Artık içine dönük, odasında kendi başına müzik yapan dahilerin hikayeleri sıradanlaşsa bile bazılarının ortaya koydukları işin ne kadar güzel ve farklı olduğunu yadsıyabilir miyiz?Kevin Parker’ın bu kadar sevilmesini ve popülerleşmesini sağlayan, dinleyicilerine dans müziğinde kendilerine ait bir parça bulmalarını sağlamasıydı. Geçtiğimiz sene ise 2015 tarihli Currents ile zirveyi gören Avustralyalı müzisyen için dördüncü albüm ile yepyeni bir dönem başlıyor. Kevin Parker’ı dahi yapan yanı saykodelik dans tınılarının ardına serpiştirdiği şair becerilerinden ziyade müziğinin altında yatan kusursuz kurgusu ve prodüksiyonu. Bir Tame Impala şarkısının her bir bileşeninin mükemmel bir bütünü oluşturduğunu söyleyebiliriz. Tam da bu sebeple son albüm The Slow Rush&nbsp;için 5 sene bekledik. Albümden gelen ilk sesler albümün güçlü bir şekilde geldiğinin sinyallerini veriyordu. The Slow Rush çoktan hazırdı bu dönemlerde; ancak Kevin Parker için mükemmel olması gerekiyordu, bu nedenle stüdyo günleri daha da uzadı.Şimdi The Slow Rush’a kavuştuğumuza göre albümün mükemmel olduğunu söyleyebilir miyiz? Klasik Kevin Parker titizliğiyle dokunmuş detayları ve kusursuz prodüksiyonu ile tipik bir Tame Impala albümü ile karşı karşıyayız. Önceki albümlerin aksine daha yumuşak ve derin tınılar baş gösteriyor. Büyük festivallerin önde gelen isimlerinden olmak, Kanye West iş birliği ve Rihanna cover’ı derken Kevin Parker’ın daha popüler malzemeli şarkılar ile dönmesini bekleyenlerden misiniz? Tam aksine Avustralyalı müzisyen yaşlanmanın getirdiği ağırlık ve zaman kavramının soyutluğu altında ezilirken tempoyu yavaşlatıyor. Vefat eden babasının yokluğu (Posthomous Forgiveness) ve evlenmiş olmasının hayatına getirdiği yenilikler (One More Year) Kevin Parker’ı zamanı daha verimli kullanmaya zorluyor. Bir noktada onunla birlikte bu uzun yolculuğun neresinde olduğunuzu sorguluyorsunuz.Bir Tame Impala albümünün şarkılarının incelemesini yapmak yersiz, çünkü Kevin Parker’ın şarkıları her daim kendi adına konuşabilir. Albümden gelen ilk şarkıların uzunçaların en güçlü kayıtları olduğunu söyleyebilirim. Ancak geride kalanlar da sadece albümü doldurma amacıyla konulmuş şarkılardan ziyade kendi hikayeleri olan kayıtlar. The Slow Rush ile ilgili tek hayal kırıklığına uğratan detay, önceki Tame Impala albümlerine kıyasla dinleyicilere yenilikçi hiçbir şey sunmaması. Aynı romanın farklı bir bölümünü okurken kendinizi buluyorsunuz. Önceleri tüm dikkatinizi vererek içine gömüldüğünüz hikaye, kendi düşüncelerinizde boğuşurken sırf okumaya devam etmek için gerçekleştirdiğiniz bir eyleme dönüşüyor. Kitaba gerçekten hakkını vererek devam eden sadece gerçek hayranları oluyor.Currents’ın başarısından sonra The Slow Rush bir olgunluk albümü. Tek umudum olgunluk dönemlerinin ardından gelen düşüşün Kevin Parker’ı es geçmesi. Ama sonra kusursuz bir şekilde icra edilmeye çalışılan müzik değerini yitirebilir mi ki? Sevgili Parker da kafamdaki deli soruları duymuş olsa ki geçtiğimiz günlerde albümün deluxe versiyonunu duyurdu. Albümün B-side şarkıları ile remix versiyonlarının yer alacağı bu özel albümden yayımlanan ilk tekli olan Lil Yachty remix'i ile <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=I-dvJGbVQQ4" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ısınabilirsiniz</a>.<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/31qVWUdRrlb8thMvts0yYL?si=7fUuuxp-TGuMPfZhW-qrLg&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/9/2021-10-09T09:41:46.688Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Tame Impala’nın Kevin Parker’ı 2010’ların belki de en büyük başarı hikayelerinden. 

