2014 yılında Fransa'da kurulan ve bugüne kadar toplamda iki kısaçalar ve iki uzunçalar yayımlayan Clara Cappagli ve Armand Bultheel'in Agar Agar'ı, synthpop'un melankolik atmosferikliğinde; münzevi dansların yapıldığı pistlere davetiye veren elektronik müziğiyle çıkışını 2016 yılında, Cardan'la yaptı.&nbsp;Cardan'ın şöhret ve başarı getiren formülünü tekrarlamak yerine alametifarikaları addedilen müzikal ipuçlarını sürekli deneyerek dönüştüren Agar Agar, 2018 yılında gelen The Dog and the Future'la ses manzalarını progresif elektronik, space age pop&nbsp;ve ötesiyle genişletmiş; oyuncul yaratıcılıklarını ve eylemsel kimliklerini nevi şahıslarına münhasır bir görselliği sahiplenerek sıra dışı bir noktaya evirdi. En son 18 Ocak 2023'te Player Non Player&nbsp;albümünü yayımlayan ikili, müzikal maceralarını tutkunu oldukları video oyunlarıyla buluşturdu. Bir multimedya projesi olarak Player Non Player, Agar Agar'ı disiplinlerarası bir oyun alanında kendilerini yeniden tanımladıkları bir geçişkenliğe taşıdı.&nbsp;Clara ve Armand'la 29 Temmuz akşamı +1 Sunar: Gezgin Salon Festivali'yle gerçekleşecek <a fr-original-style="" href="https://www.passo.com.tr/tr/etkinlik/gezgin-salon-festivali-iksv-konser-bilet/4714320?utm_source=salonwebsite&utm_medium=content-page&utm_campaign=salon2023_14032023" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">konserlerinden</a> önce konuşma şansı yakaladım; Player Non Player'dan değişimin kaçınılmazlığına, bir sanat formu olarak video oyunlarından hayalini kurdukları chiptune albümlerine uzanan bir söyleşi gerçekleştirdim. Keyifli okumalar!<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bu senenin başında ikinci albümünüz Player Non Player'ı yayımladınız. Player Non Player yalnızca bir albüm değil, aynı zamanda da bir video oyunu. Video oyunlarını ne kadar sevdiğinizi biliyorum. Bu yüzden albümün Agar Agar'la birebir uyuşan bir proje olduğunu düşünüyorum. Player Non Player'ın hem bir müzik hem de bir oyun olarak nasıl ortaya çıktığını anlatabilir misiniz biraz?Clara Cappagli: Uzun bir aradan sonra meydana geldi açıkçası. Ara vermediğimiz, uzun soluklu turnelere çıktığımız için diğer şeylere odaklanmaya ihtiyaç duyduk bir süre. Bir Agar Agar albümü daha yapmak istediğimizi biliyorduk. Video oyunu hâlihazırda Jonathan Coryn tarafından geliştirilmekteydi ve onun içinde albümün ilk yapıtaşları, ilham verici manzaralar ve karakterler yer alıyordu. Sonrasında içgüdüsel bir şekilde müzikleri besteledik, ortaya çıkan şeyden de hayli memnunuz. Müziğimizle oyun, oyunla müziğimiz serpildi... Bu ikisi arasında mekik dokuyan bir süreçti.Armand Bultheel: Evet, albüm Jonathan'la kurduğumuz uzun erimli bir ilişki. Oyun üzerinde 5 yıldır çalışıyordu Jonathan. Başlangıçta ilk albümümüzün eşlikçisi olması planlanmıştı. Ancak başka fikirler gelişiyordu ve onları hayata geçirebilmesi için daha fazla zamana ihtiyacı vardı. Biz de süreci zamana bıraktık ve müziğimizle video oyunu birbirine içkin bir hâl aldı.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/6/1/1689588044778.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Agar Agar, Player Non PlayerKariyerinizin başında çoğunlukla erken 80'lerin synth temelli, drum-machine yönlendirmeli elektronik ses manzaralarıyla özdeşleştirilmiştiniz. Ancak Player Non Player'la modern sürprizlerle dolu, taptaze bir ses macerasına yelken açtınız. Bu albümle deneyimlediğiniz dönüşümü nasıl değerlendirirsiniz, sizce müzik yapımına yaklaşımınızı nasıl yansıtıyor Player Non Player?CC:&nbsp; Artık birbirimizin yaratıcı sürecine aşina olduğumuzdan müzik yapmak çok daha keyifli ve oyuncul geliyor. Çünkü ikimiz de diğerinin şarkılarla yakinen, samimi bir şekilde çalışması riskini alabiliyoruz. Bence her birimizin güçlü müzikal ve sanatsal ilhamları var, ancak bu ilhamlar ikimize de dokunan ilhamlar olarak kendi içlerinde tutarlılar. Galiba ilk albümümüzün yayımlanışından beri hemen hemen aynı şeyleri; Towns Van Zandt'ı, Puzzle'ı, Yves Tumor'u ve Sslavia'yı dinliyorum ben.&nbsp;AB: Hayatımda gerçekleşen değişiklikleri hissetmek çok önemli benim için. Zorlamıyorum bile bu değişiklikleri, ayyuka çıkıyorlar yalnızca. Onları dinlemeye, peşlerinden gitmeye bayılıyorum. Müzik tıpkı hayat gibi büyüyor. Benim için en güven verici şey belki de şu: Her şeyin değişeceğinin bilinci, her zaman öğrenecek yeni şeylerin, deneyi yapılacak farklılıkların olacağı gerçeği. Diğer taraftan bunun kolektif bir çalışma olduğunu da düşünüyorum. Yani müzik sahnemize taze bir şeyi (kıyısından köşesinden de olsa) dahil etmeyi denemekten, bunun aracılığıyla diğerlerinin önerilerim üzerinde kafa yormasını sağlamaktan bahsediyorum. Eğer aynı şeyler tekrarlamaya devam ederseniz bunlar herkes için kullanışsız şeylere dönüşebilir, kendiniz için bile.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/6/1/1689588149807.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.53" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Naia CombaryBence bugüne kadar yayımladığınız her kısaçalar ve uzunçalarla yalnızca müzikalitenizi dönüştürmekle kalmadınız, aynı zamanda evrenimizin fizik kurallarıyla sınırlı olmayan başka boyutların da kapılarını açtınız. Bence bu; akış hâlinde yazılan şarkı sözlerinizde, sık sık sürreal ve soyut bir hâl alan kapak görsellerinizde ve kendinizi köpek addettiğiniz eylemsel kimliklerinizde gözlemlenebiliyor. Bu bağlamda şunu sormak istiyorum: Video oyunlarıyla hangi noktalarda ve nasıl ilişkileniyorsunuz, onları sözümona gerçek dünyadan kaçış araçları olarak mı görüyorsunuz?CC: Video oyunlarının insanı kuşatan konseptini, bunun duygusal etkisini çok seviyorum. Beyond: Two Souls'ta bir oyuncu olmayı, rastgele bir çöl çiftliğinden (kaçan kişi âdeta benmişim gibi) kurtarılmayı ya da Life is Strange'te Maxine'nin 3 hayat değiştiren fedakârlıktan birini seçerken içine savrulduğu kederi hissetmeyi her zaman hatırlayacağım. Ben melonkolimi tetikleyen video oyunlarına çekiliyorum çoğunlukla çünkü.AB: Oyunların kişiyi "gerçek dünyadan" soyutlayan şeyler olduğu fikrine katılmıyorum. Bence zihin dediğimiz şey gerçek dünyanın bir parçasıdır, video oyunları da sizi diğer insanların zihinlerine bağlarlar. Yani gerçek dünyayı duyumsamanızı mümkün kılarlar; tıpkı filmlerin ve kitapların yaptığı gibi. Dahası, şahsi yaşam algınızı zenginleştiren bir başka perspektif sunar ve bunu -Clara'nın da dediği gibi- çok güçlü ve duygusal bir şekilde yaparlar. Video oyunları diğer herhangi bir sanat formu gibidir kısacası; derin deneyimlerimizi ve hislerimizi paylaşmamızı sağlayarak aramızda bağlantılar inşa eder ve birlikte büyümemizin zeminini oluştururlar. &nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kısa Kısa </h3><img src="https://images.aposto.com/2023/6/1/1689588344443.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Naia CombaryAgar Agar'ın şu anki müziğini tanımlayacak bir film seçecek olsaydınız, bu hangi film olurdu?CC: Bayıldım bu soruya! Aynı zamanda hem eğlenceli hem hiddetli, hem derin hem de aldırışsız bir şey seçerdim. Erken dönem bir Pedro Almodóvar filmi olabilir o yüzden, Kika (1993) gibi.AB: Katılıyorum!&nbsp;Tutkuyla sevdiğiniz bir albümün chiptune&nbsp;versiyonunu yayımlama şansınız olsaydı, bu hangi albüm olurdu?CC: Elliott Smith'in Either / Or'unun (1997) chiptune versiyonunu görmeyi çok isterdim. Bu benim için bir guilty pleasure olurdu (ağlatabilir beni).&nbsp;AB: System of a Down'ın Mezmerize albümünün chiptune versiyonu harika olurdu; lütfen olsun!Türkiye'de, özellikle de İstanbul'da sapasağlam ve sadık bir hayran kitleniz var. Daha önce burada defalarca konser verdiniz ve şimdi de ülkenin en büyük müzik festivallerinden birinde sahne almaya geliyorsunuz. Burada bir eviniz var gerçekten. Türkiye'den insanlarla kurduğunuz yakınlık ve onlarca derinden sevilmek nasıl hissettiriyor?CC: Absürt ve harika bir şey bu. Gerçekten Türkiye'den insanların bizi (bazen Paris'ten de daha fazla olacak şekilde hem de) neden dinlediğini tam olarak idrak edemedik hâlâ. Bizi duygulandırıyor bu durum ve sık sık geri dönebildiğimiz için fazlasıyla şanslıyız. Türkiye'de konser vermeye, İstanbul'u ziyaret etmeye, yeni insanlarla tanışmaya bayılıyoruz! Orada böylesi geniş bir kalabalığa sahip olmak bir lütuf.AB: Kesinlikle. Bu yakınlık gökten indi, ziyadesiyle mutluyuz bundan dolayı.

