İki sene önce ocak ayında başlayan Aposto bülteni maceramız bugünkü sayımız ile son buluyor. Bu hafta içerisinde Cemre ile gelecek dönem planlarımızı konuşurken bülten hazırlık süreçlerinin ekip için ne kadar özel olduğundan bahsediyorduk. Aposto bültenine ilk başladığımızda içimiz nasıl bir heyecan ve mutluluk ile kaplandıysa, bugün de eşit ölçüde buruk diyebilirim. Avaz Avaz ekibi olarak duygularımızı diğer insanlar gibi işleme alamıyoruz maalesef, illa arkada bir müzik çalması lazım. O nedenle de herhangi bir albüm incelemesinden ziyade vedalarda müzik ile duygularımızı nasıl algılayıp işliyoruz bunun üzerine yazmak istedim.Tüm müzikseverler aynı şeyi söyler. Hayatının belirli dönemlerinde sana eşlik eden albümler ve şarkılar vardır. Sevdiğin müzik, kimi zaman olayları idrak etmek adına kendine ait bir zaman tanır. Kimi zaman da sadece olduğun şekilde devam ederken hüznü hafifletmek adına sana eşlik eder. Mutluluk için de bu durum geçerli. Ancak tabii ki, biz günün önemine istinaden baştan depresif hunimizi kafamıza taktık.Duyguların içerisinde dalgalanıp anılarda gezinirken dinlediğiniz müzik, tıpkı bir olay olduğunda üzerinizde olan kıyafet gibi, sizin bir parçanız hâline geliyor. Bir daha o albümü dinlediğinizde aynı duyguları hissedebiliyorsunuz. Geçen günlerde bundan tam 10 sene önce zorlu bir süreçten geçerken keşfettiğim Old Man Canyon’ın Phantoms and Friends şarkısını Suits izlerken duydum. Bir anda zamanda geriye, 2013 senesine gittim. Aynı duygular geri gelmese dahi o dönem yaşadıklarını hatırlıyorsun. Eğer bir de büyüdüysen eski versiyonun senin için bir komedi hâline geliyor.Dinleyicinin yaşadığı bu süreç, müzisyenler için de geçerli. O nedenle bu kadar çok aşk, evlat, ebeveyn, travma acısına yönelik şarkı var. Bunu en iyi kendi şarkılarını en derinden yerden yazan müzisyenler ile deneyimleyebiliriz. Sayıları çok fazla ama Cemre ile ikimizin hiç bitmeyen Swiftie'liğini düşününce son sayı şerefine Taylor Swift’ten bahsetmezsek doğru bir elveda olmaz. Taylor Swift – dramatik kraliçemiz – başına gelen her bir olayda bunu oldukça iyi bir şekilde başarıyor. Bazen hatta kendi duygularından şarkıyı canlı söylerken zor duruma düşüyor. Ama üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, Swiftieler seneler sonra bile o şarkıda kendilerine ait buldukları parçayı bırakmıyorlar. Seneler sonra dahi stadyumda son seste o şarkıları söylüyorlar. Taylor için şarkı anlamını kaybettiğinde bile…Müzikte “elveda” demek, yeni başlangıçlara kucak açıyor. Duyguyu derinlerde bir yerde işledikçe zaman içerisinde duygularınız ve düşünceleriniz şekil değiştiriyor. “Yeni sen” ile tanışıyorsun, yeni bir maceraya atılıyorsun. Avaz Avaz olarak bizim için de Aposto’ya veda etmek tam anlamıyla yeniden başlamak için bir işaret. Uzun zamandır farklı yapmak istediklerimiz, başaramadıklarımız, olur da başardıysak da üzerinde durmadığımız… Bugün bu yazıyı yazarken de yeni bir albüm olarak Arlo Parks My Soft Machine dinliyorum. Bakalım bundan 10 sene sonra bu albümü dinlerken yeniden bu yazıyı yazdığım döneme gidince ne hissedeceğim… Peki, siz nasıl hissediyorsunuz? Şu anda arkada hangi albüm çalıyor? Sessizlik? Bize haber etmeyi unutmayın.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4YCScpRHPfvu81qmsIGGmn?si=ESLP-Y0qTr2yQoAf3CiiEw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/4/2023-05-26T10:36:27.475Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Son Aposto bültenimiz şerefine…

Müzikte "veda"

Julien Baker, Phoebe Bridgers ve Lucy Dacus. Günlüklerinden kopardıkları sayfaları şarkılarına taşımaları, yumuşak vokalleri, rock ve folk janrlarını bir potada eriten melodileri ile aynı noktada buluşan üç müzisyen (aynı zamanda yakın arkadaş). 2018’de çıkardıkları ve kendi isimlerini taşıyan EP’leri ile indie müzik dünyasının içerisinden geçmişlerdi adeta. İlk uzunçalar gelecek mi, gelecekse ne zaman diye başlayan ucu açık bekleyişimiz ise geçtiğimiz günlerde sona erdi.Grubun ilk uzunçaları&nbsp;the record, üç müzisyenin güçlü noktalarını bir araya getirmeleri ile indie müzikte bir müddettir ihtiyacını hissettiğimiz sağlam bir albümü bize sunuyor. 42 dakika süren 12 şarkıdan oluşan bu macerada Julien Baker elektronik gitar ağırlıklı şarkıları sahiplenirken Lucy Dacus da şarkı sözü yazarlığı ve güçlü vokalleri ile farkını ortaya koyuyor. Phoebe Bridgers’ın görevi ise “Phoebe Bridgers” olarak kalmaktan öteye gidemiyor maalesef. Bridgers’ın albüme katkısı, kendi solo çalışmalarını düşününce potansiyelinin altında kalıyor.Albümün duyurulmasının ardından grubun üç üyesinin her birini temsil edecek şekilde üç single kaydı yayımlandı. Albümün tamamını dinlediğinizde bu kayıtların genel albüm sound’unu oldukça iyi yansıttığını fark ediyorsunuz. Julien Baker $20 şarkısında elektrikli gitar oyununun zirvesinde. Phoebe Bridgers’ın eski kız arkadaşı Emily’e yazdığı Emily I’m Sorry, Bridgers’ın albüm genelinde “kötü değil ama öne çıkmayan” şarkılarının öne çıkan marşı niteliğinde. Lucy Dacus ise True Blue’da hikayesinin en ince detaylarına inerek şarkı sözü yazarlığı dersi verecek seviyede.Single kayıtlarının hemen ardından gelen Not Strong Enough, albümdeki en güçlü şarkı olarak öne çıkıyor. Folk müzik gitarlarını anımsatan bir akustik gitarla başlıyor, hemen ardından rock müzik altyapısı hayatınıza giriyor. Phoebe Bridgers şarkıya girdiğinde müthiş bir pop melodisi ile karşı karşıya kalıyorsunuz. Köprü kısmına geldiğinizde ise Lucy Dacus “Her zaman bir melek, hiçbir zaman bir Tanrı değil” diyerek ölücü vuruşu yapıyor. Not Strong Enough’ta diğer şarkıların aksine grubun üç üyesi de söz alıyor. Bence albümün en güçlü yönleri de tüm grup üyelerine sıra gelen şarkılarda çıkıyor. Bunun bir diğer örneği de yine albümün incilerinden olduğunu düşündüğüm Satanist&nbsp;ve&nbsp;Cool About It’te mevcut.Albümün tanıtım aşamasında en fazla bahsedilen şarkı Leonard Cohen’di. Aynı zamanda çok yakın arkadaş olan bu üç müzisyenin bir araba gezisini konu alan ve arkadaşlıklarının simgesi olarak albüme giren Leonard Cohen, basın tarafından oldukça merak uyandırılan bir şarkı hâline gelmişti. Şarkının kendisi ise grubun röportajlarda anlattıklarının aynısını söyleyip Leonard Cohen kotasyonu yaparak bitiriyor. O nedenle oldukça hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Eğer siz de bu şarkı için meraklandıysanız şimdiden üzgünüm.the record, indie müziğin dehaları diyebileceğim üç kadın müzisyeni bir araya getiriyor. Ortaya çıkan albüm ise kesinlikle çok daha iyi olabilecek bir seviyeye gelebilirdi. Julien Baker ve Lucy Dacus potansiyellerinin zirvesine bazı şarkılarda ulaşırken bazı şarkılarda pas geçiyor. Phoebe Bridgers ise ismine yakışır bir seviyede albüme dahil değil. (Muhtemelen arkadaki çalışmalarda oldukça dahildir, ancak ben bizim duyduğumuz kısımları için bu yorumu yapıyorum) Grubun üyelerinin röportajlarını uzun zamandır yakından takip eden biri olarak söyleyebilirim ki bu üçlü herhangi birimizin ne düşündüğünü önemseyerek buna yönelik bir albüm yapacak kişiliğe sahip değil. Kendi değerleri ve ilhamları onlar için önemli. Bu durumda önlerinde şapka çıkarmak haricinde yapılacak başka bir şey yok.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0e9GjrztzBw8oMC6n2CDeI?si=MhPp8hqbTb6_YOvF5jmhnw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/3/2023-04-08T04:48:18.913Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.58" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Indie müzik dünyasının en fazla öne çıkan şarkı sözü yazarlarından oluşan boygenius sonunda ilk albümünü yayımladı.

Triple indie gücü: the record

Senelerin pop-punk fenomeni gruplarından, Hayley Williams liderliğindeki Paramore geçtiğimiz ay yeni bir albümle geri döndü. Geçmişi grup üyeleri ile olan dramatik ayrılıklar, bu ayrılıkların beraberinde getirdiği uzun aralıklarla dolu olan Nashville menşeili grup; bir önceki albümleri After Laughter’ı 2017 yılında yayımlamıştı. After Laughter birçok açıdan grubun diskografisindeki kilometre taşlarından en önemlisiydi. Pop-punk grubu olarak ünlenen topluluğun ilk “türsüz” albümü olarak farklı janrlardan ilhamlar ile dolup taşıyordu. Aynı zamanda 10 sene önce gruptan olaylı bir şekilde ayrılan Farro kardeşlerden davulcu Zac’in geri dönüşünü müjdeliyordu. Grup geçmişinde dram ile boğuşmasına rağmen senelerce hayat enerjisini bırakmayan Hayley Williams’ın özel hayatında da büyük bir ayrılık yaşaması ile tüm yaşamını açıklara doğru bırakma hikayesini anlatıyordu.Yeni albüm&nbsp;This is Why ise grubun üyelerinin kişisel olarak en güçlü materyalini bize sunuyor. Hayley Williams solo çalışmaları ile içerisindeki <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/write-about-love-jaws-of-love-ve-vazodan-tasan-cicekler" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">zehri döktü</a> ve yardım alıyor. Taylor York aradan geçen sürede müziğe ara verip kendini yeniledi. Zac Farro ise grup üyelerine sadık kalarak Paramore tarihinde ilk defa 2 albüm üst üste aynı ekibin bir araya gelmesini sağladı. Durum böyle olunca da grubun diskografisindeki en iş birlikçi albüm ile karşı karşıyayız.This is Why, bir önceki albüm&nbsp;After Laughter’ın “türsüz” ve farklı türlerden ilham alan yapısını koruyor. Grubun köklerindeki rock ve punk tınıları yeniden şarkılardaki temeli oluşturuyor. Ancak üzerine inşa edilen müzik türü, 80’lerin new wave izlerini taşıyor. İlk single ve albüm açılışı This is Why ve single kayıtlarından Running Out of Time, 80’lerin Talking Heads’ine selam çakarken albümün ortasına doğru gelen single kayıtlarından C’est Comme Ça&nbsp;doğrudan Fransız new wave grubu Les Rita Mitsouko’nun C’est Comme Ça şarkısına atıfta bulunuyor.İçerik anlamında This is Why, 2023 yılında yaşamış olduğumuz politik rezillikler, pandemi, fazla güce sahip adamlar, sevgisizlik, FOMO gibi kavramlara odaklanıyor. This is Why şarkısı dışarıda olan biten kötü şeyleri bilirken dışarıya çıkma cesaretini gösterememeyi konu alıyor. The News, haberlerin sürekli kötü olaylar ile dolu olması nedeniyle gittikçe kötüleşen psikolojimizi ele alıyor. Running Out of Time’da sürekli akan zaman karşısında işleri yoluna koyamayıp bir yetişkinden beklenen temel işleri bile halledemeyecek hâle geldiğiniz donma hissi ile empati kuruyoruz. Big Man, Little Dignity ve You First şarkılarında güç sahibi politikacı adamların onursuzca hayatımıza bıraktıkları etkiler var. Her şarkıyı yazıyorum çünkü bu şarkıların konuları tam anlamıyla bir Türkiye simülasyonu. Amerika’da yaşayan ve nispeten bir balonun içerisinde yaşayan kişilerin bile benzer duyguları hissetmesi dinleyicide yalnız olmadığı düşüncesini uyandırıyor.Şarkı sözleri açısından This is Why, Hayley Williams’ın en çok emek verdiği ve tam anlamıyla kendini tükettiği albümü. Ancak albümü deneyimlediğinizde fark edeceğiniz üzere edebi açıdan en kötü Paramore albümlerinden biri. Hayley Williams az kelime ile gerçekten dinleyiciyi çarpan cümleler kuruyor. Nakarata geldiğinizde ise çoktan söyleyecekleri tükeniyor ve aynı ifadeleri tekrar tekrar söylemesine tanıklık ediyorsunuz. New wave gitarları ve farklı enstrümanlar ile melodilerin süslenmesi ile müzikal anlamda en iyi Paramore albümü ile karşı karşıyayız. New wave gitarları ve synthsizer ile başlayan şarkılar, nakarata geldiğinde Paramore’un imza pop-punk gitarları ile buluşuyor. Albüm sonlarına doğru yaklaşırken You First&nbsp;ve Figure 8&nbsp;ile karşılaşıyorsunuz ve grubun ustalık eserini dinlediğinizi fark ediyorsunuz.This is Why, Paramore diskografisindeki en iyi albümlerden biri demek yetersiz olabilir. Kişisel görüşüm, grubun diskografisinde tek bir kötü albüm yok. (Evet, eskiden Facebook'ta Paramore fan grubu sayfam olduğu doğrudur) Zaten böyle bir albüm yapmamak için de 6 sene ara verip yaşadıklarını sindiriyorlar. Sonra da stüdyoya girip kendilerini tüketene kadar şarkılara kendilerini veriyorlar. Paramore’un önceki albümleri birer duygu olsalardı gençlik öfkesi olurdu. After Laughter ile hüzüne dönüşen duygular, This is Why’da öfke ile karışık kine yaklaşıyor. 14 Mayıs seçimleri yaklaşırken Türkiye siyasi ortamına karşı hissettiğiniz duyguları bu albümü dinlerken ilmek ilmek işleyebilirsiniz. Ben öyle yapacağım.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6tG8sCK4htJOLjlWwb7gZB?si=9fbnmEhIStS5lEhJ9pcCKw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/2/2023-03-11T09:48:26.397Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Seneler sonra gelen Paramore albümü, 2023 yılında küresel olarak yaşadığımız zorluklara eşlik eden şarkılar ile dolu.

Kötü dünya rock müziğe karşı

Vokalimiz varoluşsal krizi ile mücadele etmek için sanatçı olmuştur. Sonrasında da onun yeteneğinden para kazanmak isteyen plak şirketinin akıttığı paralar ile her yerde kameraların belirdiği bir rockstar olur. Uyuşturucu, seks ve depresyon üçgeninde menajerinin zorlamaları ile sahneye çıkarılır. Başı beladan kurtulmaz. Şanslıysa birkaç sene daha yaşar. Olur da yaşarsa konu ile alakasız yorumlar yapan bir canavara dönüşür. Tanıdık mı?İtalya’nın X Factor yarışmasını derece ile kazanan, hemen ardından da 2021’de Eurovision’da ülkesini temsil edip zaferi kapan Måneskin üçüncü stüdyo albümleri Rush! ile uluslararası bir ünün peşinden koşuyor. İtalyanca ağırlıklı iki albümün ardından gelen bu İngilizce ağırlıklı (sadece 3 İtalyanca şarkı mevcut) albüm Rush! ile Måneskin, aradan geçen zamanda onları kıtalar arası ün hâline getiren tüm numaraları yeniden oynuyor. Etkili mi? Fazlasıyla. Ancak grubun birbirine benzeyen, her defasında 2000’lerin başında duyulmuş bir melodi hissi veren şarkıları ve onları üne kavuşturan muhteşem İtalyan pazarlama taktikleri 30’lu yaşlarına yaklaşmış olgun dinleyicileri pek ilgilendirmiyor.Normalde 50 tane şarkının kaydedilmesi ile başlayan Rush!&nbsp;macerası, seçilen 17 şarkı ile 52 dakikada sonlanıyor. Bir önceki albümlerinden İngilizce hit şarkıları I WANNA BE YOUR SLAVE ile yakalamış oldukları “eğlenceli, koca bir stadyumda bağırarak eşlik edip dans edebileceğiniz şarkılar” serisine yeni albümleri Rush!’ta da devam ediyorlar. Max Martin’i prodüktör koltuğunda gördüğümüze şaşırmıyoruz. Katy Perry, Taylor Swift gibi starların arkasındaki İsveçli prodüktör, özellikle matematiksel birtakım formüller ile insan beynine şarkıların takılması konusunda uzman bir müzik sektörü dehası olarak tanınıyor. Måneskin’in şarkıları da özellikle arenalarda insanların dans edebileceği ve günlük hayatlarında melodilerin dinleyici beyinlerinde bir anda belireceği rock şarkıları ile dolu. Şarkıların herhangi bir mesaj verme ya da hikaye anlatma kaygısı yok. Öyle ki "ah, oh ya da bla"&nbsp;gibi sesler bile şarkıları dolduran melodiler olarak kullanılıyor.17 şarkılık albüm boyunca işlenen temalara baktığımızda da uyuşturucu, seks, macera ve başıboşluk gibi 70’lerin rock’n’roll dünyasını anımsatan konuları yeniden önümüzde buluyoruz. Ukrayna Savaşına atıfta bulunan GASOLINE haricinde size hiçbir farklı hikaye sunulmuyor. İtalyan grup, dinleyicilerine günümüzde uysallaşan rock ’n’ roll kültürünün eski vahşi versiyonunu sunuyor. Bir noktada grubun esas adamı Damiano David’in böyle bir hayat sürdüğü hikayesi size sunuluyor. Eurovision sonrasında kendisine yöneltilen uyuşturucu ithamlarını reddetmesi ve tamamen uyuşturucuya karşı olduğunu açıklaması ile gelen farkındalık bu hikayenin gerçek değil, ancak yeni bir pazarlama taktiğinden ibaret olduğunu size gösteriyor.&nbsp;Her ne kadar şirketsel bir oyun ile popülerleştirilmiş gibi hissettirse de İtalyan grup bazı şarkılarında pop ve rock’ın tatlı bir şekilde üst üste geldiği melodiler ile gönülleri kazanıyor. Albüm açılışını yapan OWN MY MIND şarkı sözlerini bir melodiye dönüştürme konusunda son zamanların en iyi örneklerinden birini gösteriyor. Bir noktada The 1975’in ilk dönem şarkılarını anımsatıyor. Eğer çok fazla ciddiye almazsanız BLA BLA BLA da yine aynı şekilde bas gitar ile başlayan ve elektrik gitar ile güçlendirilen melodisi ile eski rock ’n’ roll müziği günümüz öğeleriyle buluşturuyor. Albümün en iyileri ise İtalyanca üçlü oluyor. Albümün ikinci yarısında, grubun köklerini temsil etmesi için serpiştirilmiş İtalyanca şarkılar, öncesinde gelen İngilizce şarkıları sollayarak albümün esas kökü hâline geliyor. LA FINE şarkısında Måneskin’in gerçekten fark yaratan nadir şarkılarından birine tanıklık ediyorsunuz. Albümün sonlarına doğru geldiğinizde ise single kayıtları MAMMAMIA, SUPERMODEL ve THE LONELIST arka arkaya sıralanıyor. Albüm bağlamında bakıldığında single kayıtlarına geldiğinizde çoktan yorulmuş hissediyorsunuz. Albümün sonlarına geldiğimde hissettiğim tek şey bu oldu: Benzer melodileri ve hikayeleri neredeyse yarım saattir dinliyorum ve artık bitmesinin vakti geldi.Geçtiğimiz günlerde bir TV programında Gaye Su Akyol, yabancı basındaki başarısını iyi işlere bağlamıştı – çünkü hiçbir PR ya da pazarlama size böyle bir yer kazandıramaz. 10 seneden fazladır müzik üzerine yazan biri olarak söylüyorum ki sektörde size en iyi yer kazandıran şey – her yerde olduğu gibi – yine para. Her yanımızı sarmış olan bu ünü sadece 2 şekilde açıklayabiliyorum: İlk opsiyon yukarıda bahsettiğim gibi finansal destek ile pazarlama balonu. İkinci opsiyon ise rock ’n’ roll kültürü ile yeni tanışmaya başlayan Z kuşağı. (Grup üyeleri 1999-2000 yılı doğumlu) Artık kritiklerden öneri almayan ve sosyal medyada kendilerine algoritma tarafından gösterilenin peşinden giden bu yeni kuşak için yeni bir kan. Kendilerine Måneskinners diyen bu koyu hayran kitlesi, bana 2000’lerin ortasında başlayan Swiftie’leri hatırlatıyor. (Müzik sektöründe gelmiş geçmiş en büyük pazarlama dahisinin koyu hayranları)Rush! albümü 50 dakikayı aşan 17 şarkılık koleksiyon boyunca Måneskin’in grup olarak kendilerinin prodüktör koltuğunda yer aldığı, bütün bu ün ve karmaşadan uzak hazırladıkları şarkılarda parlıyor. Diğer şarkılar ise kesilip atılması gereken, ancak imzaladıkları sözleşmeler nedeniyle orada bir şekilde kalan diğer kayıtlar. 2000’lerin başında doğan grup üyelerinin hissettikleri ile etraflarına saçtıkları bu enerji patlaması tüm dünyayı aydınlatıyor. Gelecek dönemde de grubun yetenekli bas gitaristi Victoria De Angelis ve vokal Damiano David’in sahneden parıldayan karizması ile kendilerini sık sık göreceğimizi düşünüyoruz. Ancak melodileri ve şarkılarında anlattıkları hikayeler olgunlaşacak ve evrilecek. Peki, nereye? Beklemedeyiz.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2KUaR4K36tSliwAoUA1gcs?si=fMBuMk3hQv6qv226UTDwoA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/0/2023-01-28T10:13:05.752Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Senelerin rock ’n’ roll hikayesi Måneskin'in üçüncü albümünde geri dönüyor.

