Babamın Kanatları (2016) ve Küçük Şeyler (2019) filmleriyle tanıdığım Kıvanç Sezer’in bir sonraki filmini merakla bekliyordum. Geçen yılki Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde kavuşacağımızı düşündüğüm filmle buluşmamız, ne yazık ki sansür krizi nedeniyle aylarca ötelendi. 8x8’i ilk kez nisanda, İstanbul Film Festivali’nde izledim. Beklediğimden çok daha minimal bir film çıkmıştı karşıma. İkisi çatlakları ve çalkantıları fazlaca bir ilişkide olan üç karaktere sahip film, tek mekanda geçiyor ve üç karakteri arasındaki güç dengeleri ve hesaplaşmalar üzerinden ilerliyordu. Ece Yüksel, Halil Babür ve Alican Yücesoy’un canlandırdığı karakterlerin diyalogları eminim sana da geçmiş romantik ilişkilerini sorgulatacak, insan ilişkilerine yaklaşımını gözden geçirtecek güçte.8x8’in gösterime girmesini fırsat bilerek, Kıvanç Sezer’le buluştuk ve toksik ilişkiler, güç dengeleri ve filmin yapım süreci hakkında konuştuk.<img src="https://images.aposto.com/2024/8/5/1725612645704.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Cihangir merdivenlerinde 8x8 sohbeti | Fotoğraf: Deniz SabuncuBirkaç yıl önce, Babamın Kanatları&nbsp;ve Küçük Şeyler’in bir üçleme olacağını okumuştum. Bu yüzden aslında, beklediğim bir sonraki filmin bu üçlemenin son filmiydi. O proje ne oldu, rafa mı kalktı; ne oldu da araya 8x8&nbsp;girdi?Aslında bu sorunun biraz uzun ve fazla teknik bir cevabı var. Malum, bizim bağımsız sinemamızda bakanlık destekleri önemli bir durum. O filmle bakanlık desteğine başvuracaktım fakat orada bürokratik bir engelle karşılaştık. Kısaca başka bir film çekip, onun üzerine bir eser işletme belgesi alıp, daha sonra projemle başvurabileceğimi söylediler bana. Birazcık bu durum, biraz pandemide sıkışıp kalma halleri, biraz da uzun bekleme süreleri… Hepsi bende böyle bir araya geldi ve “Bir saniye, ben film çekmek istiyorum” dedim. Oturdum, bir fikir geliştirdim. Küçük bir ekiple, kısa sürede çekilebilecek bir hikaye, kısa bir sinopsis yazdım. Sonra oyuculara gittim, “Bir fikrim var, senaryom yok, param da yok. Var mısınız?” dedim. Üçü de “varız” dediler ve böylece kervanı düzmeye başladık. Senaryoyu yazdım, oyuncularla çalıştık, mekanı bulduk ve filmi çektik.Zaten bana düşük bütçeli bağımsız yapım kontrol listesi gibi geldi filmi. Tek mekanda, tek bir günde geçiyor, sadece üç oyuncu var…Aslında bir ara dördüncü bir karakter de yazmıştım ama sonra onu çıkarttım. Birazcık antik metinlere dayanan, üç rakamının üzerinde bir şeyler olmasıyla ilgili. O yüzden üç karakter olmuş oldu.<img src="https://images.aposto.com/2024/8/5/1725612568935.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.38" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ece Yüksel ve Halil Babür, 8x8 | Kaynak: İKSVEce’yle Halil’in uyumunu oldukça beğendim. Aralarındaki ilişki inandırıcı geldi bana. Onların bir şekilde uzunca bir ilişkide olduğuna ve kopmak üzere olduklarına inandım. İkisi daha önceden tanışıyorlar mıydı, nasıl bir hazırlık yaptılar?Set öncesinde yoğun bir prova sürecimiz oldu. Ece, Halil ve Alican’ın da dahil olduğu, birkaç taslak senaryodan sonra birlikte çalıştığımız bir süreç oldu. Halil’in yazarlık geçmişi de var, tiyatro oyunları var. Biraz Halil’le, biraz Ece’yle biraz Alican’la paslaşarak yavaş yavaş oyuncuların karakterleri giymesini sağladık. Bazı noktalarda da karakterler oyuncuları giydi.&nbsp;İkisinin uyumu içinse şunu diyebilirim, kendi aralarında iyi bir diyalogları oluştu. Daha önce birlikte çalıştıkları bir iş yoktu. İkisi de çok iyi oyuncular ve bu konuda hiçbir sıkıntı yaşamadık.Film tek günde geçiyor ama çekimler ne kadar sürdü?Çekimler dokuz gün sürdü, bir günde de tekne çekimlerini yaptık. Filmi Riva’da çektik, o evde çok uzun zaman geçirdik. Tekne çekimlerini de Heybeliada açıklarında yaptık. On günde tamamlamış olduk. Öyle bir setti ki… Sette makyajcı yoktu mesela. Normalde her sette saç ve makyaj için en az bir kişi olur. Dolayısıyla oyuncular kendi devamlılıklarını da, saç ve makyaj devamlılığını da kendileri tuttular. Birkaç durumda özellikle Ece’nin buna sinir olduğu durumlar oldu ama bu işin zorlu yanı da buydu yani. Karavan yok, bir şey yok. Tek mekanımız var, film tek günde geçiyor ve böyle bir hikâyeyi böyle koşullarda anlatacağız. Zorlaştırıcı tarafları oldu ama bence iyi tarafları da oldu.<img src="https://images.aposto.com/2024/8/5/1725612694158.