Marangoz

Gözlerimizi Balıkosman'da kapattık. Açtık. Bir anda Berlin'deyiz. Sanki. Schwarze Traube. Akla geldi. Ama hayır. Hâlâ Büyükçekmece'deyiz. Marangoz'un tren raylarının altına döşenen kütüklerden yapılma masaların etrafında toplandığımız, büyükanne evindeki radyonun konsollarda sergilendiği ortamında.

Şaşkınlığımız kapıda başlıyor. Eski arabalar var. İçeriye daldığımızda, solda motorlar. Orkun ve Orun, Manisa'ya Aydın'a gidip çalışan çalışmayan ve hoşlarına giden bütün araçları topluyor. Sonra tamir süreci başlıyor. Akü, kasa — yenileniyor, boyanıyor. "Burada gördüğünüz her şey tıkırında," diye anlatıyorlar. Süs olsun diye değil. Üzerine atlayıp gidebiliriz.

2013'te Orun üniversiteye giderken abisi Orkun da aileyi toplayıp Muğla'ya yerleşiyor. Kötekli'de ilk dükkânlarını açıyorlar. Bir yandan atölye, bir yandan da mahallelinin uğrak yeri. İki yıl sonra Orun'un okul hayatı bitince toplanıp geri geliyorlar, Büyükçekmece'ye. 

Eski şeyler bulmayı, insanların "hurda" diye tabir ettikleri eşyalara nefes aldırmayı seviyorlar. Paslananlar temizleniyor; tahta oymakta kullanılan parçalar, kül tablası oluyor mesela. Açtıkları ilk dükkânın adı Hurdacı. Sonrasında Marangoz, hem atölye hem de arada DJ partilerinin olduğu bir alan olarak Barlar Sokağı'nın orada hayatına başlıyor. Semtin gençleri yanda rakıya oturmuş ailelerinden biraz uzakta kalmak, özgürlüklerini yaşamak; Marangoz da Barlar Sokağı'nın gürültüsünden uzaklaşmak isteyince şu an bizim olduğumuz yerine taşınıyor.

Marangoz'da rakı yok. Öyle dertlenilen, acıklanan sofralar da. Burası Neükölln'ün ruhunu almış — eski Televole kameraları, annenin çeyizlik koltukları, tüplü televizyonlarla birleştirmiş; sonunda önünde bira açıp içeceğin, yan masadakileri zaten tanıdığın, daha önce denk gelmemişseniz de az sonra muhabbeti koyultacağınız bir meskene dönüştürmüş. Hiç yok, kalkasımız.