Müzik sektöründe yükselen İtalyan bayrağı

İki yıl önce Aposto'da yayımladığımız ilk <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/roportaj-hedonutopia/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">röportajımız</a> pandemi döneminde ürettikleri Beyaz Durak albümleri şerefine Hedonutopia ile olmuştu. Şimdi de yeni konseptimizde yayımladığımız ilk bültende ilk röportajımızı Hedonutopia ile yapmanın ikonik olacağını düşündük. Son iki senede grubun tarafında olup bitenlerle ilgili olarak arayı kapatıyoruz. Buyurun sohbetimize:7 senede 7 albüm yayınlama hedefiniz vardı ve 6 senede bu 7 albümü yayınlayarak bu hedefi tamamladınız. Öncelikle tebrikler! Belki de en sonda sormamız lazım ama en çok bunu merak ediyoruz. Hedonutopia için sıradaki hamle nedir?Fırat Külçek:&nbsp;Biraz dinlenmek, bol bol dizi ve film müziği yapmak, dünyayı gezmek. Ve tabii ki de arada sürpriz şarkılar yayınlamak.Kerem Feyzi : Her yıl albüm yayınlama telaşı olmadığında, daha geniş ufuklara bakabiliriz diye düşünüyorum.Son röportajımızda pandemi döneminde yaşadığınız sıkıntıları dışarı döktüğünüz üretken bir dönemin sonucu olarak Beyaz Durak’ı konuşmuştuk. Ondan önceki albüm Arzu Ütopyası’nda da ağırlıklı olarak Kadıköy ruhunu hissetmiştik. Arkasından gelen iki albüm ise biraz daha karanlık bir yerden sesleniyor gibi. Albümleriniz bir proje kapsamında art arada geldiği için her bir albüm için öncesinde bir konsept belirliyor musunuz? Bu albümlerin bir araya geldiğinde bir hikaye oluşturduğuna dair teorimiz var ama kanıta ihtiyacımız var.FK: Nasıl ki Kerem’le ben bir araya geldiğimizde ikimizin toplamından çok daha fazla şeyler oluşturabiliyorsak, tabii ki de bu albümlerde bir araya geldiklerinde toplamlarından çok daha fazlasını anlatacaklardır. Zaten bütün kurgu bunun üzerine. Aslında 7 yıl sonra çıkması gereken albümü 2022’de yayınladık. Etkisi geç ve tatlı olacaktır. Bu büyük bir resim, yedi parçadan oluşuyor, ilk dönemimizi temsil ediyor.KF:&nbsp;Oturup şöyle konsept bir albüm yapalım demiyoruz. O an ki hissiyatlarla birlikte, taslaklarda bekleyen melodiler “ben oldum” diye seslenince , kendilerine yer bulmuş oluyorlar.Nergist ve 7 albümleriniz için yaratıcı süreç sizin için nasıldı? Özellikle bu iki albümde sound’unuzu daha da genişlettiğinizi ve yeni fikirlerin peşinden koştuğunuzu hissediyoruz. (Bkz: Baltayı Vurdum Taşa) Bu albümlerin hazırlık sürecinde neler dinlediniz ve okudunuz?&nbsp;FK: Pandemi yıllarında birçok müzisyen albümlerini erteledi biz evde full gaz çalışarak görevimizi aksatmadan ülkemize yeteneğimiz dahilinde hizmet etmeye devam ettik. Mutluyuz, çalışkanız, boş yapmıyoruz. Bu anlamda gençlere örnek olmayı ümit ediyoruz. O dönemler hüzünlü bir aşk hikayesinin akabinde yeni bir benle yükseliş süreci gibi heyecanlı virajlar döndüm.KF: Neler dinlediğimiz Spotify Hedonukarma listemizde. Siz de kaybolun.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/2wH3TeTE56JHJoi6mmHEnV?si=2e1402e0f38244dc" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/0/2023-01-13T19:43:29.723Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>Son dönemlerde özellikle sosyal medyada müziğinizi eleştirenlere yönelik sert yorumlarınız olduğuna dair haberler okuduk. Dinleyicileriniz ile olan ilişkinizde son dönemlerde bir değişiklik oldu mu? Hikayenin bir de sizin tarafınızdan yorumunu duymak isteriz.FK:&nbsp;Yıllardır müzik yapıyoruz, yıllardır beğenilmediğimiz de olmuştur. Hiçbirine ters cevap vermeyi bırak, cevap bile vermemişizdir. Sosyal medyada tavır olarak tek amacı nefret kusmak olan bir yapı hissediyorum, bunların gerçek dinleyici olduğundan bile şüpheliyim, ona karşı durmamız gerektiğini düşünüyorum. Bunu da Hedonutopia çatısı altında yapmakta bir mahsur görmüyorum. Ama bu bizim son albümümüz, daha çıkalı yarım saat olmuş, henüz dinlemeyi bitirmemişsin be kardeşim. Ha albüm çıkmıştır, birkaç gün dinlemişizdir, beğenmemişizdir tabii ki de olabilir. Buna kim bir şey diyebilir ki? Bizi dinleyenler yedi albümün yedisini de beğenmek zorunda değil. Hayatımın her anında cevap vermem gerektiğini hissettiğimde pek durmayan biriyim. Cevap vermekten kaçmam. Emeğe saygı bizim kendi yaptığımız işler için de, gördüğümüz işler için de en önemsediğimiz şey.15 yıldır zihinsel engelli çocuklara müzik öğretmenliği yapmak, başıma gelenleri görme biçimimi şekillendirdi, sabır ve empati geliştirdim. Yıllardır her gün gittiğim okul ve aileler ve yaşanılan şartlar bana sert, kaba ve adaletsiz bir hayatı yaşadığımızı kanıtlıyor. Kendi alanımda bir adaletsizlikle karşı karşıya kaldığımı hissettiğimde de ona göre bir cevap veririm, hiçbir şekilde de çekinmem.Fakat asıl cevabım; bizim şizolarla ilişkimiz her zaman taş gibi; kale gibiyiz. Onların o eşsiz kulakları olmasa biz neyiz ki, iki hayalperestten başka?Ekşi Sözlük’te bir dinleyicinizin “acilen film müziği yapsınlar” şeklinde bir yorumunu gördük. Gerçekten de derin bir film sahnesine eşlik edecek şarkılar ortaya koyan nadir gruplardansınız. Bu konu hakıında hiç düşünmüş müydünüz?FK: Dijital bir platformda yayınlanacak yeni bir dizi için sevdiğimiz yönetmenlerle çalışmaya başlama arifesindeyiz. Orijinal müzik yaratarak dahil olduğumuz ilk dizimiz Ben Gri, Disney+’ta izleyebileceğiniz bir durumda. Sonsuza kadar görecek olmak da çok hoş bir his. Bir nevi, değişik bir anlamda albüm çıkartmışsınız gibi. Biz böyle bakıyoruz işte. Bizim farkımız bu; bunu zamanla herkes anlayacaktır. Bir filmin müziğini yaparken bile orijinal kalmaya çalışıp beste yapmak üzerine odaklanıyoruz; bir başka ünlü ya da başarılı bestecinin eserlerinden hareket etmiyor, çalıp çırpmıyoruz yani. Hedonutopia ismi her zaman özgün ve kaliteli bir şeyler duyabileceğinizin sinyali olmalıdır. Benim hedefim hep bu olmuştur.KF: Yıllardan beri film, dizi müziği yapmayı hep istiyorduk. İlk işimiz Ben Gri ile güzel bir başlangıç yaptığımızı düşünüyorum. Yeni projeler için heyecanlı ve istekliyiz.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6EfbobyJOmZj7rKSN2gpyt?si=IRS2eMizQqel9RRZfZH5_A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/0/2023-01-13T19:42:43.536Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

7 senede 7 albüm hedefini 6 senede tamamlayışının ardından Hedonutopia ile bu süreci ve son albümleri 7'yi konuştuk.

Birlikte daha güçlü: Hedonutopia

Geçtiğimiz günlerde sırf iş yapmamak için kendi içimde bir yolculuğa çıkmaya karar verdim ve telefonumun not kısmında en sevdiğim müzisyenleri sıraladım. Eğer sevdiğim müzisyenleri çıkarırsam onlara benzer ve daha keşfedilmemiş isimleri bulabileceğim çalma listelerine gömülebileceğimi düşünüyordum (bir de iş yapmam gerekiyordu ve procrastination iş malzemem tükenmişti)&nbsp;Spotify’da yer alan sad girl starter pack çalma listesi ile karşılaşmam da böyle oldu. Çalma listesinin açıklaması ise şu şekilde “sapphic songs that defined your music taste as yearning”. Yani bu çalma listesinde yer alan müzisyenler, üzgün kadınlar için bir müzik olarak bir araya getirilmiş olmanın ötesinde aslında queer bireylerin dinledikleri müzisyenler olarak da bir araya getirilmişti."Sapphic anthems" kavramıyla tanışmam da bu şekilde oldu. Bilmeyenler için hemen açıklayalım: Sapphic ya da WLW (women loving women) kendini kadın olarak tanımlayanlara ilgi duyan queer bireyleri temsil eden bir şemsiye tanım. Özellikle geçtiğimiz sene Z neslinin de etkisi ile “girl in red dinliyor musun?” şeklinde müzikseverlerin birbirlerini bulması ve benzer müzisyenlerin de birbirlerini desteklemesi ile belli bir sound’a yönelik TikTok üzerinden “sapphic anthems" akımı bir araya geldi. Bu akımda yer alan müzisyenlere baktığımızda ise Clairo, girl in red, King Princess, Phoebe Bridgers, MUNA, Soccer Mommy, Snail Mail gibi isimler öne çıkıyor.“Sapphic anthems”&nbsp;akımı müzisyenlerine baktığınızda ise öne çıkan özellikler şöyle: Beyaz bir kadın, genel olarak folk alt tabanlı bir sound, yumuşak bir ses, güçlü ve hassas şarkı sözleri ve hayali ya da ulaşılmaz bir kadına yönelik duyulan iç acısı. Bu akımın limitasyonları da tam olarak bu noktada başlıyor. Müzik sektöründe zaman zaman mainstream medyada arka planda yer alan müzik akımlarının “cool” olarak sanki yeni bir akımmışçasına öne çıkarılmasına ve algoritmalar ile bizi bir kapana kıstırmasına alıştık. Bu akımlarda benzer olan müzisyenler öne çıkarılıp bir temsiliyet sağlanırken benzer müzik yapan Afrikalı Amerikalı, Latino gibi farklı geçmişe sahip müzisyenleri geride bırakıyoruz. Örneğin; Grammy Ödüllü Alabama Shakes grubundan Brittany Howard, indie müzikte sapphic dendiğinde aklıma gelebilecek ilk isim. <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/55m3YQ3w5R0HXaezmk6d6z?si=0f347262090943d1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Georgia</a> şarkısı ile de bunun gerçek anlamında marşını yazmış bir müzisyen. Ancak algoritmalar ile önümüzde sürülen “sapphic anthems” trend’inin beyaz queer kadın protoripine uymadığı için herhangi bir çalma listesinde yer almıyor.Öne çıkan bu trend’e yönelik Vulture’ın müzik podcast’i Switched on Pop’da King Princess’e görüşleri soruluyor. Amerikalı müzisyen, “sapphic anthems” grubunda yer almaktan oldukça mutlu olduğunu söylüyor. Ancak kendisi bu şekilde bireyler tarafından görüldüğü sürece mutlu olacağını da ekliyor. Çünkü bu şekilde, queer komünitenin temsiliyetini sağladığı ve onlarla ilişki kurabildiği bir iletişim sağlamış oluyor. Müzik sektörünün şirketleri ve algoritmaları işin içine girdiğinde ise bu şekilde anılmak istemiyor. Bu durumda bir markalaşma, mainstream bir şişirme içine gireceğini gayet iyi bir şekilde biliyor. Sapphic anthems ise tam olarak bu markalama ile farklı müzisyenleri çemberin dışında bırakıyor ve queer bireylerin temsiliyetini değersizleştirebiliyor. Öyle ki algoritmalar ve bize dikte edilen çemberin içerisinde Sufjan Stevens, Hozier gibi müzisyenler de mevcut. Ancak belirli queer ve kendini kadın olarak tanımlayan müzisyenlere yer yok.Bir de tabii ki, “queer baiting” sorunumuz var. (Bilmeyenler için queer baiting, bir kişinin ya da bir şeyin kendisini LGBTİ+ kültürü ile tanımlamaya yönelik bir bağlılığının olmayıp yine de queer kültürün estetiklerini kullanması olarak açıklanıyor.) Taylor Swift’in geçtiğimiz haftalarda duyurduğu The Eras Tour’daki açılış gruplarının neredeyse hepsi "sapphic anthems" akımı ile özdeşleşmiş isimler. Kendisi de daha öncesinde folklore ve evermore albümlerinde queer komüniteye göz kırptığı şarkılar yayınlamış, <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=Dkk9gvTmCXY" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">You Need to Calm Down</a> gibi single kayıtlarından birini queer komüniteye destek için yazmıştı. Taylor Swift her ne kadar queer olmadığını ancak komüniteye destek olduğunu belirtse de kimi zamanlar “queer baiting” ile suçlanıyor. Komünite tarafından desteklenmesi nedeniyle şu ana kadar linçlenmese de bu konuda da çizgiyi dikkatli çekmemiz gerekiyor. Swift’in queer bir bireymişçesine biseksüel bayrağında saçını boyaması ancak kendisini heteroseksüel olarak tanımlaması çizginin öbür tarafına kaydığı zamanlardan bir tanesi.“Sapphic anthems”&nbsp;gibi akımların tabii ki faydaları da var. Yukarıda bahsettiğim podcast’te sözü lise yıllarımın resmi sponsorlarından Tegan and Sara’ya veriyorlar. Kendileri 90’ların sonunda sektöre girerken gördükleri önyargıdan bahsediyor. Günümüzde “sapphic anthems” gibi akımlar ile queer olmanın daha fazla temsiliyet bulması ile zaman içerisinde rahatlıyorlar ve artık kendilerini bu sektörde daha iyi konumlayabiliyorlar. Öyle ki artık mainstream bile olma gibi bir hedefleri yok. 10 albüm sonrasında Kanadalı ikizler, mainstream olmadan queer komünitenin dinlediği bir indie grup olmak ile gayet mutlu. Temsiliyeti sağlamak ve queer bireylerin müzik zevkleri üzerinden kendilerini daha rahat hissetmeleri açısından da bir çıkış kapısı.Peki, biz depresif ve bu şarkılar ile empati kurabilen ancak queer olmayan kadınlar olarak nereye giriyoruz? Muhtemelen siz de şunu merak ediyorsunuz: Depresif kız şarkıları neden “sapphic anthems”&nbsp;ile doğrudan özdeşleştiriliyor? Buna henüz bir cevabım yok, ancak “sad girl music” eşittir “sapphic anthems” denklemi de yine bir o kadar problemli. MUNA’nın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/5ECxiK4Vigo1yRRmAoZc1f?si=6fb28c46e35d4ec4" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Silk Chiffon</a> şarkısının hiç depresif kız şarkısı olmadığını söyleyebilirim, ancak gerçek bir “sapphic anthem”. Yine aynı şekilde Sufjan Stevens şarkılarının da tam tersi olduğu aşikar. Çizgiler karışırken ve benzer müzisyenler üzerinden TikTok algoritması ile markalar oluşturulması nedeniyle queer bireylerin temsiliyeti üzerinden para mekanizmaları mı oluşturuluyor? Çok olası. Her ne kadar limitasyonları ortada olsa da “sapphic anthems” akımının queer bireyler için ne anlama geldiğini ise queer bireylere bırakıyorum.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/37i9dQZF1DWW2hj3ZtMbuO?si=3e87aa0b0b404a5e" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/10/2022-11-13T10:03:02.180Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Sektördeki yeni "sapphic" akım ile queer bireylerin temsiliyeti üzerinden para kazanılmaya çalışılıyor olabilir mi?

Sapphic anthems ve beraberinde getirdikleri

Geçtiğimiz günlerde NME ile yaptığı bir röportajda Matt Healy, grubu The 1975’in (siz de eğer bin dokuz yüz yetmiş beş diye okuyorsanız high five) 2020’lerin en önemli grubu olabileceğini söylüyor. 2000’lerin en önemli grubu olarak tanımladığı “Arctic Monkeys, hâlâ dinleyicide yer bulabiliyor, harika albümler yayımlıyor ve bir “grup” olmaya devam ediyor. Ancak günümüzün toplumu artık gitarlarını çalarak dünyayı değiştiren beyaz adamları önemsemiyor” The 1975 ise bu kategoride olmak istemiyor. Onlar tarihin doğru tarafında, sesini çıkaran, yükselen sağı sözleri ile yerle bir eden ve kadınların arkasında duran grup olmak istiyorlar.2013 yılında yayımladıkları kendi isimlerini taşıyan çıkış albümleri ve 3 sene sonra gelen “i like it when you sleep…” ile İngiliz grup ve vokali Matt Healy, 2010’ların en sıcak ve cool grubu olarak hızlı bir çıkış gerçekleştirdi. O dönemde Matt Healy, postmodern dünyanın bir sonraki olaylı, uyuşturucu bağımlısı, serseri ve çapkın figürü olarak kendine yer buldu. Çoktan seneler önce denenmiş tınılar ve “esas adam personası” ile o dönemde The 1975’in müzik sektörüne çok büyük bir katkıda bulunduğunu söyleyemeyeceğim. Grubun fark yaratmaya başlaması ile günümüzde durdukları “sorumlu rock grubu” olarak direksiyonu kırdıkları dönemde geldi.2018 yılında gelen “A Brief Inquiry Into Online Relationships” ve 2020 yılında gelen kardeş albümü “Notes on a Conditional Form”&nbsp;ile grubun sesi rock müziğin avantajlı bir geçmişe sahip olanların hikayesinden postmodern dünyanın dertlerine döndü. Greta Thunberg’lü albüm açılışına kadar giden bu iki albümdeki yolculukta The 1975 sadece modern dünyanın indie rock sahnesinde kendine başka hiçbir grubun sahip olamadığı bir yer açmakla kalmadı. Aynı zamanda müzikal anlamda da olgunlaşan tınıları ile günümüzün “indie” kavramının altını dolduran “türsüz” bir müzik icra etmeye başladı.Grubun toz bulutundan başlayarak tüm hikayesini anlatmamın sebebi, henüz daha dün yayımlanan beşinci albüm Being Funny In A Foreign Language’in grubun geçmişinde kendini konumladığı bu iki yerin artık birleştiği bir yerden bize seslenmesi. Yeni albümde The 1975, Jack Antonoff’u da bir prodüktör olarak yanlarına alarak günümüzün en büyük “indie pop” grubu olmayı hedefliyor. 11 şarkıya baktığımızda ise sonucun genel anlamda hayal kırıklığı olmasa da grubun vadettiklerine yetişemediğini görüyoruz.Albüm, önceki dört albümde de olduğu gibi The 1975 şarkısı ile açılıyor. Bunların hepsi farklı şarkılar, sadece hepsinin adı aynı. Matt Healy, açılış şarkında kaldığı yerden devam ederek postmodern dünyanın sorunlarını mercek altına alıyor. Albümün kalanı ise önceki albümlerin “sorumlu” olduğu yerler ile cringe aşk şarkıları arasında pinpon topu gibi gidip geliyor. Bir aşk şarkısı olan Oh Caroline, kendinizi en yakın köprüden atmak isteyeceğiniz aşk sözleri ile Harry’s House’da yer alabilirdi. Matt Healy’nin bu şarkılarda Alex Turner’ın aşk şarkıları seviyesine ulaşmaya çalıştığını ancak yanına bile yaklaşamadığını düşünüyorum. Turner’ın valsi anımsatan metaforik aşkları, Matt Healy’de Anadolu’nun Ferhat ile Şirin’ine dönüşüyor.Looking for Somebody (To Love), 80’lerin indie pop grupları ile Bruce Springsteen tınılarını buluşturuyor. Albümün ilk single kaydı olan Happiness, albüm genelinde neredeyse her şarkıyı pop türüne çekmek için yerleştirilen saksofonlar ile dolu bir outro’ya sahip. Saksafon detayının neredeyse tamamen aynı noktalarda her şarkıya yedirilmesi ise albüm ilerledikçe yüzünüze bir buruşukluk koyuyor. Part of The Band’de ise güç yaylılara veriliyor ve albümün en güçlü yönlerine doğru yönelme vakti geliyor. All I Need to Hear ve About You kayıtları ise minimal prodüksiyonları ve sadece gereken yerlerde yükselen nabız ile albümün en underrated şarkıları olarak kalıyorlar. İronik bir şekilde, albümün değerini en fazla artıran parçalar da minimal prodüksiyona sahip olanlar ya da prodüksiyonu melodi ile aynı ritimde hareket eden şarkılar oluyor.The 1975, beşinci albümlerinde günümüzün en büyük gruplarından biri olmak için çabalıyor. Ortaya çıkan sonuç ise fazlasıyla ortalama. Albümün ortalama olmasına sebebiyet veren anlar ise ironik şekilde prodüksiyona yüklenilen ve büyük oynanan anlar. The 1975, postmodern dünyanın mercek altındaki toplumunda kimse onlara bakmıyormuşçasına müzik yaptıklarında ve bu toplum için sorumluluk aldıklarında çok daha iyi işler ortaya koyabiliyor. Being Funny In A Foreign Language, kesinlikle bu senenin en iyi işlerinden biri ve oldukça başarılı bir albüm. Sadece Y kuşağı dinleyicileri için 2020’lerin en iyilerinden biri olmaktan uzakta. Matt Healy’nin grubun Z kuşağına hitap eden “post Arctic Monkeys” konumlandırmasını düşündüğümüzde de sözü bu kuşağa veriyorum. Bence bu albüm, Z kuşağının da dinlemek isteyebileceği hiçbir şeye hitap etmiyor. 30’larındaki Matt Healy’nin yazdığı bu albüm, Y kuşağı dinleyicileri için. Y kuşağı ise çoktan bu albümden daha iyilerini dinledi bile.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6dVCpQ7oGJD1oYs2fv1t5M?si=hhpY3CHKS6iml83PKvFPcA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/9/2022-10-15T09:20:37.165Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

İngiliz grup, 2020'lerin en iyisi olabilir mi gerçekten?

