de kurduğu dünyanın yalnızca Hannah ve Garrett’tan ibaret olmaması. İlk sezonun merkezinde bu ikili yer alsa da yan karakterler hikayenin arka planında kalmıyor; aksine kendi anlatılarını yavaş yavaş inşa ediyorlar. Özellikle Allie Hayes ve Dean Di Laurentis arasındaki dinamik, sezon boyunca dikkat çekici bir şekilde gelişiyor. Kitap serisinin yapısına paralel olarak ikinci sezonun bu ikiliyi merkeze alacak olması da bu açıdan oldukça mantıklı görünüyor. 

Off Campus’ın başarısı tek bir aşk hikayesi anlatmasında değil, farklı karakterlerin geçmişleri, bağlanma biçimleri ve ilişki kurma şekilleri üzerinden aynı evreni genişletebilmesinde yatıyor. Hannah ve Garrett’ın hikayesi daha çok güven ve duygusal yakınlık üzerine kuruluyken, Allie ve Dean’in ilişkisinin çok daha farklı bir dinamik sunma potansiyeli taşıdığı şimdiden hissediliyor. Bu da dizinin ilerleyen sezonlarda kendini tekrar etmesinin önüne geçebilecek önemli bir avantaj.

• Elbette dizinin kusurları yok değil. Bazı bölümlerde hikaye ritminin düştüğü ve belirli çatışmaların gereğinden uzun sürdüğü hissedilebiliyor. Yan karakterlerin bazıları da ilk sezon boyunca yeterince derinleşemiyor. Ancak buna rağmen Off Campus’ın başarısı, hiaâyesinin merkezine koyduğu ilişkileri samimi ve ikna edici bir şekilde kurabilmesinde yatıyor. Dizi, aşkı yalnızca romantik bir heyecan olarak değil; güven, iletişim, anlayış ve duygusal yakınlık üzerinden ele alıyor.

Belki de Off Campus’ın bu kadar geniş bir izleyici kitlesi bulmasının nedeni hikayesinin ne kadar özgün olduğu değil, karakterlerinin ne kadar insani hissettirdiği. Dizi bize kusursuz insanları değil, kendi yaralarıyla yaşamayı öğrenmeye çalışan gençleri gösteriyor. Bu karakterlerin çoğu geçmişlerinden taşıdıkları yüklerle mücadele ediyor, yanlış kararlar veriyor, korkuyor ve zaman zaman kendilerini sabote ediyorlar. Ancak tüm bunların arasında birbirlerini dinlemeye, anlamaya ve sevmeye çalışıyorlar. Özellikle erkek karakterlerin duygularını ifade etmekten çekinmemesi, arkadaşlık ilişkilerinin rekabet kadar şefkat de içermesi ve romantik ilişkilerin iletişim üzerinden kurulması, Off Campus’ı benzerlerinden ayıran en önemli unsurlardan biri hâline geliyor.

• Off Campus insanların geçmişlerinden tamamen kurtulamasalar bile birbirlerinin yanında daha iyi versiyonlarına dönüşebileceklerini de gösteriyor.