Pera'da Müdavimiyim!

• Sabahın çok erken saatleri daha. Kendi adım seslerini duyduğun, uzaktan gelenlerin seni gördüğü anda sokağın diğer tarafındaki kuytulara çekildiği, tramvay yolunda tek tük bisiklete binenlerle karşılaştığın vakit. Yavaş ilerliyor zaman, ışığın İstiklal Caddesi’ni kaplaması gecikiyor. Bir koku — dereotu, zeytin, yağı, susam. Odakule’nin oradaki arabadan poğaça mı alsan, Boğazkesen’deki fırından simit mi?

Sabahın erken saatlerinde, Pera'da

• Bir zamanlar Robinson Crusoe’nun olduğu binanın önünden her geçerken bedenin seni oraya doğru çekiyor, aklın hatırlatıyor merdivenlerine tırmanıp polisiye rafları arasında kaybolduğun dükkân artık yok. Pandora var ama. Hâlâ eski yerinde, aşina ruhunda. Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Beş Şehir kitabını soruyorsun. Var. Bir de siz önerseniz? "Açık Havada Bir Gün - Jane Bowles."
• Babylon’da konser öncesi veya sonrası bir küçük yanına meze açılmış, Film Festivali çıkışında yeni tanışılan insanlarla beyaz örtüler etrafında toplanılmış, dünyanın bambaşka kıtalarından gelen arkadaşlar buluşmuş. Bunların kimisi hâlâ var, bazısı eski yerinde değil ama Asmalı Cavit ve hardalı hep orada — Pera'yı yaşatıyor meyinde, şarkısında.
• Kütüphanesi, film festivalleri, sergileri, Fransız Konsolosluğu bahçesine adım attığında 1900’lerin başında bir Pera hâli karşında.

Postane terasından Galata Kulesi

• Postane mahallenin yenisi ama aslında en eskilerinden biri. İngiliz Postanesi olarak hayatına başlamış olan binanın hafızasını kullanarak "adil ve yaşanabilir bir dünya için üretenleri, kültür mirasını koruyup yaşatanları, yenilikçi ve yaratıcı hikâyeleri dinlemeyi ve anlatmayı sevenleri bir araya getirmeyi" hedefliyorlar. Biz terasında muhabbetin; Aktivist Duvar’da neler var diye bakmanın; kafesinde günün vegan seçeneklerini bulmanın; film gösterimleri veya seminerlerine katılmanın müdavimiyiz.
• İşten çıkıp bir şeyler atıştırmak üzere restoranların önünde kalabalıkları oluşturanlar; Pera Palas’ın oralarda bir gezintinin daha sonuna gelenler; Çok Çok Thai’den yükselen köri kokusu; Irish Pub’ta biraları yarılamış sohbetler, Odakule’ye uzanan Pera Müzesi kuyruğuna karşı Marmara Oteli’nin önünde azalan taksi sırası; sarı binalara vuran belli belirsiz ışık bir akşamüstü Meşrutiyet Caddesi — Peralı hissedenin istikameti.

Meşrutiyet Caddesi’nde

• Piyanonun başında mütevazı bir usta. Önümüzde serginin kataloğu. Elimiz gidiyor, karıştırıyoruz sayfalarını. Ama okumak yok. Önce keşif ve günün ilk kahvesi. Kahvelerimiz geliyor. Deri koltuklar, loş ışıklar, ortak bir heyecanı ve zevki paylaştığımız bir avuç insan Pera’da: Pera Café’de, Pera Müzesi’nde.
• En sıradanından özel bir akşam bu akşam. Dükkân kapanmadan hızlı adımlarla yürüyerek Şişhane Metro’dan doğru yürüyoruz. İtalyanca duyduğumuz noktada duruyoruz. Varış noktasına geldik de ondan. Comedus’tayız şimdi. Bir yerli bir İtalyan istiyor canımız. Peynir de alırız biraz.
• Kim bilir Türkiye’ye ilk kez gelen kaç eş dost ilk rakısını burada içti? Bir kış akşamı, bir yaz akşamı; iki kişilik, dört kişilik, yedi kişilik masalarda oturduk. Güldük, pek ağlamadık. Buralar bize hep neşe; güzel anıları hatırladık. Ispanak kökü turşusu, çıtır bamya, fava da masada. Her daim Sofyalı 9’da.
• Yerdeki gül yapraklarını takip ederek yürüyoruz Meşrutiyet’ten doğruca. Neden her gün yere atılmış onlarca gül var burada, kim nasıl bir iz bırakma derdinde bilemeden varacağız Salon’a. Arka kapısına. Rhye mı çalıyordu? Islandman mi? Cigarettes After Sex mi yoksa? Kimleri keşfetmiştik burada? Hangi albümleri bıkmadan usanmadan dinlemiştik? Kimle dost olmuştuk? Salon’un müdavimi ne zaman olmuştuk?