Beden değiştirmiş ruhlar

Kutay Ersöz

Türkiye’nin İtalya mağlubiyeti, ‘büyük’ takımlar karşısında tutan sistemin işe yaramadığı bir kaza olarak görülebilirdi. Fransa ve Hollanda maçlarını kazandıran oyunun İtalya karşısında ana plan olması anlaşılmaz değildi.Fakat Galler karşısında daha farklı bir görüntü bekleniyordu. Maç öncesinde Şenol Güneş de ilk 11’deki stoper değişikliğini “Oyuna top sokmak için düşündük” cümlesiyle açıklayınca sinyal güçlenmişti. 

Oysa işler ilk andan itibaren ters gitti. Kaan ve Çağlar ikilisi oyun kurma konusunda beklenen katkıyı veremedi. İtalya karşısındaki başarısızlığı, rakibin yoğun baskısına bağlamak mümkündü ama Galler’den böyle bir baskı da gelmedi. Buna rağmen stoperler top kullanma işini, aralarına giren Okay’a bıraktı. Ayrıca iki bek oyuncusu da hücum konusunda tereddütlüydü. Ozan Tufan da Okay’a yakın duran bir köprü olmayı tercih edince; 10 oyuncunun altısı yarı sahada mahsur kaldı.

Hücumda ise Burak Yılmaz, Galler savunması arasında bir esirdi. Yanına hiçbir takım arkadaşı yaklaşamadı. Cengiz üretken gözükse de çizgiden çok kopamadı. Kenan Karaman ise halen millî takımdaki rolünü bulamamış gibi. Savunmaya yardım eden bir kenar oyuncusu mu, yoksa Burak Yılmaz’ı destekleyen bir ikinci forvet mi? Milanlı Hakan ise millî takıma hiç davet alamadı! Bu kopukluğun yanı sıra takım arkadaşına pas alternatifi oluşturmak da Türk oyuncuların görev tanımında yoktu. Top ayağında olmayan oyuncuların hareketsizliği, topa sahip olan oyuncuların sık sık çaresiz kalmasına neden oldu.

80’lerin Ada futbolu

Tüm bunlar maçı Türkiye açısından beklentilerin dışına taşıdı. Hücumda 1.94’lük santrforla oynayan Galler’di ama eski model bir Britanya takımına dönüşen Güneş’in öğrencileri oldu. Oyun kuramama sorunu kendini gösterdi, bu da uzun topları kaçınılmaz kıldı. Fakat bir Britanya takımı kadar fiziksel güce sahip olamayınca, atılan toplar da soruna çözüm olamadı. İş sadece kenar ortalarına kaldı. Türkiye’nin rakip kaleye yolladığı şutların önemli bir bölümü kafalardan çıktı. 

Ayrıca hem topla oynamayı çok seven hem de topa baskı yapmak için saldıran Türkiye takımlarından (2000-2002-2008) farklı bir şekilde; top yapamayan, baskı yerine alanı korumayı tercih eden (bunu da başaramayan) ve devamlı yaslanan bir Türkiye izledik.

Türkiye, 2002 ve 2008’deki Türkiye gibi değildi. Zaman zaman savunmasının önüne gelip oyun kuran Bale’in liderliğindeki Galler ise topla oynama becerisiyle adeta 2002 model Türkiye’den izler taşıdı. Bir ‘dev’ değildi ama sahada ne yaptığını bilen ve çok çalışan bir takımdı.

43. dakikada gelen Galler golü psikolojiyi de başka bir noktaya taşıdı. Güneş’in öğrencileri iki dakika daha dayanabilseydi belki daha farklı bir ikinci yarı izleyebilirdik ama o golün 43’ten önce de filelerle buluşabilirdi.

Beklentinin yarattığı hayal kırıklığı

İkinci yarıda Türkiye’nin kurduğu yalancı baskı Galler’in izniyle gerçekleşti. Üstelik Galler tehlike yaratmaktan da vazgeçmedi. Bale’in kendi yaptırdığı penaltıyı kaçırması onun klasına yakışmasa da son anlarda attırdığı gol belki de gruptaki averaj hesaplarının bile değişmesini sağlayacak.

Saha içindeki sorunlar çözülebilir ama öncelik averajın iki maçta -5’e gelmesini sağlayan psikolojik gelgit olmalı. Üstelik bu gelgit, sadece saha içinde de yaşanmıyor.

Oyuncuların 90 dakika içinde yaşadığı çöküşler gibi, Türkiye futbol ortamı da beklentilerin yüksekliği nedeniyle yaşanan yenilgileri kabullenmekte zorlanıyor. Belki de üst turlara giden yol, beklentileri düşük tutmakta yatıyordur. Maçın yıldızı Bale, karşılaşmanın ardından “Turnuva öncesinde bize 4 puan verilseydi hemen kabul ederdik“ dedi. Oysa Türkiye’de dört puana burun kıvıracak çok kişi vardı.