Akademi jürisi, hayatının en büyük fırsatını 2024 yılında kaçırdı: Yıllardır doludizgin erozyona uğrayan sanatsal itibarını kurtarmak için önünde duran o büyük fırsatı...<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Oysa yapması gereken tek şey, beyazperdeye çoktan yazılmış olan tarihe şu açıklamayla mim koymaktı: "En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu, The Zone of Interest ile Sandra Hüller. En İyi Kadın Oyuncu, Anatomy of a Fall ile Sandra Hüller."</li></ul>Ama akademi bunu başaramadı. Hatta jüri ona bir tane bile ödül vermedi.&nbsp;Halbuki Hüller oynamıyordu, “dönüşüyordu.” Buzdan yapılmış bir ateş yumağı gibiydi. Bir stardan beklenen türden çekiciliğin zerresini barındırmayan, seyircinin ilgisini ve empatisini talep etmeyen, kendisini merkez hâline getirme çabası da olmayan bir oyuncu vardı artık karşımızda.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/5/1782478957427.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.52" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Rose30 Nisan 1978’de Doğu Almanya’nın Suhl kentinde doğan Sandra Hüller, Berlin’deki Ernst Busch Dramatik Sanatlar Akademisi’ndeki eğitimini tamamladıktan sonra, kariyerini büyük ölçüde tiyatro sahnesinde inşa etti. Oyunculuğunun merkezine tiyatrodan getirdiği disiplini, karakter inşasındaki özeni, beden farkındalığını ve duygusal süreklilik becerisini taşıyan Hüller’in, uluslararası sinema çevrelerinin dikkatini ilk kez güçlü biçimde çekişi, Hans-Christian Schmid’in Requiem filmi ile oldu.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gerçek olaylardan esinlenilmiş filmdeki performansıyla, Berlin Film Festivali’nde Gümüş Ayı kazanan Sandra Hüller’in Avrupa sinemasındaki gerçek yükselişi birkaç yıl sonra yaşanacaktı.</li></ul>Maren Ade’nin Toni Erdmann filmi çağdaş Avrupa sinemasının kilometre taşlarından biri hâline gelirken Hüller de dünya sinemasının radarına güçlü biçimde girecekti. Bir yanda küresel kapitalizmin beyazyakalı disiplinleri içinde kendini sürekli yeniden sergilemek zorunda kalan modern bir kadının, diğer yanda ise babasıyla arasındaki duygusal mesafeyi aşmaya çalışan bir kızın hikayesiydi Toni Erdmann. Geç kapitalizmin insanı kendi hayatına, bedenine ve duygularına nasıl yabancılaştırdığını son derece incelikli bir mizah ve hüzün dengesiyle anlatan film boyunca Hüller’in can verdiği Ines karakteri, hem trajik hem komik hem de çok kırılgan ve tam olarak bu nedenle biraz da saldırgan; özetle toplamda son derece “aşina” görünüyordu.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/5/1782478689040.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hüller, Toni Erdmann'da.Sandra Hüller’in oyunculuğunu benzersiz kılan tam da bu. Günümüz oyunculuk kültürü, çoğu zaman oyunculuğu seyircinin gözüne sokan gösterişli hezeyanları, yoğun duygusal patlamaları ve dışavurumcu performansları ödüllendirmeye yatkındır. Hüller ise başka bir gelenekten gelir. Stanislavski’nin rolü yaşama fikrini, Meisner’in hakiki davranış anlayışını ve André Bazin’in sinemadaki gerçeklik düşüncesini çağrıştıran bir yaklaşım geliştirir.