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kıvanç Sezer | Fotoğraf: Deniz SabuncuFener balığı simgesinin filmin çok başlarında gelmesi benim Sarp karakteriyle ilişkimi çok değiştirdi. Eğer o simgeyi orada almamış olsaydım, fener balığının hikayesini daha sonlara doğru öğrenseydim şöyle bir şüpheye düşecektim: Bu çocuk çok mu zeki? Her şeyi planlayarak, kafasını bir villain gibi çalıştırarak mı bu ilişkiyi korumaya çalışıyor? Yoksa ne yaptığını gerçekten bilmeden, sadece aklına gelen ilk şeyi yaparak mı hareket ediyor? Sarp, ben o simgeyi aldıktan sonra kafamda ezik bir karaktere dönüştü; baştan o şüphe kalkmış oldu benim için. Fener balığı simgesini filmi yazarken mi senaryoya dahil ettin yoksa filmi bir anlamda bu simge üstüne mi inşa ettin?Fener balığı simgesi Sarp dışında Can ile de ilişkili. Can, filmin açılışında balık tutarken bir fener balığı yakalıyor. Fener balığının o ilginç, biyolojik, kadın-erkek ilişkisine referansları olan hikayesi dışında bir özelliği daha &nbsp;var. Büyükçe bir balık bu, kolay tutulmayacak bir balık. Can’ın kolay tutulmayacak bir balığı tuttuğunda hiçbir şey hissetmiyor olması o karakteri kırılganlaştırıyor ve filmde bunun etkilerini de görüyoruz.Sarp ise benim için biraz zorlayıcı, sinirleri zorlayan bir karakter. Toksik etkilerini zaman içerisinde manipülasyona dönüştürmüş ama yer yer de bunu yapmak için haklı sebepleri olan bir adam. Kendi açısından baktığımızda, sevgilisini bırakmak istemiyor çünkü ilişkide mutlu olduğuna inanıyor. Bir taraftan modern olmakla modern görünmek farklı şeyler, gerçekten hissettiği şeyleri biraz da yırtıcı bir hayvan gibi açığa çıkarıyor. Kıskanç birisi olmak ile çelişkileriyle yaşayan bir karakter olmak üzere iki tarafı var. Bazı izleyicinin çok seveceği ve çok hak vereceği bir karakterken, bazı izleyicinin nefret edeceği ve “hayır böyle birini görmek istemiyorum” diyeceği bir karakter&nbsp;bence. Bu da bir taraftan eğlenceli bir şey.Bende daha çok şöyle oldu: “Benim de böyle olduğum zamanlar oldu, ne kadar korkunçmuşum” dedim.Biz senaryoyu yazarken, bir karakteri kötü olarak yaftalayıp da onu köşeleri daha sivri bir şekilde çizmektense, karakterin öyle davranmasının arkasındaki motivasyonları anlamaya çalıştık. Onun kendini nasıl gördüğünü düşündük çünkü Sarp kendi açısından haklı, hatta filmin ilerleyen yerlerinde aslında gerçekten haklı olduğu noktalar var: “Bu adam hâlâ ne yapıyor burada?” gibi serzenişlerinde gerçekten haklı örneğin.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2024/8/5/1725612600916.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.38" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">8x8 | Kaynak: İKSVBir de filmin adından başlayarak satrançla ilgili bir simgesellik durumu var. Ben satranç oynamayan, satrançtan çok anlamayan biri olarak satranç oynanan sahneleri daha çok güç dengeleri üzerinden okudum. Ama orada spesifik hamleler üzerinden kurulmuş bir simgesellik, detaylarda dikkat etmemiz gereken şeyler de var mı?Yok. Satranç benim de son yıllarda hayatıma giren ve çok derin anlamlar bulduğum bir oyun. Genel izleyici için yapılmış bir film bu, dolayısıyla satranç bilmek ya da bilmemek detaylarda bir şey kaybettirmiyor. Orada dediğin gibi güç dengeleri önemli. Orada aynı zamanda bir oyun var; bir hamle yaparken karşıdakinin hamlesini öngörerek hamle yapmanı gerektiren bir oyun - ilişkilerdeki gibi. İnsan, olduğu, çıplak haliyle bir ilişkinin içinde var olamayabiliyor ve bazen ilişkiler bir satranç oyununa dönüyor. Bu ilk önceleri insanları mutlu eden bir şey bir yanıyla.Filmin ismiyle, 8x8 ile ilgili şunu da söylemeliyim: Satranç tahtasına olan referansı dışında, ben bu filmi yazarken, her biri 8 sahneden oluşan 8 sekans olarak yazdım. Böyle daha spesifik bir yere de oturuyor ama bu seyircinin dikkat edebileceği bir şey değil. Bir şekilde bir şey söylemeyen, nötr bir başlığı olsun istedim bu filmin. Herhangi bir şeyi ele vermeyen…<img src="https://images.aposto.com/2024/8/5/1725612719118.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kıvanç Sezer | Fotoğraf: Deniz SabuncuSon olarak, filmin değindiği “birini sevmek ve ona iyi gelmek aynı şeyler değil” gibi bir nokta var. Sen hâlâ film çekmeye devam ettiğine göre sinemayı seviyorsun bence. Peki sinema sana iyi geliyor mu?Sinema bana çok iyi geliyor. Sinema yaptığım, yapabildiğim için kendimi şanslı sayıyorum.&nbsp;O yüzden iyi geliyor ve umuyorum ki benim filmlerim de insanlara bir açıdan iyi gelir, bir şekilde değer, dokunur.

Duende

8x8 filminin yönetmen ve senaristi Kıvanç Sezer ile, toksik ilişkiler, güç dengeleri ve filmin yapım süreci hakkında konuştuk.

Tek mekanda 8 sekans: Kıvanç Sezer’le 8x8 üzerine 

Film:&nbsp;The Hypnosis /&nbsp;HypnosenYönetmen:&nbsp;Ernst De GeerSüre:&nbsp;98 dakika&nbsp;Yapım yılı:&nbsp;2023Kuzey Avrupa mizahının gücünü özellikle Joachim Trier ve Eskil Vogt ikilisinin devrim niteliğindeki biçimselliğiyle birleştiren Norveç sineması, son yıllarda özgün ve ince, öte yandan güldürürken bir hayli rahatsız edici olmayı da beceren komediler ortaya koyuyor.&nbsp;İlk uzun metrajlı filmi Sick of Myself&nbsp;ile ses getiren ve anında Hollywood’a transfer olarak Dream Scenario’yu çeken Kristoffer Borgli, bunun en net örneği. Ernst De Geer’in The Hypnosis’i de benzer bir rotada bana kalırsa. Yine bir ilk film olarak parlak bir fikirle yola çıkıyor, absürt ve huzursuz edici mizahını&nbsp;Y-kuşağının kaygılarını, ikili ilişkileri ve girişimcilik kültürünü tiye almak için kullanıyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2024/7/4/1723705991270.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Hypnosis | Kaynak: MUBIGeçen yıl prömiyerinin yapıldığı Karlovy Vary Film Festivali’nde En İyi Erkek Oyuncu dahil üç ödül kazanan film, İstanbul Film Festivali’nde de Genç Ustalar ödülü için yarışmıştı. Film, sigarayı bırakmak için göründüğü hipnoterapistin söylediklerinin etkisinde kalan bir genç kadının sosyal çekincelerinin ve utanma duygusunun yok oluşu üzerine yaşadıklarını konu alıyor. Aynı zamanda iş ortağı olan erkek arkadaşı ile hayli önemli bir girişimcilik kampında kendilerini göstermeye çalıştıkları döneme denk gelen bu köklü değişim, romantik ilişkilerini de iş ilişkilerini de sarsıyor.&nbsp;Asta Kamma August’un canlandırdığı Vera, dönüşümü sonucunda, bir anda her şeyi boşverip içinden geldiği gibi davranmaya ve kimseyi umursamamaya başlıyor. Bu da ironik bir şekilde, kişinin özgünlüğünün en büyük değerlerden olduğunu savunuyormuş ve kendi olmayı bir ürün gibi paketliyormuş gibi gözüken girişimcilik kültürü tarafından dışlanmasıyla sonuçlanıyor.&nbsp;Vera’nın bir anda karşı çıkmaya ve umursamamaya karar verdiği değerler (The Worst Person in the World’den tanıdığımız Herbert Nordum’un canlandırdığı) tek başına kalan partneri André’yi daha şiddetli bir çaresizliğe sürüklüyor. André, başkası adına utanma duygusunu bastırmaya ve yıllarca emek verdikleri girişimi kurtarmaya çalıştıkça sistemin ve toplumun kurallarını daha çok önemsemeye başlıyor. Daha çok önemsedikçe söz konusu kuralların altında daha da eziliyor. Vera’nın sadece toplumun değerlerine ve kurallarına değil, partnerinin bunlara uyum sağlamaya olan adanmışlığına ve teslimiyetine de başkaldırdığını anlıyoruz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2024/7/4/1723706000182.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.87" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Hypnosis | Kaynak: MUBIFilmin final sahnesi, kendime şu iki soruyu sormama yol açıyor: Bir kişinin toplumsal değer, kod ve sınırların dışına çıkması delilik, tuhaflık ya da terbiyesizlik olarak algılanırken, birileri ona eşlik ettiğinde aynı değer, kod ve sınırlar kolektif olarak sorgulanmaya başlayabilir mi? Toplumun beklentilerine ve değerlerine uymaya çalışırken kendileri olmayı unutan bir çift için ilişkilerini onarmanın yolu o değerlere beraber karşı koymak mıdır?Nerede izleyebilirsin? The Hypnosis,&nbsp;bugün MUBI kataloğuna ekleniyor.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ingrid Goes West&nbsp;(2017, Matt Spicer)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sick of Myself&nbsp;/ Syk pike (2022, Kristoffer Borgli)</li></ul>

Norveç’ten Ernst De Geer’in ilk uzun metrajlı filmi, hipnoz tedavisine başladıktan sonra sosyal çekincelerinden arınan bir kadını izliyor.