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Sinema ve müzik evreninden söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları.

Duende

Agar Agar'la son albümleri Player Non Player'dan değişimin kaçınılmazlığına, bir sanat formu olarak video oyunlarından hayalini kurdukları chiptune albümlerine uzanan bir söyleşi.

Oyun, yenilikçilik ve müştereklik: Agar Agar

Belçika çıkışlı indie pop / rock grubu Balthazar'ın üyelerinden Maarten Devoldere, 2016 yılında We Fucked a Flame Into Being'le başlattığı solo projesi Warhaus'la kahraman addettiği Leonard Cohen, Bob Dylan ve Nick Cave gibi isimlerin esinlerini bir araya getirdi. İlk iki albümünde Sylive Kreusch'la bir araya gelen; sözleri ve müzikalitesi romantik çağrışımlarla dolu bir katalog büyüten Devoldere, son uzunçaları Ha Ha Hearbreak'le yaratıcı ve kişisel bir olgunluğu somutlaştırdı. En son 2018 yılında Salon İKSV'ye konuk olan Maarten'le <a fr-original-style="" href="https://www.passo.com.tr/tr/etkinlik/gezgin-salon-festivali-iksv-konser-bilet/4714320?utm_source=salonwebsite&utm_medium=content-page&utm_campaign=salon2023_14032023" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">+1 Sunar: Gezgin Salon Festivali</a>'nde sahne almadan önce buluştuk; Kreusch'tan ayrılığı sonrasında geliştirdiği öz farkındalıktan artık kendisinden kazıp çıkardığı ilham perilerine, 3 haftalık münzevi Palermo yaşamından dans ederek özgürleşmeye uzanan bir söyleşi gerçekleştirdik.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Benim için son albümün Ha Ha Heartbreak bugüne kadar ürettiğin en olgun ve müzikal olarak en görkemli iş. Kendinle, yakın geçmişteki romantik çalkantılarınla ve 2022'ye değin Warhaus olarak ürettiğin müzikle samimi ve cesur bir yüzleşme. Albümün anlatısından ve bunun sende nasıl kişisel ve yaratıcı bir dönüşüme yol açtığından bahsedebilir misin biraz?Apaçık ki bir ayrılık albümü bu. Bir ayrılık sürecinden geçiyordum ve bazı şeyleri yaratıcı olarak yeniden değerlendirdim. Bu uzunçalarla farkına vardığım şey geçmişte her zaman şarkıları ve ilham perilerini kovaladığım, bundan dolayı da kendimi türlü maceralara sürükleyerek şarkı yazdığımdı. Ha Ha Heartbreak'le şarkıları arayıp bulmaktansa onların bana geldiğini hissettim. Başka bir konu hakkında yazmamın mümkün olmadığı bir işti bu. Ayrılık hakkında bir albüm yapmanın çok pop bir klişe olduğunun farkındaydım, ancak bunun klişeleşmesinin de bir sebebi olduğunu düşünüyorum. Pop müzikle kalp kırıklığının birleşiminde hayli güzelleşen bir şey var. Diğer yandan Ha Ha Heartbreak geçmişte ürettiklerime kıyasla epey şahsi ve kırılgan bir kayıt; dolayısıyla onun mümkün olduğunca saf ve analog yankılanmasını istedim. Bu yüzden 70'lerin sinematik ses manzalarının peşine düştük; yaylılarla çalıştık ve her şeyi bir kasete kaydettik.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1689684002212.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Warhaus, Ha Ha HeartbreakSanırım burada geçirdiğim evrim şu: Gençken her daim bir ilham perisine ihtiyaç duymuştum. Ve bu ilham perisi çoğu zaman hakkında yazabileceğim bir kız arkadaşı ya da hayatımdaki bir kadındı. Yaşlandıkça ve yalnız kaldıkça öğrendim ki tüm bu yazdıklarım bir kadın üzerine yansıttığım kişisel hayallerimin projeksiyonlarıydı. Bir kadın hakkında yazdığımı zannediyordum, ancak aslında kendi hayalleriminin yansımalarını&nbsp;işliyordum. İlham perilerinin harici bir şey değil, sanatçıya içkin bir şey olduğunu anladım. Gözümü açtı bu kavrayış. Ondan beri bilinçaltımın bana sağladıklarıyla çalışmayı deniyorum.Balthazar'ın uzun soluklu kariyerinde de sabit olduğu üzere işbirliği yapmaya alışıksın. Zannediyorum ki müziklerinin işbirliğine dayalı doğası Warhaus olarak yayımladığın ilk iki albümde Sylvie Kreusch'la devam etti. Bu işbirliklerinden soyutlanma anlamında Ha Ha Heartbreak'ın senin için taze bir sınanma olduğunu, senin de dediğin gibi "olgunlaşmanı ve bir birey olarak daha yekpare olmanı" zorunlu kıldığını düşünüyorum. Buradan hareketle bana Palermo'da bir otel odasında üç hafta boyunca yapayalnız kalıp sıfırdan bir albüm yaratma deneyimini anlatır mısın?10 tane şarkıyı bir otel odasında yazmak kulağa fazlasıyla romantik geliyor, muhtemelen romantik de. Ancak gerçek şu ki bu albüm de bir işbirliği ürünü yine. Ha Ha Heartbreak'in yapımcısı olan, aynı zamanda konser grubumda da çalan Jasper Maekelberg, aranjmanlarla kendini aşan bir iş ortaya çıkardı. Elimde 10 şarkı vardı ve bunlar gitar, vokal ve kimi dijital davullardan oluşuyordu; çok sadelerdi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1689684778308.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: iksvphoto.comBelçika'ya döndüğümde ve "Şarkıları ve sözlerini hazırladım, kayıda başlayabiliriz." dediğimde otel odasındaki demoların vokallerini kullanma fikri Jasper'dan geldi; çok içten hislerle doluydular bunlar çünkü. Sonrasında da yaylılar ve diğer her şeyle şarkılara şekil vermeye başladık. 1 yıl boyunca düzenlemeler üzerinde çalıştık. Şarkılar hızla yazılmıştı belki ama aranjmanlar epey bir iş yükü getirdi. Normalde bir albüm kaydettiğinizde önce enstrümanları, sonra da üstüne vokallerini kaydedersiniz. Tam tersi çalışmamız bizim için ziyadesiyle yenileyici oldu. Kısacası benim müziğim her zaman bir işbirliği. Birçok yetenekli insanla güç birleştiriyorum ki şarkı yazımına odaklanabileyim.Kendinle baş başa kaldığın o üç haftayı özellikle merak ediyorum. Bir mikrofon, gitar ve kayıt cihazı eşliğinde yapayalnız kalmak nasıldı?Tefekkürlü bir ruh hâli içerisindeydim, şehrin de hiçbir yerini görmedim. İnsanlar bana Palermo'nun müziğimi nasıl etkilediğini sordular ama otel odamdan yiyecek bir şey almak dışında neredeyse hiç ayrılmadığımı hatırlıyorum. Bir yıl aradan sonra albüm tanıtımı ve basın için fotoğraflarla videolar çekmek üzere geri döndüm Palermo'ya. Ve şehri ancak o zaman keşfedebildim; "Palermo aslında çok güzel bir yermiş!" dedim. Palermo değil de herhangi bir yer olabilirdi bu şarkıları yazdığım yer. Otel odasında tek başına, eski sevgilisini düşünen biriydim yalnızca (gülüyor).<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1689684834830.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Warhaus, Palermo, 2022. | Fotoğraf: Titus SimoensHa Ha Heartbreak'i dinlerken çok çeşitli müzikal esinlerden izler duyabiliyorum. Ancak benim için albümün çekirdeğinde orkestral bir virtüözlük yer alıyor. Yaylıların minimal piyano pasajlarıyla o muhteşem kullanımı bazen kasvetli bir chamber pop'u, bazen de soul tadımlı disko ses manzaralarını yaratıyor. Müzikal olarak Ha Ha Heartbreak'i ilk albüme kıyasla nasıl değerlendirirsin?Bence bazı şeyler aynı kaldı. Warhaus her zaman biraz şizofrenik bir projeydi. Bir tarafım aydan fırlama, hayli kiç ve klasik, budalaca romantik ve her daim taze kalabilecek aşk şarkıları yazmak istiyor. Bir diğer tarafım ise daha karanlık &nbsp;ve voodoo bir yerden temelleniyor, özellikle ilk iki albümümde var bu. Sanırım Ha Ha Heartbreak daha ziyade ilk tarafımı çağrıştırıyor. Ancak yine de ikinci tarafımının yansımalarını Shadowplay ve It Had to Be You gibi şarkılarda da duymanız mümkün.Balthazar'ı başlattığımızda "havalı" olmak istiyorduk çok. Havalı olmaya dair muhtelif kurallarımız vardı. Bir şarkının nakarat kısmında epey klişe ve melodramatik olacağı için yaylılar kullanamamak gibi. Ancak sanırım büyüdükçe hissettiğinizin peşinden gitmek adına daha yürekli birine dönüşüyorsunuz. Elinizde romantik bir şarkı varsa, o zaman yaylıları dahil et ve şarkıyı mümkün olduğunca güzelleştirmeye çalış mesela. Sanırım bu gayet güncel bir şey.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1689684280664.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Warhaus, Palermo, 2022. | Fotoğraf: Titus Simoensİstanbul'u en son Warhaus (2017) albümünden sonra ziyaret etmiştin. Şimdi ise yine bir uzunçalar yayımından sonra ikinci defa konuk olacaksın şehre. Ancak sanıyorum ki Gezgin Salon sahnesinde izleyeceğimiz ve dinleyeceğimiz Maarten hem kişisel hem de müzikal anlamda radikal bir olgunlaşma sürecinden geçti. Bu bağlamda canlı performanslarında da bir değişiklik gözlemledin mi, sence İstanbullular olarak başka bir Warhaus personası ve gösterisine şahit olacak mıyız?Açıkçası bunu öngörmek güç, umarım ki öyle olur. Grubuma güvenim sonsuz. Esasen, grubumdaki adamlarla aynı sahneyi paylaştığım için kendimi ayrıcalıklı hissediyorum. Jasper'e ek olarak Balthazar'da çalan Christophe Claeys de var yanımda. Hepsi de multi-enstrümentalist müzisyenler. Ancak yalnızca 5 kişiyiz; çok pahalı olduğu için de tam teşekküllü bir orkestrayla turneye çıkmamız mümkün değil. Bu yüzden çeşitli enstrümanlar kullanarak tekrarlı kayıtlar ve gösterişli ses manzaları yaratıyor; albümün görkemliliğini farklı bir biçimde yansıtmaya çalışıyoruz.&nbsp;Diğer yandan dans etmeye başladım, yeni bir şey bu (gülüyor). Son albümüm çıkmadan hemen önce, geçen Eylül'de, <a fr-original-style="" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Ayahuasca" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ayahuasca</a> denedim. Ve onunla çıktığım halüsinatif yolculukta daha fazla dans etmeye, vücudumla daha bire bir olmaya ve özgürleşmeye ihtiyaç duyduğumu keşfettiğim bir farkındalığa vardım. Dans yeteneği olan birisi değilim hiç. Ancak vücudunuzu kullanabileceğinizi ve bulunduğunuz yerde saçma şeyler deneyebileceğinizi bilmek, onu deneyler ve doğaçlamalar yapabileceğiniz enstrüman benzeri bir şeye dönüştürebiliyor.&nbsp;

