Gölgelerden yükselen yeni bir Jack White

Albüm: Jack White, Entering Heaven Alive

Süre: 40 dakika

Plak şirketi: Third Man Records

Yayın tarihi: 22 Temmuz 2022

Kartonet: Jack White’ın Fear of the Dawn albümünün yalnızca 3 ay sonrasında yayımlanan Entering Heaven Alive, White'ın 2022 senesindeki ikinci uzun çaları oldu. Fear of the Dawn’la eş zamanlı üretilen şarkılardan oluşan albüm (Take Me Back şarkısı iki albümde de duyulabilir), sanatçının plak şirketi Third Man Records etiketine sahip. Jack White, 2018 senesinden itibaren sessel kimliğine yeni bir boyut katmış; mavi saçları, fit ve formal stiliyle bir “sanatçı metamorfozu” geçirmeye başlamıştı. White’ın bu değişim yolculuğu Entering Heaven Alive’la farklı bir şeride direksiyon kırdı.  

White; kulaklara “sıra dışılık” diye bağıran, absürt olduğu kadar da “taze soluk” şarkılardan derlenen Boarding House Reach’ten itibaren deneysel “hilkat garibeleri” yarattı. Son albümünde akustik gitar, bas ve tuşlu enstrümanların (mellotron, wurlitzer, hammond organ) etrafında şekillenen minimalist besteciliğini, pandemi izolasyonunda filizlenen söz yazarlığıyla bir araya getirdi. Albümdeki çoğu enstrümanı çalmaktan yapımcılığına kadar pek çok şeyin arkasında olan Jack White, violinist Fats Kaplin’den ses mühendisi Bill Skibbe’ye kadar genişleyen 15 kişilik dev bir müzisyen kadrosunun da desteğini aldı. Entering Heaven Alive’ı, White'ın zihninde kristalize olan devasa bir yaratıcılıklar mozaiği olarak tanımlamak mümkün.

Jack White, Entering Heaven Alive

Neden dinleyelim? The White Stripes, The Raconteurs ve daha birçok projesiyle stadyum rock banger’ları yaratan Jack White; kariyeri boyunca blues, garage ve alternatif rock'ın dahi çocuğu olarak konumlandı. Geçtiğimiz 5 sene boyunca ise özdeşleştiği “hit” ve klasik rock şarkılarının popüler potansiyelinden uzak rock deneyleri yapan White, ana akımın iyice kıyısına çapa attı. Entering Heaven Alive’la bu iki White tipinden de uzaklaşan müzisyen, deneysel rock ve art rock'ı geride bıraktığı, yepyeni janrlarla dirsek teması kurduğu introspektif, kişisel bir dinlenme durağı yarattı.

Erken bir ölümü ihtimalinde annesine ne olacağı üzerine düşündüğü If I Die Tomorrow, babasının disiplinize edici otoritesinden tanrıya sığındığı Please God, Don’t Tell Anyone, aşk üzerine söylediği Love is Selfish, I've Got You Surrounded (With My Love) ve dahası, bu kişisel ve introspektif manzaraların yansımaları. White'ın “içe doğru” çıktığı bu seyahat, onu viyolonselle örtülü chamber pop’tan Thelonious Monk’un caz piyano tınılarına, Berth Jansch-vari minimal gitar baladlarından Baxter Dury’den esintiler sunan gitar ve synth pasajlarına götürdü. 

Jack White, son albümüyle görkemli bir enstrümantasyon ve kalabalık bir yaratıcı ekiple minimal bir dinletinin imkânlarını keşfe çıktı. Kişisel ve mahreme yaptığı yolculuğunda müziğinin sesini kıstı. İçindeki yaratıcı çocuğu yanına aldı ve bizi stadyum kalabalıklarından evimizin odalarında sükûnetli yalnızlıklara davet etti:

“Ask yourself if you are happy and then you cease to be"

That's a tip from you to me

And it's worked for sure

I don't ask myself for nothing anymore”

A Tip from You to Me, Entering Heaven Alive 

Benzer İşler: 

• Baxter Dury, The Night Chancers
• Jim O'Rourke, Eureka