The Hypnosis: Utanma duygusunu yok eden film

Pek spontane planlar yapan bir insan değilimdir. Oysa bu yaz olaylar biraz farklı gelişti. Son bir ay içinde, üstelik iki kez, kendimi Belgrad’a gitmek üzere bavulumu hazırlarken buldum. İkinci gidişimde turist olmaktan ötesine geçmek istedim. Mantıklı herhangi bir insanın şehirdeki ilk günlerinde yolunun düşmeyeceği bölgeleri keşfetmeye, yerel hikayelerin peşine düşmeye vaktim oldu. Bu da o keşiflerden, o hikayelerden biri...Eski Roma, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Osmanlı, Yugoslavya gibi pek çok farklı kültürün geriye bıraktığı heybetli binaların yan yana durduğu Belgrad sokaklarında eski sinemalar olup olmadığını merak etmemle başladı her şey. İstanbul’da nesli tükenmek üzere olan “kapısı sokağa açılan sinemalar” Belgrad’da korunuyor muydu? O dev binaların içinde yüz yıllık sinemalar yaşıyor muydu? İnternet aramamdan anladığım kadarıyla, bu tanıma uyan görkemli bir salon en azından “hayatta kalmak” için direniyordu: Novi Bioskop Zvezda.Hani şehir merkezlerinde bazı bölgeler vardır; gündüzleri en kalabalık, en işlek caddeler gece bir anda sessizliğe bürünür. Çeyizlik kumaş almaya ya da vergi dairesinde kuyruğa girmeye gidilen yerlerdir; iki yanı ne iş yaptığı dışarıdan asla anlaşılmayan ofis ve dükkanların bulunduğu pasajlarla çevrili sokaklar vardır. İki sokak ötedeki hareketli gece hayatı yeni canlanmaya başlamışken, buralarda akşam 8’de yalnız yürürken tedirgin olursun. Novi Bioskop Zvezda böyle bir bölgede, girişi de böyle bir ana cadde üzerinde. Işığı yanmayan, eski, mavi bir tabelanın üzerindeki “Звезда” (Zvezda) yazısını göremesen bile kilitli, parmaklıklı kapının üstündeki, bir film şeridi tutan kırmızı yumruk sembolünü görmemen imkansız.&nbsp;On seneye yakındır her akşam, gerilla film gösterimleri için açılıyor Novi Bioskop Zvezda’nın kapısı. Kilitli kapının önünde bekleyen 15-20 kişilik, çok genç kalabalık, kırmızı neon lambaların aydınlattığı koridordan dümdüz yürüyor. “улаз” (giriş) tabelası merdivenlerden aşağıyı gösterse de herkes merdivenlerden yukarı çıkıyor. Aşağıda tuvaletler dışında hiçbir yerin ışığı yanmıyor, görkemli sinema salonunun girişi olduğu anlaşılan kapı ise kapalı. Karanlık holde eski film afişleri, duvara dayanmış levhalar, boş bira kutuları; duvarlarda graffitiler var. Yukarı çıkanlar merdivenlerin sonundaki kutuya birkaç yüz dinar bırakıp, sinema salonunun çatısında, açık havada kurulmuş perdede film izlemek üzere dışarı çıkıyorlar.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2024/7/5/1722599441280.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.75" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kapısı sokağa açılan sinema: Novi Bioskop Zvezda | Fotoğraf: Emre EminoğluZvezda ve tarihiZvezda’nın bulunduğu bina 1890’da inşa edilmiş. Önce ilk Sırp fotoğrafçılardan Anastas Jovanovič’in atölyesi olarak kullanılmış, ardından 1911’de Belgrad’ın ilk sineması Kolezyum Sineması burada açılmış. Nazi işgali sırasında bile film göstermeye devam eden sinema sosyalizm döneminde devlete devredilmiş ve adı Zvezda (yıldız) olarak değiştirilmiş. 2004’te Sırbistan devleti, elinde bulunan beş sinema salonunu şaibeli bir ihaleyle değerinin çok altında, yaklaşık 9.2 milyon avroya ve sadece iki yıl sinema olarak korumak şartıyla bir özel şirkete satmış. Özel şirket de iki yıl bile beklemeden, 19.8 milyon avroya bir süpermarket zincirine... Diğer sinema salonlarında koltukların yerini raflar, projeksiyon seslerinin yerini okutulan barkodlar alsa da, uzun yıllardır Anıtları Koruma Kurulu’nun koruması altında olan Zvezda’ya kolayca satılamamış ve zaten elektrik ve su tesisatında büyük problemler olan bina çürümeye terk edilmiş. 