Warhaus'la ayrılık sonrası geliştirdiği öz farkındalıktan artık kendisinden kazıp çıkardığı ilham perilerine, Palermo'da geçirdiği 3 haftalık münzevi yaşamından dans ederek özgürleşmeye uzanan bir söyleşi.

Kalp kırıklıklarının ardından: Warhaus

Birleşik Krallık'ta (BK) farklı şehirlere ve bölgelere yayılan; özellikle Londra ve onun sahnelerinden The Windmill Brixton'da yeşererek Black Midi, Squid, Shame ve Black Country, New Road gibi grupları yeraltından anaakımın ışıkları altına taşıyan alternatif gitar sahnesinin yıldız parıltılı yeni bir adayı var: cowboyyVokal ve gitarlarda Stanley Powell'ın, basta Reubin Yarnold, gitarda Kai Smith ve davullarda Rhys Teal'in yer aldığı dörtlü cowboyy; 2016 yılında kurulan ve BK'nin post-punk'ın deneysel mirasından serpilen sahnesinin nabzını tutan plak şirketlerinden Nice Swan Recording çıkışlı. Kataloğunda Hotel Lux, English Teacher, Deadletter, Sprints, Hallan&nbsp;ve&nbsp;geçtiğimiz eylül ayında Zorlu'nun MIX Festival'inde izlediğimiz Opus Kink&nbsp;gibi isimlerin bulunduğu Nice Swan, cowboyy'un 29 Eylül 2022 günü ilk teklisiyle çıktığı yolculuğunun başından beri grupla yan yana. &nbsp;Grubun ilk üyesi, temel şarkı ve söz yazarı Stanley Powell'ın pandeminin sonuna doğru kurmaya karar verdiği cowboyy; Powell'ın Bournemouth'tan Brighton'a uzanan bir şehir hattında zihnindeki gitar müziği projesiyle örtüşebilecek müzisyen arayışı sonucunda kuruldu. Reubin Yarnold'la ortak arkadaşlıklar aracılığıyla tanışan Powell, grubun geri kalan isimlerini Instagram üzerinden keşfetti. 2022'in başıyla birlikte çalmaya başlayan dörtlü, o yılın mayıs ayında <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/greatescapefest/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Great Escape</a> festivalinde sahne aldıklarında kaydettikleri hiçbir şarkı yoktu. Ancak, Powell'ın NME'ye verdiği <a fr-original-style="" href="https://www.nme.com/features/music-interviews/cowboyy-band-interview-debut-ep-math-rock-radar-3407756" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">röportajda</a> değindiği "yalnızca sahneye çıkıp çaldığınız o klasik 'punk' yaklaşımı", cowboyy'u yüksek enerjili ve patlayıcı canlı performanslarıyla çoktan radara sokmuştu bile.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/0/1681674380130.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">cowboyy. | Fotoğraf: Lawrence Hughescowboyy; 2022 sonbaharından 2023'ün Mart başına değin sırasıyla Gmaps, Tennis&nbsp;ve&nbsp;Plastic&nbsp;teklilerini yayımladı. Bu teklileri, 6 Mart'ta yayımlanan ve 5 şarkıdan oluşan <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/3VHMbbt59qI2AszapxUoPV?si=kw26QFeaTsuGDkX8_JaNwg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Epic The Movie</a> kısaçaları takip etti. cowboyy, 5 şarkılık kısa ama kendinden mütevellit kataloğuyla BK'nin iyice eklektik hâle gelen avant-garde müzik sahnesine gitar müziğinin direkt, girift ve matematiksel boyutlarını sundu.&nbsp;Post-punk'ın müzikte sol ideolojiye içkin olarak önerdiği akademik ve alternatif gitar seslerini yakalayan cowboyy; math rock'ın, art punk'ın ve spoken word şiirlerin bir araya geldiği ve üretimlerinde müzisyen virtüözlüğünün saklanmadığı bir grup. İlhamını Tera Melos'tan Hela'ya, King Gizzard and the Lizzard Wizzard'tan rock 'n' roll'un ihtişamlı old-school gitar sololarına genişleten cowboyy; çapraşık ve etkileşimli gitar oyunlarının sürüklediği bir proje. Onları özgün kılan, bir şarkılarında dünyaya ilan ettikleri gerçek de bu:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">And no, I'm not a fucking black midi rip-off with the blue cover art, Epic The Movie Who's doing guitar solos? Not you</blockquote>cowboyy, Algorithmic<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Grubun üç üyesinin 6, bir üyesinin 5 şarkı seçkisinden oluşan aşağıdaki çalma listesi cowboyy'un yaratıcı zihninin derinliklerine doğru bir yolculuk.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#ffce14" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#ffce14 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/playlist/5VuMByeNqNcw8z8Rtfu7RP?si=0faf572f43cc446a" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(255, 206, 20) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/5VuMByeNqNcw8z8Rtfu7RP?si=0faf572f43cc446a" rel="noopener noreferrer" style="text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/3/2023-04-17T13:07:52.435Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Rock 'n' roll'un matematiğinde gitar virtüözlükleri, karşında Birleşik Krallık'ın taptaze grubu cowboyy.