Yeniden The 1975

Eski takipçilerimiz bilirler. Pandemi döneminde bir yandan dönmesine bir müddet ara veren dünyanın yasını tutarken diğer yandan da o dönemde bize iyi gelen şeylere odaklandık. Bize iyi gelen şarkılar, Afrobeat'in yükselişi, sevdiğimiz müzisyenlerin evlerinde tek başlarına yaptıkları şeyler... Bu dönemin müzik sektörüne olan en güzel etkilerinden biri de müzisyenlerin hareketlenen yaratıcı süreçleri oldu. Öyle ki bu dönemde yeni gruplar da hayatımıza girdi.Yerli sahnede bu dönemde teklileri ile hayatımıza giren gruplardan biri de Klor&nbsp;oldu. Hepimizin üzerinde kara bulutlar dolanırken onlar hepimize meydan okurcasına hayatımıza "güneşli bir synth-pop grubu" olarak girdi. Pandemiyi artık geride bırakırken Klor'u da daha sık görmeye başlıyoruz. Gelecek hafta MIX Festival'de sahne alacaklarını da öğrenince bu fırsatı kaçırmadık, hemen bir tanışma söyleşisi gerçekleştirdik. Buyurun:Pandemiyi geride bırakırken ilk defa dinleyicileriniz ile fiziksel temas kurabileceğiniz bir döneme girdiniz. Bu süreç sizin için nasıl ilerliyor? &nbsp;Pandemi döneminde ilk kayıtlarını ortaya koyan bir grup olmak sizin için nasıl bir deneyimdi?Keyifle yaptığımız bir işin takdir görmesini izlemek çok keyifli. Somutlaşsa da ciddileşse de işin eğlencesini hiç kaybetmeyeceğimizi umuyoruz. &nbsp;Üçünüzün de farklı müzik türlerinden beslenen bir geçmişi olduğunu biliyoruz. Peki, Klor’un yaratıcı süreci nasıldır? Kayıtlarınızı oluştururken size en fazla ne ilham verir?Genelde Ege evde kendi kendine otururken bir temel çıkartır, onun üstüne Deniz ve Onur doğaçlama yapar, beğenilmeyen yerler yeniden yeniden denenir. Üstüne kata kata, konuşa konuşa, içe içe gelişir. Öyle pek ilham alma durumu yok da, o gün nasıl hissettiğimize göre şekilleniyor diyebiliriz.Kayıtlarınızı bizlerle paylaşmadan önce ne kadar süredir birlikte şarkılar yazıyordunuz? Yaratıcı süreciniz boyunca birlikte oluşturduğunuz kayıtları bizlerle paylaşma niyetiniz var mıydı? Yoksa tüm süreç spontane mi gelişti?Önceden bir araya geldiğimizde doğaçlama çalıp kafa şişiriyorduk sadece. Kaydetme veya yayınlama gibi bir niyetimiz yoktu. Daha derli toplu hale gelsin diye kaydetmeye başladık sonra gerisi adım adım geldi. Menajerimiz olan BBI’ın da bizi yönlendirmeleriyle iş biraz ciddileşti.&nbsp;Sizi ilk defa duyan herkes gibi biz de hemen 80’ler esintilerini duyduk şarkılarınızda. 80’ler dönemi ve o dönemin synth pop esintileri sizin için ne ifade ediyor? Şarkılarınızın kayıt sürecinde size ilham olması için dinlediğiniz isimler oldu mu?&nbsp;Bizi en çok Daft Punk’a benzetiyorlar olsalar da bizim özendiğimiz şeyler daha çok Dabeull’un ritmi, Parcels’in gitarları, The Midnight’ın synthleri, Scarr’ın vokalleri olabilir.&nbsp;Sormasak olmazdı tabii ki. EP’nizin ardından tekliler gelmeye devam ettik. Ancak ufukta bir albüm var mıdır?Tonumuzu biraz değiştirebilecek birkaç şarkı var bitmek üzere bekleyen. Onları yayınlamayıp albümü beklemek için fazla sabırsızız diyelim. Tek sebebi bu olmasa da…Merak ettik, hadi bunu da soralım. Grup üyelerinin “ah keşke bu şarkıyı ben yazsaydım” dediği bir şarkı var mıdır?&nbsp;Deniz: Night Moves - Bob SegerOnur: Push it to the limit - Paul EngemannEge: Jump - Van HalenHazır sizi yakalamışken bir de öneriler alalım sizlerden. Avaz Avaz Dergi okuyucuları ile paylaşmak istediğiniz öneri albümler var mıdır? Bu aralar neler dinliyorsunuz?Deniz: Masayoshi Takanaka - An insatiable highOnur: Parcels - Live vol. 1Ege: Gaspard Auge – EscapadesMIX Festivali kapsamında sizi canlı dinleyecek olan müzikseverleri neler bekliyor? Konser öncesinde birkaç ipucu verebilir misiniz?&nbsp;3 kişi sanmayın kavgaya gider gibi geliyoruz. Davullarda Mahir Uzun, ikinci gitarda ve klavyede Gökhan Karkış, konuk vokallerimiz Canay Doğan ve İdil Ateş şeklinde sahneye çıkacağız. Bir de sahne arkasında yardımcı olan arkadaşlarımız var. Hepimiz Klor, Klor hepimiz için!<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/70dKeCF38TiiLV0Z3FVGo7?si=p406nPDGRWKtZU5S8EOBqQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/9/2022-10-01T08:49:40.855Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Pandemi döneminde teklileri ile hayatımıza giren Klor ile MIX Festivali öncesinde konuştuk.

Yaza veda ederken Klor, kum, güneş ☀️

Muhteşem gözlemlerini şairane bir şekilde müziğine döken müzisyenler iyi ki var. Onların müziği birçok müzikseverin hayatındaki “başa çıkma mekanizması”. En kötü senaryoda yeni hikayeler duyabilecekleri bir sonraki işitsel kitapları. Duygularını şarkılara dökmek ile gördüklerini anlamlandırmak arasında ince bir çizgi var. Bunu en iyi şekilde başaran iki indie ismin ise Arlo Parks ve Julia Jacklin olduğunu düşünüyorum. Üç albümü ile de birazcık “underrated” kalan Julia Jacklin’in müziğinde ise Arlo Park’tan ayrışan ve tam olarak parmağımı yerleştiremediğim bir samimiyet var.Jacklin yeni stüdyo albümünün sonuna doğru “Lütfen sigara içmeyi bırak, hayatının uzun sürmesini istiyorum / Eğer sigara içmeyi bırakmazsan da ben kendi hayatımı kısaltmak zorunda kalacağım” diyor. “Araba sürerken hız limitine sadık kalabilir misin?” Aklımızdan her geçeni söyleyemiyoruz. Ancak söylebilseydik bunlar en kibar şekilde bir Julia Jackin şarkısı olurdu. 2016 yılında yayımladığı Don’t Let the Kids Win müzik sektöründe yeni çıkış yapan bir sonraki kızımız olarak dikkat çekecek, ancak henüz daha ciddiye alacak bir seviyede değildi. İkinci albüm Crushing’in underrated kalp kırıklığı şarkısı Don’t Know How to Keep Loving You ise bize Julia Jacklin’in uzun bir zaman etrafta olacağını gösteriyordu. İkinci albümünde başkasının getirdiği kalp kırıklığının peşinden giden Avustralyalı müzisyen ise üçüncü albümünde kendi sebep olduğu kırıkları kovalıyor.Albüm genelinde Julia Jacklin’in kendisini bulmasından ziyade kendisini ve kontrolü kaybetmesinden ölesiye korktuğuna tanıklık ediyoruz. Her ne kadar eğlenceli pop melodilerine eşlik eden rock gitarları ile mutlu bir albüm gibi tınlasa da albümün altında yatan en büyük tema kesinlikle “anksiyete”. Örneğin; albümün ortasında yer alan Too In Love to Die’da ölmekten korkuyor. “Eğer şu anda bu uçak düşseydi / onun için hissettiğim aşk / zemini bile yumuşatırdı.” Albüm ilerledikçe ise bu korkuyu geride bırakıyor ve sevgilinin ölümünden korkuyoruz. Sesini kaybetmekten, kendini kaybetmekten, sevdiğinin değişmesinden, sonra kendisinin değişmesinden ve arada olabilecek daha birkaç milyon ufak olasılıktan…Julia Jacklin’in müziğinin hâlâ daha Clairo, Arlo Park, Soccer Mommy gibi isimler kadar büyüyememesinin arkasındaki sebep ise bence müziğinin sadeliği. Melodilerine eşlik eden prodüksiyon yapısı, şarkıların yatak odasından ilk çıktığı zamanki hâlini koruyor. Bu nedenle albümdeki en iyi şarkının Love, Try Not To Let Go&nbsp;olduğunu düşünüyorum. Çünkü Julia, sadece gerçekten bu şarkıda farklı bir şeyin peşinden koştuğunu hissettiriyor. Bir sonraki seviyeye geçmesi için de dördüncü albümde farklı ilhamların peşine düşmesi gerekiyor. Ne söylediği kadar nasıl söylediğine de odaklandığında farklı bir Julia Jacklin ile karşılaşacağımızı düşünüyorum.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5PtvMQZ7Wy4IsoXTszkH8B?si=h1ghI0BWTnKepjFNNTD3mw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/8/2022-09-10T11:20:32.732Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Avustralyalı müzisyen üçüncü stüdyo albümünde nasıl söylediğinden ziyade ne söylediğine odaklanıyor.

Hiç gitmeyen korkular ve ...anksiyete 

Her ne kadar bizim için pek alışıldık olmasa da Avaz Avaz olarak bu hafta röportaj köşemizde uzun bir aradan sonra ilk defa henüz daha ilk albümünü yayımlamamış bir sanatçıyı ağırlıyoruz.Geçtiğimiz aylarda Netflix'te yayınlanan Kuş Uçuşu dizisini duymuşsunuzdur. (Duymadıysanız da ülkemiz dizi çizgisine göre bayağı iyi - bakın derim) Dizinin en büyük keşiflerinden biri de şarkılarını bu yapıma emanet eden Sena Şahin oldu. Henüz daha teklilerini art arda piyasaya süren müzisyen, şarkılarında türlerin ötesine geçme cesareti ve kariyerinin hemen başında büyük bir projeye imza atması ile radarımıza girdi.Sena Şahin ile Kuş Uçuşu projesi, yaratıcı süreci ve ilhamları üzerine söyleşimizde bize katılın:<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Seninle bir röportaj yapıp bunu sormadan edemeyiz. Kuş Uçuşu dizisinde şarkılarının yer alması ile birlikte birçok müzikseverin hayatına giriş yaptın. Olaylar nasıl gelişti?</h3>Dizi yayınlanmadan önce bizimle dizinin prodüksiyon ekibi iletişime geçip şarkılarımı kullanmak istediklerini söylediler, tabii ki çok heyecanlandım. Dizi yayınlandığında ise hangi sahnelerde kullanıldığı vs. hiçbir fikrim yoktu, bu yüzden izlemek çok keyifliydi benim için de. Böyle bir projede kariyerimin bu kadar erken bir safhasında yer almak inanılmaz duygulu ve mutluluk verici tabii ki.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sena Şahin’in şarkıları nasıl bir araya geliyor? Bize birazcık şarkılarını oluştururken geçtiğin yaratıcı süreçten bahseder misin?</h3>Şarkılarımı yaparken çoğunlukla aklımda belli bir düşünce olmuyor. Belki bir melodi veya bir cümle geliyor önce aklıma sonra o büyüyor, büyüyor ve şarkıya dönüşüyor. O an bir duygu veya gördüğüm bir haber bile etkili olabiliyor. Dünyada olup biten her şeyden çok etkileniyorum ve müziğime de yansıyor.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Son dönemlerde müzikte “türsüz” şarkılar daha fazla öne çıkıyor. Sen de türsüz ve zamansız şarkılar ortaya koyduğunu açıkça ifade eden bir müzisyensin. Peki, sence müzik neden türsüz ve zamansız olmalı? Müziğinin akışkan bir yapıya sahip olması senin için neden önemli?</h3>Bence müziğin türsüz olması -müzisyen öyle istiyorsa- mümkün. Yani dinleyiciye her seferinde farklı bir şey vermek amacı ile yaptığım bilinçli bir şeyden değil bu, hislerimi ifade etme şeklim değişiyor ve müziğim de böyle evriliyor, ama hepsine benden bir parça koymak hepsinde aynı Sena’yı duymak benim için önemli bir detay. Bu da zaten onu akışkan yapan şey, hepsinde aynı kişiyi duymak.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sena Şahin’e hangi müzisyenler ilham verir? Özellikle yerli sahnede kendine örnek aldığın bir isim var mıdır?</h3>İlham aldığım birçok müzisyen var; Elton John, Amy Winehouse… Yeni isimlerden Dua Lipa, Jorja Smith. Türkiye’den Sezen Aksu besteci ve söz yazarı karakteriyle benim için çok ayrı bir yerde, MFÖ de aynı şekilde.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Geçen seneden beri tekliler yayımladığını biliyoruz. Peki, ilk albüm için çalışmalara başladın mı? Gelecek dönemde neler beklemeliyiz?</h3>Albüm benim için bir araya gelmiş 15-16 şarkıdan çok daha fazlası. Bunu çoktan yapabilecek kadar hazırda tuttuğum şarkım var aslında ama birçoğu tekli olarak yayınlanacak. Benim için albüm bir hikâye oluşturmalı ve bunu yapmak için henüz yolun başında olduğumu düşünüyorum.Sena Şahin'in müziğini keşfedin:<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/40VwjQ6yxDV90bjbDU124W?si=1rKPu7gFRluaxttazjpr0A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/7/2022-08-13T09:03:35.320Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Sena Şahin ile Kuş Uçuşu projesi, yaratıcı süreci ve ilhamları üzerine...

Türlerin ötesinde Sena Şahin ile buluşuyoruz

Taylor Swift, kendi versiyonu olan Red albümü ile karşınızda. Red albümünün popüler kültürdeki yerinden bahsetmeme bile gerek yok diye düşünüyorum. Swift’in country’den pop’a geçişini müjdeleyen albüm, single kayıtları ile tam bir baş belası gibi hissettiren ama özünde muhteşem bir albüm. Red; sonbahar, kırmızı ruj, sevgilinin ablasının evinde unutulan atkı ve daha fazlası ile tematik bir kısa film hissi veriyordu. Üstelik albümün – hatta Taylor Swift’in – en iyisi olan All Too Well ve şarkının gün yüzü görmeyen 10 dakikalık versiyonu ile tam bir kült seviyeye erişmişti.Taylor Swift’in eski albümlerini yeniden kaydetme macerası ile Red albümü için ilk başta yazdığı 30-40 şarkıdan arta kalanları ve senelerce Swift’in evindeki bir çekmecede tozlu bir şekilde bekleyen All Too Well&nbsp;10 dakikalık versiyonu da dinleme şansına eriştik. Öncelikle şunu belirteyim ki Taylor Swift’in yeniden kaydettiği önceki albümü Fearless (Taylor’s Version) ile karşılaştırıldığında Red (Taylor's Version)’nın prodüksiyonu, yeni eklenen şarkıları ve yeni vokalleri çok daha güçlü. 2012’de yayımlandığında Grammy ödüllerinde “Yılın Albümü” kategorisinde kaybetmesi ile başlayan bu intikam yolculuğuna son noktayı koyuyoruz. İlk nokta ise Swift’in o gece ağlayarak hamburger yerken synth pop ağırlıklı bir albüm yazmaya karar vermesiydi. Albümün şu anki adı 1989. Hikayenin kalanını biliyorsunuz.Red (Taylor’s Version), tam anlamıyla duygusal bir heyecan treni. Hatta albümü dünden beri dinlemem sonucunda yaşadığım bu çalkantılı duygu silsilesi nedeniyle ilk defa bir yazıyı kaleme almakta zorluk çekiyorum. Albümün ilk versiyonundan sevdiğimiz ama normalde Taylor Swift dinleyicisi olmayanların muhtemelen bilmedikleri State of Grace, Treacherous&nbsp;gibi şarkılarda Swift’in olgun vokallerinin etkisini ve prodüksiyon farklılığını ilk dinleyişte fark ediyorsunuz. İlk başta garipsemiş olsam da yeni versiyonlarında şarkılar orijinalliğini koruyor. Tüm albüm içerisinde sadece Holy Ground şarkısında prodüksiyon ve yeni vokaller orijinal şarkıyı aratıyor. Red (Taylor’s Version) albümünün en güzel yanı albümün single kayıtlarının yeni prodüksiyonları. I Knew You Were Trouble, We Are Never Ever Getting Back Together, 22 gibi “bayat” ve Max Martin imzalı kayıtlarının yeni versiyonlarında Taylor Swift’in olgun bir müzisyen olarak yeni bir perspektif getirmesini hissedebiliyorsunuz. Önceleri popüler müzik yapmak için etrafa saçılan synth ve pop melodileri hissi veren şarkılar, akıllıca yeniden oluşturulan prodüksiyonları ile çok daha yeni bir anlama kavuşuyor. Red’in yeni versiyonu, ilk versiyonundaki en büyük zayıflığını yeniden tanımlıyor.Gelelim, albümdeki yeni kayıtlara... Swift’in pop müziğe geçişi için hazırlık olarak yazmış olduğunu düşündüğüm Babe, Message in a Bottle şarkıları tam anlamıyla bu geçişin simgelenen eserleri. 1989&nbsp;albümündeki şarkılar kadar güçlü değiller kesinlikle. Ancak yeniden kaydedilen bir albüm ile ek bir hizmet olarak sunulan şarkılar olarak durumdan şikayet etmeyeceğim. Yeni şarkılardan açık ara en kötüsü Ed Sheeran'lı Run. Sheeran ile Swift’in beraber yazdıkları ilk şarkı olmasına rağmen Everything Has Changed’in bu şarkıyı eleyerek albüme konmasına şaşırmıyorsunuz. Şarkıyı ilk defa dinleyişte bile defalarca aynı hikayeyi dinlemenin getirdiği yılgınlık üzerinize çöküyor.&nbsp;Peki, en iyiler? Phoebe Bridgers iş birlikli Nothing New, Sufjan Stevens’in Fourth of July’ından sonra beni ağlatmayı başaran ikinci şarkı oldu (ki hayatım boyunca kaç şarkı dinlediğimi söylememe gerek yok sanıyorum). 22 yaşına girdikten sonra aslında hiçbir şeyi bilmediğini fark ediyor Taylor Swift. Yüzünüze vuran gerçekler ile şarkının içinize işlemesi için 22 yaşında olmanıza gerek yok. All Too Well’in 10 dakikalık versiyonunu ilk defa dinlediğimde ufak bir şok yaşadım. Tam olarak beklediğim şeye kavuştuğumdan emin olamadım. Birkaç defa dinleyişten ve Taylor Swift’in yönettiği Sadie Sink ve Dylan O’Brien’ın yer aldığı <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=tollGa3S0o8" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kısa filmden</a> sonra yeni versiyon ile barıştım. Şarkının daha minimal olarak düzenlenmiş Jack Antonoff imzalı prodüksiyonu şarkının orijinalinde yer almayan daha farklı bir melodiye sahip olan kısımlarını kucaklıyor. Bu yeni kısımlarda şarkıdaki sonbahar ayında başlayan aşk hikayesinin bitme döneminde kışa ulaştığını öğreniyoruz. Şarkının yeni prodüksiyonu bir kar küresini anımsatıyor. Sonbaharı temsil eden bir albüm için muhteşem bir son. All Too Well&nbsp;10 dakikalık versiyonun&nbsp;yeni eklenen kısımlarından bazıları şarkının büyüsünü koruması için gerekli durmuyor. Ancak yakından bildiğiniz ve içselleştirdiğiniz bir hikayenin arka planını görmek istediğiniz durumları hatırlayın. 10 dakikalık versiyon tam olarak hayranlara senelerdir bekledikleri bu fırsatı veriyor. Mesela aşk hikayesinin neden bittiğini sonunda öğreniyoruz – no spoiler.Taylor’ın master haklarına sahip olduğu yeni Red albümü, seneler geçtikçe kıymeti anlaşılan ve değerlenen bir albüm olarak sonunda hak ettiği değere ulaşıyor. Depresif sonbahar aylarında yüreğinizi biraz daha dağlamak isterseniz Adele’in yeni albümünü bekleme süresinde bu albüme şans vermek isteyebilirsiniz.Taylor Swift’in albümlerini neden yeniden kaydettiğini merak ediyor olabilirsiniz. Sizi Cemre’nin yazısına <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/taylor-swift-eski-albumlerini-neden-yeniden-kaydediyor/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">alalım</a>.Öneri Şarkılar: State of Grace (Taylor's Version), Treacherous (Taylor's Version), Nothing New (feat. Phoebe Bridgers) (Taylor's Version) (From The Vault), I Bet You Think About Me (feat. Chris Stapleton) (Taylor's Version) (From The Vault), All Too Well (10 Minute Version) (Taylor's Version) (From The Vault)<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6kZ42qRrzov54LcAk4onW9?si=xKGE73s7RHatSRiYh6z3_w" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/10/2021-11-13T10:29:06.331Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Taylor'ın kendi versiyonu olan Red, yeni şarkıları ile albümü kült bir seviyeye taşıyor.

