Aposto Ankara

<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/cemrezekiroglu/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cemre Zekiroğlu</a>&nbsp;- Partnership ManagerBen İstanbul'daki şahsi eğlence tarihimi üniversiteye başladığım yılla başlatabilirim. Anadolu Yakası'nın uzak bir köşesinde üniversite okusam da her cuma akşamını Taksim'de ve İstiklal Caddesi'nde geçirirdik. 2010'ların başında "shot bar" furyası vardı, İstiklal Caddesi'nde de shot barlar türemişti. Öncesinde Balkan Lokantası'na gidip hızlıca yemek yemek bizim gibi üniversiteye yeni başlayanların önemli keşiflerindendi. Bağımsız tiyatrolar ve sinema salonları İstiklal'de olduğu için İstiklal'de çokça vakit geçirirdim. Örneğin,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt2059255/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">No</a> filmini izlemek için bir pazar günü erken saatte Ataşehir'den İstiklal Caddesi'ne gittiğimi hatırlıyorum. 2013 kışında Salon İKSV'deki Brazzaville'in ilk gittiğim konserini hatırlıyorum.11 yıllık İstanbul geçmişimin tamamı Anadolu Yakası'nda yerleşik geçtiği için Anadolu Yakası'ndan daha fazla bahsedebilirim sanırım. Kadıköy'deki arkadaş buluşmalarımızı Moda Sahili'nde yapardık. Başka Sinema ilk başladığı dönemler Rexx'te çokça film izledik. Üniversite kampüsünden uzaklaşabileceğimiz en yakın yer Bağdat Caddesi'ydi, Bağdat Caddesi'nin sahil hattını yaz kış fark etmeksizin üniversiteden arkadaşlarımla kaç kere yürüdüğümü hatırlayamıyorum. O hattı Bostancı minibüs yoluna kadar yürür, müzik dinler, sohbet eder hatta tepelerinden inme yarışı yapardık. O dönemden aklımda en net kalan şarkı&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/5cIWkWH6xVdEllQ9ksuu2E?si=7b51294672534a8f" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Two Door Cinema Club-Sun</a>…