🚀 Çıkışta: cowboyy 

Albüm: PJ Harvey, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2ik9ifrDdzxRsJU9fy9TFc?si=sg3dLnJwRkeDR-dgbftdHA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">I Inside the Old Year Dying</a>Süre:&nbsp;39 dakikaPlak şirketi: Partisan RecordsYayın tarihi: 7 Temmuz 2023Rock 'n' roll müziğinin son 30 yılının alternatif köşelerinde yer tutan; I Inside the Old Year Dying de dâhil olmak üzere yayımladığı 10 stüdyo albümüyle daimi bir müzikal dönüşüm içinde olan PJ (Polly Jean) Harvey, 7 yıl bir aradan sonra geri döndüğü uzunçalar formatıyla kataloğunda eşi benzeri görülmemiş bir üretime imza attı.&nbsp;I Inside the Old Year Dying'e doğru21. yüzyılın ikinci on yılına 1. Dünya Savaşı'nı ve onunla gelen kıyamet manzaralarını kadrajına aldığı Let England Shake&nbsp;(2011) ile adım atan müzisyen; kariyerinin en parlak işlerinden birini ortaya çıkarmış, folk rock'la rock 'n' roll'un girift ve katmanlı ses manzaraların kesişimde müzisyenliğinin olgunluk dönemine görkemli bir geçiş gerçekleştirmişti. Harvey, bir sonraki uzunçaları The Hope Six Demolition Project'le&nbsp;(2016) ise günümüzün yerel ve yabancı politik gündemini odağına taşımış; bir muhabir kılığına girerek seslendirdiği şarkı sözleri ve albümün aktüel anlatısı için Kosova, Afganistan ve Washington D.C.'ye uzanan seyahatler gerçekleştirmişti.&nbsp;Diğer yandan PJ, albümün siyasi metinlerinin ağırlığı altında virtüöz müzisyen kimliğinden uzaklaşmış; Let England Shake'le koyduğu müzikal çıtanın altında kalmıştı. Takip eden yıllarda kariyerine, mesleğine ve becerilerine dair derin sorgulamalara giriştiği bir belirsizliğe yelken açan PJ Harvey; müziğini bir süredir bitap bir hâlde yaratmaya çalıştığını fark etmiş, aralarındaki bağın yitmekte olduğunu <a fr-original-style="" href="https://www.thelineofbestfit.com/news/pj-harvey-signs-to-partisan-and-announces-new-album-i-inside-the-old-year-dying" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">hissetmiş</a> ve kendisine "Bunu hâlâ yapmak istiyor muyum?"&nbsp;diye <a fr-original-style="" href="https://www.theguardian.com/music/2023/jul/01/pj-harvey-interview-i-inside-the-old-year-dying" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">sormuştu</a>.<img src="https://images.aposto.com/2023/6/4/1689266501013.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Steve GullickStüdyoya, bir "Polly albümü" yapmaya ara verdiği geçtiğimiz 7 sene ise müzisyenin tiyatro, film ve TV için besteler yaptığı; sesini ve söz yazarlığını albüm formatından soyutladığı bir yaratıcılığa kapı aralamıştı. Dahası, Harvey'in bu arada İskoçyalı şair Don Paterson'un mentor'luğunda şiir ve şairliğe kanalize ettiği zamanı ve emeği, müzisyen PJ'i yepyeni bir medyumda sınandığı bir yaratıcılıkla tanıştırmış; onu bir yazara da dönüştürmüştü. Birleşik Krallık'ın Güney Batı bölgesinde yer alan ve Harvey'in de doğup büyüdüğü Dorset'i mitolojik ve pastoral bir çerçevede mecazlaştıran <a fr-original-style="" href="https://store.pjharvey.net/products/orlam-original-hardback" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Orlam</a> şiir kitabı geçen sene yayımlanmış; kitabın Ira-Abel adındaki çocuk kahramanının büyüme sancıları İngilizce'nin arkaik Dorset lehçesinin çizdiği büyülü gerçeklik manzaralarında hayat bulmuştu.İşte I Inside the Old Year Dying;&nbsp;PJ Harvey'in Orlam kitabından 12 şiirin gerçekle kurgunun birbirine aktığı anlatısını arkasına alan, müzisyenin Dorset'in ormanlarına ve çocukluğuna geri çekilerek inşa ettiği fabl-vari dünyası etrafında şekillen bir iş. Ve bu hâliyle albüm; Orlam'ın spitirüellikle doğanın, çocuksu bir masumiyetle büyümenin eşlikçiliğinde gelişen kimliksel sorgulamaların kol kola gezdiği dünyasını enstrümanlara emanet eden, folklorik bir müzikal âdeta.<img src="https://images.aposto.com/2023/6/3/1689178562352.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">PJ Harvey, I Inside the Old Year DyingI Inside the Old Year DyingPJ Harvey'in bir konforu&nbsp;I Inside the Old Year Dying. Kendisi için "Doğal bir müzisyen olduğumu düşünmüyorum, müziklerim için çok çalışmak zorundayım" diyen Harvey, Orlam kitabının hâlihazırda var olan dünyasına sığınarak yeni albümünün tohumlarını attı. Onun günlük piyano ve gitar provaları, Orlam'ın esiniyle I Inside...'ın temelini oluşturacak fikirlere dönüştü. Müzisyenlik kariyeri devridaim eden ses manzaralarıyla dolu olan PJ Harvey; kendisini Dorset'in yeşil dokusuna, nevi şahsına münhasır antikliğine, 21. yüzyılın metropol gerçekliğinden azade gerçekliğine teslim ederek metaforlarla çevrili bir masalın müziğine yöneldi.&nbsp;PJ Harvey'in COVID-19 pandemisi esnasında elinde biriken iskelet hâlindeki şarkılar, geçmişleri 1990'lı yılların başına kadar geri giden ve Harvey'le çeşitli yaratıcı işbirliklerinde bulunmuş müzisyen John Parish (Bkz: <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6l86pi1CVEjWneYKszncju?si=44lWw6H0Qr6Y6sPrNm5sdw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">A Woman a Man Walked By</a>) ve yapımcı Flood'a ulaştı. Üçlü; kendilerini dış dünyaya kapattıkları 3 haftalık bir yazım süreciyle albümün mitolojik, edebi ve PJ'in çocukluğundan biyografik alt metinlerin serpiştirildiği dramatik arka planıyla bütünleşecek 12 şarkıyı nihayete erdirdi. PJ Harvey'in sonic netherworld (sesli bir ölüler diyarı) diyerek tanımladığı albümün dünyası; Orlam'ın kelimelerle ördüğü bir "öte dünyanın" psikedelik, soyut ve sihirli uzamlarının ilhamıyla kristalize oldu.Zira&nbsp;Orlam'la&nbsp;I Inside...&nbsp;albümü arasındaki organik bağ yalnızca anlatılarının, Ira-Abel ve Wyman-Elvis (Elvis Presley'e selam veren, İsa benzeri, yarı tanrı bir asker personası) karakterlerinin ve coğrafi ortaklığından değil; aynı zamanda kurdukları atmosferik manzaralardan kaynaklandı. Orlam bunu Dorset lehçesiyle kuşatılmış büyülü şairaneliğiyle mümkün kılarken I Inside... ise Flood'un müdahaleleriyle Harvey'in alametifarikası sesinin falsetto'larla ninni mırıltıları arasında dalgalandığı vokal çeşitlemeleri, Dorset yabaniliğinden fırlama çevresel ses kayıtları (Seem an I'ı dinlersen arka plandaki koyunların melemelerini duyabilirsin) ve albümün geneline hâkim olan, reverb&nbsp;efektiyle yankılanan gitarların sarmaladığı soyut bir folk akustikliğiyle somutlaştırdı.&nbsp;I Inside the Old Year Dying; 30 yılı aşkındır müzik üreten ve hemen her yaratımıyla yeni bir müzikalitenin ve özgün anlatıların sunumunu yapan PJ Harvey'in kataloğundaki en mecazlı, örtülü ve ruhani albüm. Bunda kullandığı dilin kadim kökenleri, yakın geçmişte adım attığı şiir medyumunun çok anlamlılığı ve multi-enstrümantal virtüözlüğünü uçucu, buharlı ve pastoral bir hülyalılığın minimal seslerine değişmesi etkili oldu. Öte yandan 12 şiirin 12 şarkısı, Orlam kitabına eşlikçi bir soundtrack formuna sıkışırken tekdüzeleşen bir tekrarlılıkla vasatlaştı. I Inside...'ın yarım kalmışlık hissiyle dolu olan yeterince pişirilmemiş büyülü gerçekçi folk balatları; PJ Harvey, John Parish ve Flood'un idealize ettikleri bir prodüksiyon vizyonunun ısrarcılığında cazibesini kaybetti. Karakterleri, dili ve deneysel ses parçalarıyla yaratılan büyülü bir evrenin doğuşu, Polly Jean Harvey'nin kabuk değiştirdiği bir başka durağı müjdeledi. Edebiyatla müzik arasında salınan bu uhrevi yolculuğun ruhani ve esrarengiz albenisi ise,&nbsp;I Inside...'ta müzikal bir karşılık bulamayarak yavaş yavaş bayatlaştı.

I Inside the Old Year Dying; spitirüellikle doğanın, çocuksu bir masumiyetle büyümenin tetiklediği kimliksel sorgulamaların kol kola gezdiği öte dünya folk müzikali.

Albüm incelemesi: PJ Harvey, I Inside the Old Year Dying

The Specials'ın hikâyesi 43 yıl öncesine giden klasik şarkısı "Ghost Town", çöküşün ve çatışmanın ortasında bir İngiltere'nin kıyamet ahvalinin ürpertici bir tanığı. 

