Sevmeyi Bilmek…

Ayşe Erenel Margossian

Hayvanları sevmek doğayı sevmek demek aslında. Yeşili, toprağı, hayvanları sevmekle başlıyor doğa sevgisi. Bu sevgiyi hissetmeyen kişilerin, insanları sevmesi, başka sevgileri taşıması çok daha zor. Oysa günümüzde en çok sevgiye  ve başka canlılarla bağ kurmaya ihtiyaç duyuyoruz.

İnsan tarafından evcilleştirilmiş olan ilk hayvan köpekler ve bunun M.Ö. 12000-10000 tarihlerinde olduğu düşünülüyor. Köpeklerin evcilleştirilmesinin ortalama olarak 300-500 yıl arasında sürdüğü tahmin ediliyor. Yüzyıllardır insan ve köpekler arasında kurulmuş olan bu bağ ve dostluk kopmadan devam ediyor. İlerleyen yıllarda ise koyun, keçi, at, inek, tavuk ve kedi gibi hayvanlar da evcilleştiriliyor.  

İnsanların gelişiminde, hayvanların ve doğanın, özellikle de evcil hayvanların sanıldığından fazla olumlu etkileri var. Hayvan sevgisi, çocuklarımızın sosyalleşebilmeleri ve gelecekte iyi bir insan olabilmelerinde önemli rol oynuyor; insandaki yardımlaşma, iyilikseverlik ve sevgi gibi duyguları geliştiriyor. Öte yandan, köpekler,  insanlarla çok hızlı bir duygusal bağ kurarak onlara hayatları boyunca her yönden yardımcı olmuşlar. Bilimsel araştırmalar evinde köpek besleyen insanların daha uzun ömürlü ve mutlu olduklarını gösteriyor. Doğadaki en ölümcül türlerden biri olduğumuzu düşünürsek, evcil hayvanlardan öğrenecek ne kadar çok şeyin olduğunu anlıyoruz. “Eğer aç ve kimsesiz bir köpeği alıp bakar ve rahata kavuşturursanız sizi ısırmaz. İnsan ve köpek arasındaki temel fark budur.” demiş Mark Twain. 

Küçük yaşlardan itibaren evimizde hep kedi ve köpeklerimiz oldu. Hayata dair, insan olmaya dair birçok duyguyu da onlar sayesinde öğrenmişimdir. Son yıllarda ise artık bahçeli bir evimiz olduğu için ördeklerimiz, tavuklarımız, arılarımız, kedimiz ve köpeklerimiz var. Hepsi de hem evin içinde hem dışında dengeyi sağlamak adına etkin roller oynamaktalar. Hatta sağlığımız üzerinde de iyi yönde etkilerinin olduğuna inanıyorum. Çocuklarımın az hasta olmalarını ve hastalıkları hafif geçirmelerini, doğduklarından beri bizimle olan köpeğimiz Audrey’nin onların bağışıklık sistemlerini güçlendirmesine bağlıyorum. 

Maalesef 14 seneden sonra, geçen hafta Audrey’imizi kaybettik. Dean Koontz’ un da dediği gibi “Harika bir köpeğiniz olduğunda, onsuz bir hayat azalmış demektir.” Son yolculuğunda da Audrey, çocuklarımın veda etmeyi öğrenmelerini sağladı. Hayatın kaynağı doğa. Yediklerimizin, bize hayat veren besinlerin kaynağı toprak. Ve bu kaynağa geri dönen köpeğimizi bahçenizdeki fındık ağacının altına defnederken, çocuklarım ölümün de doğum gibi hayatın bir parçası olduğunu deneyimlediler.

Her canlının, doğadaki dengenin korunmasında bir rolü var. Bugün yaşamın temelini oluşturan biyoçeşitlilik hızla azalıyor, iklim krizi de aynı oranda derinleşiyor ve bu tüm canlıları etkiliyor. Bu yüzden bizden ayrı olmayan, bulunduğumuz sistemin parçası, dengesi olan hayvanlarımızı korumak görevimiz.  Yapabileceğimiz o kadar çok ve zahmetsiz yardım ve koruma var ki. Örneğin parklarda, sokaklarda  kuşların arkasından koşup, onları kaçıran, karınca yuvalarını bozan çocuklarımıza öğretelim; oyun da olsa hayvanları korkutmasınlar, ürkütmesinler. Bakıma muhtaç hayvanlara imkânımız var ise, bakalım. Yok ise, bakabilecek kurumlardan ya da kimselerden destek isteyelim. Eğer bakabileceğimize emin değilsek hiçbir hayvanı sahiplenmeyelim. Kompost yapamayacağımız besin artıklarını çöpe atmadan önce yakınımızdaki bu canlara verebilir miyiz diye düşünelim. Ama en önemlisi, onları sevelim. İnsanı sevmek doğayı, hayvanları sevmekle başlar.