&nbsp;Oyuncu ile karakter arasındaki sınır&nbsp;giderek silikleşir. Bir süre sonra Sandra Hüller’i izlediğinizi unutursunuz. Karşınızda Ines vardır. Bildiğiniz Sandra Voyter vardır. Düpedüz Hedwig Höss vardır. Ve bu muazzam oyunculuklardan aklınızda, anlatının bütününden kopartabileceğiniz tek bir sahne bile kalmaz. Çünkü oyuncu, performansını sergilememiş, karakterin kendisine dönüşmüştür. Tıpkı yaşamın tekil anlardan çok, zamanın bütünlüğü içinde var oluşu gibi…2023 yılı, Sandra Hüller’in kariyerinde eşine az rastlanır bir dönüm noktası olur. Cannes Film Festivali’nin ana yarışmasında yer alan iki modern başyapıt, aynı anda onun omuzlarında yükseliyordu. Bir tarafta Justine Triet’nin Altın Palmiye kazanan Anatomy of a Fall'u, diğer tarafta Jonathan Glazer’ın Grand Prix kazanan The Zone of Interest'i.Bu durum, birçok eleştirmenin onu Cannes’ın gayriresmi yıldızı olarak tanımlamasını sağladı. Fakat burada asıl dikkat çekici olan, iki ayrı büyük filmin merkezinde yer alırken birbirinden tamamen farklı iki karakteri aynı ölçüde sahici kılabilmesiydi.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/5/1782478793482.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.63" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Anatomy of FallAnatomy of a Fall'da bir anne, bir eş, bir yazar ve aynı zamanda bir sanık olarak karşımıza çıkan Hüller, modern sinemanın son yıllardaki en karmaşık karakterlerinden biri olmuştu. Justine Triet’nin “Sandra” karakterini doğrudan Hüller’i düşünerek geliştirmesi tesadüf değil. Zira Hüller’in performansındaki büyük başarı, karakteri seyircinin duygudaşlığına teslim etmemiş olmasıydı. “Sandra”yı yargılamamızı, savunmamızı ya da mahkûm etmemizi değil, onun üzerinden kendimize dair düşünmemizi istiyordu çünkü yönetmen. Bir insanın aynı anda hem haklı hem haksız, hem sevgi dolu hem de bir o kadar yıkıcı olabileceğini izlerken asıl amaç, bu sıfatlar aracılığıyla kendi içimize dönüp, kendimize müdanasızca tanıdığımız yargılama hakkını ve onunla hükmettiğimiz her şeyi yeniden düşünmemizi sağlamaktı.The Zone of Interest ise tamamen farklı bir meydan okumaydı. Auschwitz komutanı Rudolf Höss’ün eşi “Hedwig Höss”ü canlandırıyordu Hüller bu filmde. Sinema tarihinde kötülüğün gündelik hayatla ilişkisini bu kadar ürkütücü biçimde görünür kılan az sayıda performans vardır. Bahçesiyle ilgilenir, çocuklarıyla ilgilenir, gündelik hayatını sürdürür “Hedwig”. Hannah Arendt’in “Kötülüğün Sıradanlığı “ kavramının vücut bulmuş hâliyle seyirciyi baş başa bırakır.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/5/1782478860658.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Zone of Interest2026 yılında Markus Schleinzer’in Rose'uyla&nbsp;Berlin’i bir kez daha fetheden Hüller’in kariyerine bakıldığında dikkat çeken en belirgin nokta başarılarının, büyüklüklerinden ziyade, üzerine bu kadar rahat oturmalarıdır aslında. Sanki bütün roller, zamanı geldiğinde öylece üzerine geçirdiği, kendisine özel dikilmiş kostümlermiş gibi...Bergman’ın insan ruhunu Liv Ullmann’ın yüzünde keşfetmesi gibi, Haneke’nin modern dünyanın çatlaklarını Isabelle Huppert’nin bakışlarında bulması gibi, Sandra Hüller de çağımızın büyük yönetmenlerine&nbsp;insan ruhunun karmaşıklığını&nbsp;araştırabilecekleri benzersiz bir alan açar.Hüller’in ustalığı, oyunculuğu görünmez hâle getirerek sergilemesidir. Hüller’in büyüklüğü, büyük oynamayı reddetmesidir. Hüller’in bilgeliği, can verdiği karakterin varlığı uğruna, kendi varlığından usulca vazgeçmesidir.&nbsp;Oyunculuğun en yüksek biçimlerinden biri de tam olarak bu değil midir zaten? Seyircinin oyuncuyu unutması ve geriye sadece “insanın” kalması.