10 yıl sonra, 21 Kasım 2014’te, sinemacı, sinema ve kültür işçisi, entelektüel, sanatçı, öğrenci ve sinemaseverlerden oluşan bir grup Zvezda Sineması’nı işgal etmiş. Sinemanın çatısına kendi kurdukları perdede, gerilla film gösterimleri düzenlemeye başlamışlar. Novi Bioskop Zvezda (Yeni Yıldız Sineması) ve direniş onuncu yılını kutlamaya hazırlanırken, yaz-kış demeden hâlâ da devam ediyorlar.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2024/7/5/1722599459207.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Novi Bioskop Zvezda direnişi neredeyse 10 yaşında | Fotoğraf: Emre EminoğluOyuncu Vladimir Gvojič ile Novi Bioskop Zvezda direnişi üzerineGösterimleri düzenleyen ekibin ve direnişin bir parçası, aynı zamanda oyuncu olan Vladimir Gvojič, “Tam 21.00’de filmi başlatmam gerekiyor. Sonra konuşabiliriz. Filmin yönetmeni söyleşi için gelecek, o gelene kadar müsaitim.” diyor. İçeri girip yukarı çıkmaya devam eden insanları izleyerek bekliyorum; on dakika sonra buluşuyoruz:Hikayeyi okuduğumda hemen tarihi not almıştım: 21 Kasım 2014. Neredeyse 10 yıl olmuş. Şu an son durum nedir, bürokratik açıdan bir gelişme var mı?&nbsp;Vladimir Gvojič: Aslında mevcut durumda, 2025 yılı sonuna kadar her şeyi bitirebileceğimizi, işgali sonlandırabileceğimizi umuyoruz. Beklentimiz, binanın bir sinema ve kültür merkezi olarak kullanımını sürdürmeye istekli birinin burayı özelleştirmesi, satın alması. Hükümetin artık burayla hiçbir ilgisi kalmadı. Burayı Kültürel Miras olarak koruma altına aldırmayı başardık. Eskiden bina sadece bir anıt olarak koruma altındaydı, şimdi içindeki sinemayla birlikte bir kültürel miras sayılıyor. O yüzden buraya gelip bir süpermarket ya da kumarhane yapmak çok daha zor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2024/7/5/1722599464966.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Novi Bioskop Zvezda’da gerilla açık hava gösterimleri devam ediyor. | Fotoğraf: Emre EminoğluGelenlerin bağış kutusuna bir şeyler bıraktığını gördüm. Gösterimleri sürdürebilmek için başka bir gelir kaynağınız var mı?V.G.: Hayır, sadece bağışlar. Çünkü hiçbir zaman yasal bir kuruluşumuz olmadı, sadece nakit bazlı bağışlarımız var. Zaten her zaman en önemli şeyin filmi izlemek olduğunu söylüyoruz. Kimsenin bir bağış yapmasını da zorunlu kılmıyoruz. 10 yıl oldu, çok az parayla bunu nasıl sürdürebileceğimizi öğrendik. Birçoğumuzun kişisel birikimlerinin bir kısmını buraya yatırdığı bir dönem oldu. Ama artık pek fazla giderimiz olmuyor çünkü artık bazı sistemler kurulmuş durumda, bizim çabalarımıza gerek kalmadan işliyor ya da yeni masraflara gerek kalmadan çalışıyor.&nbsp;Yönetmenler ya da dağıtımcılar da göstereceğiniz filmler için destek oluyor mu?V.G.: Direniştekilerin çoğu olarak kendimiz de sinemacıyız. Bu yüzden meslektaşlarımızla, yapımcı ya da dağıtımcılarla çok iyi ilişkilerimiz var. Böylece gösterimlere filmlerini vererek destek oluyorlar, arada soru-cevap ya da söyleşiler için bize katılıyorlar.<img src="https://images.aposto.com/2024/7/5/1722599473623.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">“Çıkış” | Fotoğraf: Emre EminoğluBelgrad’da ya da Sırbistan’da bu şekilde ayakta kalmayı başaran bir sinema salonu var mı?&nbsp;V.G.: Bu şekilde mi? Bunun dünyada başka bir örneği daha olduğunu sanmıyorum! Varsa da bu kadar uzun süre dayanabilen bir örnek olmadı. Direniş boyunca dünyadaki bazı örnekleri inceledik. Bunlardan biri de İstanbul’daki Emek Sineması’ydı.Evet, biz maalesef başaramadık. Sizin başarmış olmanızı kıskandım.V.G.:&nbsp;Biri de Berlin’de bir sinemaydı, iki buçuk yıl direndiler fakat başaramadılar, o sinema da kapandı.Son olarak, kaç yaşında olduğunu bilmiyorum ama hâlâ açıkken burada film izleyebilmiş miydin? Burada kişisel anıların var mı?V.G.: Aslında sinemada izlediğim ilk filmi burada izledim. 33 yaşındayım. Çocukken beni doğa belgeseli gibi bir film izlemeye getirmişlerdi. Çocukken en sık geldiğim sinema burası değildi, başka bir sinema salonuna daha sık giderdim. Ama ilk geldiğim sinema burasıydı.