Geçmişi yeniden tanımlama zamanı

<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(140, 14, 14); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(140, 14, 14); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Oh, it was a good read, good read It was a good read, good read It was a good read, good read Oh-oh, It was a good read, good read It was a good read, good read Oh, it was a good read, good read Oh oh oh oh o Oh, it was a good read It was a good read Oh, a good read Oh, it was a good read Good read, good read Oh It was a good read...</blockquote>Bir Goodreads yorumcusu2013 yılında Morrissey’in ilk (ve muhtemelen son) otobiyografik kitabının çıktığı günleri hatırlıyorum. The Smiths’in tüm diskografisini beş parasızken bile bir şekilde almayı başaran koyu hayran arkadaşım, tüm gün sırasında oturup bu kitabı okurdu. En iyi arkadaşıma olan saygım bir yana, o zamanlar bir lise öğrencisi olarak Morrissey’i ve temsil ettiği şeyleri pek anlamazdım. Üstelik garip bir şekilde bunun da farkındaydım. Sanki Morrissey hayatımın doğru bir zamanında keşfetmem gereken bir sonraki edebi ilhamımdı. Zaman geçtikçe ise hayat hikayeleri birikmeye başladıkça kendimi Morrissey ile özdeşleştirirken buldum. Daha net olmak gerekirse, kendi sahip olduğum ve barışamadığım bazı karakteristikleri Morrissey’de buldum. Bazılarının neden Morrissey’den nefret ettiğini anlayabiliyorum. Ancak Morrissey röportajları ve pek de zekice bir isme sahip olmayan Autobiography kitabı, benim için kendimle bir barışıklık dönemini getirdi. Bu nedenle de Morrissey’i en iyi anladığımı düşündüğüm bir zamanda bu yazıyı yazmanın mantıklı olduğuna karar verdim.Morrissey’in Türkçe’ye çevrilmemiş ancak internetten ufak bir servet ile sipariş edebileceğiniz kitabı, gereksiz ayrıntılar ile doldurulmuş uzun bir otobiyografi. Her otobiyografide olacağı şekilde tüm hikaye fazlasıyla tek taraflı. Bu kitaba başlayıp bitirdiğinizde bu kitabın yazılmasının tek yegane amacı yüzünüze acı bir gerçek olarak çarpıyor: Morrissey’in kaybettiği The Smiths telif hakkı mahkemesinin neden haksız bir karar olduğuna sizleri ikna etmek. Sayfalarca süren mahkeme detayları anlatılırken olayları sadece Morrissey’in tarafından okuyorsunuz. Geriye kalan tüm detaylar ise teferruat…Morrissey sizi birçok konuda ne kadar haklı olduğuna inandırmaya çalışıp dursun, ikna olduğunuz tek bir konu olacağını söyleyebilirim: Bir edebi eser olarak incelendiğinde Morrissey, çok çok çok iyi bir yazar. Öyle ki eğer bu Moz’un The Smiths’ten tamamen soyut olarak yaratıcı bir kişilik olarak hikayesini anlatıyor olsaydı ya da kurgu bir eser olsaydı ortaya harika bir iş çıkabilirdi. Morrissey detaycı, mükemmel bir şekilde metaforik ve kimi zaman ironik bir şekilde komik… Bu da onu harika bir yazar yapıyor.Şimdi gelelim kitaptan öğrendiklerimize ve öğrenmek isteyip öğrenemediklerimize…<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px; list-style-type: square;" style="padding-inline-start: 20px; list-style-type: square; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Morrissey’in yaratıcı süreci tüm kariyeri boyunca bir gizemdi. Hâlâ da öyle…</h2></li></ul>Aynı zamanda müzik yazarlığı kariyeri, The New York Dolls fan club başkanlığı vb. gibi daha pek çok kişisel detay, Morrissey’i “Morrissey” yapan her şey bu kitabın dışarısında tutulmuş. Morrissey’in ilhamları konusunda azıcık fikir sahibi olabiliyorsunuz, ancak bu birkaç röportajını okusanız da öğrenebileceğiniz konular. The Smiths’in oluşma süreci, ayrılma süreci, şarkıların yazılma aşamaları gibi konulara çok az değinilmiş. İkna olmadığım için buralara tekrar tekrar döndüğümde Moz’un “sadece değinmek zorunda olduğu için” bu hikayelere yer verdiğini, kök nedenlere asla girmediğini fark ettim. Bir noktada Moz da bunu itiraf ediyor ve diyor ki: “Ben de bu olanların neden olduğunu bilmiyorum”.<ul fr-original-style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px;" style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Herkes Morrissey’den nefret ediyor. En çok da Marr, Joyce ve Weeks… En çok da gazeteciler… Ama önemli değil. Çünkü Morrissey onlardan daha fazla nefret ediyor.</h2></li></ul>Kitap boyunca The Smiths’teki grup arkadaşlarından, telif hakkı mahkemesindeki yargıçtan, NME’ye kadar Morrissey herkesi yerden yere vuruyor. İlk ikisi için taraflı bir görüş verdiği için tam olarak kim haklıdır bilemiyoruz, ancak müzik dergileri ve basın söz konusu olduğunda gördüğümüz Morrissey’in yarısının bir ilüzyondan ibaret olduğunu söyleyebilirim. Özellikle NME’nin Moz’a yönelik yalan haberleri ve karalama kampanyaları gerçekten içler acısı… Belki de Moz bu nedenle müzik yazarlığı kariyerinden bahsetmiyor kitapta. Öyle ki bir noktada Julian Casablancas bile bir NME röportajı nedeniyle Moz’a el yazısı ile özür mektubu gönderiyor çünkü röportajda Moz ile ilgili ettiği küfür tamamen fabrikasyon. Şaka gibi…<ul fr-original-style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px;" style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Eğer biri sorarsa The Smiths davası tamamen yanlış ve yanlı bir karardı. Eğer inanmıyorsanız, kitaptaki +50 sayfada fazlasıyla detaylı bir şekilde nedenini okuyabilirsiniz.</h2></li></ul>Kitabın tüm yazılış amacı burada anlatılanlar. Peki, ne kadar doğru? Morrissey’e yönelik itham edilen “güvensiz” etiketi gerçekten hak edilmiş miydi? Bilemiyoruz. Ancak olay nasıl olursa olsun, değişmeyen tek gerçek var: Morrissey ve Marr’a yönelik olarak telif davası açıldı çünkü grubun diğer iki üyesi sözleşmede yer almıyordu ve eşit hakka sahip değillerdi. Bu nedenle şarkıların yazım sürecine dahil olmadılar. Senelerce bununla barışık bir şekilde hayatlarına devam ettiler. The Smiths bir efsane ve para makinesi olana kadar… Sonrasında ise mahkeme onlara eşit hak vermeye karar verdi. Ancak bir şekilde Morrissey ve Marr'ın ödediği tüm vergilerden ve masraflardan muaf da tutuldular. BU NASIL OLDU? (Morrissey de bunu soruyor bu arada)<ul fr-original-style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px;" style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Morrissey tüm hayatı boyunca tam bir “aksi dedeydi”. Çocukluğunda bile… Ama bir o kadar da bazen komik biri...</h2></li></ul>“Aslında bakmayın, özünde iyi biri” denilen kişilerden… Ancak gerçekten aksi. Vejeteryan olduğu için et sipariş eden birini masada tek bırakıp, arkasını dönüp giden kişilerden. Konserde dinleyicilerin ona yönelik sevgi şölenini görmek, Moz’un bu hayata devam etmesi için ihtiyaç duyduğu yegane şey. Geride kalan tüm detaylar hayatı daha da karmaşıklaştıran ufak ama sayısı bol detaylar. Kitabın ilk başında da dediği gibi Morrissey’in doğumu bile olaylıydı ve neredeyse annesini öldürüyordu. Çünkü ironik şekilde “kafası çok büyüktü”. David Bowie ona gelip “Şu ana kadar o kadar çok uyuşturucu kullanıp seks yaptım ki şu anda hâlâ hayatta olmam bir mucize” dediğinde “Benim de o ikisi ile o kadar alakam yok ki benim de hayatta olmam bir mucize” diyor. Tom Hanks, sahne arkasına geliyor ama Moz kim olduğunu çıkaramıyor. James Baldwin ile tanışma fırsatını reddediyor çünkü kötü biri çıkarsa kendini öldürmek zorunda kalacağını hissediyor. Meksika’da sınırda neredeyse kaçırılıyor. Tam olarak bu detaylar, bu kitabı okunabilir hâle getiriyor.<ul fr-original-style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px;" style="list-style-type: square; padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Morrissey harika bir yazar. Ancak aynı zamanda o kadar tek taraflı bir anlatım sunuyor ki kendisine inanmak imkansız hâle geliyor.</h2></li></ul>Morrissey, gerçek Moz’u yazdığı ikinci bir kitap yayınlamalı. Ancak güçlü bir editöryel destek ile.. Bu Autobiography kitabının yazımının sebebinin mahkeme için Moz’u haklı çıkarmak olduğunu iddia edebilirim ama kanıtlayamam. Yine de bu düz yazıda yer alan cümleler parçalara bölündüğünde poetik yeni bir The Smiths şarkısı oluşturulabilir gibi tınlıyor. Morrissey’in bu kitabı ısrarlı bir şekilde Penguin Classics olarak yayınlatması ise yayınevi için talihsiz olmuş bence. Moz'un 2015 yılında yayınladığı kurgu eseri List of the Lost'u ise TBR listeme ekliyorum hemen.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/4K3FvRDTfiHJssCHCLhIWv?si=b5980ad53bb04cd2" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/6/2022-07-17T11:18:02.599Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

450 sayfalık kitabı okuyup sizler için yorumladık.

Morrissey’in otobiyografisinden öğrendiğimiz (ve öğrenemediğimiz) 5 şey

Bizi bir süredir takip edenler bilir. Kafasındaki düşünceleri yaratıcı bir şekilde hikayelere döken, kendimizden bir parça bulabildiğimiz müzisyenlere karşı özel bir ilgimiz var. Müzisyenleri sadece notaların yakın dostu olarak değil, aynı zamanda edebi ifade edişin elçileri olarak gördüğümüz için olabilir. Bu perspektiften baktığımızda yerli sahneden bir avuç insan aklımıza geliyor. Bu isimlerden biri de Nova Norda.&nbsp;Küçük yaşlarda piyano ile başlayan müzik yolculuğu, Boğaziçi Üniversitesi rock korosunda devam eden Nova Norda bir müddet özel sektörde çalıştıktan sonra kalbinin sesini dinliyor. (Bunun bir alternatif versiyonu da editörünüz. Boğaziçi rock korosuna alınmadığı için Avaz’a girdi ve şu anda özel sektörde) Kuzey yıldızı&nbsp;anlamına gelen Nova Norda sahne adına sahip Ecem Böke, yerli sahnedeki birçok isme göre çok daha hızlı “parladı”. Dinleyiciye hissettirdiği samimiyet de (bizce) bundaki en önemli etken. Bu sene itibari ile de sonunda ilk uzunçaları Paralel Evrende Dünya Tarihi'ne kavuştuk. Tabii, bu fırsatı kaçırmadık, kendisi ile bir sohbet gerçekleştirdik.&nbsp;<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Nova Norda’yı uzun zamandır tanıyoruz. Ancak bu projen ile ilk uzunçalarını geçtiğimiz günlerde yayınladın. Arada bu kadar süre olmasının sebebi neydi? Neden şimdi?</h3>Kariyerimin başında açıkçası havayı koklaya koklaya ilerlemek istedim. Dolayısıyla bütün parçalarımı tek seferde yayınlamak yerine, her birine ayrı ilgi göstermek, klipler çekmek ve görsel/kavramsal dünyamı dinleyicilerime uzun uzun tanıtabilmek benim için öncelikliydi. Bu yüzden bu kadar süre bekledim. Şimdi artık düşünce dünyamın dinleyicilerin gözünde aşağı yukarı oturduğuna inanıyorum. Bu yüzden albüm yapmak için doğru zaman olduğunu düşündüm.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Pandemi sonrası yayınlanan albümlere baktığımızda bu dönemin müzisyenlere ilham olduğunu görüyoruz. Peki, pandemi döneminin sendeki en büyük etkisi ne oldu?</h3>Pandemide bana ne oldu bilmiyorum ama bir şekilde kafamda birtakım engeller kırıldı. Artık sahnede de, röportajlarda da, kendimi ifade ederken daha özgür hissediyorum. Gerçekten, buna sebep olan neydi bilmiyorum ama iyi ki öyle oldu diyebilirim.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Dürüst ve samimi şarkıları düşündüğümüzde aklımıza gelen isimlerden biri de sen oluyorsun. Durum böyle olunca yazarlık sürecini merak ediyoruz. Hangi isimler, olaylar Nova Norda’ya ilham verir? Bir yazar olarak yaratıcı sürecinden bahsedebilir misin?</h3>Başımdan geçmeyen şeyleri yazmamaya gayret gösteriyorum. O samimiyet ve dürüst bağı çok önemsiyorum. Bir de, sonuçta öyle ya da böyle bu parçaları bir ömür söyleyeceğim her şey yolunda giderse. Arkasında durabileceğime inandığım şarkılar yazmak çok mühim bu yüzden benim için. Yalan söylememeliyim sözleri yazarken, çünkü kendimle olabildiğince yüzleşip meselenin özünü bulup çıkarmayı seviyorum diye düşünüyorum o esnada. Dolayısıyla bana ilham veren, genellikle yaşadıklarımdan başka bir şey olmuyor. Bir nevi günlük gibi.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Müziğinde kendi iç dünyasını yansıtan müzisyenlere baktığımızda sound’larının hayatlarındaki olaylardan oldukça etkilendiğini görüyoruz. Nova Norda’nın gelecek dönemde sound’unu genişletmeye ya da daha deneysel projelere yönelmeye yönelik bir planı var mıdır? Ya da tam tersi, değişim bir müzisyen olarak Nova Norda’yı korkutur mu?</h3>Bu konu üzerine hiç düşünmedim. Sanırım o sırada içimden nasıl bir sound gelirse onu çıkarmaya çalışıyorum. Bu zamana kadar rap gibi, rock gibi tarzlarda şarkılar da yayınladım. Sebebi bu olsa gerek. Şarkının hissi nasıl bir türde ifade etmemi gerektiriyor gibi hissediyorsam, oraya yöneliyorum.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kurumsal hayatı bırakarak gerçek tutkuna – yani müziğe tam zamanlı olarak bir geçiş yaptın. Şu ana kadarki deneyimini düşündüğünde herhangi bir hayal kırıklığın var mı? Geriye dönüp baktığında kariyerinde değiştirmek istediğin bir an olur muydu?</h3>Olmazdı. Acısıyla tatlısıyla her süreç bana devasa kazanımlar getirdi. Kurumsalda olduğumdan çok daha fazla kendimi keşfetmeme olanak tanıdı. Bunun için illa güzel deneyimler yaşamak zorunda olmuyor insan bence. O yüzden hiçbir hayal kırıklığım olmadı diyebilirim.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Pandemi sonrası dönemde seni sürekli sahneden sahneye koştururken görüyoruz. Elbette yorucu oluyordur. Bu yorgunluğu sana unutturan motivasyonun genelde ne oluyor?</h3>Sahnenin kendisi! O kadar seviyorum ki konser vermeyi, en büyük motivasyonumu buradan aldığımı söyleyebilirim. Dolayısıyla sahne benim için yorucu bir şey değil, tam tersi bana hayat enerjisi pompalayan bir güce dönüşüyor. Bir ömür umarım bu mutluluğu yaşamaya devam edebilirim.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Artık kemik bir kitlen de olduğu için şu günlerde 'Nova Norda' ile ilgili dövme yapanların sayısında bir artış var gibi gözüküyor. Bu konu hakkındaki düşüncelerin neler? Dinleyicilerinin ömürleri boyunca vücutlarında müziğini taşıyor olması bizce çok heyecan verici ☺</h3>Acayip mutlu oluyorum! Şarkıların dinlenmesinden de büyük bir mutluluk oluyor bana. Tarif edebileceğim bir his galiba değil, nasıl bu noktaya geldik diye şaşırmakla, şarkılara yansıyan o yaşanmışlıkların kıymetini tekrar tekrar idrak etmek arası bir his sanırım yaşadığım şey.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir dinleyici olarak da Nova Norda’yı tanımayı çok isteriz. Avaz Avaz olarak Nova Norda’dan yeni albüm / şarkı önerileri almak isteriz. Kimleri dinleyelim?</h3>En sevdiğim yerli grup Jakuzi. Yabancı ise bu ara Roosevelt çok dinledim. Easy way out en sevdiğim şarkıları.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Son olarak röportajımızı kapatmadan önce kendimize son bir öneri daha alalım. Bizim gibi müzik topluluklarından ne tarzda yazılar görmeyi daha çok istersin? Müzisyenleri dinleyiciler ile buluşturma noktasında siz müzisyenlere nasıl destek olabiliriz?</h3>Ne kadar hoş bir soru! Düşündüğünüz için teşekkür ederim. Sanırım en çok, müzisyenler olarak bizleri bir arada konuşturan etkinlikleri seviyorum. Ortak dertleri birlikte keşfettiğimiz, çözümler aradığımız ilhamlık sohbetler çoğalırsa ne mutlu hem bize, hem de dinleyenlere!Nova Norda'nın yeni albümünü hemen aşağıdan dinleyebilirsiniz:<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1ZbvCC3eho3J20iwjSaIBv?si=2H_Qz46FRUW8nJRiYkZ4Dw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/6/2022-07-01T09:57:53.199Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

"Arkasında durabileceğime inandığım şarkılar yazmak çok mühim benim için..."

Nova Norda ile ilhamları ve özünü yansıtan şarkıları üzerine

Neden Değerli?:&nbsp;Lorde'u tanımayan yoktur sanıyoruz. 2013 yılında yayımladığı çıkış albümü Pure Heroine ile pop müziğe senelerdir kaybettiği kanı geri kazandırdı. Kendisi henüz daha çok genç olmasına rağmen pop müziğin seyrini değiştirdi ve listeleri haftalarca işgal etti. Öyle ki Lorde'un pop müziğe getirdiği bu yeni soluk birçok pop sanatçılarını harekete geçirdi ve Lorde tarzı bir pop müzik modasına maruz kaldık. (Bakınız; Taylor Swift, <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=V54CEElTF_U" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Call it What You Want</a>) Ancak yine de hiçbiri Lorde'un şarkılarındaki o tadı veremiyor tabii ki.<img src="https://embed.apos.to/assets/2022/5/2022-06-18T10:06:33.724Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.78" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Neyi Değiştirdi?:&nbsp;4 senelik bir aradan sonra Lorde'un ikinci albüm sendromuna takılarak bocaladığını görmek şaşırtmazdı. Ancak Lorde bizi ters köşe yaptı ve bu senenin tartışmasız en iyi albümünü yayımladı. <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/2017-jack-antonoff/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bir diğer 2017 listemizi onurlandıran müzisyen Jack Antonoff</a> ile harika bir iş birliği yaptı. Green Light senenin en sevilen şarkısı oldu ve Lorde'un kendine özgü yarattığı pop tınıları böylece başarısını kanıtlamış oldu. Yeni albüm Melodrama'da yer alan birçok şarkı bu sene içinde en çok sevdiklerimiz arasında yer aldı. Özellikle Sober, The Louvre, Liability, Green Lightve Hard Feelings/Loveless bu senenin pop müziğine yön veren kayıtlar oldu.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://youtu.be/J0DjcsK_-HY" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/5/2022-06-18T10:06:02.322Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.78" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Melodrama'nın 5. yaşı vesilesiyle, 2017 yılını domine eden Lorde hakkındaki yıl sonu değerlendirmemize geri dönüyoruz.

