Albüm:&nbsp;Stromae, MultitudeSüre:&nbsp;35 dakikaPlak Şirketi:&nbsp;MosaertKartonet:&nbsp;Müzisyen Paul van Haver ya da bilinen adıyla Stromae’nin önceki on yılı tanımlayan şarkıların birçoğunun altında imzası var. Racine carrée’den 9 sene sonra gelen Multitude’da heybesine eklediği yeniliklerle nevi şahsına münhasır müziğine ve sahnelere geri döndü. Hikâye anlatıcılığındaki dürüstlüğü ve netliğiyle dinleyicilerinin kalbini kazanan Stromae, olası dil bariyerine karşı da daha ‘Frankofon’&nbsp;bir müzikal kimlik oluşturdu. Bu doğrultuda piyano ve orgun iç içe geçtiği pasajlara, koro dokunuşları da eklemekle yetinmedi. Müziğiyle özdeşleşen elektronik altyapıların niceliği azalırken niteliği sabit kaldı. Artı olarak müziği, his olarak pozitif bir tona yaklaştıkça sözler sadeleşti. Sadeleşen sözlerden kastım elbette sığlık değil. Ağdalı bir anlatımla işi yok Stromae’nin. Direkt ve basit bir yapı kuruyor sözlerinde. Bu sayede de dinleyicisine “bu sözleri ben de yazabilirdim”&nbsp;dedirtse de neden yazamayacağını alaycı bir gülümsemeyle hissettirdiğini söylemek de mümkün. Bu özellikleri alt alta eklediğimizde de güçlü ve her şeyiyle tam bir Stromae albümüyle karşılaştığımızı anlamamız zor değil.Önceki iki albümünde Thomas Azier, Maitre Gims, shameboy gibi prodüktörlerle çalışırken Multitude’un prodüktör koltuğunda tek başına yer almayı seçmesi de albümün yazım öncesi aşamasının bir yansıması olarak ele alınabilir.Neden dinleyelim?&nbsp;E peki albümün yazım aşamasından önce ne olmuştu? Neden böyle bir tercihte bulundu? Paul van Haver, 2015 yılında sahnede geçirdiği panik ataktan sonra durmaya karar verdi. Kendini kelimenin tam anlamıyla evine kapadı. Üç seneden uzun bir süre asla halka açık yerlerde görünmedi, neredeyse sokağa adım atmadı. Tıpkı komedyen Bo Burnham gibi Stromae de yaşadığı temponun, ruh sağlığına zarar verdiğini anladı. İşte tam bu süreçte Multitude’a dair ilk fikirler zihninden parmaklarına dökülmeye başladı. Bu albümün çıkacağını duyurduğu televizyon şovunda kendisi ve müziğiyle ilgili sade ama dünyasını iyi özetleyen bir cümle kurdu: “Bir şeyleri karıştırıyorum, birbirine dâhil ediyorum. Yapmayı sevdiğim ve bildiğim şey aslında bu. İlham ve fikirler, her yerden, her zaman gelebilir ancak onları tek bir yerle kısıtlamamanız gerekir.”Multitude, oyuncaklı bir albüm. Adı dâhil her şeyi buradan düşününce bende çok daha temiz bir zemine yerleşti. L’enfer, Pas vraiment, Riez şarkılarını dinlerken Stromae’nin geçirdiği kriz sonrası ulaşmaya çalıştığı çıkış kapısına giderken neler düşündüğünü fark etmek mümkün. C’est que du bonheur ise aile ve çocuk sahibi olma kavramları hakkında yazılmış sayılı “gerçek”&nbsp;şarkıdan biri. Odakta kutsallaştırılmış kavramlar yerine kusurlu olmasına duyulan kabul var. Ki albümün en yüksek tempolu şarkısı olduğunu da düşündüğümüzde içinde bulunduğumuz ters köşeden aldığımız keyif paha biçilemez.Tüm bunların ardından yazıyı Stromae’nin kendi sözleriyle bitirmek en iyisi: “İnsanlar çoğunlukla içinde karanlık temaları da olan eğlenceli bir müzik olarak tanımlıyor yaptığım işi. Doğru, hayatı böyle görüyorum. Komple siyah ya da komple beyaz değil. Zor ama daha fazla, yaşamaya değer anlar olacak. Dip olmadan zirve, zirve olmadan dip olmayacağını biliyorum.”Benzer işler:&nbsp;Pomme,&nbsp;À peu près&nbsp;&amp; Indila, Mini World.

Duende

Multitude, oyuncaklı bir albüm. 