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

Dün akşam, eski Asmalımescit Babylon’un yerinde faaliyete başlayan “Blind”ın açılışına gittim. İstanbul’a taşındığım 2008 senesinden Asmalı’dan Bomontiada’ya taşınmasına kadar pek çok konsere gittiğim, şehirde yarattığı kültür ve yetiştirdiği insanlar ile başlı başına ekol olan Babylon’u yıllardır kapalı ve atıl görmek pek çoğumuz gibi beni de çok üzüyordu. Bu yüzden de mekanın dönüşümünün, eski dekorasyon ve konseptine sadık kalarak yine bir müzik mekanı şeklinde olması, artık kontrolden çıkan kentsel ve kültürel dönüşüm çılgınlığında yüreğime su serpti. Üstelik programlamada da Babylon ekolüne sadık kalınarak (şu ana dek açıklanan konserlerde) Baba Zula, Sonic Boom, Brazzaville gibi isimlere yer verilmiş olması, aslının yerini tutmayacak olsa da hatırasını ve ekolünü yaşatması bakımından umut verici.&nbsp;Sektörde birlikte çalıştığım pek çok insanın Babylon ve Pozitif&nbsp;okulundan geçmişliği var. Benim maalesef direkt olarak yok, ama o ekolden yetişmiş pek çok insanla çalıştım, çalışmaktayım ve o ruhu hissetmeye devam ediyorum. Babylon’un varlığının hem Beyoğlu’na hem İstanbul’a hem de aslında ülkedeki canlı müzik ve “eğlence” (tırnak içinde yazıyorum, çünkü bu tabiri çok doğru bulmamakla beraber henüz muadilini de yaratamadım kendi dilimde) sektörüne kattığı vizyonu anlatmaya benim tecrübem ve kalemim sanırım yetmez. O yüzden daha ziyade dün geceki açılışın tetiklediği bir anılar yolculuğuna çıkacağım bu yazıda.&nbsp;Babylon’da izlediğim ilk konseri hatırlamıyorum, ama iz bırakan ilk konser Gevende ile Fransa’dan Balthasar diye bir grubun ortak konseriydi. Hatta kendilerine “Balvende” demişlerdi. Benim gibi Gevende fanı birkaç arkadaşımla çok önceden biletlerimizi almış, hem de o dönem gişe satışı olduğundan elle tutulur biletimizi Beyoğlu'ndaki (yanılmıyorsam) D&amp;R mağazından almıştık. Sene sanırım 2009. (Keşke bilet koleksiyonum yanımda olaydı da kontrol edebilseydim, ama konsere gitmiş olanlar ya da hatırlayanlar bana yazarsa sevinirim.) Sahnede bir sürü insan; &nbsp;nefesliler, yaylılar bir sürü enstrüman ve muazzam bir ses cümbüşü vardı... Çıkışta da Balthasar’ın CD’sini almıştım, ne yazik ki kayboldu. (Ama ben birilerinin aşırdığını düşünüyorum, öyleyse lütfen geri getirin.)&nbsp;Bir başka heyecan, bu kez sene 2010. Lise boyunca büyük bir aşkla dinlediğim ve hiçbir konserine gidemediğim grup Anima dağılmış, ben de tüm üyelerini MySpace, Facebook gibi mecralardan takipteyim.&nbsp;Ceylan Ertem ilk solo albümünü yayınlamış “Soluk”, ki hala benim en favori Ceylan Ertem albümümdür ve lansman konseri tabii ki Babylon’da. Biletler satışa çıkar çıkmaz almışım, hatta bir arkadaşıma da alıp biraz zorla da olsa konsere götürmüşüm. O ilk heyecana şahit olmak, sonrasında üniversite festivalimizde Ceylan Ertem konseri yapmak, git gide daha çok insana müziğinin ulaştığını görmek, seneler içinde başka işlerde bu kez profesyonel olarak yollarımızın kesişmesi ve benim her seferinde o ilk heyecanı hatırlamam… O dönem sadece bir dinleyiciydim, şimdi rollerim değişiyor; bazen sahne arkasında, bazen işin farklı bir mutfağında; ama o o konser, o Babylon, o Ceylan Ertem unutulmuyor.&nbsp;Başka bir akşam, bu kez Babylon Lounge’dayız, stand up izlemeye gelmişiz. İlk defa kolektif bir stand up gösterisi izliyorum muhtemelen, Kısmet Şov&nbsp;var sahnede: Kaan Sezyum, Deniz Özturhan ve Deniz Alnıtemiz. Hala şovlarını bayılarak izlediğim 3 komedyeni ilk kez izliyorum. Çıkışta sokağa çıkıyoruz, dopdolu bir sokak. İnsanlar sohbet ediyor, içkilerini içiyor. Beyoğlu capcanlı, hatta sokaktan geçen başka arkadaşlarımızla karşılaşıyoruz, bize katılıyorlar bir süre. “Abi bir bira parası” diye gelen amcaya birasını direkt veriyor bir arkadaşımız. Gülüyoruz. Çıkışta muhtemelen bir rock bara gidiyoruz, sonrası ıslak hamburger… Gece uzun, şehir uyanık…Sonra bir karanlık dönem, kaybolan mekanlar, yiten anılar… Ve dün gece. Yine o sokak dopdolu, başka bir mekanda metal konseri var aynı zamanda, açılışa mı gitsem metal konserine mi karar verememişim, ama merak ağır basmış. Hatta planım daha erken çıkıp öncesinde Borusan’da Arve Henriksen ve Berke Can Özcan&nbsp;dinleyip Dorock XL’daki Leprous konserine bir bakıp Blind’ın açılışında Sonic Boom’a yetişmek ve sokakta insanlar tanışıp sohbet etmekti. Hepsine yetişemedim tabii ve buna o kadar sevindim ki... Çünkü yeniden Beyoğlu, yeniden “hangi etkinliğe gideceğini seçemeyecek durumda kalmak” ve yeniden, şartlar ne kadar zor olsa da geri gelen “hayatımız”...&nbsp;Umut Sarıkaya’dan bir karitatürle bitsin bu nostalji ve geleceğe umut yolculuğu.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/0/1638107906220.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.22" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ve Ceylan Ertem’in Soluk albümünden, başka bir Babylon performansıyla…<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://youtu.be/VVkSiVLABdE" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/10/2021-11-28T13:58:44.877Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>Meraklısına not: Babylon’un 10. senesi vesilesiyle çıkan müthiş bir arşiv kitap var, arayan sahaflarda bulabilir. Bu Umut Sarıkaya karikatürünü de onun son sayfasına koymuş sevgili Pozitif ekibi :)