2017 yılında Lorde etkisi

Daha öncesinde hayatınızın yeniden başladığını hiç hissetmiş miydiniz? Ya da senelerdir tanıdığınız birini aslında hiç tanımadığınızı fark ettiniz mi? Angel Olsen, geçtiğimiz 3 senede queer olarak “come out” etti (bunun Türkçe’sini bulamadım?), ailesini kaybetti ve yepyeni bir hayata başladı. Kayıplarını ve kazançlarını bir arada kabullendiği yeni albümü Big Time ise derin bir sevgi duyduğunuz arkadaşınızın hayatın öbür tarafından çıkışına tanıklık etme hissi veriyor.Angel Olsen’ın şarkıları her zaman hüzünlü olmuştur ve her ne kadar tonunda hissedilmese dahi bana biraz sinirli gelmiştir. Ancak kaynağını hiçbir zaman bulamadım. Kendisinin müzik ile olan ilk bağı, evlatlık olarak verildiğinde biyolojik ailesinden ona yadigar kalan keyboard ile başlıyor. Geçmiş travmalarından zaman zaman bahsetse de kariyerinin 10 sene ötesinde öğreniyoruz ki Angel Olsen, bir o kadar da geleceği ile barışamıyordu. Pandemi döneminde kendisini queer olarak tanımlamaya başladı (diğer insanlara yani), ailesine açıldı ve hemen ardından yakın zaman aralıkları ile annesini ve babasını kaybetti. Sonrasında ise kendisini Big Time ile sonuçlanacak bir stüdyo sürecinde buldu. Angel Olsen, bu yeni albümünde kökleri koparılırken hayatını yaşayabilmek adına ardında tohumlar bırakarak yoluna devam ediyor.Ailesinin vefatı, ilk queer ilişkisinin bitmesi ve hemen ardından hayatının aşkını bulması nedeniyle Big Time; yaşattığı duygular ve içerik anlamında oldukça ağır bir albüm. Ancak ben yine de Angel Olsen’ın yaşadıklarını dinleyiciye yansıtma konusunda temkinli olduğunu düşünüyorum. (Sonuçta bu kulaklar Sufjan Stevens’in Carrie &amp; Lowell’ını da duydu) Big Time, tam anlamıyla 70’lerin country albümleri gibi tınlıyor. Bunun sebebi ise Angel’ın bu dönemde ağırlıklı bir şekilde Lucinda Williams dinlemesi. Lucinda’nın kendisi için bir konfor alanı olması, ağır bir dönemin ardından gelen güvenli olma isteği albümün şekillenme sürecini etkilemiş olabilir. Bu nedenle bu albümde Angel’ın en katıksız şekilde yaratıcı ilhamına yöneldiğini düşünüyorum. Birazcık iddialı olabilir, ancak ben gerçekten bu albümde tam olarak Angel Olsen ile tanıştığımızı düşünüyorum.Artık 30’larında olan Angel Olsen, aklından ne geçiyorsa onu olduğu şekilde şarkı sözlerine yansıtma konusunda da cesur davranıyor. Biten ilk queer ilişkisinin ardından yazdığı Ghost On’da “Senin alıştığın geçmişe sığamam” diyor. Annesi ile olan telefon konuşmalarına atıfta bulunduğu This Is How It Works’te yeniden annesi ile konuşurcasına “Yeniden zor zamanlar geçiriyorum” diyor. Albüme adını veren ve partner’i ile birlikte yazdığı Big Time’da ise aşık olduğunu itiraf etmekten çekinmiyor. Hatta şarkının adı bile sevgilisi ile birbirlerine söyledikleri bir klişeden ibaret. Birlikte kahve içmeler, yan odaya kartpostal göndermeler, öpücükler… 30’larında bir kadının ilk gerçek aşkı bu. Bu nedenle bu şarkının albüm adı olması ise bence tesadüf değil.&nbsp;Angel Olsen’ın bir önceki albümü All Mirrors için incelememde şöyle demişim: “…ortasında bulunduğu bir yolculukta bir sanatçının uğraması gereken bir durak gibi; ancak yolculuğun nerede sonuçlanacağına işaret ettiğini düşünmüyorum.” Her ne kadar Angel’ın başına gelen bunca olayı öngöremeyecek olsam da müzikal anlamda Big Time ile Angel’ın beklediğim zirveye ulaştığını düşünüyorum. Olsen’ın spontane ve katkısız tınılarının bir önceki albümde yaylılar ile süslenmesini kabul edememiştim. Daha öncesinde 3 kere tanıştığım ve kişisel sohbet de etme şansı da yakaladığım bu kadın, benim için oduncu gömleği rahatlığı sağlıyordu. All Mirrors ise daha çok balo elbisesi gibiydi, üzerime oturmadı. Yeni albümde ise Angel, müziğinden aldığımız o hüzünlü ve sinirli yanını kucaklıyor ve tamamen sanatına akıtarak en saf hâlini yansıtıyor. Angel Olsen’ı gerçek anlamda tanıdığımızı hissediyorum. Tabii o her kimse…Angel Olsen ile 2015 yılında yaptığımız röportaja <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/roportaj-angel-olsen/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>,2015 Salon İKSV konseri incelemesine <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/oradaydik-angel-olsen/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>,MY WOMAN albüm incelemesine <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/inceleme-angel-olsen-my-woman/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>,All Mirrors albüm incelemesine <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/inceleme-angel-olsen-all-mirrors/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>,Sharon Van Etten ile geçtiğimiz sene yayınladığı Like I Used To şarkısına <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/yeni-sarki-sharon-van-etten-angel-olsen-like-i-used-to/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsiniz.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/02R7PREL8nCr02CEYLy7YH?si=S3OK0fQOQyauKxhs4vutAA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/5/2022-06-11T15:30:58.766Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Angel Olsen'ın yeni albümü Big Time, kazançları ile kayıpları arasında giden bir kadının hikayesini anlatıyor.

Bir hayli sevgi ... ve gözyaşı

Müzik endüstrisinde kadınların temsiliyetine baktığımızda durum içler acısı. Bu yazının konu ise biraz daha farklı. Kadınların sektördeki eksik temsiliyetinin sektördeki ön yargıların devam etmesine nasıl katkı sağladığına göz atıyoruz.Kesha’nın Dr. Luke ile olan mücadelesini hatırlayalım. Prodüktörü tarafından fiziksel ve psikolojik olarak defalarca taciz edilen Kesha, uzunca bir süre müzik dünyasından uzak kaldı. Müzik şirketi ile olan sözleşmesi mahkeme tarafından feshedilmedi. Kesha’nın bu davası şirket tarafından&nbsp;“profesyonel” gözükmese de hemen hatırlatalım, Dr. Luke farklı bir isim ile bu sene Grammy’lere aday. Ufak bir Google araştırması yaptığınızda ise Kesha’nın uzunca bir süre yarıda kalan müzik kariyeri ve ağlama fotoğrafları kadar göremeyeceğiniz yegane şey: Dr. Luke’un işlediği suçlar.Bir röportajında Taylor Swift, kariyerinin başında seksist bakış açısını fark etmediğini ifade ediyor. “Herkes beni küçük kız kardeşi gibi görüyordu. Ancak stadyumlarda çalmaya başladıktan ve başarılı bir kadın olarak görülmeye başladıktan sonra bu durumdan artık o kadar hoşnut değillerdi.” Bruno Mars, Ed Sheeran gibi müzisyenlerin aşk şarkıları ödülleri silip süpürürken Swift’in yazdığı aşk şarkıları, kariyerini tamamen drama üzerine inşa etmesi olarak basında yer buldu. Albüm haklarını kaybettiğinde aynı durum içerisinde bulunan Kanye West için başlık “ne kadar müzik endüstrisini değiştirdiği” üzerine kurulurken Swift için aynı yayıncı haberi şu şekilde duyurdu: “Taylor Swift master haklarının satışı nedeniyle çok öfkeli – yine de çoğu kişiden daha şanslı.” Taylor Swift ise kendi sahip olduğu ilk albümünde erkek olsaydı kariyerinin nasıl olacağı üzerine bir şarkıya <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=AqAJLh9wuZ0" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yer verdi</a>.&nbsp;Peki, kadınların karşı karşıya oldukları bu ön yargı neden hâlâ devam ediyor? Müzik endüstrisinde kadınların daha ince, seksi ve arzulanabilir olmasına yönelik bu baskı sektörün egemen olmasından kaynaklanıyor. Medya algısının bu yönde olmasının kökeni için de aynı yargıda bulunabiliriz. Güçlü bir noktaya gelen ve gelmeye yaklaşan bir kadın ise bu ön yargılar için eleştiri oklarına maruz kalıyor. Kendisi bizzat bu egemenliğe bir tehdit olarak algılanıyor. Şimdi onlara inat, sektördeki kadın emekçileri desteklemeye devam.

Müzik sektöründe aynı senaryo ile karşı karşıya kaldığımızda neden kadınlara karşı daha yargılayıcıyız?

"I made that b*tch famous"

Geçtiğimiz hafta sonu pandemi sonrası ilk konserimdeydim. Bu kadar uzun süre en sevdiğiniz şeylerden birinden uzak kaldığınızda ister istemez o anı kafanızda büyütüyorsunuz. Ya gelecek ya da geçmiş deneyimlerinizi yüceltiyorsunuz. Ancak müzik başladığında tam olarak orada, andasınız. İstisnasız, her zaman…Büyük dönüşümü Mitski ile yapmış olmaktan mutluyum açıkçası. Çünkü bu tarz özel konserlerin sizin için gerçekten anlamı, kalbinizde özel bir yeri olan isimlere ait olması gerektiğini düşünüyorum. Bu nedenle 21 Mayıs akşamı Zorlu PSM’ye giderken bir yandan görkemli dönüşü, bir yandan da aradan geçen zamanda ne kadar değiştiğimi düşünüyordum. Eskiden yaşadığım konser heyecanı kendisini olgun bir deneyim beklentisine dönüştürmüştü. Kendimi yaşlanmış ve paslı hissettim.Zorlu PSM’nin kapısına geldiğimde ise beni bir sürpriz bekliyordu: Kocaman bir sıra. Çanta araması olduğunu tahmin ettim ve ben de sırada yerimi aldım. Büyük bekleyiş sonunda içeri girdiğimde ise sadece kapıya giden merdivenlerden inmek için bir öncekinin 5 katı bir sıraya daha girdim. İçerisi sanki hiç pandemi olmamışçasına tıklım tıklım. Merdivenlerden aşağı mı indiniz? Harika, bir o kadar daha içeri girmek için bekleyeceksiniz. Bu arada bira almak ya da tuvalet için olur da sistemden çıkarsanız geri dönüşünüz çok acıklı olur. Bu nedenle dayanmaya devam. İçeri mi girdiniz? Bu defa da minimum 45 dakika Mitski’nin çıkmasını bekliyoruz. Bir ön grup bile yok.Saat 22’ye doğru Mitski, sahnede belirdi. Yeni albümü Laurel Hell’den Love Me More ile başladı ve hemen ardından Should’ve Been Me ile devam etti. Henüz daha Mitski çıkmadan önce kalabalık içerisinde zaman zaman dalgalanan tezahüratlar sayesinde sıkı bir dinleyici ile karşı karşıya olduğumu anlamıştım. Mitski sahneye çıktığında ise – hatta daha çıkmadan- tüm eller telefona gitti. Zorlu PSM ekibinin de sahneyi yukarı konumlandırmaması, Mitski’ciğimin minyonluğu derken Mitski’yi gerçekten küçük telefon ekranlarından izledik. Arkadan gelen “telefonları indirelim”uyarısına rağmen 1,5 saatimiz tam olarak böyle geçti. Belki bir ya da iki kere Mitski’yi kendi gözlerimle görmüşümdür. O kadar… Bu da bana Jack White’ın bir dönem “telefon yok” kuralını hatırlattı. Bu kuralı çok gereksiz bulmuştum. Tabii, Y kuşağı ağırlıklı bir dinleyici içerisindeydim o zamanlar. Şimdi ise yepyeni bir kuşak ile kalabalıklar içerisinde kayboluyordum. İnsanlardan çok, telefonlar beni baskıladı.<iframe title="YouTube video player" src="https://www.youtube.com/embed/KNWNyg9ITRQ" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"></iframe>Önümdekilerin telefonundan izlediğim ve dinlediğim kadarıyla 1,5 saatlik konser boyunca Mitski’nin enerjisi hiç düşmedi. Müzisyenin şarkılarının genel olarak ortalama 2,5 dakika olması sebebiyle 22 şarkılık uzun bir setlist ile karşı karşıyaydık. Ancak konser sonunda insanların homurtularından da duyduğum üzere bu süre konser için çekilen çilenin yanında birazcık kısa kaldı. Setlist ise tam bir “best of” çalma listesi gibiydi. Son albüm Laurel Hell’in, bir önceki albüm Be The Cowboy’un ve ikonik albümler Bury Me At Make Out Creek ve Puberty 2’nin en çok öne çıkan, potansiyel hit şarkıları art arda sıralanmıştı. Mitski’nin bir önceki albüm ile kariyerinde ulaştığı zirveyi bu konser ile çok rahat bir şekilde hissedebilirdiniz. Mitski için az tanınan şarkıların dışarıda kaldığı konserler dönemi resmi olarak başlamış.Mitski’nin hedeflediği ile paralel şekilde tüm konser boyunca dinleyicinin sesi hiç durulmadı. Üstelik böyle Lorde’un shh’ladığı bir ses değil. Tüm şarkıların hep bir ağızdan söylendiği, pankartların açıldığı, insanların kucaklaşıp birlikte zıpladığı bir dinleyici düşünün. Konsere gelene kadar Mitski’nin bu kadar fazla Z kuşağı hayranı olduğunu bilmiyordum. Sadece ayakta kısmında değil, oturmalı arka tarafta da ciddi bir ebeveyni ile gelen 18 yaş altı kitle vardı. 30’una yaklaşmış, benim gibiler için şaşırtıcı bir deneyimdi. Sanki pandemide 2 sene değil de 10 sene geçmiş gibi. Nesiller değişmiş, mekanlar değişmiş, ben değişmişim. Ama Mitski, tam beklediğim şekilde karşımda.Konser boyunca Mitski, hiçbir şarkıda düşmeyen ve üst perdeden bir vokal performans sergiledi. Buna ek olarak, neredeyse her şarkıda bir de bizlere solo dans performans ile eşlik etti. En durgun anlarında bile el hareketleri ile sahneyi canlandırdı. Sahnenin ortasında dans ederken Mitski’nin gerçekten tüm varlığı ile o anda sahnede olduğunu hissedebiliyorduk. Dans performanslarında kendini yere bıraktığı anların acısı ile daha önce karşılaşmış olsa ki Mitski İstanbul savaşına hazırlıklıydı: Elbisesinin altında bir adet dizlik ile… Her ne kadar başarılı bir performans ile karşı karşıya olsak da setlist boyunca albümde daha önde duymadığımız ve gerçekten canlı performans olarak şarkıları dinlemeyi öne çıkaran bir yan yoktu. Buna ek olarak Retired from Sad, New Career in Business albümünden de birkaç şarkı ekleyebileceğini ister istemez düşündüm. (Orijinal setlist’te Goodbye, My Danish Sweetheart vardı ancak İstanbul konserinde pas geçti) Belki bir de konser açılış ve sonlarını daha yüksek tonlardan yapmasını…<iframe title="YouTube video player" src="https://www.youtube.com/embed/ON-Wbrids3k" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"></iframe>Daha önce defalarca Zorlu PSM’de kalabalık etkinliklere gittim. Bkz: Sonar. Ancak böylesine bir düzensizlik ve kaos görmedim. Kapasitenin üzerinde bilet satıldığını hemen anlayabilirsiniz. Yine de en azından organizasyonun buna hazırlıklı olmasını beklerdim. Yine de geriye dönüp baktığımda Mitski’nin bu konserine gitmeseydim aklımda hep yer ederdi. Ama şu anki ekonomik durumlardan dolayı… (Yokluk yani) Bir konser deneyimi olarak “en iyiler” arasına koyabileceğim bir konser değildi maalesef. Bu nedenle pandemi ile biriken konser enerjimi henüz daha etrafıma yayamadım. Ancak önümüzdeki Arctic Monkeys, Alt-J, Placebo konserleri olduğunu da düşünürsek kalabalık konserlere gidiyorsanız şimdiden uyarımı yapayım: İnce giyinin, alkolü unutun, tuvalet ihtiyacınızı önceden karşılayın, minimum nefes alın ve 3 kat maske takın.

21 Mayıs 2022 akşamı Mitski, Zorlu PSM sahnesindeydi. Tabii ki, biz de oradaydık.

Mitski'nin teatral performansı

Yaratıcılıkta çok ünlü bir tartışma vardır. Bir insan depresif ve mutsuz olduğunda daha yaratıcı mıdır? Hüzünlü diyerek stereotipi güçlendirmek istemiyorum. O nedenle duyguların en derinine inererek dinleyicilerine gerçekten kalbinden dokunan bir sanatçı diyebileceğim Sharon Van Etten, benim için bu ikilemin tam ortasında. İlk albümü Because I Was In Love’da dünyamıza giren Amerikalı müzisyen, kaküllerinin arkasına saklanarak maskülen bir şekilde olabilecek en feminen sesle bize seslenmeye başlamıştı. Bu dönemlerde Sharon Van Etten bize demişti ki “Bir gün bundan daha iyi bir yazar olacağım”. (Bkz. Much More Than That) 14 sene sonrasından bildiriyorum. Sharon Van Etten, şu anda tanınan bir isim, bir anne, bir oyuncu ve psikolog adayı. Aynı zamanda müzikal anlamda daha güçlü bir sanatçı olsa da yeni albümü We’ve Been Going About This All Wrong’da her zamankinden daha kötü bir yazar.Biraz sert oldu kabul ediyorum. Ancak ilk albümden bugüne gelelim. Tam bir indie darling olarak hayatımıza girdikten sonra arkasından gelen epic, Tramp, Are We There albümleri ile seneler ilerledikçe kişilik anlamında büyüdüğünü belirten SVE, müzikal anlamda da seneler geçtikçe olgunlaştı. Öncesinde elektronik gitara geçti, sonrasında indie / alternatif rock’a göz kırptı ve sonrasında türler ötesi indie bir sound ile olgunluğuna ulaştı. 2019 tarihli Remind Me Tomorrow ise bence kariyerinin ilk plato dönemine geçişi haber etti bize. Eski albümlerin etkisini bırakamamanın yanı sıra SVE’nin synthesizer ile uzun bir süredir gelişmekte olan ilişkisinin barıştığı bir dönemdi. Herkesin hayatında ve kariyerinde olduğu gibi iniş ve çıkışları kucaklamak gerek. 3 sene ve bir ömür gibi hissettiren pandemi sonrasında yeni albüm ise pandeminin üzerimizde bıraktığı pası hatırlatıyor bana.We’ve Been Going About This All Wrong, gerçekten de bir pandemi albümü. SVE de bunu kabul ediyor. Aynı zamanda küçük oğlu olan bir annenin kariyeri ve aile hayatı arasındaki dengeyi sağlama hikayesi. Ancak bu albümün müzikal yapısının ve şarkı sözlerinin tekdüzeliğini haklı çıkarmıyor. Yeni albüm, SVE diskografisinin bir özeti ve önceki işlerinin B-side kısmında yer alabilecek kayıtların bir derlemesi gibi. Headspace ve Mistakes gibi radyo dostu şarkılar ile Remind Me Tomorrow’un synthesizer dostu şarkılarına selam gönderiyoruz. Come Back’in indie / alternatif rock tınıları ile Are We There’de, çok tanıdık gitar yapısı ile Anything ile Tramp’de buluşuyoruz. Albümün nadir güçlü yönleri de bu şarkılarda yükseliyor. Tanıdık arkadaşlar ile buluştuğunuzu hissediyorsunuz. Ama sonrasında geriye kalan şarkılara geçtiğinizde bir an önce geçip bir sonraki tanıdık arkadaş ile buluşmayı bekliyorsunuz.Şarkı sözleri açısından gerçekten tam bir yazar olarak değerlendirebileceğimiz SVE’nin ilk albüm versiyonu bu albümdeki hâlini görseydi kafasına neler neler atmazdı. Örneğin; Headspace şarkısına başladığınızda müzikal yapısı, yazarlığı, prodüksiyonu ile gerçekten kaliteli bir kayıt ile karşı karşıya olduğunuzu fark ediyorsunuz. Sonrasında ise SVE defalarca “Baby, don’t turn your back to me” diyerek nakaratı oluşturuyor. Bu bir yalvarma manevrası mı yoksa kolaya kaçmak mı? Asla emin olamıyorum. Başka bir şarkıya bakalım. Home to Me ile devam ediyoruz. "İçine çekileceğim şarkı bu" dediğiniz anda nakaratta SVE bir döngüye kapılıp gidiyor. Aynı ifadeler olmasa dahi aynı müzikal melodinin şarkı boyunca defalarca kullanılması ve bir döngüye girmesi albüm boyunca tekrar ediyor.Yazarlıkta bir diğer dikkat çeken nokta, her ne kadar çok iyi yazarlığın olduğunu düşündüğünüz anlarda tüm bunların parça olarak kalması. Hikaye asla bütüne kavuşmuyor. SVE bu şarkılarda ne demek istiyor? Daha önceleri her şarkısında empati kurabildiğim bu kadın, benim için bir yabancı hâline geliyor. Ancak röportajlarını okuduğumda hâlâ aynı kişi olduğundan emin oluyorum. Bu albümün en güçlü ve tanıdık yanı ise SVE’nin kendi müziğinde de en güçlü yön olarak tanımladığı vokalleri oluyor. Gerçekten de kendisinin senelerin getirdiği birikim ile en iyi vokal performansı bu albümde. Come Back şarkısının vokallerini içinizde hissedin. Ruhunuz yavaşça kanatlanıp uçuş moduna geçecek.We’ve Going About This All Wrong, SVE’nin diskografisinde bir duraklama noktası. Ancak yine de bu albümün birazcık daha kuluçka döneminde kalsaydı ve prodüksiyonunda daha farklı kişiler yer alsaydı çok farklı bir yere gidebileceğini düşünüyorum. Albüm kötü kararlar ile dolu maalesef. Sharon Van Etten, Mistakes ve Anything ile kariyerinin en iyi işlerinden ikisini bu albümde bize sunuyor. Ancak kalan yerlerde daha önceki formülleri tekrar tekrar kullanması ve bir sanatçı olarak ilerleyiş göstermemesi bu albümde hayal kırıklığı yaratıyor. Sharon Van Etten, harika bir müzisyen, yazar ve insan. En kırılgan dönemimde beni kırmayıp sahnede benim için A Crime çalmış, bana sarılmış biri. En uzun süreli dostum (her ne kadar kendisi bilmese de) Ancak burada bize sunduğundan çok fazlasını yapabilecek bir potansiyele sahip. We’ve Going About This All Wrong, kötü bir albüm değil. Sadece SVE’nin yapabilecekleri bunun çok daha ötesinde. Bence kendisi de derinlerde bir yerde bunu biliyor.Siz de mi SVE'yi çok seviyorsunuz?epic albümünün 10. yılı şerefine saygı duruşu yazımıza <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/saygi-durusu-sharon-van-etten-epic/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>,Remind Me Tomorrow&nbsp;albüm incelemesine <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/inceleme-sharon-van-etten-remind-me-tomorrow/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>,Sharon Van Etten Top 10 listemize <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/top-10-sharon-van-etten/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsiniz.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/3PqowBonjatEu0P7g5AIHr?si=0aJh-V33QjqXnUE54tzEPA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/4/2022-05-14T09:02:23.154Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Sharon Van Etten'ın yeni albümü uzun süreli dinleyicileri için oldukça tanıdık... ancak bu iyi bir şey değil.