Duende

Sandra Hüller’in ustalığı, oyunculuğu görünmez hâle getirerek sergilemesidir. Büyüklüğü, büyük oynamayı reddetmesidir. Bilgeliği, can verdiği karakterin varlığı uğruna, kendi varlığından usulca vazgeçmesidir. Oyunculuğun en yüksek biçimlerinden biri de bu değil midir zaten? Seyircinin oyuncuyu unutması ve geriye sadece “insanın” kalması.

Yıldız tozu | Sinemanın yeni canavarı: Sandra Hüller

Little Men (2016, yön. Ira Sachs)Ira Sachs kamerasını hayatın içinden anlara çevirirken insanlık hâllerine ve duygulara titizlikle yaklaşan bir yönetmen. Bu duygulara zamanın içinde kalacak bir fotoğraf gibi yaklaşıyor.&nbsp;Little Men&nbsp;de o filmlerden biri. Yeni komşu olan iki ailenin hem içinden geçtikleri duruma hem de oğullarının birbirleriyle iletişimine odaklanan film, klasik aile anlatılarının yalancı “toz pembeliğinin” ötesinde bir gerçeklik sunuyor. Toplumdaki ikili cinsiyet kalıplarının dışında konumlanan bakış açısı cinsiyet ayrımcılığına ve insanlara yüklenen rollere karşı durarak karakterlerine yaklaşıyor. Bu hem filmin içindeki baba-oğul ilişkisine hem de ergenlik dönemindeki iki gencin hikâyesine heteronormatif yapının normlarla bezeli çerçevesinin dışından bakma imkânı sağlıyor.My Neighbor Totoro (1988, yön. Hayao Miyazaki)Hayao Miyazaki’nin tüm filmleri sinema tarihinde çoktan yerlerini aldılar. My Neighbor Totoro da onun artık klasik olmuş filmlerinin başında geliyor. Film boyunca bir taraftan gündelik hayatın bir taraftan da çocukluğa ait bir dünyanın ayrıntılarını izliyoruz. Bir masal kahramanı gibi ortaya çıkan Totoro da bizlere eşlik ediyor. Filmin birçok dikkate değer yanı var ve bunlardan biri de baba karakterini ele alış şekli. Toplumun yüklediği rollerle birlikte cinsiyet eşitsizliğiyle kol kola yürüyen bir toksik erkeklik yok bu filmde. Hâliyle bu roller içine hapsolmuş bir baba figürü de yok. Kızlarıyla sağlıklı iletişim kuran, evdeki iş bölümünü önemseyen, ayrımcı davranışlar göstermeyen bu baba figürü My Neighbor Totoro’nun önemli yanlarından biri.Toni Erdmann (2016, yön. Maren Ade)Diğer iki filme kıyasla Toni Erdmann’daki karakteri ayrı bir noktada değerlendirebilirim. Maren Ade’nin neredeyse tüm dünyada oldukç olumlu eleştirilerle karşılanan filminde bir baba-kız hikâyesi izliyoruz aslında. Ama bu hikâyede günümüz toplumu, Doğu Avrupa’nın sosyal ve siyasal yapısı da hikâyenin parçası. Tüm bunların arasında Toni Erdmann toplumun “normal” kabul ettiği davranışların dışında konumlanan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Kendi dünyasında kendi dünyasının kurallarını her yeni gün baştan yazıyor. Bu aynı zamanda bir başkaldırış hâlini de getiriyor önümüze. Klasik anlatılardaki baba figüründen çok farklı bir kahraman var karşımızda.&nbsp;

müstehcen mecmua

Sezen Sayınalp, günlük hayattaki normlara ve toplumsal cinsiyet rollerine dayanan kurmacaya inat var olan erkeklikler ve bu erkeklikleri temsil eden filmleri öneriyor. 

