Duyguların kültürel politiği: Tek başına seyahat ederken korktuğum(uz) şeyler üzerine

Bir süredir açık havada uyuyorum. Ege’nin ortasındaki bir adanın belediye kampında uzun süreler geçirdikten sonra son iki haftadır daha yeşil, dağlık başka bir adanın saklı vadilerinden birindeyim. Vadi, yüksek bir dağdan denize doğru akan bir nehrin yatağı boyunca ilerliyor ve sonunda küçücük bir koyda denizle buluşuyor. Kışları suyun debisi yüksekken nehirle deniz birleşik, yazın ise nehir denizden az ötede küçük bir gölet oluşturarak durduğu için kenarındaki alçak kayalıklardan ilerleyerek önündeki koya ulaşmak mümkün. Nehrin denize açıldığı yamaçta ise bir zamanlar güneşin battığı noktaya bakacak şekilde konumlandığı belli olan bir yapıdan kalan taşlar var. Bunlar sadece temelleri görünür olsa da adada önemini hâlâ koruyan, Yunan mitolojisinin en önemli tanrıçalarından Artemis’e adanmış bir tapınağın kalıntıları. (Artemis’in bilinen en önemli tapınağı ise Türkiye kıyısında, Efes’te bulunuyor.)

Çadırım Artemis tapınağından yürüyerek 10 dakika mesafedeki sık bitki örtüsüyle kaplı vadidin içlerindeki bir ağacın koynunda, denizden gelen güçlü rüzgar karşısında, eğilerek büyümüş koca bir çam ağacının yarattığı, rahme benzeyen, korunaklı boşluğun içinde. Yukarıdan bakıldığında hiç anlaşılmasa da vadi boyunca neredeyse her ağacın altında bir çadır ya da hamak var var. Yukarıdaki şelaleye kadar ilerleyen bu bölgede çoğunluğunu gençlerin, üniversite öğrencilerinin, müzisyenlerin oluşturduğu neredeyse küçük bir köy nüfusuna denk bir kalabalık konaklıyor. Adada yaz ayları şenlikle, müzikle geçtiği için, akşamları çeştli yerlerde çalan amatör müzisyenler ve tatile çıkmış öğrenciler, yüksek sezonda tursitlere göre ayarlanan konaklamalara bütçe yetiştiremedikleri için buradalar.