Suskunluğu dürüstçe bozmak

Emre EminoğluBundan tam bir mevsim önce, Eylül 2021’de. İki haftada bir, sinema evreninden bir konukla, bilinenden bilinmeyene doğru bir keşif yolculuğuna çıkalım dedik. Daima sinemayı gösteren pusulayı elime alarak geçirdiğim Keşif Sineması yolculuğunda her bir durakta; bazen uzun yıllardır takip ettiğim çoktan tanıdığım ve sevdiğim dostlarla, bazen de Ayvalık’ta, Antalya’da, İstanbul’da tanıdığım yepyeni isimlerle buluştum.&nbsp;İzmir’in, New York’un, Oslo’nun, Ankara’nın, Ayvalık’ın, Galata’nın, Moda’nın, Büyükdere’nin sokaklarını yürüdük - bazen sözcüklerimizle, bazen adımlarımızla. Bağımsız sinemadan, belgesel sinemadan ve polisiye sinemadan, film yönetmekten, senaryo yazmaktan, festival düzenlemekten ve film kurgulamaktan konuştuk. Ortak zevklerde buluştuk, birlikte konuştuğumuz yönetmenler ve filmlerle Kuzey Avrupa’nın soğuğundan Güney Amerika’nın sıcağına uzandık. Odağımızda, gündemimizde hep keşif vardı.Keşif Sineması’nın ilk yedi bölümünün köşesine atılan tarihleri barındıran 2021’e veda ederken şimdi hepsinin kapısını tekrar çaldım ve onlar için 2021’in en iyi keşfini sordum:&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/4/1640287358502.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" alt="Can Kılcıoğlu" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Can Kılcıoğlu<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Can Kılcıoğlu&nbsp;- Inside (2021, Bo Burnham)“Film mi video mu performans mı tam olarak anlayamadığım, hiçbir anını tahmin edemeden izlediğim, öngörülemez bir iş. Tüm eleştirisini verirken kendisiyle de sonuna kadar dalga geçmeyi başarabiliyor.”&nbsp;Deniz Tortum - A Night of Knowing Nothing (2021, Payal Kapadia)“Hindistan’daki öğrenci eylemlerinden ve üniversite yaşamından toplanmış görüntüler ve üst kasta mensup olan sevgilisi tarafından terk edilmiş bir kadının yazdığı mektuplar. Filmden çıktığımda nedense öfkeliydim, bizim neslin söylem ve eyleminin sınırlarını incelikli bir şekilde çizdiği için belki. Fakat zaman geçtikçe tüm bunlara yepyeni bir duyarlılık getirdiğini düşünmeye başladım, giderek derinleşen bir belgesel oldu benim için.”Azize Tan - Unclenching the Fists (2021, Kira Kovalenko)“Film bitince insan midesine yumruk yemiş gibi oluyor. Çok fazla bilmediğimiz bir coğrafyada, Kuzey Osetya'da geçen filmde genç bir kızın ailesinden, yaşadığı kasabadan, mahkûm olduğu hayattan kaçmak için verdiği mücadeleyi izliyoruz. Film hem "çiğ ya da ham" diyebileceğimiz kadar süssüz hem bir o kadar etkileyici. Erkeklerin kadınlar üzerinde tahakküm kurmaya çalışırken aslında o kadının kaçıp gitmesinden ne kadar korktuklarını ve ne kadar zayıf olduklarını görüyoruz. Filme ismini veren babayla kız arasında geçen sahne de çok iyi.”Selda Taşkın - Beginning (2020, Des Kulumbegashvili)“Hikâyesinin iddiasını ve bu iddianın yükünü taşıyabilmek için gereken rasyonel ve estetik emeği vermekten kaçınmayan, cesur ve özenli bir film. Sakin ama kararlı bir şekilde bağıran güçlü bir kadın sesi duydum filmi izlerken ve bu ses hem güçlü mizansenlerinde hem mesafesini çok güzel kuran kadrajlarında ve dengeli sahne içi ritimlerinde hep duyuluyordu benim için.”<img src="https://images.aposto.com/2021/11/4/1640287425710.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" alt="Nisan Dağ" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Nisan Dağ<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Nisan Dağ - Dear Thomas (2021, Andreas Kleinert)“Jürisinde yer aldığım Tallinn Black Nights Film Festivali’nde, En İyi Film ödülünü verdiğimiz hâlâ tortusu damağımda olan bir film. Ana karakterin ve filmin cezbedici ruhunun mükemmel bir bütünlük içinde oluşu, filmin en güçlü yanlarından birisiydi benim için.”Tufan Taştan - tick, tick...BOOM! (2021, Lin-Manuel Miranda)“Gerçeklerden yola çıkması, kendine has bir dil yaratması, o kısacık hikâyeyi müzikal ve anlatı sanatı içinde harmanlaması takdire şayandı.”Ali Tansu Turhan - Petite Maman (2021, Céline Sciamma)“Sanki bir film izlemedim. Yaralarıma sarılmak için ağlamaktan mutlu olmamı sağladı. Çok ağladım, filmden sonra da. Ve mutluydum.”Keşif Sineması’yla keşif yolculuğumuz, 2022’de de devam edecek. Keşif Sineması'nın tüm sayılarını <a fr-original-style="" href="https://apos.to/c/61746630ca71750006d352db" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> okuyabilirsin. Kayda geçen sohbetlerin yer aldığı podcast bölümlerine de aşağıdaki Spotify çalma listesinden ulaşabilirsin.<a bgcolor="#e06535" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/playlist/0uxOqLOuuwQAR7JwhbnJku?si=534dc96bdb3a43ab" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/11/2021-12-23T19:28:15.956Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Keşif sineması podcast" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Keşif Sineması konuklarından yılın keşifleri