"Bir gün bundan daha iyi bir yazar olacağım"

Nilgün Özer’in müziği ile ilk olarak konuk yazarlık yaptığım BacktotheSound’un müzik festivalinde tanıştım. Aşırı sıcak geçen bir yaz günü, Burgazada, samimi ve gerçekten müziği tutkuyla seven birkaç kişi… Tek başına ukulelesi ile sahneye çıktığında ilk dikkatimi çeken Nilgün’ün yazdığı şarkılarının arkasındaki hikayeyi büyük bir tutku ile dinleyicisi ile paylaşması oldu. Gerçekten karşısındakiler ile paylaşacak bir hikayesi olan o nadir seslerden biri ile karşı karşıyaydım.Festival sonrasında kendimi müziğinde -tam anlamıyla- gömülü bir şekilde buldum. 2017 tarihli <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZwdWJsaXNoZXI9NjAwMDZhODA1Njg2MGYwMDA4MDA1YTJkJm5ld3NsZXR0ZXI9NjAwNmUwOGNlZDNjMzgwMDA2NDJlNGUwJmlzc3VlPTYwYTZjNzFjMDk0OWIzMDAwNmNhMmYyMSZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGE3NmEyM2YyZWM4NDAwMDY1YjAzNGEmYXV0aG9yPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE3ZiZ1cmw9aHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZvcGVuLnNwb3RpZnkuY29tJTI1MkZhbGJ1bSUyNTJGNjdWbDk4bVpIOWcxWkk1VUhJbTZ6RCUyNTNGc2klMjUzRHo4YldaU2ZSU0Z5VFFBbHRHZ1l4ZFE=" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Daydreaming</a> albümü ve hemen ardından Brownie iş birliğindeki <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZwdWJsaXNoZXI9NjAwMDZhODA1Njg2MGYwMDA4MDA1YTJkJm5ld3NsZXR0ZXI9NjAwNmUwOGNlZDNjMzgwMDA2NDJlNGUwJmlzc3VlPTYwYTZjNzFjMDk0OWIzMDAwNmNhMmYyMSZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGE3NmEyM2YyZWM4NDAwMDY1YjAzNGEmYXV0aG9yPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE3ZiZ1cmw9aHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZvcGVuLnNwb3RpZnkuY29tJTI1MkZhbGJ1bSUyNTJGMmlvNzRXcFUzVUNhdVo4MEhDNTZ4QSUyNTNGc2klMjUzRDhTbnkyLUc4VFI2b1lnREFKZGU4eUE=" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Distortion &amp; Motion EP</a>’si ile diskografisinde bir yolculuğa çıktım. Öncesinde yerli sahne ile çok içli dışlı olmayan biri olarak Nilgün Özer’in müziğini apayrı bir yere koyduğumu fark ettim. Kendisini benim için diğerlerinden ayıran yegâne nokta, artık yeni ekollerin aynı detayları tekrar eden hikayeleri ile benzer akor ritimlerini takip etmesinden sıkılmış olmam muhtemelen. Böylece tamamen kendi dünyasında “confessional”&nbsp;kavramını yeniden yorumlayan yeni bir isim keşfetmiş oldum. Tabii, bunda şarkılarını İngilizce söylemesi de etkili. Psikoloji mezunu olduğunu öğrendiğimde ise parçalar tam anlamıyla yerine oturmuştu.Dikkatli dinlediğinizde Nilgün’ün şarkılarında tanıdık sesler ile karşılaşmanız çok olası. Sharon Van Etten, Laura Marling, Angel Olsen ekolünü sevenlerdenseniz kendisinin şarkılarını dinlerken size hissettirdiği duygular tanıdık gelecek. Ancak şunu da belirtmekte fayda var: Nilgün Özer’in şarkılarına baktığınızda bütün bu ilhamların Clairo stilindeki lo-fi melodilerine kurulduğunu fark edeceksiniz. Klasik ya da indie folk anlayışından ziyade biraz daha modern bir prodüksiyon yaklaşımı ile karşı karşıyasınız. Ancak 2020 senesinin muhteşem bir özeti olan <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZwdWJsaXNoZXI9NjAwMDZhODA1Njg2MGYwMDA4MDA1YTJkJm5ld3NsZXR0ZXI9NjAwNmUwOGNlZDNjMzgwMDA2NDJlNGUwJmlzc3VlPTYwYTZjNzFjMDk0OWIzMDAwNmNhMmYyMSZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGE3NmEyM2YyZWM4NDAwMDY1YjAzNGEmYXV0aG9yPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE3ZiZ1cmw9aHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZvcGVuLnNwb3RpZnkuY29tJTI1MkZhbGJ1bSUyNTJGNEJwYkJBb0N4NVI0RUZoUVp2cjl5aSUyNTNGc2klMjUzREJUTjlaS1RXUUhHd1pDa3ptUDhfTmc=" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">2020, All That Live Inside EP</a>’sini dinlediğinizde- hepimizin evlerde olduğu gerçeğini bir kenara koyup baktığınızda bile- kayıtların evde tamamen sanatçı emeği ile yalın bir şekilde kaydedildiğini kolaylıkla fark edebilirsiniz. Bu yaklaşım da Nilgün’ün müziğine daha kişisel, yalın ve dürüst bir yaklaşım katıyor.Müziğinin yanı sıra Nilgün Özer, aynı zamanda çok yetenekli de bir ressam. Kendisinin çizimlerinin yer aldığı instagram hesabını da buradan <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZwdWJsaXNoZXI9NjAwMDZhODA1Njg2MGYwMDA4MDA1YTJkJm5ld3NsZXR0ZXI9NjAwNmUwOGNlZDNjMzgwMDA2NDJlNGUwJmlzc3VlPTYwYTZjNzFjMDk0OWIzMDAwNmNhMmYyMSZzdWJzY3JpYmVyPXVuZGVmaW5lZCZzdG9yeT02MGE3NmEyM2YyZWM4NDAwMDY1YjAzNGEmYXV0aG9yPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE3ZiZ1cmw9aHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZ3d3cuaW5zdGFncmFtLmNvbSUyNTJGZmx5aW4uYmVhciUyNTJGJTI1M0ZobCUyNTNEdHI=" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">paylaşmış olalım</a>. Ancak çizim yeteneğine rağmen Nilgün Özer, şarkılarındaki bu kişisel dokuları tasvir edip hikayeleştiren bir müzisyen değil. Daha çok o çizimleri yaparken kafasının içerisinde uçuşan düşüncelerin ona hissettirdiklerine tanıklık edeceksiniz. Bu nedenle bu hikâyede ona eşlik edemeyebilirsiniz. Ancak kesinlikle onunla beraber hissedebilirsiniz.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4BpbBAoCx5R4EFhQZvr9yi?si=4n_y0SdUQ1KsbzxTd9UQ5Q" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/3/2022-04-30T08:36:29.289Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Nilgün Özer, dinleyicilerine eşlik etmenin de ötesinde birlikte hissetme fırsatı sunuyor.

Kişisel olanın peşinde

Sadece festivallere beleş girebilmek için kurulmuş bir grubu ciddiye alabilir misiniz? Peki, size sadece 6 dakikalık müzikle Spotify’da 25 milyon dinleyiciye ulaştıklarını söylesem? Karantina döneminde Chaise Lounge (ve, evet gerçekten şezlong) şarkıları ile mainstream ile indie müziğin arasındaki ince çizgiye şezlonglarını kuran Wet Plant, sektör tarafından şişirilerek ünlü edilmeye çalışılan bir proje olma damgası yedi. Kendileri ile aynı ismi taşıyan ve bu ay başında yayınlanan Wet Leg albümünü dinlediğinizde ise sizin de aynı fikre kapılmanız çok olası.Yaklaşık 37 dakikalık Wet Leg albümü grubun Chaise Lounge ile başlayan ve sonrasında Wet Dream ile devam eden yükselişine ivme katacak nitelikte. İlk dinlediğimde "Riot Grrrl" akımının Z kuşağı ile canlandığını hissettim. Eğer benim gibi Y kuşağı çocuğu iseniz tam bu aşamada gözlerinizi devirip bir iç çekebilirsiniz. Mean Girls’den alıntılar, control alt delete referansları, Instagram, doomscrolling, eski erkek arkadaşın annesi için üzülme… Sürpriz, sürpriz. Isle of Wightlı ikili, 28 yaşındaki Rhian Teasdale ve Hester Chambers’dan oluşuyor. Hatta kendilerini Z kuşağı müzisyenleri ile aynı bağlamda değerlendirdiğinizde (Clairo, Arlo Park, Billie Eilish, Olivia Rodrigo gibi) Olivia Rodrigo haricinde hepsinden bağlamda daha “çiğ” bir noktada durduklarını söyleyebilirim. 30 yaşına yakın, kira ödeme derdi olan birinin Wet Leg ile bağlantı kurması ve müziğini içselleştirmesi biraz zor. Ancak konu tekniğe geldiğinde ise bir Y kuşağı ile karşı karşıya kaldığınızı fark ediyorsunuz.Her ne kadar Wet Leg ile bir anda patlama elde etseler de bu ikilinin daha önce pek çok müzik deneyimi olmuş. Bunu şarkıların müzikal altyapısına dikkatli kulak verdiğinizde rahatlıkla fark edebilirsiniz. Wet Leg ise grubun “tamamen insanları eğlendirmek amacıyla başlattığı ve aslında hiç ciddiye almadıkları” bir proje. (Kendi sözleri – ben demiyorum) İlk single Chaise Lounge büyük patlamasını yaptığında Wet Leg, albümü çoktan uçtan uca kaydetmişti. Eğer şarkılar sonradan kaydedilseydi sonuç ne olurdu, çok merak ediyorum. Wet Leg, diğer şarkılarda da mainstream olan şarkılarındaki formülleri mi kullanırdı, yoksa diğer şarkılardaki bu farklılaşma yine de olur muydu? Albümün prodüksiyonunda farklılıklar olabilir miydi? 50 kişiyi festivalde eğlendirmek ile Spotify’da milyonlarca insanın kulaklarına ziyaret gerçekleştirmenin sorumluluğu arasında fark mıdır? Bunu şimdilik bilemeyecek olsak da albümün Domino plak şirketinden çıktığını belirtelim. (Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, Cat Power)Chaise Lounge için “100 kişiden bu şarkıyı söylemesini isteyebilirsiniz ve hiçbiri aynı hissi vermez” diyen Iggy Pop’un biraz abarttığını düşünüyorum. Ancak Loving You’nun akordeon hissi veren zeki synth’lerinin de enfesliğini reddecek durumda değiliz. Müzikte her sene bir adet çok büyük çıkış olur. Son 5 senedir Z kuşağı dominasyonunda olsa da bu senenin en büyük keşfi herkes için Wet Leg olacak gibi duruyor. Sektör zorlaması sonucu gözümüze sokulan isimlerden biri olup olmadığını bence gelecekte göreceğiz. Örneğin; Lana Del Rey için de bu suçlamayı yapmıştık ama şimdi kendisi günümüzün en iyi şarkı sözü yazarlarından biri. O nedenle Wet Leg için kulaklarımı açık tutup ikinci uzunçaları bekleyeceğim. Eğer sonuç hüsran olursa da aklımızda Ur Mom şarkılarındaki çığlık ile birlikte bir “one-hit wonder” sahibi olarak kalacaklar.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0r9awI5WRCZpwk0aVQ4bKO?si=3KOiZocLTfaco13-BJU__A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/3/2022-04-22T10:28:11.042Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Chaise Lounge ile mainstream başarıya ulaşan Wet Leg, gerçekten yarattıkları bu heyecanı hak ediyor mu?

Bu senenin en büyük keşfi 

Geçtiğimiz haftadan önceki hafta sonu 64. Grammy Ödülleri sahiplerine dağıtıldı. Oscarların bu sene çalkantılı geçmesi sebebi ile hepten artık prestijini kaybetmiş ve sıkıcılaşmaya başlayan Grammyler'den de böyle planlanmış bir skandal bekliyordum açıkçası. Ancak törenin prodüktörlerinin bundan daha iyisini hedeflediğini söyleyebilirim.Müzik sektörünün film sektöründen önemli bir farkı var: Kaliteli bir ödül mekanizmamız ve törenimiz yok. Hepsi birbirinden rezil. Örneğin; Oscar, BAFTA, Golden Globe gibi ödül törenlerinde ödül alan filmlerin belirli bir kredibilitesi vardır. Favoriniz olmasa bile bu ödül törenlerinde ödül alan filmlerin, aktörlerin ya da aktrislerin en azından bir derecede “gerçekten iyi” olduklarını bilirsiniz. Çerezlik Marvel filmi çok fazla göremezsiniz bu törenlerde. Grammyler ise müzik sektörüne uyarlandığında sadece çerezlik Marvel filmlerinden oluşuyor.Bizi Instagram’dan takip edenler <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/avazavazdergi/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bilir</a>. Geçtiğimiz hafta Grammyler’de kazananlar ile birlikte yorumlarımızı sunmuştuk. Geçen senenin parlayan yıldızlarından Olivia Rodrigo’nun bu sene ödülleri süpürmesini bekliyorduk. Zaten öyle de oldu. Ancak Jon Batiste’nin Yılın Albümü kategorisinde ödül alması, Billie Eilish’in direkt gecede pas geçilmesi kafamızda çeşitli soru işaretleri bıraktı. Grammyler yeniden popüler ve dikkate alınabilir olmak için farklı bir yolu tercih ediyor olabilir mi?Recording Academy’nin tam olarak nasıl bir strateji izlediğini kestirmek zor. Mainstream müziğin göklere çıkarıldığı ve birçok kaliteli ismin senelerdir pas geçildiği Grammyler topun ucunda. Artık ufaktan linçe dönüşmesi ile törenin direkt kan kaybettiği bir dönem oldu. Buna ek olarak, mainstream bir isim olarak The Weeknd’in After Hours ile pas geçilmesi nedeniyle gerçekleştirdiği karşıt boykotu da üzerine tuz biber olmuştu. &nbsp;Recording Academy, kendilerinin mainstream müziğe odaklı olmalarına yönelik eleştirileri kan kayıpları başladıktan hemen sonra dikkate almaya başladı. Ancak şunu da unutmamak lazım ki Grammyler'in gerçekten en yüksek kalitedeki starları ağırladığı için ciddi bir ticari yanı da var. Bu nedenle de Grammyler her ne kadar bu konuları adreslese de bu defa da ortaya çorba olmuş bir tören çıkıyor.Grammyler bu sene mainstream müziğe Olivia Rodrigo, Silk Sonic, Foo Fighters, St. Vincent gibi müzisyenlere / gruplara ödül vererek selamını gönderdi. Bir yandan ise Yılın Albümü gibi gecenin en büyük kategorisinde herkese nanik yaparak Jon Batiste’e ödülün gitmesi ile de mainstream’i sollayarak hangi tabakadan olursa olsun güzel müziği kucakladığını göstermek istedi. (Bu arada ne kadar sürpriz olsa da Jon Batiste'nin albümü muhteşem) Grammylerin önemsediğini ve çizginin dışına çıktığını gözümüze sokması ise aday kategorilerinde tür ve müzisyen yelpazesini genişletmesi. Ancak bu bile o kadar samimiyetsiz ki… Örneğin; artık ununu elemiş asmış sevgili Japanese Breakfast, kendisinin öğrencisi yaşındaki Phoebe Bridgers’dan 1 sene sonra 2000 doğumlu Arlo Parks ile birlikte Best New Artist’e aday oldu. En İyi Alternatif Albüm kategorisi gerçekten hakkını verecek 4 albüme ve 1 tane popüler alternatif albüme yer verdi. Doğru tahmin ettiniz, popüler olan kazandı.&nbsp;Grammylerin "yelpazemizi genişletip müzik sektöründe daha hakkaniyetli ve kapsayıcı bir ödül töreni gerçekleştirelim" aksiyonları samimi ve yeterli değil. Sadece kategorilerde kalan ve ödüllere yansıdığında da gerçekten hak eden ancak mainstream’e ulaşmayı başarmış albümleri cezalandıran bir yapı mevcut. Bizim gibi başkalarının da Recording Academy’i yerden yere vurması ile geleceğe yönelik daha pozitif bir adım atılabilir. Ancak günün sonunda şunu da kabul etmeliyiz ki müzik sektöründeki her ödül aynı yaklaşıma sahip. Sorunumuz Recording Academy değil, sorunumuz sektörümüzün ticari değere boyun eğip görmezden gelen yapısı. İşte, bu nedenle sesi duyulmayanın peşinde olmak her zamankinden daha da değerli.&nbsp;Not: Rolling Stone dergisinin podcast'inde Grammy töreninin prodüktörleri ile bir söyleşi mevcut. Bu konulara değinmese de törenin arka planında sahne alan müzisyenler ile yaşanan krizler, son dakika değişiklikler ve birtakım pişmanlıklar için <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/episode/1F7thsMfmwaUX7Lp6pCi27?si=550d6cc46a9f4890" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu bölümü dinleyebilirsiniz.</a>

Bunca zaman sonra bile Grammyleri eleştirmeye devam ediyoruz.

Grammyleri ne kadar ciddiye alıyoruz (ya da almalıyız)?