kurmacaya inat erkeklikler 

Onu izledim ben.&nbsp;ile ayda bir konuk yazarları ağırlamaya, sözü film izlemeyi de filmler hakkında konuşmayı da en az benim kadar sevenlere bırakmaya devam ediyorum. Bu haftaki konuğum, Kaan Denk.Filmloverss'ın yazı işleri müdürü&nbsp;Kaan'la, bu ünvanı henüz aldığı günlerde, "Bir dakika, baya sinema konuşuyoruz şu anda!" demesine neden olan bir masada, Başka Sinema Ayvalık Film Festivali'nde tanıştık. Festivali, neskafe içmek zorunda kalınan kötü peynirli kahvaltıları, ve tüm o haftayı güzelleştirenlerden oldu Kaan'la sohbetlerimiz. Kaan'ın yazı ve eleştirilerini&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://filmloverss.com/author/kaandenk/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Filmloverss'da okuyabilir</a>, onu&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://letterboxd.com/jagarnyfiken/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Letterboxd</a>&nbsp;ve&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://twitter.com/kaandenk" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a>'da takip edebilirsiniz.Kaan ne izlemiş?<img src="https://images.aposto.com/2021/10/6/1636787102926.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.22" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaan'ın en iyisi: Toni Erdmann, 2016Emre bana bu yazıyı yazmamı teklif edip formatı anlattığında, açıkçası kabul ederken aklımda özel bir film izleme planım yoktu bu hafta için. Fakat özellikle düşünüp bir filmi buraya yazma niyetiyle plan yapmış olsaydım bile bunun bir rewatch olmamasını isterdim. Ama gelin görün ki, buradayız... Öncesinde kariyerinde adını duyurabilmiş iki filmini izlediğim Maren Ade’nin bu hepinizin çok iyi bildiği modern klasiği geçtiğimiz günlerin bir gecesinde MUBI kütüphanesindeki sonsuz gezintimi durdurup “Aaaaw...” dedirtti. Çıktığı yıl sinema salonunda ilk kez izlediğimden beri tekrar geri dönmediğim ama hep bu tepkiyle andığım söz konusu “son yürek bükücü” Toni Erdmann’la bir gece ansızın tekrar buluştuk. Ülke sınırları dışında uluslararası bir şirkette çalışan işkolik bir genç kadın ile onun tarif etmeye çalışırken sıfat yetersizliğine yol açan babasının arasındaki çok basit ve tanıdık ilişkinin hikâyesinden ibaret film. Zaten filmin bu kadar çok sevilmesinin ve dillerden düşmemesinin altındaki sebep de içerisinde olanlar ya da anlattıklarında değil, nasıl anlattığında saklı.Toni Erdmann, hakkında bilgi verebileceğim ya da çok özel tespitler yapacağım türden bir film gibi gelmiyor bana. Ancak buradaki format özelinde siz okuyuculara eğer hâlâ izlemediyseniz neden izlemeniz gerektiğine dair bir yönlendirmede bulunmam da gerekiyor gibi hissediyorum. Kendim için bahsedecek olursam bana bu seferki deneyimim, bunca yıldır dönüp ikinci kez izlememiş olmama şaşırmakla geçti. Her ne kadar açıp başına oturmadıysam da parçalar hâlinde yıllar içerisinde tekrar içimi ısıtan sahnelerini izledim. Elimde şu an böyle bir fırsat varken, araba satmak uğruna çekilmiş baba-kız mizanseniyle duygu sömüren reklamlarda bile peçete bitiren bendeniz için en vazgeçemediğim sahnenin bahsini etmeliyim tabii ki. Çok da şaşılacak ve kıyıda kalmış bir seçim olmayan, hatta filmin en tepe noktasında yer alan meşhur park sahnesinden bahsediyorum: Bulgaristan yöresine has ritüel kostümüyle parkta ağır adımlarla uzaklaşan babanın peşinden sessizce takip eden kızının en sonunda ardından tarif edilemez bir tonla seslenişi... Benim ölüşüm... Sinema sanatının titreyişi... Ve tabii ki asıl önemli olanı, Maren Ade’nin nasıl bir sinema yaptığına dair fındık kabuğuna sığdırılmış bir özetini sunması. -&nbsp;KD

Maren Ade ile ilgili hikayeler