Kendi adına konuşan şarkılar

Kapak, bir yaratıcı zihnin diğerini tetiklediği, müzikal ve görsel fikirlerin birbiri etrafında dans ettiği o heyecan verici sürecin peşinde bu hafta Tame Impala ve Robert Beatty’nin Currents albümünde ortaya çıkardığı dünyaya konuk oluyor.Kendisi de müzisyen olan, müziğin deneysel tarafında, Hair Police ve Three Legged Race projeleriyle elektronik ve noise türlerinde üretimler yapan Robert Beatty, müziğe de sanata da aynı şekilde yaklaştığını söylüyor. İşe ne yapacağını bilmeyerek başlıyor; doğaçlama ve deneyselliği benimseyerek, içgüdülerinin rehberliğinde ilerliyor. İşlerinde bir soruya yanıt bulmak için değil, o sorudan daha çok soru üretmek için çalıştığını belirten sanatçının 2015’te Tame Impala’nın Currents albümü için yaptığı tasarımlar, onu daha önce olmadığı kadar gündeme taşıyor.&nbsp;Çıkış noktası:&nbsp;Currents&nbsp;tasarımının çıkış noktası, Kevin Parker’ın Beatty ile paylaştığı brief’te bulunan, Türkçede “girdap kopması” olarak adlandırılan “vortex shedding” olayı. Gaz veya sıvıların, bir objenin etrafındaki akışını anlatan bu terim, Beatty’ye bir süredir denemek istediği, optik illüzyonlu desenleri uygulama olanağı sağlıyor. Sanatçı, hazırlık aşamasında tasarımcı Franco Grignani’nin 70’lerde Penguin’in yayımladığı bilim kurgu kitapları için yaptığı kapaklarla Zdenek Ziegler ve Karel Vaca imzalı film afişlerini incelediğini söylüyor.<div fr-original-class="fr-img-space-wrap" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><span contenteditable="false" draggable="false" fr-original-class="fr-img-caption fr-draggable" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; position: relative; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2021/3/2021-04-15T17:16:35.159Z_sm.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="tame impala, currents" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span contenteditable="true" fr-original-class="fr-inner" fr-original-style="" style="outline: transparent solid 0px; box-sizing: border-box; margin: auto; display: block; padding: 5px 5px 10px; font-size: 14px; font-weight: 400; opacity: 0.9; width: 100%;">Tame Impala, CurrentsBilgisayardan önce nasıl yapılıyorsa öyle: Kevin Parker’a göre albümün amacı, rock dinleyicisini 80’ler synthesizer’larının 70’ler beat’lerine yakışacağına ikna etmek. Tıpkı Tame Impala’nın belirli dönemlerin sound’larını oluşturmuş enstrümanları kullanarak zamansız bir müzik yaratması gibi, Robert Beatty de eski araçlar ve teknikler kullanarak zamansız tasarımlar ortaya çıkarıyor. Dijital öncesi grafik tasarımın adımlarını izleyerek, işlerinin “bilgisayarlardan önce nasıl yapılıyorsa öyle” görünmesine çalışıyor. Tasarımları çoğunlukla “saykedelik” olarak tanımlansa da kendisi bu kelimeden pek hoşlanmıyor ve “tuhaf bir merak hissi” uyandırmaya çalıştığını söylüyor.Merak ve müzik meselesi:&nbsp;Beatty’yi sanata yönelten de bu merak hissi. Çocukluğunda yaptığı tek şeyin çizmek olduğunu anlatan sanatçı, yeni bir albüm aldığında ilk olarak kapak tasarımcısına, okuduğu dergilerin sanat yönetmenlerine bakarak büyümüş. Buna rağmen&nbsp;Currents&nbsp;ile edindiği ün, onu şaşırtıyor. Çünkü hayatının büyük kısmında esas uğraşı, bir sanat okuluna gitmeden başladığı grafik tasarımdan çok müzik olmuş. Onu şimdi bulunduğu yere getiren de müzik.</div><div fr-original-class="fr-img-space-wrap" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ne varsa eskilerde var:&nbsp;Currents albümü ve albümden çıkan single’lar için yaptığı tasarımların bu kadar ilgi görmesinin sebebi, Beatty’ye göre “eskiye gönderme yapan ama yeni bir şeyler söyleme potansiyeli de barındıran” bir duyguda olmaları. Kendisi, internetin de etkisiyle zamanın artık çok hızlı ilerlediğini, kullanılan bazı araçların potansiyeli tam olarak anlaşılamadan geride bırakıldığını düşünüyor. Elinin altında 10 yıllık bilgisayarlar ve Photoshop’un eski sürümlerini bulundurması bundan olsa gerek. Çalışma alanının yerden tavana kadar eski ses kayıt cihazları ve ıvır zıvırla dolu olduğunu anlatırken, tertemiz ve düzenli ofisleri olan insanlara şüpheyle yaklaştığını da ekliyor.Mesleğine kendin-yap mantığıyla, bağımsız albümler için serigrafi baskı ve fotokopi kullanarak ortaya çıkardığı işlerle başlayan Beatty, artık bir parçası olduğu geleneksel müzik endüstrisinde çoğunlukla dinleyicilerin koleksiyonlarına katmak isteyeceği, aynı zamanda&nbsp;thumbnail&nbsp;olarak güzel duracak ikonik görseller üzerinde durulduğunu belirtiyor. Kendisini bu kaygılardan uzak tutmaya çalışıp, neyin iyi göründüğüne odaklandığını söyleyen sanatçı, 2017’de verdiği bir röportajda, Currents&nbsp;tasarımındaki yaklaşımın tüm zamanların en ikonik albüm kapaklarından biriyle paralellikler barındırdığını açıklıyor; “Tüm bu albüm kapaklarında yanlışlıkla ‘Dark Side of the Moon’u yeniden üretiyorum.”</div>

Currents ile ilgili hikayeler