2021'den 7 film önerisi

Fazlasıyla planlı, fazlasıyla kuralcı bir insan olmanın yanında, bu bültenden de rahatlıkla anlıyor olabileceğiniz gibi, format konusunda oldukça takıntılı bir insanım aynı zamanda. Yıllarca belli kalıplara, belli formatlara alıştıktan sonra da, televizyon ve sinema arasındaki sınırların gittikçe yok oluyor olması beni yer yer zorluyor. Geçtiğimiz iki hafta içinde izlediğim en iyi iki 'şeyin' de ne olduğuna karar vermekte oldukça zorlandım - ki yalnız olmadığımı biliyorum: Bo Burnham'ın pandemi döneminde karantina altında tek başına hazırladığı Netflix yapımı Inside, aynı anda pekâlâ bir komedi şovu, bir müzikal, bir film, bir televizyon filmi, bir sahne performansı ya da bir konser filmi olabilir. Broadway'in hit müzikali Hamilton'ın geçtiğimiz yıl Disney+'ta yayımlanan sahne kaydının da Altın Küre Ödülleri'nde bir film olarak yarışmış, Emmy Ödülleri'nde &nbsp;bir özel televizyon prodüksiyonu olarak yarışacak ve hâlen IMDb Top250 listesinde yer alıyor olması, bu kaydın ne olduğu konusunda kafası karışık olan tek kişinin ben olmadığımı doğruluyor. Ben, kişisel ödüllerimde bu iki yapımı da bir film olarak kabul etmemeye karar verdim. Fakat başa dönecek olursak bu, geçtiğimiz iki hafta içinde izlediğim en iyi iki 'şeyin' bunlar olduğu gerçeğini değiştirmiyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-28T04:53:06.234Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Komedyen, müzisyen ve yönetmen Bo Burnham'ın pandemi döneminde tek odalı evinde tek başına geçirdiği günlerde, açıkça söylemek gerekirse delirmemek ve intihar etmemek için yaptığı Bo Burnham: Inside, izleyicisini bile isteye aşağı, kapkaranlık bir yere çeken, fakat aynı zamanda tuhaf bir şekilde ilhamla dolduran bir özel yapım. Monologlar, şarkılar, espriler, skeçler ve kişisel hesaplaşmaların birbirine karıştığı bu yapım, geçtiğimiz 16 ayın hepimiz için ne kadar olağan dışı geçtiğini ama tüm bunlar olurken hayatta kalmayı başardığımızı hatırlatıyor. Bo Burnham'ın saçları ve sakalları uzarken, kronolojik bir şekilde pandeminin ve karantina döneminin fazlarını anımsadım. Siz de kendinizi sorguladığınız, beyaz olmaktan utandığınız, üretken olmak zorunda hissettiğiniz, dört duvar arasında yeni bir yaşa adım attığınız günleri hatırlıyor musunuz? Bo Burnham, hatırlamanız için elinden geleni yapıyor. 76 Days adlı, Wuhan'ın karantina altında kaldığı 76 günü konu alan belgesel ve Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı kazanan, Radu Jude imzalı Bad Luck Banging or Loony P*rn'la beraber, Inside'ın geri dönüp baktığımızda 2020 yılını ve pandemi dönemini hatırlatan, temsil eden en iyi üç yapımdan biri olacağını düşünüyorum.★★★★½<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-28T04:56:21.218Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ve Hamilton... Bu kısmı fazla uzatmayacağım. Chicago'da yaşadığım sürece birkaç metro durağı ötemde kesintisiz sahnelenmiş olmasına rağmen bir türlü izleme fırsatı bulamadığım müzikali sonunda, ekranda da olsa izleyebildim. İzlediğim günden beri favori parçalarımı çalıp duruyor, durduk yerde müzikalden cümleler mırıldanıyorum. Özellikle birkaç sahnesinin muhteşem koreografileri ve kurgularıyla ağzımı açık bıraktığını, zaten Lin-Manuel Miranda'nın yazdığı şarkıların kusursuzluğuna hayran kaldığımı söylemeliyim. Fakat Inside'ın sinemaya olan yakınlığı, sinematografikliği ve bir sinema filmi olarak kabul edilebileceği gerçeğinin aksine, Hamilton bir tiyatro kaydı. Tekrar edeyim, Hamilton, kameraya alınmış bir tiyatro kaydı. Birkaç ay sonra National Theatre Live kayıtlarını da mı filmden saymaya başlayacağız? Hiç sanmıyorum. Ey IMDb Top250, boşalt 70. sırayı!★★★★½

Bo Burnham ile ilgili hikayeler