Pandeminin en çok etkilediği sektörlerden biri de kültür-sanat sektörü oldu. Geçtiğimiz mart ayında evlere kapanmamız ile küresel olarak canlı etkinliklere veda etmek zorunda kaldık. Yine bu dönemde sosyal medya üzerinden yayınlanan canlı performansların sayısı hızla artı. Herkesin aklında ise aynı soru oluştu şüphesiz: Dijital, canlı performansların sonunu mu getiriyor?2021 yılından bildiriyoruz. Artık geçtiğimiz nisan ayına göre çok daha az Instagram Live etkinlikleri ile karşılaşıyoruz. Onun yerine organizatörlerin kendi platformlarını geliştirmelerine, Zoom üzerinden bilet satmalarına ya da dijital festivallere tanıklık ediyoruz. Bir yandan da Flaming Lips’in herkesi ayrı balonlara koyması gibi fizikseli canlandırmaya yönelik çeşitli çabalar <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwMTJmZjNjMzcxNTc2MDAwNjc2ZDM4YiZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwMDZhZDQ1Njg2MGYwMDA4MDA1YTdmJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5iYmMuY29tJTI1MkZuZXdzJTI1MkZlbnRlcnRhaW5tZW50LWFydHMtNTU3OTQ2NzQ="">izliyoruz</a>. Peki, neden telefon başında pijamalarımız ile konser izlemeyi ısrarla reddediyoruz? Bunun en önemli sebebi sanatın insanların beş duyusuna da hitap eden kapsamlı bir deneyim olması. Bir diğeri de fiziksel etkinlikler ile bir zamanlar karşılayabildiğimiz, bugünlerde kendisine asla ulaşamadığımız sosyalleşme ihtiyacı. Eğer bunca zaman başkalarının neden Elton John, Taylor Swift, Jonas Brothers konserlerine dehşet harcamalar yaparak stadyumları doldurduklarını merak ediyorsanız, artık cevaba ulaşmış <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwMTJmZjNjMzcxNTc2MDAwNjc2ZDM4YiZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwMDZhZDQ1Njg2MGYwMDA4MDA1YTdmJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy51c2F0b2RheS5jb20lMjUyRnN0b3J5JTI1MkZlbnRlcnRhaW5tZW50JTI1MkZtdXNpYyUyNTJGMjAyMCUyNTJGMDUlMjUyRjE4JTI1MkZhcmUtdmlydHVhbC1jb25jZXJ0cy12aWFibGUtYWZ0ZXItY29yb25hdmlydXMtcGFuZGVtaWMtc3Vic2lkZXMlMjUyRjMwOTY2NjIwMDElMjUyRg=="">bulunuyorsunuz</a>.Fiziksele olan ihtiyacın farkında olan organizatörler, pandeminin etkilerinin nispeten azaldığı yaz aylarında canlı etkinliklere kontrollü bir şekilde dönüşü hızlandırdı. Yeniden evlere kapandığımız dönemlerde ise çabalar, dijital platformlar üzerinden ücretli etkinliklere döndü. Ülkemizde de <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwMTJmZjNjMzcxNTc2MDAwNjc2ZDM4YiZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwMDZhZDQ1Njg2MGYwMDA4MDA1YTdmJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRm9ubGluZS56b3JsdXBzbS5jb20lMjUyRg=="">Zorlu PSM</a> ve <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwMTJmZjNjMzcxNTc2MDAwNjc2ZDM4YiZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwMDZhZDQ1Njg2MGYwMDA4MDA1YTdmJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRmNhei5pa3N2Lm9yZyUyNTJGdHIlMjUyRmhhYmVyJTI1MkYyNy1pc3RhbmJ1bC1jYXotZmVzdGl2YWxpLXNvbmEtZXJkaQ=="">İKSV</a> kendi platformları ile bu iş modeline dönüş gerçekleştirdi. Sosyal medya üzerinden performansların sergilenmesi müzisyenlerin dinleyici kitlesinin artırılmasına önemli bir katkı sağlamak ile beraber ayakta kalabilmek için gerekli nakit akışını hem müzisyenlere hem de organizasyonlara sağlayamıyordu. Her ne kadar beş duyumuz ile tecrübe edemediğimiz ve sosyalleşemediğimiz etkinlikler olsa da platformlar, sektör için bir ümit ışığı oldu diyebiliriz.Tüketici alışkanlıklarının değişmeye direndiği sektörde çevrim içi platformların çoğunun geri dönüşü yeterli değil. Geleceğimizin uzay boşluğunda süzüldüğü şu günlerde platformlar hem sektörün hem de dinleyicilerin tek çaresi gibi duruyor. Gelecekte neler olacağını kestirmek zor. Ancak sektör analistlerine göre pandeminin bitmesi ile fiziksel etkinlikler hız kazanacak. Dijital platform performansları ise müzisyenler için yeni bir gelir kaynağı olarak devam etme potansiyeline <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTYwMTJmZjNjMzcxNTc2MDAwNjc2ZDM4YiZ1c2VyPTYwMDA2YWQ0NTY4NjBmMDAwODAwNWE4MCZhdXRob3I9NjAwMDZhZDQ1Njg2MGYwMDA4MDA1YTdmJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5ueXRpbWVzLmNvbSUyNTJGMjAyMCUyNTJGMDclMjUyRjIxJTI1MkZhcnRzJTI1MkZtdXNpYyUyNTJGY29uY2VydHMtbGl2ZXN0cmVhbXMuaHRtbA=="">sahip</a>. Bitiş çizgisinde bizi nelerin beklediği ise tam bir belirsizlik. En az bir bitiş çizgisinin olup olmadığı kadar…

Her geçen gün sayısı daha da artan dijital performanslara rağmen dinleyiciler hâla canlı performansların özlemini duyuyor.

Müzik sektörü neden dijitale geçemedi?

İnsanların kişiliklerinin tamamen akışkan bir yapıda olması bana hep ilginç gelmiştir. Herhangi bir durumda ya da koşulda çok farklı bir kişiye bürünebiliyoruz. Bence bu tam olarak da insan olmanın son evresi. (Öhöm – self-actualization) Dinlediğim müziklerde de sanatçıların limitlerin ötesinde, tamamen bağımsız bir şekilde derin sularda dolaşması her zaman takdirimi toplamıştır. Mesela Gorillaz. Bir grup nasıl bu kadar farklı tarzı bir arada dinleyicisine sunabilir?Şimdi ise sizleri tam olarak bu işi kusursuz yapması ile takdirimi toplamış, aynı zamanda da Damon Albarn ve FKA twigs onayını almış bir ikili ile tanıştırmak isterim: Sad Night Dynamite. Glastonbury yakınlarında yaşayan Josh ve Archie aslında çocukluk arkadaşı. Ancak birlikte müzik yapmaları üniversitede ayrı kaldıkları dönemde ortaya çıkıyor. Geçtiğimiz sene yayımladıkları grup ile aynı adı taşıyan albümleri de tam bu dönemde oluşmaya başlıyor. Grubun tarz paletinin bu kadar geniş olması da ilhamlarının çeşidinden kaynaklanıyor. Örneğin; Archie tamamen dans müziğine ilgi duyarken Josh şu ana kadar daha çok Noel şarkıları yayımlamış. (Ve bundan pek gurur duymuyor)Sad Night Dynamite, tam anlamıyla bir sample cenneti. Glastonburyli ikili (aslında tam olmasa da ben onları artık bu şekilde tanımlıyorum – çünkü çok cool) müzisyenlerin kendilerinden bile daha büyük müzik icra etmelerinin önemine inandıklarını belirtiyorlar. Bu nedenle de ilhamlarını bir araya getirerek tamamen türler arası bir müzik icra ediyorlar. Mesela karanlık elektronik bir albüm ile karşı karşıya olduğunuzu düşünürken Smoke Hole ile bir anda hip-hop’a selam çakıyorsunuz.Yazımının tamamlanması ile grubun bir albüm yayımlamaya karar verdiği Icy Violence, tam anlamıyla karanlık dans müziği marşı olarak öne çıkıyor. Mountain Jack ise muhtemelen son birkaç senedir duyduğum en iyi melodilerden biri. Krunk‘ta ise elektro gitarların folklorik yapısı elektronik müzik ile buluşuyor ve deneyselliğin uç sınırlarında dolaşıyorsunuz.Birçok sevdiğimiz ismin onayını alan Sad Night Dynamite, maalesef pandemi döneminde çıkış yapmalarının acısını yaşadı. Araştırmalarımıza göre blog'da ilk defa yer vermemizden beri sadece The Line of Best Fit tarafından keşfedilmişler. NME tabii ki başı çekiyor çünkü İngiliz olma tutkusu... Grup aynı zamanda IDK iş birliği ile Psychedelic Views adında kafanın iyi olması ile gelen depresif hisleri anlatan bir şarkı yayımladı. Bu sene ise Black &amp; White&nbsp;adında bir tekli yayımlayan ikilinin yeni çalışmaları da en az albüm kadar güçlü. Maalesef keşfedilmeleri beklediğimizden uzak sürüyor gibi gözüküyor. Biz ise kendileri ile tesadüf karşılaşmanın mutluluğunu yaşıyoruz. “serendipity” dedikleri bu olsa gerek…<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2a7NyNVcy7eJSeUzzOOF4x?si=fgBDfopxSsi96Dqh-XFZkg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-26T10:03:17.933Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Gorillaz ve FKA twigs onaylı bir Sad Night Dynamite...

Bağımsız, karanlık ve bir o kadar heyecan verici

"Tanışın" köşemizde bu hafta bir değişiklik yapıyoruz. Normalde oldukça az bilinmesine rağmen daha fazla görünüm kazanmayı hak eden isimleri burada ağırlıyoruz. Bu sene The Overload adındaki çıkış albümünü yayımlayan süper grup Yard Act ise muhtemelen bu köşe için fazla popüler. Yine de Spotify dinlenme sayılarının oldukça az olmasından cesaret alarak kendilerini burada ağırlıyoruz. Çünkü birkaç seneye buralar bayağı değerlenebilir.Post War Glamour Girl’ün baş adamı James Smith ve Menace Beach’ten Ryan Needham’ın liderliğindeki post-punk oluşumu Yard Act, Brexit sonrası Britanya politikasının nabzını tutuyor tam anlamıyla. 30’lu yaşlarındaki müzisyenlerin ilk albümlerini yayımlayarak başarıya ulaşmasına fazla tanıklık etmiyoruz. Malum müzik sektörü yakında 10 yaşındaki bebelere albüm yapacak neredeyse. James Smith ve ekibinin tanıdık isimler olmaları ise onlara bir pas hakkı veriyor.Yard Act, tam bir İngiltere grubu. (Grubun esas adamının soyadı Smith – daha ne olsun) Ama bu demek değil ki The Overload albümü ile empati kuramazsınız. Tam tersine, İngiltere özelinde yapılan satirizm, globalleşmenin de etkisi ile hiç olmadığı kadar Türkiye koşullarına uyarlanabilir durumda. Grubun solisti James Smith, yazdığı şarkı sözlerinde kapitalizmden sınıf ayrımına, oradan da ırkçılığa kadar birçok konuda ateş açmaktan çekinmiyor. Alex Turner’ın sosyal gözlemlerini şarkı sözlerine yansıtmasından ilham alan Smith, daha cesur bir şekilde bu projeye yaslanmış ve bir neslin sesi olmaya aday bir konuma sokmaktan çekinmiyor kendini. Kendisinin motivasyonunun ise dünyada (ve İngiltere’de) yanlış giden her şeye işaret etmek olduğu oldukça bariz. Arkasından kendisine gelecek olması muhtemelen etiket ise müziğinin bedeli olacağa benziyor.Yard Act’in sosyal gözlemlerden beslenen politik şarkı sözleri kadar başarılı olan bir diğer yanı da harika gitar melodileri. Grubun önünde harika bir kariyerin onları beklediğini düşünüyorum. Ancak sadece yerinde gözlemlere yer vermeleri ile değil, aynı zamanda post-punk melodileri oldukça zekice inşa etmeleri ile de yerlerini sağlamlaştırıyorlar. Bir monolog hâlini alan şarkı sözleri genellikle nakaratlarda insanı yakalayan rock melodilerine dönüşüyor. Grubun ne anlattığı umurunuzda olmasa bile müzikal anlamda senenin şu ana kadarki en iyi rock albümlerinden biri ile karşı karşıyasınız.Yard Act’i diğer gruplardan ayıran bir diğer konu ise politik şarkı sözlerinin dinleyiciyi düşündürerek bazı konularda aydınlatacak güçte olması. Örneğin; Payday şarkısına “What constitutes a ghetto? Huh? Is it growing your own lettuces in the potholes on the road” dizeleri ile başlıyorsunuz. Gerçekten de sokakta kenarda marul yetiştiren düşük gelirli vatandaşlara kendi algıları doğrultusunda kocaman bir etiket yapıştırıp sonrasında organik marul almak için Macro Center’da dünyanın parasını veren size tonlarca insan sayabilirim. Ya da James Smith “And there are starving children in Africa so go send your toy guns to Bosnia” dediğinde dünyanın bir bölümündeki insanları açlığa mahkum edip oradan kazandığı para ile diğer bölgelere silah satan liderler aklınıza geliyor.Kafanızda oluşacak deli sorular, albüm boyunca devam edip farklı kesimlere yayılıyor. Bazı noktalarda James Smith’in kendi İngiliz balonunda avantajlı bir yerden gelmenin getirdiği şımarıklıkla eleştirdiğini düşünüyorum. Örneğin, Rich şarkısında özel sektör çalışanı olup zengin olmak için ruhunu satanlara selam çakıyor kendisi. Bundan 20 sene önce belki, ancak günümüzde iyi bir eğitim ile aile baskısı sonucunda ayda 3 bin TL’ye özel sektöre ruhunu satanlara bunu açıklayamazsınız. Tabii, İngiltere’ye bu gerçekler henüz ulaşmamış olabilir. Bu da bir başka açıdan ironi yaratıyor. İlk single The Overload’un ikinci bölümünde James Smith, okları kendine çeviriyor ve başkasının ağzından kendi grup arkadaşlarına “kurtulun şu çocuktan” diyor. Şarkılarında çizdiği bu İngiliz personası ise tam orta yaşlardaki İngiliz bir adamı temsil ediyor. Yani Brexit’in sebebi olan aynı kesim. Nesillerin arasındaki bu derin çizgi, Yard Act’in müziğinin omurgasını oluşturuyor. Eski ve yeni nesil arasındaki farklar, günümüz dünya politikasının ana gündemi olmanın yanı sıra Yard Act şarkılarının da varoluş sebebi.Yard Act’in ikinci albümleri ile nereye gideceklerini çok merak ediyorum. Bu politik duruş sadece çıkış albümü için mi geçerli olacak? Genelde Pulp ile karşılaştırılan grubun gelecek dönemde de sosyal gözlemler ile hikayeler anlatacağını düşünüyorum. Politik duruşun derecesini ise zamanla göreceğiz. Bir yandan da böyle bir grubun kendini ifade edebiliyor olmasının kıskançlığını yaşıyorum. James Smith, Türkiye vatandaşı olsaydı Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji bölümü mezunu, dünya dengelerini sorgulayan, bol okuma yapan dünya tatlısı bir gazeteci olurdu. Muhtemelen sonrasında da cumhurbaşkanına hakaretten tutuklanırdı. Hadi bakalım James, bir sonraki albümde İngiliz olmanın getirdiği bu özgürlüğü de ele almanı bekliyoruz.&nbsp;<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4rXBcuJMRSt4izAwXNrTQu?si=89Kl07a9TXW7RLXwPg_idw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-18T09:21:39.093Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Yard Act grubu, İngiliz olmanın getirdiği avantajla politik sorgulamayı post-punk ile buluşturuyor.

İsyan, satirizm ve post-punk

Müzisyenlerin son zamanlarda tercih ettiği albümleri parçalar hâlinde yayımlama stratejisinin iki faydası var: Spotify’da her yayım döneminde, öncesinde çıkan şarkılara dinleyicilerin geri dönmesini sağlamak ve uzun albümlerin uçtan uca dinlenme oranını artırmak. 1 saatlik grae albümünü iki parça hâlinde yayımlayan Moses Sumney’nin bu konu özelinde şöyle bir açıklaması var hatta: “Sebep, üzerinde düşünmek ve gerçekten anlamak için birden fazla kere dinlemeniz gereken albümler” İşte, Beach House’un sekizinci stüdyo albümü Once Twice Melody de dinleyiciden tam olarak bunu talep ediyor.Yaklaşık 20 senelik kariyerlerinde Beach House, bizi hiç hayal kırıklığına uğratmadı. (en azından son 10 senedir beni) Grubun imza hâline gelmiş dreamy-pop tınıları her albümde yeniden kendini gösterdi. Normalde müzisyenlerin farklı dönemlerde deneysel çabalarda bulunmasını ve müziklerini belirli ölçülerde değiştirmelerini beklerim. Sonuçta her 7 senede bir yeni bir insan oluyoruz. Kendileri ile aynı ismi taşıyan ilk albümlerinden bu yana 16 sene geçtiğini düşünürsek 3. versiyon Victoria Legrand ve Alex Scally ile karşı karşıyayız. Beach House ise bunca süre içerisinde çizgisinden hiç çıkmadı. Ancak hiç geriye de bakmadı.Grubun yaklaşık 1,5 saat süren yeni albümü, tam olarak 4 parçadan oluşuyor. Kendi içlerinde herhangi bir temaları yok üstelik. Albümün uzunluğu ile orantılı şekilde Once Twice Melody grubun şu ana kadar ortaya koyduğu en deneysel iş. Ancak yine de Beach House sınırları içerisinde… Yani bir folk albümü ile karşı karşıya değilsiniz. Ancak albümün ikinci yarısında derinleşen şarkı sözleri, akustik gitar eklentileri, yeni teknik eklemeler Beach House’u bir kez daha oyun içerisinde tutuyor. Bir önceki albüm 7’nin gotik teması, Depression Cherry’nin adı üzerindeki depresif havası gibi bu albüm de bir temaya sahip. Once Twice Melody, bir müzik tarzı olsaydı shoegaze olurdu. Ancak bu bir shoegaze albümü değil.Grubun prodüksiyonunu kendilerinin yürüttüğü albüm, synth’lerinin kemanı anımsattığı bir pop şarkısı ile başlıyor. Rüyalarınızda gördüğünüz parça görüntüleri anımsatan şarkı sözleri ile Once Twice Melody albüme çok güçlü bir başlangıç yapıyor. Ardından gelen Superstar, grup üyeleri ellerine bir elektrik gitar ve davul bageti alsa çok rahatlıkla bir indie pop şarkısı olabilirdi. Bu kadar güçlü bir başlangıç yapması albüm ile ilgili beklentileri yükseltse de 1.5 saat boyunca yavaşça ayaklarınız yere değiyor. Beach House, albüm başlangıcında gözünüze ışık doğrultuyor. Sonrasında ise yavaşça ilüzyon kayboluyor ve yeniden görüşünüzü kazanıyorsunuz.4. bölüme geldiğinizde Finale şarkısı ile grubun deneysel yapısını tam anlamıyla kucaklamış oluyorsunuz. Finale ya da hemen ardından gelen akustik gitar ağırlıklı The Bells, Lana Del Rey tarafından çok rahat cover’lanabilir. Gruptan beklemiş olduğumuz yenilikçi eserler böylece baş göstermiş oluyor. Ancak grubun diskografisinde sağlam bir yere sahip olması kesin şarkılar ile bu kayıtların yan yana olmaları, deneyselliğin önem seviyesini minimize ediyor. Dinleme deneyimi sona erdiğinde ise albümün gereksiz uzun olduğu yönünde bir hisse kapılıyorsunuz. Grup da bunu fark etmiş olacak ki güçlü şarkıları albümün başlangıcına konumlamış. Kalan şarkılar ise grubun daimi hayranları için…Beach House’un sekizinci stüdyo albümü Once Twice Melody, uzunluğu nedeniyle Teen Dream, Bloom, Depression Cherry ya da 7 gibi tekrar tekrar döneceğiniz bir albüm değil. Grubun diskografisinde derin dinleme gerçekleştiren ve müziği albümler hâlinde tüketenlerin dinlemekten nispeten daha fazla keyif alabileceğini söyleyebilirim. Ancak tüm deneyselliğine ve uzunluğuna rağmen Beach House’un bunca zaman sonra bile çizgisini bozmadan bu kadar kaliteli bir albüm ortaya koymasına izninizle huzurlarınızda şapka çıkarıyorum.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2eTxZYoqIv4MoLqwh73qvo?si=OyBiZH8_Sw-BPHCGr-CKiA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-11T09:34:27.266Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Beach House, sekizinci stüdyo albümünde her zamankinden daha da güçlü.