🗣️ Hikâyeleriyle şarkılar: The Specials, Ghost Town

Sharon Kovacs, 2014'te My Love kısaçalarıyla başladığı müzikal yolcuğuna üç albüm sığdırdı şimdiden. Modern soul müziğinin ve vokal öncüllü cazın pop filtresinden geçtiği kataloğuyla Kovacs; nevi şahsına münhasır sesi, görselliği ve yaratıcı özerkliğiyle tam paket bir sanatçı. Onunla sohbet etmek demek; yazan, tasarım yapan, yöneten ve dâhil eden bir insanla tanışmak demek. Müziği yalnızca bir parçası gördüğü kurgu dünyaları da bunun bir sonucu.&nbsp;Kovacs'la 30. İstanbul Caz Festivali kapsamında 8 Temmuz'da Parkorman'da vereceği konser öncesinde buluştuk. COVID-19 karantinası sırasında zihinsel olgunlaşması ve öz farkındalığını şeffaflaştırması adına attığı adımları, bunun son albümü Child of Sin'le (2023) olan ilişkisini, işbirliklerinden aldığı gücü, sanatçı özgürlüğünü kıymetli anlatılara nasıl devşirdiğini ve ötesini konuştuk.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1688477880374.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Lisa KrappeSanırım COVID-19 karantinası sırasında zihnindeki şeytanlarla yalnız kaldın ve onlarla yüzleşmek için son albümün Child of Sin yolculuğuna çıktın. Terapiye başlaman bu yüzleşmeyi gerçekleştirmenin bir yoluydu bence. Diğer taraftan, bu durum albümü hayli kişisel ve samimi de kılıyor. Albümün hem müzikal hem de anlatısal olarak nasıl ortaya çıktığını, Child of Sin'in psikolojini ve yaratıcı vizyonunu nasıl yansıttığını anlatabilir misin?COVID-19 süreci benim için zordu çünkü sahne alma şansım yoktu. Müzik yapmak ve sahneye çıkmak bana yardımcı olan şeyler. Bir tür terapi gibi bunlar benim için.Öte yandan ikinci albümüm Cheap Smell’de anlatmaktan kaçındığımı, kendime olgunlaşmak adına meydan okuyamadığımı, yüzeysel bir yerde kaldığımı fark ettim. Child of Sin'in dürüstlüğümle, insan olarak olgunlaşma sürecimle ilgili olduğunu düşünüyorum çünkü bir sıkışmışlık içerisindeydim. Aynı zamanda bağımsız olmamakla, büyük bir plak şirketiyle anlaşamamakla, birçok insan ve görüşle kuşatılmış olmakla, etrafımdaki her şeyden bunalmışlığım ve kendime doğru desteği veremememle de alakalı olabilir albüm. Duygusal destekten bahsediyorum tabii, ticari bir destekten değil.COVID sırasında müzik yazmaya oturduğumda terapiye de başladım. Ve bende sıkışık olanlarla, müziğe kanalize etmesi çetin şeylerle tanıştım. Bunlar hakkında yazmak; onları idare etmem, onlarla yüzleşmem, haklarında dürüst olmam, onları kabullenmem ve sonunda arkamda bırakmak adına (ki çok zordu bu) çok yardımcı oldu bana. Ama evet;&nbsp;Child of Sin süreciyle yeni bir öz farkındalık ve kabul kazandığım, benliğim üzerinde çalıştığım bir döngüye geçiş yaptım. Kendimi daha mutlu hissetmeye yönelik adımlar atmaya başladığım için çok seviniyorum.<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1688478135587.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Martijn GijsbertsenChild of Sin müzisyen işbirlikleriyle de epey zengin bir albüm. Bu işbirlikleri arasında Rammstein’dan Till Lindemann, Not Scared of Giants ve Fragile parçalarında güçlerini birleştirdiğin 10 kişilik Türkiyeli bir yaylı orkestrası bile var. Kendi özgün müzikal kanvasını diğer sanatçıların katkılarıyla şekillendirmek senin için ne kadar önemli?&nbsp;Her şeyin bir yolculuk gibi olduğuna ve bir albüm yapmanın da öyle olduğuna inanıyorum. Bir yolculukta belirli yerleri ziyaret edersiniz ve bu yerlerden ilham alırsınız. Son birkaç yılda Türkiye'ye fazlasıyla gittim. Bayılıyorum Türkiye’ye. Şimdiden birçok arkadaş edindim. Orada evimdeymiş gibi hissediyorum. Türk müzisyenlerle kayda girmek de doğal bir sürecin sonucuydu çünkü Türkiye benim için ilham verici bir yer. İşbirliği yapmayı da çok seviyorum gerçekten. Tüm albümlerim işbirlikleriyle dolu. Sadece müzisyenlerle değil; aynı zamanda prodüktörlerle, film ekipleriyle ve tasarımcılarla da işbirliği yapıyorum.Her şeyi kendi başıma yapmak zorunda olmak çok sıkıcı olurdu galiba, işlerimin de birbirinden pek bir farkı kalmazdı. İşbirlikleri kendin hakkında fikir sahibi olmanı sağlarken sana yeni şeyler öğreten, farklı patikalar açan, ilham bulmanı mümkün kılan araçlar. Till’le işbirliğim de böyleydi. Müziğini de etrafındaki her şeyle müzik yaratma metodunu da takdir ettim daima. Yeni albümüm de dâhil olmak üzere ürettiğim her yeni şeyin ortaya çıkış sürecinde aklımın bir köşesinde Till’i saklı tuttum. Onu albümümde konuk edebilmek bir rüyanın gerçeğe dönüşmesi gibiydi bu yüzden.<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1688478187637.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.40" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fragile klibinden bir kare. | Video konsepti ve sanat yönetimi: Sharon Kovacs ve Andre Amaro Sanatsal bağımsızlığın ve işlerinin özerkliği konusunda çok hassassın. Bu gerçeği kendi kıyafetlerini tasarlanmanda, müzik videolarını yönetmende ve müziklerini kurduğun Wolf plak şirketiyle yayımlamanda görebiliyorum. Bağımsızlık ve işlerinin iplerini kendi ellerine alma arzun nereden temelleniyor?Her şeyi kendiniz yaparsanız en iyi hikâyeyi anlatabilirsiniz. Müzik yapmak bir dünya yaratmaktır ve bu dünya sadece müzikten ibaret değildir. Müziğinize dâhil etmek üzere yanınıza birçok şey alabilir ve böylece yarattığınız dünyayı çok daha net bir hâle getirebilirsiniz. Bu dünya benim dünyam ve onu insanlara göstermek istiyorum. Yeni şeyler öğrenmeyi de seviyorum.Plak şirketine gelirsek… Bu albüm benim için o kadar şahsiydi ki hiçbir taviz vermek istemedim. Hislerime çok içkin, kırılgan bir iş Child of Sin çünkü. Yönetiminde ben olayım, kendi kararlarımı verebileyim ve her şeyi kendi zamanımda yapabileyim istedim. Eğer bir başka plak şirketi hissettiğim ve mutlu olduğum şeyleri yaratmak adına bana sanatçı özgürlüğümü ve tercih önceliği hakkımı sağlarsa tabii, o muhtemel plak şirketiyle de çalışabilirim. Ancak ben satabileceği için değil, benim için anlatması kıymetli olduğundan üretmek istiyorum.<img src="https://images.aposto.com/2023/6/2/1688478169429.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Warner Music GroupÜlkemizi birçok kez ziyaret ettin ve sadece İstanbul'da değil, Ankara ve Antalya'da da sahneye çıktın. 8 Temmuz'da İstanbul'da vereceğin konseri dört gözle bekliyoruz. Ayrıca Türkiye’den müzisyenlerle işbirliği yapmanın yanı sıra Child of Sin’den bazı şarkıları burada yazıp kaydettin. Türkiye senin için özel bir yere sahip, bu açık. Bu neden böyle sence, buranın insanlarıyla hangi paydalarda buluşuyorsun?Evet, Türkiye'ye derinden bağlı hissediyorum. İnsanları çok dostane. Evleri her zaman açık. Söylediğim gibi, kalbimde özel bir yeri olan birçok arkadaşım var orada. Fuat Güner bunlardan birisi. Bana stüdyosunu açtı ve harika bir vakit geçirmemi sağladı. İstanbul'un çeşitliliğini seviyorum. Her şeye sahip olan bir şehir. Muhteşem Türk mutfağı da buna dâhil.Türkiye’de konser vermeye can atmışımdır her zaman. Coşku ve tutkuyla dolu dinleyici kitlesinin karşısına çıkmak her seferinde çok güzeldi. Geri döneceğim için çok heyecanlıyım.&nbsp;

30. İstanbul Caz Festivali kapsamında dinleyeceğimiz Kovacs'la son albümü Child of Sin'den sanatçı bağımsızlığına, yaratıcı işbirliklerinin zenginleştiriciliğinden Türkiye'ye uzanan bir sohbet. 

