David Lynch kırmızısı: Ucubeler, devler ya da gülümseyen çuval

David Lynch’i bu hafta kaybettik. Renklere tutkun bir ressam ve rüyalarını sinema aracılığıyla eğip büken bir yönetmen olmasının ötesinde, bir büyücüyü ve belki de çağdaş bir filozofu yitirdik.
Bir çocuk, merakını ve ilgisini nasıl ciddiye alıp şımarıkça keşfediyorsa o da son ana kadar bunu yaptı. Baskılamadan, yutturmaya çalışmadan, ille de anlaşılma çabası olmadan yumuşak ama kararlı bir enerjiyle kırmızıyı bulaştırdı yeryüzüne. Ne yaptığını çok iyi bilen bir sanatçının bazen de ne yaptığını hiç bilmemesi ve buna izin vermesi hiç de kolay bir şey değildir. Chris Rodley onun hakkında şöyle der:












