Sanat ile ilgili hikayeler

Sanat derneklerinin kuruluş metinlerinde genellikle benzer vaatlerde bulunulur: Dayanışma, temsil, üretimi destekleme, sanatçılar arasında diyalog kurma… Ancak Türkiye’de ve benzer ülkelerde bu vaatlerin önemli bir kısmı zamanla işlevini yitirir. Sivil toplum kuruluşları varlığını sürdürür, bütçeler oluşturulur, seçimler yapılır fakat üretim, tartışma ve güncel sanatla temas giderek zayıflar. Peki neden?

Sanat adına organize edilen "ayrıcalıklı" ortamlar, bir çeşit oyun alanı. İnsanların birbirlerini görmeye ve görülmeye geldiği, davetlilerin listelerle aylar önceden belirlendiği, sosyal statünün teyit edildiği, güvenli sosyal alanlar... Bu oyun alanlarında üretimin öznesi olan sanatçılar ise giderek daha görünmez hâle geliyor. Hatta yoklukları bir istisnadan protokole dönüşüyor. Peki sanatçının olmadığı/istenmediği bir sanat etkinliği mümkün mü?