Müzikli, rengârenk bir dünya: Kovacs

Albüm: Queens of the Stone Age,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2ZTDmH94OLjeNaOvT7Ngwk?si=7ed61wJ9QjmyQfJANmigaQ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">In Times of New Roman...</a>Süre:&nbsp;47 dakikaPlak şirketi: Matador RecordsYayın tarihi:&nbsp;16 Haziran 2023<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">25 yılıyla Queens of the Stone Age </h3>20. yüzyılın sonunda başladıkları müzikal yolculuklarına 21. yüzyılın başıyla Rated R (2000) ve Dave Grohl ortaklığında yaratılan Songs for the Deaf&nbsp;(2002) albümleriyle hız veren Queens of the Stone Age (QOTSA), o zamandan beri nevişahıslarına münhasır bir gitar müziği üretti. Stoner rock olarak etiketlenen; bangırtılı ve kirli gitar manzaralarının çapraşık bir rock kompozisyonuna el verdiği riff zengini QOTSA müziği, kendini çağdaş alternatif rock'tan keskince ayrıştırdı. Bunda; grubun sıra dışı bir melodiklik, arena rock'a yaklaşan bir görkemlilik ve bunların ötesinde konumlanan ve sert bir müzikal dokuya yerleşen "rock 'n roll virtüözlüğü" gibi faktörlerin etkili olduğu söylenebilir.&nbsp;Tek sabit üyesi Josh Homme (vokal, gitar) liderliğinde 2017'ye kadar 4 uzunçalar daha yayımlayan QOTSA, kendileriyle özdeş bir ses mirası kemikleştirmiş ve araya ...Like Clockwork (2013) gibi diskografilerinin en parlak işlerinden birini yerleştirmişti. Öte yandan Homme'un bir üçleme olduğunu açıkladığı albüm serisinin ikincisi Villians (2017), grubun vasat bir garaj rock standartına tutulduğu yaratıcı bir geri adım olmuştu. Tümüyle Queen'lerin prodüktörlüğünde üç farklı stüdyoda kaydedilen 8. QOTSA uzunçaları In Times New Roman... ise bu üçlemenin sonu, Homme'un tabiriyle yaşanmışlıklarından edindiği tecrübelerin bir özeti ve grubun diskografisinin en törpülenmemiş ve en direkt gitar primitifliği.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/5/1687513489490.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Queens of the Stone Age, In Times of New Roman...<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">In Times of New Roman... </h3>Josh Homme, yakın geçmişinde çeşitli çalkantılı süreçlerin fırtınalı duraklarından geçti. Eski eşi Brody Dalle'yle 2019'da başlattığı ayrılık süreci çocukları için giriştiği bir velayet mücadelesine dönüştü. Dahası, tüm bu karmaşasın ortasında, 2022 yılında kansere yakalandı ve tedavisi için bıçak altına yattı. Homme'un "hayatımın en karanlık 4 yılıydı" <a fr-original-style="" href="https://www.revolvermag.com/music/josh-homme-queens-stone-age-return" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">sözleriyle</a> ifade ettiği bu zaman dilimi Dalle odağında sevgiye, güvene, samimiyete ve sözlerin gücüne olan inancını yitiren müzisyenin kişisel bir kıyamet hâlini kolektif konu başlıklarına genişlettiği hayli mahrem bir albüme kapı araladı.&nbsp;In Times of New Roman'ı, Brody Dalle ve Homme'un için çürük, yozlaşmış ve dekadans içerisinde apokaliptik bir geleceğe doğru koşturan modern toplumların güncel konjonktürü etrafında kurulan bir diskur üzerinden yorumlamak mümkün. Bir taraftan şahsi yaşamındaki "ötekine" olan inancını yitiren ve "Don't say you love me no more&nbsp;/ Thought we were equals / Broken peoples keep score, yeah / Don't say you really care, as if you really do / Who would believe in you now?"&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/2w3zYJLRPmBkub2tAyevyT?si=c993167691424b13" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">diyen</a> Homme, diğer yandan ise günümüzün başarı uğruna içselleştirilen kariyerist itaatçılığını hedef aldı:<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">Climb that ladder? You gotta hold your tongue You better turn a blind eye 'fore they take your other one Kneel and bow Take your licks You gotta swallow your pride Hope success comes quick Back that up</blockquote>Made to Parade, Queens of the Stone AgeBoneface'in Iron Maiden'ın görsel kataloğuna yakışabilecek sürreal ve grotesk kapak tasarımına bakın örneğin. Bir adamın dehşetengiz ve feminen kollarla sıkıştırıldığını; Straight Jacket Fitting şarkısında "kurtulmak için yüzleşilmesi gerektiği" <a fr-original-style="" href="https://genius.com/Queens-of-the-stone-age-straight-jacket-fitting-lyrics" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">salık verilen</a> şeytanların bir sembolü diyebileceğimiz korkunç bir kurdun "yeni zamanları üstüne giyinen" Homme'un içinden baş çıkardığını görebilirsiniz. İşte bu tasarımda cisimleşen hâletiruhiyeyle In Times of New Roman...; temelinde geriye dönüp bakan, yaşanmışlıkları muhasebe eden ve hayatın dip noktalarını tüm açıklığıyla deneyimleyen bir derleme. Öyle ki albümde müzikal kimlikten, ses motiflerinden ve belki de QOTSA'in en organik prodüksiyonundan daha ziyade öne çıkan şeyin kurguladığı anlatı olması da onun Homme'un yaşanmışlıklarını ve psikolojisini şeffaflaştıran akışı denebilir.&nbsp;Öte taraftan, Josh Homme'un "Çiğ ve vahşi olan; ilk notasından itibaren tonuyla şiddet yayan bir albüm yapmak istedim." sözünde kristalize olan In Times of New Roman...'ın&nbsp;müzikal kalitesi, anlatısının yüzleşmeci hiddetini ve amansız eleştirelliğini yansıttı. Belki QOTSA'in alametifarikası müziği radikal bir dönüşümden geçmedi. Ancak The Stooges'ın&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5qhXaVIC5BdE4a5Kq1FMZG?si=HLF-G0pDTIu6tD3c7d8DNw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Fun House</a>'ının garage rock'ının &nbsp;"kayıt kirliliği" (Bkz: Paper Machete) ve Black Sabbath'ın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/132qAo1cDiEJdA3fv4xyNK?si=zzS1sokZRx-GEAhtAuSIoA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Paranoid</a>'ini andıran (Bkz: Negative Space) eksantrik gitar&nbsp;riff'leriyle reverb dolu basların heybetli etkileşimi, Queens'leri hiç olmadığı kadar canlı bir müzikaletiyle,&nbsp;lo-fi&nbsp;bir yapımcılıkla tanıştırdı. Grubun kısıtlı olsa da dahil ettiği yaylı aranjmanlar ve synthesizer'lar, albümün geneline hakim olan ehilleştirilmemiş ve keskin rock 'n roll estetiğine eklemlenerek onu katmanlaştıran ses parçaları oldu.In Times of New Roman…, Josh Homme’un inişli çıkışlı ve olaylı son yıllarının gölgesinde ilerleyen; onun zihninin ve psikolojisinin sınandığı anları ayyuka çıkaran ve bu hâliyle münzevi olanı kamusal alana taşıyan bir uzunçalar. Öte yandan aldatılmış, ihanete uğratılmış, bir ötekisine dair inancı ve umudu baltalanmış Homme’un kasvetli bireyselliğini toplumsal bir satire döktüğü; günümüz dünyasının ve çağdaşlarının trajik durumlarını hedef tahtasına da koyan bir çalışma. Müzikal olarak ise, sabrı tükenmiş sinirli bir insanın şeytanlı âhvalini filtrelemeden yansıtan, Queens of the Stone Age’in en yontulmamış gitar gürültülerini özdeşleştikleri girift ve debdebeli bir kompozisyonda buluşturan yeni, ancak konforlu bir yaratım.

Her hafta dört albüm incelemesi, öne çıkan tekliler ve müzik tarihinden notlar.

Her hafta dört albüm incelemesi, öne çıkan tekliler ve müzik tarihinden notlar e-posta kutunda.

Duende Haftanın Albümleri

In Times New Roman..., grubun diskografisinin en törpülenmemiş ve en direkt gitar primitifliği.

Queens of the Stone Age, In Times of New Roman...

Albüm: Sigur Rós, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0PhjFcIDPt9cBRfYSJou3v?si=vEfe0gY6STWLLyUlPKkqeg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ÁTTA</a>Süre:&nbsp;56 dakikaPlak şirketi: BMG RecordsYayın tarihi:&nbsp;16 Haziran 2023Geçtiğimiz çeyrek yüzyılın rock 'n' roll konvensiyonelliğini arkasında bırakan görkemli ve atmosferik janr post-rock'ın öncü gruplarından Sigur Rós, hukuki mücadelelerle geçen yakın geçmişlerinde gitar, bas ve davulların kreşendolu progresifliğini bırakmıştı. Bunun yerine grup, 2013'ün Kveikur'unu takiben ambient, drone,&nbsp;sound collage gibi daha tefekkürlü ve minimalist kompozisyonlara yönelmişti. Öncesinde yalnızca Blóðberg teklisini paylaşarak sürpriz bir biçimde yayımladıkları yeni albümleri ÁTTA&nbsp;ise, Sigur Rós'un müzikal tuvalini engin orkestral ses manzaralarıyla genişlettiği bir keşif yolculuğu.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/5/1687514426887.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sigur Rós, ÁTTAJónsi'nin belirttiği üzere birincil ilhamı iklim krizi, çevresel felaketler ve dünyanın ensesinde hissettiği yaşamın yok oluş tehditi olan albüm, grubun bu tematik kurgusuna ilk bakışta yakıştırılabilecek dark ambient,&nbsp;drone&nbsp;ya da&nbsp;noise&nbsp;gibi&nbsp;janrların uzağında kalan ferah, geniş ve pastoral bir atmosferikliğe sahip. Son birkaç yıldır rafa kaldırdıkları rock müziğinin klasik enstrümantasyonunu burada da neredeyse hiç pratiğe dökmeyen Sigur Rós, ambient müziğinin hipnotik ve hülyalı akışkanlığının çerçevesini oluşturduğu ÁTTA'yı yaylıların öncülük ettiği debdebeli orkestral aranjmanlarla doldurdu. London Contemporary Orchestra'nın 41 kişilik kadrosunun eşlikçiliğinde hayata geçirilen albüm, Jónsi'nin nevişahsına münhasır yankılı vokalleri ve elektroniklerin mütevazı kullanımıyla klasik müziğin modern bir versiyonu.

ÁTTA, Sigur Rós'un müzikal tuvalini engin orkestral ses manzaralarıyla genişlettiği bir keşif yolculuğu.