Parçalardan bütüne doğru

Öncelikle belirtmem lazım ki Nilüfer Yanya solo, gitar müziği yapan kadın müzisyenlerin bir araya getirildiği stereotip grubuna eklenmeye aday olabilir. Ancak günümüzde gitarını kapıp albüm yayımlayan birçok müzisyenin yanı sıra Nilüfer Yanya’yı diğerlerinden ayıran özgün bir hikaye anlatıcılığı ve müzikal yelpaze var. Courtney Barnett misali esprisel bir anlatıcılık ya da Angel Olsen benzeri otobiyografik bir akıştan ziyade Nilüfer Yanya’nın hikayelerinde gerçek hayatın içinden parçaları distopik bir bağlamda izleme şerefine erişiyorsunuz.Geçtiğimiz hafta ikinci stüdyo albümü PAINLESS'i yayımlayan Nilüfer Yanya, ilk albümü Miss Universe'ün izinden gitmeyi reddediyor. Yeni albümde çok büyük bir ilerleme ve olgunlukla karşı karşıyayız. Bu nedenle Miss Universe albümü, Yanya'nın müziğinin gelişimini anlayabilmek adına önemli bir adım niteliğinde.Albümün açılışını yapan WWAY HEALTH‘de alışılmışın dışında bir dünyaya adım atıyoruz. Açılımı “We Worry About Your Health” olan bu hayali organizasyonun çağrı merkezinden bir kesit ile modern dünyayı sorgulamaya hazır hissediyorsunuz. Birbirimizin problemlerine karşı artan sempatimizin yanı sıra hepimizin bu problemlerle tek başına mücadele ediyor oluşu sizce de garip değil mi? Hastalık belirtileri ise her zaman aynı: Başkalarından onay beklemek, neyi gördüğünden ziyade nasıl göründüğüne olan hassasiyet (Hello, Instagram!) ve tabii ki hayatının herkes tarafından takip edildiğini düşündüğünde basan panik hissi. Albümün geçiş parçalarında tekrar tekrar ortaya çıkan bir konsept olmanın yanı sıra günümüzün gerçekleri albümün genel hikayesini de şekillendiriyor.Bir diğer dikkat çekici nokta ise Nilüfer Yanya’nın caz dahil birçok farklı müzik tarzını bir potada eriten harika pop melodileri yazabilmesi. Özellikle ilk albümünü yayımlamadan dikkatleri toplamaya başlamış bir müzisyen olarak önceki formülleri kopyalamak gayet kolay olabilirdi. Yanya’nın ise yelpazeyi daha da açarak kendini farklı sulara bırakma cesaretine değinmeden geçemeyeceğim. In Your Head ile başladığınız yolculukta Baby Luv EP'si devamı bir indie rock albümü ile karşı karşıya olduğunuzu düşüneceksiniz. Ancak ortalara doğru gelen Baby Blu ile The XX’e selam çakarken hemen ardından gelen Heat Rises şarkısında kendinizi nasıl bir anda The Drums albümünde bulduğunuzu merak edebilirsiniz. Üstelik hikayenin hangi aşamalardan o noktaya geldiğini hissetmeniz çok da olası değil.Nilüfer Yanya’nın hikayeleri günlük yaşamın basit anlarında çıkan kendinden şüphe ettiğiniz o anların toplamı gibi hissettiriyor. Sizi her an karanlık köşelere çekebilecek güvenilmeyen bir anlatıcı belki de. Ancak kusurları ile gelen mükemmeliyet Yanya’ya güvenmenizi sağlıyor. Çok düşündüğünüz zamanlarda bir anda gelen yabancılaşma anlarını hatırlayın. Daha önceden bile mantıklı gelen her şey önemini yitirdiğinde bir boşluğa düşersiniz. O anlarda ne hissetmeniz gerektiğini, hatta ne düşündüğünüzü bile tespit edemezsiniz. İşte, “İstediğimi düşünebilir ve hissedebilirim; ancak bunları sesli söylediğimde gerçek olduklarından nasıl emin olabilirim?” dediğinde Nilüfer Yanya hepimizin hikayesine yer veriyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/35DKHZqYBV0wBWqAVkJFl5?si=BMwfCG1NTtSz9ui-3RycNw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-12T08:38:02.111Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Yeni albümü şerefine Nilüfer Yanya'nın çıkış albümü Miss Universe'ü hatırlıyoruz.

Basit anlardan ortaya çıkan mucizeler

Müzisyenlerin müziği bırakarak “normal” bir insan olmak istediklerini senelerdir duyuyoruz. Öncelikle bizlerin “normal” olduğuna dair düşünmelerine sebep olan faktörü merak ediyorum. Sonrasında da artık “anormal” olmak istemediği için müziği bırakmaya karar veren Mitski’nin sözleşme zorunluluğu nedeniyle yeni bir albüm yapmaya karar vermesi, bu albümü pop albümü olarak hayata geçirmesi, TikTok’ta ünlü olması ve gelecek dönemde Harry Styles’ın konser açılışını yapacak olmasının tam bir Murphy Kanunu olduğu düşünüyorum. 2018 tarihli süper albümü Be The Cowboy ile de mainstream’e adım atması ile bunalan Mitski’nin altıncı albümü Laurel Hell, sözleşmesel bir zorunluluktan ortaya çıkan ama bir şekilde orijinal hissettiren bir seçki ya da Mitski’nin kararını değiştirdiğine bir işaret. Umarım, ikincisi.Mitski’nin albümlerine önceden aşina olanların da bileceği üzere bu albümü de kısa sayılabilecek uzunluğa sahip. Diğer albümlerden farklı olarak şarkı uzunlukları ise nispeten daha uzun. Daha önceleri 2 dakikalık kısa şarkılar yapan Mitski’nin bu alışkanlığı kendisine bir deneysel, kendini ifade edici ve indie bir hava veriyordu. Bu albümde ise tamamen apayrı bir noktaya giden Mitski, ortaya bir pop albümü koyuyor. Ancak şarkıların içerisinde yer alan Mitski usulü kendinden şüpheler, memnuniyetsizlik ve şüphe yerini koruyor. Laurel Hell, önceki albümlere göre tam bir profesyonel prodüksiyon harikası. Be the Cowboy&nbsp;ile gelen popülaritenin maddiyata ve repütasyona yansıdığı, Mitski’nin artık geri dönülemeyen bir noktaya gittiğini görüyoruz. Öyle ki The Only Heartbreaker’da Adele ve Taylor Swift ile çalışan Dan Wilson’ın imzasını görüyoruz.Laurel Hell ile ilgili en şaşırtıcı nokta, albümün otobiyografik olmasına rağmen asla öyle hissettirmemesi. Mitski’nin anlattığı hikayeler o kadar örtülü ki kendisine ulaşmakta sıkıntı yaşıyorum. Örneğin; Heat Lightning bana gecenin bir yarısı gelen sevgiliye karşı pes etme isteğini hatırlatıyor. Şarkının ise sonrasında insomnia ile alakalı olduğunu öğreniyorum. Dinleyiciler ile arasındaki duvarı kaldırmak amacıyla kurgusal yapısını bu albüme taşımak istemediği Be the Cowboy’daki Nobody şarkısı ise hiç bu kadar empatik olmamıştı. Bu durum da tabii ki Mitski’nin bir yazar olarak ne kadar geliştiğini bize gösteriyor.Laurel Hell, tek bir single kaydı ile öne çıkmayan ancak bütüne bakıldığında parlayan bir albüm. Çalma listelerinde single kayıtlarının parladığı bu dönemde böyle bir albüm yapmak cesaret istese de şarkıların pop dokusu Mitski’yi güvenli bir bölgeye sokuyor. Eskiden olsa Mitski’nin bu yola kendi isteği ile gittiğini düşünürdüm ama göz önünde olduğu için müzisyenliği bırakmayı düşündükten sonra Harry Styles açılışını yapmayı kabul etmesi samimiyetsiz geliyor. Bu da aslında bizi Mitski’yi ilk başta ne kadar çok sevdiğimizi hatırlatıyor. Hangimiz fikrimizi değiştirmiyoruz ki? Hangimiz gerçekten samimiyiz ki?Albümden bahsederken şarkılardan bahsetmedim bile. Zeki synth tınıları ile confessional yazılmış bir Mitski albümü hayal etmek zor değil. Ancak bu albümün Mitski’nin kariyerindeki yeri benim için daha büyük bir soru işareti. Laurel Hell, kesinlikle Mitski’nin diskografisindeki en iyi işlerden biri. Öte yandan bu albümün Mitski’nin son albümü olduğuna dair bir teorim var. O nedenle mayıs ayındaki Türkiye konseri için hangi gün olduğuna bile bakmadan, kalacak yerim bile olmadan bilet aldım. Olur da onu ilk ve son kez dinleme şansımdır diye.Öneri şarkılar:&nbsp;Love Me More, There's Nothing Left for You, Should've Been Me, That's Our Lamp<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4rcinMUHEWOxpIwJo2sf22?si=nlyQIEniSWa3kmHdbOsokg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-05T10:28:01.401Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Herkes "oraya gitme" dediği için oraya giden Mitski, altıncı stüdyo albümü ile geri dönüyor. 

Dans pistinde kişisel şarkılar

Müzikte daha fazla olanın daha iyi olmadığını şu ana kadar öğrendik. Doğru yerlerde doğru adımları atmak, sadece hayatta değil; müzikte de sizi öne çıkarıyor. Big Thief’in 5. albümü Dragon New Warm Mountain I Believe in You, bütün bu inanışlara ters bir yönde giderek 20 şarkılık ve yaklaşık 1,5 saatlik bir seçki sunuyor. Büyük bir albüm, büyük risk getirir. Big Thief içinse sonuç indie müziğin günümüzdeki en "Hot" grubu olduklarını bize bir kere daha göstermek oluyor.Amerikalı grup, çıkış albümleri Masterpiece’den beri indie müzik dünyasının göz bebeği hâline geldi. Grubun öne çıkan ismi ve vokali Adrianne Lenker, günümüzün en iyi şarkı sözü yazarlarından biri olarak öne çıkmaya başladı. Üstelik kendi solo albümü ile de bu unvanı sonuna kadar hak ettiğini ispatlamış oldu. 2019’da art arda gelen U.F.O.F ve Two Hands albümlerinden beri hiç durmadan üreten grubun yeni eseri ise yaratıcı anlamda en iyi işleri. Grup ile özdeşleşen sound’u tüm yanlarıyla kucaklamanın yanı sıra country ve pop gibi farklı tarzlardan, hatta farklı dönemlerin modundan esinlenen albüm tam anlamıyla bir folk experimental yapıya sahip.Adrianne Lenker, hem vokalleri hem de şarkı sözü yazarlığı ile işinin başında. Yakın zamanda şarkıların yazım sürecinde daha “korkusuz” davrandığını söyleyen Lenker’ın yaklaşımındaki değişim meyvelerini yeni albümde veriyor. Ekipten Berk, zamanında Adrianne Lenker için "bir müzisyenden öte, bir şair olarak niteliyorum kendisini" demişti. Berk’in öngörüsü bu albümde karşılığını buluyor ve 20 şarkılık bestelenmiş bir şiir seçkisini karşılıyorsunuz.Yeni albümdeki şarkılardan bazıları Big Thief’in diskografisindeki en iyi işler olarak öne çıkıyor. Diğerleri ise bu şarkıların yanında sönük kalsalar da başlı başına bakıldığında Big Thief kalitesi ile parlayacak yapıdalar. Albüm ile aynı ismi taşıyan Dragon New Warm Mountain I Believe in You ya da Sparrow gibi şarkılar rahatlıkla herhangi bir Big Thief albümünde yer alabilirlerdi. Üstelik hiçbir şey değişmemiş olurdu. Ancak Amerikalı grup, bütün bu şarkılara beşinci albümlerinde yer vererek duble bir iş ortaya koymayı seçiyor. Sonuç? Herhangi bir şarkıyı öne koymadan harmonize bir süper iş. Albümün tek eksik kalan yanı, diskografideki en iyi işlere de yer verdiği için önceden bahsettiğim şarkıların sönük kalması. Bu da gereksiz derecede uzamış bir albüm hissi veriyor.Albümün incilerine gelelim. Albüm başlangıcındaki Time Escaping ve Spud Infinity, edebi ve melodik olarak inci değerindeler. İlki dünya müziğinden izler taşırken ikincisi country müziğe selam çakıyor. Özellikle albüm genelinde çok yoğun bir country esintisi var. Folk grubu olarak grubun experimental yanı bu albümde country’den beslenmiş oluyor. Albümün en iyilerinden olan Blurred View’da ise şarkının ismi sound’una yansıyor. Vokaller ve elektro gitarlar buğulu bir şekilde hayata gelirken Lenker’ın en merhametli yanına tanıklık ediyorsunuz. Albümün bir diğer öne çıkan şarkıları ise Wake Me up to Drive ve Promise is a Pendulum oluyor. Özellikle ilki ile diğer hiçbir incelemede karşılaşmamam şaşkınlık verici. Beirut vari tınısı ile Big Thief’in mükemmel indie şarkısını ürettiğini artık rahatlıkla söyleyebilirim. Promise is a Pendulum ise Lenker’ın akustik gitarı ve kendisi ile bizi baş başa bıraktığı birkaç özel şarkıdan biri. Çok rahat bir şekilde bu şarkıyı söylerken Laura Marling’i hayal edebiliyorum.Bu aralar art arda gelen albümler arasında iki tane double albüm vardı. Beach House ve Big Thief’in albümlerinin pazarlama süreci için izledikleri yol da birbirine oldukça benzerdi. Şarkıların birbiri ardına belirli aralıklar ile yayımlandığı dönemde Big Thief’in bir açıdan Beach House’dan daha akıllıca bir adım attığını düşünüyorum. Beach House’un diskler şeklinde yayımladığı albümde Big Thief şarkılarını seçerek karışık olarak bu roll-out sürecini yönetti. Bu nedenle de daha önce duyduğumuz şarkılara ek olarak büyük yayım gününde yeni harika şarkılar keşfetmiş olduk. Adeta bir drum roll ile gösterişli bir şekilde sahne açıldı. Big Thief için oyun yeni başlıyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7Ln81p86r5cCsesd3KBWIY?si=nqPaTtPdQqW_Ji2WmJ-4wg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/1/2022-02-25T20:08:30.111Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Indie müziğin parlayan gruplarından Big Thief, beşinci albümleri ile sektördeki yerini sağlamlaştırıyor.

Şimdi sahne...

Şöyle bir gerçek var: Bir şarkının var olması için melodi yeterlidir. Şarkı sözü ise bizim sahip olduğumuz bir lüks, bir anlatı biçimi. Ancak modern müzik kayıtlarında şarkı sözlerine bazen o kadar odaklıyız ki her zaman olması zorunlu bir bileşenmiş gibi hissediyoruz. Hatta öyle ki bazılarımız için bir şarkının kalitesinin yegane ölçüsü yerine geçiyor. Peki, şarkı sözlerini bizim için bu kadar önemli kılan nokta nedir? Senelerdir kendime bu soruyu soruyorum.10 yaşımdan beri tam anlamıyla müzik aşığıyım. (sadece benim hatırladığım – anneme sorsanız saatlerce Kral TV izlediğim 3 yaşımdan alır hikayeyi) Yıllar geçtikçe şunu fark ettim ki müzik dinlerken ilk odak noktam şarkı sözleri oluyor. Seneler önce okuduğum bir araştırma sonucuna göre hüzünlü yapıya sahip olan insanlar, şarkı sözlerine daha fazla dikkat edermiş. Kim bilir, belki etkisi vardır… Ancak benim için şarkı sözleri ergenlik yıllarımda insanların hikayelerine tanıklık edip hissettiklerini kendi hikayeme uyarlamaktan ibaret oldu. Bazen kendi hikayelerimi ifade etmekte o kadar çaresiz olurdum ki melodi bulamadığımda başka şarkıların melodileri üzerine kendi şarkı sözlerimi yazardım. İlk defa şarkı yazdığımda Taylor Swift’in Fifteen şarkısı üzerine bir şeyler yazmıştım. 13 yaşındaydım.Seneler geçtikçe müzik anlayışım daha da derinleşti. Lise yıllarımda kısa bir dönem kendi şarkılarımı yazdım. Sonrasında kendimi özdeşleştirdiğim müzisyenlerin dünyasından çıkıp daha farklı tarzlara ya da kendimi özdeşleştirmediğim müzisyenlere yöneldim. Şarkı sözlerinin ötesine geçtim ve oluşturulan melodinin arkasındaki matematik üzerine düşündüm. Farklı insanların hikayelerine tanıklık etmek yeterliydi. Hatta bazen hiçbir hikaye olmasına bile gerek yoktu. Rihanna’nın kaç şarkısının hikayesi var ki sonuçta? Ancak kendimi özdeşleştirdiğim müzisyenlerin bendeki etkisi hiç değişmedi. 14 sene sonra yine keyifsiz hissettiğim bir akşam, benimle büyümüş olan Taylor Swift bana bu sefer evermore ile eşlik ediyor. Sadece sevdiğim isimlerden oluşan çalma listelerim versiyonlar dolusu…Seneler geçtikçe şarkı sözlerine olan bu düşkünlüğümün edebiyata olan düşkünlüğümden kaynaklandığını fark ettim. İçimde kuvvetli hissettiğim duyguları anlamlandırmak, başka insanların hikayelerine tanıklık etmek ya da diğer insanlar ile ortak bir noktamın olduğunu fark etmek… Bazen ise sadece şarkı sözlerine dikkat ediyorum ve şunu diyorum: Ne güzel yazmış beee… Lana Del Rey, benim için müzisyenden öte bir şaire dönüşüyor. O kişiyi gerçekten tanıdığıma inanmıyorum; ancak o kişinin hayal gücüne adım atmak benim için yeterli.

Senelerdir kafamda dönen bir soru...

Dinlediğimiz şarkılarda melodi mi önce gelir, yoksa şarkı sözleri mi?

“Hayatta başarılı olması fark etmeksizin yapılması gereken şeyler vardır” &nbsp;White Town mahlası ile müzik icra eden İngiliz Jyoti Mishra’nın sadece 1000 adet olarak kendi çabaları ile yayımladığı ilk teklisinin plaklarının içerisinde el yazısı ile tam olarak bu yazıyor. Müzisyenin şu ana kadar ortaya koyduğu işlerde de kovaladığı yegane yaklaşım tam olarak bu. Hayatını değiştiren bir Pixies konseri sonrasında müziği biraz daha ciddiye almaya karar veren Mishra, günümüze kadar süren kariyerini hep aynı düşünce ile şekillendirmiş.Sonuç? 1997’de bir anda her yerde 1 numaraya gelen Your Woman şarkısı ve sonra bir daha asla hatırlanmayacak bir avuç dolusu şarkı. Jyoti Mishra, bu konuda da iyimser. “Hiçbir şarkımın popüler olmamış olmasından iyi yine de” diyor kendisi. Şarkının popülerliğine kavuştuğu dönemlerde ise zaten çoktan dinleyicileri ikiye ayrılmış. Sadece bir radyonun keşfi sonucunda tekrar tekrar döndürülmesi ile Your Woman İngiltere’de, ardından da İzlanda ve İspanya’da 1 numaraya çıkıyor. Kimileri White Town’un tam bir dahi olduğunu söylerken kimileri de şansına başarı elde eden bir “geek” olduğunu düşünüyor.Mishra’nın bir “geek” olarak etiketlenmesinin arkasındaki yegane sebep, Ocak 1997’de şarkının popüler olduğu dönemlerde şarkının bulunduğu Women in Technology albümünün aynı zamanda tamamen evde ve ucuz müzik teknolojilerinin kullanımı ile üretilen gerçek bir self-made albüm olması. Öyle ki sadece 1000 dolarlık bir maliyeti olmuş. (Popüler olduğu dönemlerde White Town’un gerçekleştirdiği bir Wired röportajına rastladım. Kendisine internet kullanıp kullanmadığı soruluyor. Siz düşünün artık o dönemleri...) Senenin 1997 olması sebebiyle evde teknolojinin kullanımı ile müzisyenlerin gerçekten uygun maliyetlerde güzel işler çıkarabileceğine yönelik de müzik sektöründe ilk ışıklar böylece yanmaya başlıyor. Günümüzde Billie Eilish’ın kardeşi FINNEAS ile gerçekleştirdiği çalışma biçimi işte bu şekilde sektörün radarına girmiş diyerek durumu sizin için somutlaştırmış olayım.Your Woman’ın başarısının ardından gelen albüm Women in Technology, şarkıya kıyasla tam bir başarısızlık olarak nitelendiriliyor. Her ne kadar Your Woman’ın daha ilk dinleyişte insanı büyüleyen yanı başka hiçbir şarkıda olmasa da Women in Technology’nin uçtan uca harika bir albüm olduğunu düşünüyorum. White Town, şarkılarında 30’ların ruhunu 80’ler müziğine yansıtarak 90’lara getirmeyi hedeflemiş (kendi sözleri bu arada) Cocteau Twins, The Jesus and Mary Chain, The Cure, The Sugarcubes ve ilk dönemlerindeki Belle and Sebastian’ın bir araya gelip bir eve kapanarak kendi şartlarında amatör bir prodüksiyon ile müzik yaptıklarını düşünün. Sonuç tam olarak Women in Technology albümü olurdu.Tüm bu grupların çok sevilmesinin ancak bu albümün başarısız bulunmasının sebebi de aslında amatör prodüksiyon yaklaşımı. Vokallar, gitarlar, synth gibi tüm parçalar -her ne kadar hatalar ile dolu olsa da- başlı başına ince düşünülmüş bileşenlerden oluşuyor. Ancak bir araya tamamen rastgele savrularak getirilmiş hissi veriyorlar. Jyoti Mishra’nın ise bu durum umurunda değil. Öyle ki büyük şirketlere ve büyük paralara inanmıyor kendisi. Aynı zamanda da sanatın bir limiti olması gerektiğini düşünüyor. Böylece limitleri manipüle ederek ortaya bir ürün çıkarabilirsiniz. Kendisinin boğuştuğu limitler ise o günün teknolojilerinin yetersizliği ile sınırlı kalıyor bence. Women in Technology’nin bugün geniş kesimler tarafından tapılan bir albüm olmamasının ardındaki yegane sebebin o günün teknolojisinin gelişmemiş olması olduğunu düşünüyorum. Jack Antonoff ya da FINNEAS bu albümü 2022’de yeniden kaydetseler bu albüm, tam anlamıyla ikonik bir konuma yerleşir. Geride kalan her türlü kusuru tam anlamıyla mükemmel bir dinleme deneyimi sunuyor çünkü. Albümü sevmediniz mi? Sorun değil. Jyoti Mishra’nın size bir mesajı var: “Gidip kendi albümünüzü kaydedin bu durumda. Gördüğünüz üzere o kadar zor değil.”Son bir not ile bitireyim. Eğer Your Woman şarkısını daha önce hiç dinlemediyseniz size bir nanik yapayım. Dua Lipa’nın Love Again şarksısındaki “da dı dı dııı da dı dı dııı” şeklindeki melodi aslında Your Woman’ın sample’ı.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/3Xp1KG3G31VGZgV8JpMSX6?si=JvtMzYDZTCqqO4uukhJxtw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/0/2022-01-22T09:28:51.672Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Hande Yıldırım

Müzikte "veda"