Belgrad’ın on yıldır direnen sinema salonu Novi Bioskop Zvizda’nın hikayesi ve oyuncu ve aktivist Vladimir Gvojič ile sohbet.

Belgrad’da direnen bir sinema salonu: Novi Bioskop Zvezda

Film:&nbsp;A Quiet Place: Day OneYönetmen: Michael SarnoskiSüre:&nbsp;100 dakikaYapım yılı:&nbsp;2024Yaşamak için sessiz ol. 6 yıl önce tanıştığımız A Quiet Place&nbsp;serisi, sese duyarlı fakat görme kabiliyeti olmayan dünya dışı varlıkların ansızın gezegenimize indiği ve en ufak ses çıkaran tüm canlıları yok ettiği bir senaryoya sahip. İlk film A Quiet Place&nbsp;(2018, John Krasinski) bu saldırının bir süre sonrasında geçiyor ve bizi izole ve sessiz bir yaşam süremeye alışmış Abbott Ailesi (John Krasinski, Emily Blunt, Millicent Simmonds ve Noah Jupe) ile tanıştırıyordu. Kadroya Cillian Murphy ve Djimon Hounsou gibi isimlerin eklendiği A Quiet Place II&nbsp;(2020, John Krasinski), ilk filmin hemen sonrasında geçiyor ve gerilimi yükseltiyordu. Bir korku unsuru olarak sessizliği ve sessizliğin sesini olabilecek en zekice şekilde kullanan filmlerin hikayesinde, ailenin çocuklarından birini kaybetmiş olması, hayatta kalan çocuklarından birinin işitme engelli olması ve annenin hamile olması gibi hem aile içi dinamikleri ve aile bağlarını güçlendiren hem izleyicinin duygusal bağını arttıran hem de gerilim katsayısını arttıran seçimler vardı. İkinci filmden dört yıl sonra gelen, Abbottların hikayesinden bağımsız, öncül film A Quiet Place: Day One&nbsp;ise, adı üzerinde, söz konusu post-apokaliptik dünyaya geçişin dönüm noktası olan olayların yaşandığı güne götürüyor izleyiciyi. (Böyle bir filmin ortaya çıkışı sürpriz değil: A Quiet Place II’nin açılış sahnesinde bunun bir denemesinin yapılmış olduğunu söyleyebiliriz.)<img src="https://images.aposto.com/2024/5/5/1719570129903.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">A Quiet Place: Day One | Kaynak: UIP Türkiye&nbsp;A Quiet Place: Day One’ın merkezinde hayatının son günlerini yaşadığını anladığımız bir kanser hastası olan Sam (Lupita Nyong’o) var. Sam’i önce yaşamaktan bıkmış, her şeyden nefret eden bir hasta olarak tanısak da, sonradan onun sadece ölmeyi beklemekten ya da ölememekten bıktığını anlıyoruz. Sürekli ölmek üzere olduğu, sayılı ayları, günleri kaldığı söylenmesine rağmen hâlâ hayatta kalan Sam, adeta kendisi için oluşturulmuş bir arafta yaşıyor. Şehir merkezine yapılacak bir gezi için “Son bir kez şehre gitmek istemez misin?” diye ikna edilmeye çalışırlarken şöyle diyor Sam: “Son gidişimizin de son gidişim olması gerekiyordu.”A Quiet Place’in uzaylıları, tam da Sam’in klinikteki hemşiresinin (Alex Wolff) ısrarıyla New York’a gittiği gün saldırıyorlar. Saldırı anının kaosuyla başlayarak Sam’in ölmek istemediğini, daha doğrusu “o şekilde” ölmek istemediği için hayata tutunmak için çabalamaya başladığını görüyoruz. Ölmeden önceki basit isteği (en sevdiği pizzacıda son bir dilim pizza yemek) bu felaket senaryosunda yerini daha kompleks, daha insani ve daha az bencil isteklere bırakıyor. Sam, karşısına çıkan bir hukuk öğrencisinin (Joseph Quinn) hayatta kalması için ona yoldaş olmayı görev ediniyor. Böylece çok sevdiği kedisi Frodo’yu da emanet edecek birini bulmuş oluyor tabii ki. Ölmeyi bekleyen Sam’in hayatının son günleri, daha iyi ve daha amaçlı bir ölüm seçebileceğinin farkına varınca anlam kazanıyor. Film, ölümü kabulleniş ve hayatta kalma arzusunu post-apokaliptik şartlarda çarpıştırıyor.<img src="https://images.aposto.com/2024/5/5/1719570110961.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">A Quiet Place: Day One | Kaynak: UIP TürkiyeSerinin ilk iki filminde olduğu gibi A Quiet Place,&nbsp;ses tasarımıyla öne çıkıyor. Yaratıkları çok daha fazla gördüğümüz bu filmde görsel efektler de etkileyici. Öte yandan ailenin yerini bireyin aldığı bu filmde Sam karakterinin derinliği, filmle ve karakterle empati kurmayı kolaylaştırıyor. (Diğer karakterler için aynı çabanın gösterildiğini söylemek mümkün değil. Fakat ne de olsa bu Sam’in kişisel arafının filmi: Hayaletinin halen hayatta olduğu ve rahata kavuşabilmek için amacını yerine getirmeyi beklediği bir hayalet filmi...) Daha önce Jordan Peele’in Us&nbsp;filminde de günümüz korku sinemasının en iyi performanslarından birine imza atmış Lupita Nyong’o iyi yazılmış bu karakteri layığıyla canlandırıyor. Kedi Frodo’nun performansı da yer yer ondan rol çalıyor.Evreni genişleten ve seriye farklı bir derinlik ve boyut katan bu ayrık, öncül film bir yana A Quiet Place&nbsp;filmlerinin bir üçleme olması düşünülüyor. İlk iki film gibi John Krasinski’nin yöneteceği &nbsp;A Quiet Place Part III’nin 2025’te gösterime girmesi planlanıyor.Nerede izleyebilirsin? A Quiet Place: Day One,&nbsp;bugün gösterime giriyor. Önceki filmlerde olduğu gibi, çoğunluğu sessizlikle ve sessiz olmaya çalışmakla geçen bu filmi izlerken çıkaracağın en ufak sesin salondaki diğer izleyicilerin izleme zevkini etkileyebileceğini unutma.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">I Am Legend&nbsp;(2007, Francis Lawrence)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hereditary&nbsp;(2018, Ari Aster)</li></ul>

A Quiet Place: Day One, ölümü kabulleniş ve hayatta kalma arzusunu çatıştıran başarılı bir öncül film.