Müzikli Mevzular

Babylon'un kırmızı kapısından anılara bir yolculuk

Eski Babylon, Yeni istanbul ve Gençliğimize Selam

Seyahatin önünde aşılar, testler, kur farkı gibi dikkatle aşılması gereken engeller olsa da İsim - Şehir’de sokaklarında müziğin aktığı, havasına kendine özgü ritimlerin sindiği şehirlere doğru yolculuğumuz, herhangi bir kontrol noktasına takılmadan devam ediyor.Bu hafta dünyanın en derin nehri olan Kongo Nehri’ni takip ediyoruz. Orta Afrika’nın yağmur ormanlarında başlayan rotamız bizi Atlas Okyanusu’ndan yaklaşık 500 kilometre içeride, nehrin iki yakasında birbirinin karşısında yer alan iki şehre götürüyor. Kongo Demokratik Cumhuriyeti’nin başkenti Kinşasa ve Kongo Cumhuriyeti’nin başkenti Brazzaville. Kinşasa ve nüfusu onun beşte biri kadar olan Brazzaville, UNESCO’nun Yaratıcı Şehirler Ağı Programı’nın (Creative Cities Network) 246 üyesinden ikisi. 2004’te hayata geçirilen program, kültürel endüstrilerin yaratıcı, sosyal ve ekonomik potansiyellerini geliştirmeye odaklanıyor.Sahra Altı Afrika’nın geleneksel müziklerinin duyulduğu Kinşasa - Brazzaville bölgesi, 1940’larda Küba menşeli son cubano müziğini çalan radyoların etkisiyle Kongo rumbasının ortaya çıkışına sahne oluyor. Piyanonun yerini gitarın aldığı, Afrika’nın nabzının hissedildiği bu alt tür, soukous adını alarak kıtaya yayılıyor. 1950’lerden itibaren kültürel ilişkilerini sıkılaştıran, müzisyenler için verimli bir üretim alanına dönüşen Kinşasa ve Brazzaville’den çıkan OK Jazz, African Jazz, African Fiesta gibi gruplar, popüler müziği domine etmenin yanı sıra müzisyenler için bir okul işlevi görüyor. Kariyerine bu gruplarda başlayan isimler, ilerleyen yıllarda kendi gruplarıyla Kongo’nun müzikal yolculuğunu yeni alanlara taşıyor.60’lar ve 70’lerde Afrika’nın ana akımına dönüşen soukous; Kongo folk müziği, soul, funk, hatta rock n roll ile birleşerek farklı karakterlere bürünüyor. Radyolar ve yerel plak şirketlerinin bastığı plaklarla konser salonlarına ve gece kulüplerine yayılıyor. 70’lerde, şimdi Kongo Demokratik Cumhuriyeti olan Zaire’de yaşanan politik çalkantılar nedeniyle başka ülkelere göç eden gruplar, müziğin yayılımına katkıda bulunuyor. Soukous’un kıtanın dışına çıkması, 80’lerde Kongolu müzisyenler Avrupa’da kayıtlar yapmaya başladığında oluyor. Besteci ve müzikolog Ned Sublette’e göre Kongo rumbası, uzun yıllar Fransa ve Belçika yönetimi altında yaşadıktan sonra, 1960’larda bağımsızlığını kazanan bölge halklarının kendi kimliklerini sahiplenişinin bir ifadesi. Şarkıların Fransızca değil Lingala ve Kikongo dillerinde söylenmesi de buna işaret ediyor.90’larla birlikte Kongo Demokratik Cumhuriyeti, hâlen devam eden bir savaş ve çatışma sürecine giriyor. Kongo Cumhuriyeti’nde çıkan iç savaşta Brazzaville büyük hasar görüyor. İki ülke de politik ve askerî çatışmalarla sarsılsa da her koşulda varlığını sürdüren müzik susmuyor. İki şehir, UNESCO desteğiyle ortaklaşa düzenledikleri Pan-African Music Festival’da (FESPAM) her yıl Afrika’nın müzik başkentlerine dönüşüyor. Brazzaville’deki Feux de Brazza, Kinşasa’daki Jazz Kif festivalleri, bölgenin kültürel zenginliğini vurgulamaya devam ediyor.Sömürgecilik, yozlaşmış politikacılar, askerî darbeler, yoksulluk ve şiddetten nasibini çokça alan Kongo için müzik, sadece geçmişin güzel anılarını değil, adil ve insanca bir geleceğin umudunu da barındırıyor.

Brazzaville ile ilgili hikayeler