Sigur Rós, ÁTTA

Günümüzün eklektik gitar müziğinin ses manzaraları etiketlerden, kategorizasyonlardan ve köşeli tanımlamalardan azade. Bu, iletişim ve internet çağının müziğin klanlarını ortadan kaldırdığı, janrların hükümranlığına son verdiği ve yerine çok yönlü bir esin havuzunu getirdiği hâlihazırdaki konjonktürümüzün bir yansıması. Bundan mütevellit herhangi bir müzik-kültür devriminin ihtimali iyice azalırken, bir zamanların dönüştürücü müzikal yenilikçilerinden ilhamla özgün karışımlar üreten müzisyen ve müzik gruplarının bereketliliğine de şahit oluyoruz.Nina Cristante, Jezmi Tarik Fehmi ve Sam Fenton'dan oluşan ve 2020 yılından beri verimli bir tempoyla 3 stüdyo albümü paylaşan Londra'dan Bar Italia, bu müzik gruplarından biri. Geçtiğimiz 10 yılın bağımsız pop'unun deneysel dahilerinden Dean Blunt'ın müzikal işbirlikçilerinden Inga Copeland'le (Bkz: <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2wnEvZsuSCTq95HAX2kj6f?si=yjjW9eqaQoCRVNNfOXStmg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Narcissist II</a> ve <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/3SMaI6j8ObewCWPQFwfvui?si=1E7qcDW5SL64Josb3z0UAw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hype Williams</a>) kurduğu <a fr-original-style="" href="https://ra.co/labels/14843" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">World Music</a> şemsiyesi altında gölgeli bir başlangıç yapan Bar Italia, üyelerinin yan projelerinde izlerini sürebileceğimiz çeşitli müzikal motiflerin buluştuğu müşterek bir deney. Cristante'nin World Music'in kataloğuna son albümüyle giren solo projesi NINA'nın hipnotik ve rüyalar âleminde gezinen pop müziği; Tarık Fehmi ve Fenton'ın (<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/3dEfiLTB06J18QUqHPeXxc?si=CiGeHMdLSfSexXNAQt6JiQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Double Virgo</a>) DIY estetiğiyle büyüttüğü minimal bir rock 'n' roll'un lo-fi ses manzaralarına Bar Italia'da kavuştu zira.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/4/2/1685461560109.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bar Italia, Tracey Denim2020 yılında Quarrel albümüyle başlayan ve ardından Bedhead'le (2021) devam eden bu ortaklık, grubun iki hafta önce yayımlanan ilk Matador Records etiketli albümü Tracey Denim'le yeraltının karanlığından çıktı; nevişahsına münhasır nice örnekle dolu güncel gitar müziğinin kalabalığında parıldayan bir görünürlüğe uzandı. Öte yandan Bar Italia'nın müzik endüstrisinin profesyonel pratikleriyle mesafelenmeleri (Tracey Denim'in yazar, yapımcı ve mühendis kadrosu grup üyelerinden oluşuyor.), keşfetmesi çetrefilli medya varlıkları ve müziklerinin bağımsızlığını kişisel bir mesele hâline getiren yaklaşımları, onları gizemli bir kimliğe büründürdüğü kadar müzikal dünyalarını da şekillendirdi.&nbsp;Öyle ki Tracey Denim'in shoegaze'le özdeş kimi grupların (Bkz: My Bloody Valentine)&nbsp;flu <a fr-original-style="" href="https://m.media-amazon.com/images/I/71R1whVxcfL._UF1000,1000_QL80_.jpg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">görselliklerini</a> negatif bir fotoğrafa transfer eden kapağı bir tarafa; yumuşak gürültülerin eşlikçiliğinde ve kırılganca tınlayan çoklu vokallerinin alışverişinde kurulan soyut ses dokuları diğer tarafa, grubun muamma olanın büyüsüyle inşa ettikleri Bar Italia mefhumu nitelikli prodüksiyondan verilen kasti ödünlerin getirdiği estetize kusurların bir kahramanı âdeta.&nbsp;Nina, Jezmi ve Sam'in esinlerinin izini sürmek zor değil. Sonic Youth'un alametifarikası gitar gürültüleri, shoegaze'in uçucu psychedelia'sı, Blonde Redhead'in kederli indie rock&nbsp;atmosferikliği ve dahası, Bar Italia'nın hibrit kompozisyonlarının ipuçlarıyla dolu. Ancak bu esinler, grubun özgün filtresinden geçen; nihayetinde de nostaljik bir tekdüzeliğe sıkışmayan öğeler sadece. Ve bu hakikat, müziklerini kendi öznelliklerinin bir uzantısı yapan üç arkadaşın bireyselliklerinden devşirdikleri bağımsız kolektifliğin de temel sebebi.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/album/0Ihb9szHztEdXpHU7C40Qn?si=NnZavly1RE2J8DoQ8sjCwQ" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0Ihb9szHztEdXpHU7C40Qn?si=NnZavly1RE2J8DoQ8sjCwQ" rel="noopener noreferrer" style="text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/5/2023-06-01T16:04:33.984Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Bar Italia, müziklerini kendi öznelliklerinin bir uzantısı yapan 3 arkadaşın bireyselliklerinden devşirdikleri bağımsız bir kolektiflik örneği.

🚀 Çıkışta: Bar Italia

Albüm: Queens of the Stone Age, fSüre:&nbsp;47 dakikaPlak şirketi: Matador RecordsYayın tarihi: 16 Haziran 202325 yılıyla Queens of the Stone Age20. yüzyılın sonunda başladıkları müzikal yolculuklarına 21. yüzyılın başıyla Rated R (2000) ve Dave Grohl ortaklığında yaratılan Songs for the Deaf&nbsp;(2002) albümleriyle hız veren Queens of the Stone Age (QOTSA), o zamandan beri nevişahıslarına münhasır bir gitar müziği üretti. Stoner rock olarak etiketlenen; bangırtılı ve kirli gitar manzaralarının çapraşık bir rock kompozisyonuna el verdiği riff zengini QOTSA müziği, kendini çağdaş alternatif rock'tan keskince ayrıştırdı. Bunda; grubun sıra dışı bir melodiklik, arena rock'a yaklaşan bir görkemlilik ve bunların ötesinde konumlanan ve sert bir müzikal dokuya yerleşen "rock 'n roll virtüözlüğü" gibi faktörlerin etkili olduğu söylenebilir.&nbsp;Tek sabit üyesi Josh Homme (vokal, gitar) liderliğinde 2017'ye kadar 4 uzunçalar daha yayımlayan QOTSA, kendileriyle özdeş bir ses mirası kemikleştirmiş ve araya ...Like Clockwork (2013) gibi diskografilerinin en parlak işlerinden birini yerleştirmişti. Öte yandan Homme'un bir üçleme olduğunu açıkladığı albüm serisinin ikincisi Villians (2017), grubun vasat bir garaj rock standartına tutulduğu yaratıcı bir geri adım olmuştu. Tümüyle Queen'lerin prodüktörlüğünde üç farklı stüdyoda kaydedilen 8. QOTSA uzunçaları In Times New Roman... ise bu üçlemenin sonu, Homme'un tabiriyle yaşanmışlıklarından edindiği tecrübelerin bir özeti ve grubun diskografisinin en törpülenmemiş ve en direkt gitar primitifliği.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1687425762343.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Queens of the Stone Age,&nbsp;In Times New Roman...In Times New Roman...Josh Homme, yakın geçmişinde çeşitli çalkantılı süreçlerin fırtınalı duraklarından geçti. Eski eşi Brody Dalle'yle 2019'da başlattığı ayrılık süreci çocukları için giriştiği bir velayet mücadelesine dönüştü. Dahası, tüm bu karmaşasın ortasında, 2022 yılında kansere yakalandı ve tedavisi için bıçak altına yattı. Homme'un "hayatımın en karanlık 4 yılıydı" <a fr-original-style="" href="https://www.revolvermag.com/music/josh-homme-queens-stone-age-return" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">sözleriyle</a> ifade ettiği bu zaman dilimi Dalle odağında sevgiye, güvene, samimiyete ve sözlerin gücüne olan inancını yitiren müzisyenin kişisel bir kıyamet hâlini kolektif konu başlıklarına genişlettiği hayli mahrem bir albüme kapı araladı.&nbsp;In Times New Roman...'ı, Brody Dalle ve Homme'un için çürük, yozlaşmış ve dekadans içerisinde apokaliptik bir geleceğe doğru koşturan modern toplumların güncel konjonktürü etrafında kurulan bir diskur üzerinden yorumlamak mümkün. Bir taraftan şahsi yaşamındaki "ötekine" olan inancını yitiren ve "Don't say you love me no more&nbsp;/ Thought we were equals / Broken peoples keep score, yeah / Don't say you really care, as if you really do / Who would believe in you now?"&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/2w3zYJLRPmBkub2tAyevyT?si=c993167691424b13" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">diyen</a> Homme, diğer yandan ise günümüzün başarı uğruna içselleştirilen kariyerist itaatçılığını hedef aldı:<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">Climb that ladder? You gotta hold your tongue You better turn a blind eye 'fore they take your other one Kneel and bow Take your licks You gotta swallow your pride Hope success comes quick Back that up</blockquote>Made to Parade, Queens of the Stone AgeBoneface'in Iron Maiden'ın görsel kataloğuna yakışabilecek sürreal ve grotesk kapak tasarımına bakın örneğin. Bir adamın dehşetengiz ve feminen kollarla sıkıştırıldığını; Straight Jacket Fitting şarkısında "kurtulmak için yüzleşilmesi gerektiği" <a fr-original-style="" href="https://genius.com/Queens-of-the-stone-age-straight-jacket-fitting-lyrics" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">salık verilen</a> şeytanların bir sembolü diyebileceğimiz korkunç bir kurdun "yeni zamanları üstüne giyinen" Homme'un içinden baş çıkardığını görebilirsiniz. İşte bu tasarımda cisimleşen hâletiruhiyeyle In Times New Roman...; temelinde geriye dönüp bakan, yaşanmışlıkları muhasebe eden ve hayatın dip noktalarını tüm açıklığıyla deneyimleyen bir derleme. Öyle ki albümde müzikal kimlikten, ses motiflerinden ve belki de QOTSA'in en organik prodüksiyonundan daha ziyade öne çıkan şeyin kurguladığı anlatı olması da onun Homme'un yaşanmışlıklarını ve psikolojisini şeffaflaştıran akışı denebilir.&nbsp;Öte taraftan, Josh Homme'un "Çiğ ve vahşi olan; ilk notasından itibaren tonuyla şiddet yayan bir albüm yapmak istedim." sözünde kristalize olan In Times New Roman...'ın&nbsp;müzikal kalitesi, anlatısının yüzleşmeci hiddetini ve amansız eleştirelliğini yansıttı. Belki QOTSA'in alametifarikası müziği radikal bir dönüşümden geçmedi. Ancak The Stooges'ın&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5qhXaVIC5BdE4a5Kq1FMZG?si=HLF-G0pDTIu6tD3c7d8DNw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Fun House</a>'ının garage rock'ının &nbsp;"kayıt kirliliği" (Bkz: Paper Machete) ve Black Sabbath'ın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/132qAo1cDiEJdA3fv4xyNK?si=zzS1sokZRx-GEAhtAuSIoA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Paranoid</a>'ini andıran (Bkz: Negative Space) eksantrik gitar&nbsp;riff'leriyle reverb dolu basların heybetli etkileşimi, Queens'leri hiç olmadığı kadar canlı bir müzikaletiyle,&nbsp;lo-fi&nbsp;bir yapımcılıkla tanıştırdı. Grubun kısıtlı olsa da dahil ettiği yaylı aranjmanlar ve synthesizer'lar, albümün geneline hakim olan ehilleştirilmemiş ve keskin rock 'n roll estetiğine eklemlenerek onu katmanlaştıran ses parçaları oldu.In Times New Roman…, Josh Homme’un inişli çıkışlı ve olaylı son yıllarının gölgesinde ilerleyen; onun zihninin ve psikolojisinin sınandığı anları ayyuka çıkaran ve bu hâliyle münzevi olanı kamusal alana taşıyan bir uzunçalar. Öte yandan aldatılmış, ihanete uğratılmış, bir ötekisine dair inancı ve umudu baltalanmış Homme’un kasvetli bireyselliğini toplumsal bir satire döktüğü; günümüz dünyasının ve çağdaşlarının trajik durumlarını hedef tahtasına da koyan bir çalışma. Müzikal olarak ise, sabrı tükenmiş sinirli bir insanın şeytanlı âhvalini filtrelemeden yansıtan, Queens of the Stone Age’in en yontulmamış gitar gürültülerini özdeşleştikleri girift ve debdebeli bir kompozisyonda buluşturan yeni, ancak konforlu bir yaratım.