A Quiet Place: Day One

Film:&nbsp;Poor ThingsYönetmen:&nbsp;Yorgos LanthimosYapım yılı:&nbsp;2023Süre: 141 dakikaAkımla ilişkilendirilen yönetmenler ve bilhassa akımın öncülerinden Lanthimos, Yunanistan’da filizlenen Yunan Tuhaf Dalgası’nın aslında var olmadığını söylüyor. Her şey ekonomik krizin etkisinin yoğun bir şekilde hissedildiği 2010’lar Yunanistanı'nda sinema yapan bir grup insanın birbirlerini besleyerek üretmeye çabalamasıyla başlamış görünüyor. Başta Yorgos Lanthimos’un Dogtooth&nbsp;ve Athina Rachel Tsangari’nin Attenberg’i olmak üzere dünya çapında beğeni kazanan filmler, çağdaş Yunanistan sinemasının Yunan Tuhaf Dalgası olarak adlandırılmasına, ülkede hatta dünyada benzer işlerin üretilmeye başlamasına yol açıyor. Lanthimos, kendini öncüsü kabul edildiği bu "dalgadan" sıyırmayı başarmış belki de tek isim: Filmlerini İngilizce çekmeye, Britanya’nın önemli senaristleri ve dünya sinemasının yıldız oyuncuları ile çalışmaya ve okyanusun öteki kıyısında Akademi’nin dikkatini çekmeye başlamasıyla (özellikle 2018’de Olivia Colman’a Oscar ödülü kazandıran The Favourite’ın ardından) kabarık bütçelerin emanet edildiği, büyük stüdyoların yaratıcı özgürlük tanıdığı bir sinemacı o.&nbsp;Lanthimos, son filmi Poor Things’de tüm bu imkanları kullanıyor ve İskoçya’dan Alasdair Gray’in aynı adlı romanından daha önce The Favourite’ın da senaryosunu yazan Tony McNamara’nın uyarladığı filmle feminist bir Frankenstein hikayesi anlatıyor. Dr. Godwin Baxter (Willem Dafoe) ya da kendine taktığı isimle “God / Tanrı”, yetişkin bir kadına yeniden hayat vererek Bella’yı "yaratıyor". Bella’nın (Emma Stone) çok büyük ayrıcalıkları var: Geçmişin, ahlak kurallarının ya da toplumsal olguların yükünden muaf bir şekilde kendi yaşamını inşa etme özgürlüğü. Biz zavallıların hiçbir zaman sahip olmadığı bir yaşamı...<img src="https://images.aposto.com/2024/1/5/1707471067935.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Emma Stone, Poor Things | Kaynak: Disney StudiosBella, Emma Stone’un kariyer zirvesi niteliğindeki performansının da etkisiyle, sinema tarihine geçecek, bağımsız, güçlü, çok katmanlı ve derin bir kadın karaktere dönüşüyor. Filmin girişinde bir yetişkinin bedenine hapsolmuş bir bebekten farksız gördüğümüz, sözcük dağarcığı &nbsp;ve motor becerileri henüz gelişmemiş Bella, Bella’nın yolculuğundaki konumuyla belirlenen bölümlerin her birinde kendini, hayatı ve toplumu farklı yönleriyle tanıyor. Lizbon’da bedenini, dünyevi hazları ve cinselliği (ya da furious jump’ın muhteşem Türkçe çevirisiyle "coşkulu zıpzıp"ı keşfediyor. Gemi bölümünde zihni felsefeyle, fikirlerle, ideallerle doluyor. İskenderiye’de toplumsal eşitsizlik ve sınıfsal dengesizlik Bella’yı acı gerçeklerin farkına varıyor. Paris’te işçiliği (Bella özelinde seks işçiliğini) tecrübe ediyor ve sosyalizme yaklaşıyor. Londra’da ise en zorlu sınav onu bekliyor—geçmişiyle, kökleriyle ve kendisiyle yüzleşmek. <img src="https://images.aposto.com/2024/1/5/1707471099528.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Willem Dafoe, Poor Things | Kaynak: Disney StudiosBella, karşısına çıkan toplumsal dayatmaları ya da ahlaki bariyerleri imrenilesi bir umursamazlık ve özgüvenle karşılıyor. Ayıp ya da ahlaksız kabul edilmiş davranışları bastırmayı reddediyor. Önce çocukluğundan, sonra mantığıyla sorgulamayı öğrendiğinden ve nihayetinde özgürlüğüne düşkün ve hakkını arayan bir bireye dönüşmüş olmasından... Bella’nın (Holly Waddington imzalı kostümlerle de yaratıcı bir şekilde yansıtılmış) hızlandırılmış büyüme yolculuğu, Victoria döneminin değerleri ya da Bella’nın etrafındaki erkeklerin tepkileri düşünüldüğünde feminist bir masalı andırıyor. Bella erkeklerden daha üstün, daha zeki ya da daha ayrıcalıklı değil. Sadece onların koyduğu kurallara uymayı reddetmesi, onların kısıtlamalarını hiçe sayması ve kendini özgür bir birey olarak ifade edebilmesi, başta Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo) ve Alfie Blessington (Christopher Abbott) tarafından ezilme veya aşağılanma olarak algılanıyor. Duncan’ın "eğlenilecek adam"lığı ile Max McCandles’ın (Ramy Youssef) ‘evlenilecek adam’lığı, Alfie’nin yıkıcılığı ile God’ın yaratıcılığı arasındaki tezatlar Bella’nın yolculuğunda farklı uçları temsil ediyor ve kendi yolunu çizerken daha sağlıklı seçimler yapmasına yarıyor.&nbsp;Tuhaf bir Frankenstein hikayesi, tuhaf bir feminist anlatı ya da tuhaf bir yol hikayesi... Hangisi olarak okumayı tercih edersen et, eğer Yunan Tuhaf Dalgası diye bir akım gerçekten varsa, bu film kesinlikle onun kusursuz bir örneği.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Orlando&nbsp;(1992, Sally Potter)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Being John Malkovich (1999, Spike Jonze)</li></ul>Nerede izleyebilirsin? Poor Things,&nbsp;bugün gösterime giriyor.

Emma Stone’un başrolünde yer aldığı, En İyi Film dahil 11 dalda Oscar’a aday gösterilen Poor Things, bugün gösterimde.

Poor Things: Feminist bir Frankenstein hikayesi

Liste formatında, kısacık bir yazı olabilir bu. Ama senin için bir hazine sandığı niteliğinde olacağına eminim. Benim içinse bir zaman kapsülü. Zaman mefhumunu filmler ve filmleri izlediği anlar üzerinden algılayan biri olarak bu festivalleri ve filmleri sıralarken tüm yıl bir film şeridi gibi geçti gözlerimin önünden. Bazıları bu listede de yer alan festivallerde; İstanbul,&nbsp;Saraybosna, Ayvalık ve Ankara’da birçok film izledim bu yıl. Bu listede yer alan uluslararası film festivallerine gidememiş olmanın burukluğunu seçkilerini uzaktan karıştırıp keşifler yaparak telafi etmeye çalıştım.2023’te ulusal festivallerde Antalya Altın Portakal Film Festivali’nin yokluğu hissedildi. Kanun Hükmü (2023, Nejla Demirci) adlı belgesel filmin seçkideki varlığının bir yılan hikayesine döndüğü süreci hatırlamak istersen Aposto Gündem’deki “Antalya’da neler oldu?” başlıklı yazıyı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/antalyada-neler-oldu" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> okuyabilirsin. Bu vesileyle bir kez daha sanatta, sinemada ve festivallerde sansürün ya da otosansürün yerinin olmadığı bir gelecek temennimi tekrarlamış olayım.Yılın Türkiye ve dışındaki belli başlı sekiz film festivalinde büyük ödülleri kazanan filmlerin birçoğunu izleme fırsatı bulduk ya da önümüzdeki dönemde bulacağız. Öte yandan festivaller keşif demektir. O yüzden festivallerin seçkilerinden izleme fırsatı bulduğum, senin de izleme listene eklemeni önerdiğim keşifler de benden sana hediye.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2023 Sundance Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Jüri Büyük Ödülü:&nbsp;A Thousand and One (Yön: A.V. Rockwell) ABD kurmaca, Going to Mars: The Nikki Giovanni Project (Yön: Joe Brewster ve Michèle Stephenson) ABD belgesel, Scrapper (Yön: Charlotte Regan) dünya sineması kurmaca, The Eternal Memory (Yön: Maite Alberdi) dünya sineması belgesel</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Festival keşfi:&nbsp;Theater Camp (Yön: Molly Gordon ve Nick Lieberman)</li></ul></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">73. Berlin Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Altın Ayı:&nbsp;On the Adamant (Yön: Nicolas Philibert)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Festival keşfi:&nbsp;The Lost Boys (Yön: Zeno Graton)</li></ul></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">42. İstanbul Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Altın Lale:&nbsp;Kör Noktada&nbsp;(Yön: Ayşe Polat) Ulusal Yarışma, World War III (Yön: Houman Seyyedi) Uluslararası Yarışma</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Festival keşfi:&nbsp;Here&nbsp;(Yön: Bas Devos)</li></ul></li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/11/5/1702058626472.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.86" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Altın Palmiye ödüllü Anatomy of a Fall ülkemizde halen gösterimde. | Kaynak: İKSV<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">76. Cannes Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Altın Palmiye:&nbsp;Anatomy of a Fall&nbsp;(Yön: Justine Triet)<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">En İyi Kadın Oyuncu: Merve Dizdar (Kuru Otlar Üstüne)</li></ul></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Festival Keşfi:&nbsp;The Delinquents&nbsp;(Yön: Rodrigo Moreno)</li></ul></li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">80. Venedik Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Altın Aslan:&nbsp;Poor Things&nbsp;(Yön: Yorgos Lanthimos)</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Festival Keşfi:&nbsp;The Beast (Yön: Bertrand Bonello)</li></ul></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">48. Toronto Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Toronto İzleyici Ödülü:&nbsp;American Fiction (Yön: Cord Jefferson)</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Festival Keşfi:&nbsp;Stamped from the Beginning (Yön: Roger Ross Williams)</li></ul></li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/11/5/1702058784324.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Adana’da En İyi Film dahil dört ödül kazanmanın yanı sıra Ayvalık Film Festivali’nde Yeni Bir... ödülüne layık görülen Sanki Her Şey Biraz Felaket 22 Aralık’ta MUBI kataloğuna eklenecek. | Kaynak: İKSV<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">30. Adana Altın Koza Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Altın Koza:&nbsp;Sanki Her Şey Biraz Felaket&nbsp;(Yön: Umut Subaşı)</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Festival Keşfi:&nbsp;Terrestrial Verses (Yön: Ali Asgari ve Alireza Khatami)</li></ul></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">34. Ankara Film Festivali<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">En İyi Film:&nbsp;Karganın Uykusu&nbsp;(Yön: Tunahan Kurt)</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Festival Keşfi:&nbsp;Kim’s Video&nbsp;(Yön: David Redmon ve Ashley Sabin)</li></ul></li></ul>

Lorem Ipsum ile ilgili hikayeler