Albüm incelemesi: Queens of the Stone Age, In Times New Roman...

Albüm:&nbsp;King Krule - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/36tUlc8fGxaUTv4cLmC9UJ?si=B2ikUgRbRySN1fwpPoO6sQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Space Heavy</a>Süre: 44 dakikaPlak şirketi: XL RecordsYayın tarihi: 9 Haziran 2023Krule'un çok boyutlu uzay-zamanıDoğum adıyla Archy Marshall, sahne adlarıyla King Krule ve Edgar the Beatmaker, 2010'lu yılların başıyla atıldığı müzik kariyeriyle eşsiz üretimlerden müteşekkil bir kataloğun sahibi oldu. 2013'te yayımlanan 6 Feet Beneath the Moon'la başlayarak benzersiz bariton vokallerini janrlararası bir oyunculuğa teslim eden müzisyen; günümüzün hibrit müzikal pratiklerinin istisnai örneklerinden bazılarını vermeye de devam etti. Onun The Lounge Lizards'tan J Dilla'ya, Foals'tan Josef K'ye ve birbirinden ayrılan nice isimle genişleyen ilham havuzu; Marshall'ın "kıyma makinesi" diye tabir ettiği zihninin filtresinden geçti. Aşağı yukarı 10 yıllık müzisyen geçmişinde ona atfedilen orijinalliğin altını dolduran çalışmaları; onu çok katmanlı bir sanatçı olarak etiketlenemez bir yaratıcı hâline getirdi.Bir taraftan doğum adıyla yayımladığı A New Place 2 Drown'dan (2015) Edgar the Beatmaker olarak çıkardığı Darkest Shades of Blue'ya (2013) abstract hip-hop'la dirsek temasına giren; öte yandan Mount Kimbie düetleriyle indietronica'nın minimalist atmosferikliğine uzanan Archy, King Krule olarak tüm bu yan projelerinin ipuçlarını ve ötesini buluşturan bir yaratıcı izleği sürdürdü.&nbsp;Post-punk'ın, jazz-rock'ın, sisli ve uçucu bir prodüksiyon çatısı altında boğuk boğuk yankılanan gitar baladlarının, hiptonik elektroniklerin ve dahasının bir araya geldiği King Krule müziği The Ooz'da (2017) kristalize oldu. 3 yıl sonra gelen Man Alive!&nbsp;ise; The Ooz'un esnek, uyuşuk ve ağır aksak ilerleyen akışının psikedelik ses kalitesini yüksek atımlı bir "Krule rock 'n roll'una" değişti. Marshall'ın bir film müziği olarak kurguladığı; izbe yerlerin, karanlık köşelerin, engin alanların yalnızlığında&nbsp;Man Alive!'dan şarkıları tek gitarıyla yorumladığı Hey World! ise 2023'ün başında bir kısaçalar olarak dünyayla buluştu.&nbsp;Archy Marshall'ın tüm bu yaratımları, geniş ve sıra dışı bir müzikal kaynaktan çeşitli yaratıcı ve yapımcı araçları kullanıma sokarak kendine özgü bir müzik kütüphanesi oluşturduğunun işaretleri. The Ooz&nbsp;Man Alive'a, 6 Feet Beneath the Moon'dan Hey World!'e; King Krule'un müzik evreninde tomurcuklanan her iş birbirinden aşikârca farklı belki. Ancak bu üretimlerin her birinin odağına yerleşen ses motifleri de tartışmasız bir şekilde Marshall damgalı. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/3/1686756838492.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">King Krule, Space HeavyAğır zamanlar, ağır mekânlar: Space HeavySpace Heavy'in kapağı, teşrif etmek üzere olduğumuz terkedilmiş bir diyarın nişanesi. Öte taraftan, Archy'nin kardeşi J.G. Marshall'ın elinden çıkma bu tasarım; yalnızca uzunçaların müzikal kasvetliliğini, tüketilemeycek alanlarda avare avare dolaşan seslerini ve apokaliptik sinemasallığını temsil eden bir görsel değil. Aynı zamanda zihninin ve iç dünyasının metrukluğundan seslenen, ruhunun karanlık diplerinde mekik dokuyan bir araç. Öyle ki depresif bir ses örtüsünü müzikal kalitesinin alametifarikası yapmış Archy'nin kırılgan ve işkenceli psikolojisini açık edecek kadar.Albüm, King Krule külliyatını sarıp sarmalayan; izole, yalnız ve tekinsiz mekânlar tahayyül ettiren buharlı, flu ve perdeli bir prodüksiyonun tüm ağırlığını şarkılarının üzerine çökerten bir derleme. Archy Marshall ve Dilip Harris yapımcılığında kurulan bu prodüksiyon dokusu; fani gözlerin algılayamacağı, içinde bulunduğumuz gerçekliğin ötesinde konumlanan ve introspektif bir paralel evrenin ayyuka çıktığı bir King Krule fenomeni. Space Heavy'in "ağırı" fiziksel bir mefhum değil. Aksine, Marshall'ın çalkantalı kişiselliğinin soyut bir kütlesi; belki şekilsiz ve ölçülemez, ancak yine de yoğunluğuyla hayli nüfuz edici:&nbsp;<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">Nakarat "...My eyes were popping out of sockets Onto empty chests Köprü It's been holding the weight of the world..."</blockquote>Filmsier, King KruleSpace Heavy, taze bir eş ve baba olan; bir zamanlar Zoo Kid olarak anılan parıltılı bir çocuğun yetişkinlik ahvalinin yansımaları olarak görünebilir ilk bakışta. Ancak albümün bir sevgiliye ya da sevgililere; Archy'nin küçük kızına dair notlar olarak yorumlanan metinlerini bir şemsiye başlıkta toparlamak da çok güç. Zira Marshall'ın şarkı sözleri, onun yaşanmışlıklarına ışık tutan güncelerden çok; iç dünyasının kaotik ve türbülanslı doğasında ilişkilere, aidiyetlere ve "ötekilerle" kurulan yakınlıklara dair varoluş sancılı gözlemler olarak yorumlanmaya daha çok açık:<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">Dize 1 And if I dieA-don't search for meThe gates are, the gates areAre yet to openAnd you were by my side through thick and thinAnd if I die, and if I die, and if I dieJust throw me in the trash...</blockquote>Empty Stomach Space Cadet, King KruleCızırtılı, çiziktirilmiş, yavaş ve bulutluArchy Marshall'ın lo-fi ses manzaralarıyla olan yakınlığı; kusurlu olana yakınlığı kariyerinin yalnızca yakın geçmişini tanımlayan bir hakikat değil. Marshall'ın tüm müzik kütüphanesi, zom bir kafanın tehditkâr olmayan agresiflikleri ve onun kederli çığlıkları arasında yolunu bulmaya çalışan yarım, kesikli ve kısa ömürlü bir sesler dizgesi. Krule'un müziğini sık sık ayakları yerden kesen bir deneyime dönüştüren de kaygan bir zeminde sağlam sakarlık hissini teneffüs ettiren de bu seslere epey içkin. Ve Space Heavy de bu atmosferden azade değil.&nbsp;Diğer yandan Space Heavy,&nbsp;artık Archy'nin alametifarikası hâline gelmiş müzikal kimliğinin yukarıda bahsettiğim ses parçalarını dingin bir görkemlilik ve yeni kombinasyonlarla buluşturan bir çalışma. Filmsier'dan&nbsp;If Only It Was Warmth&nbsp;şarkısına, 4/4'lük hi-hat ritimleri eşliğinde albüme hâkimiyet kuran I Could Live in Hope'dan fırlama slowcore narinliği; King Krule'un müziğinin temposunu sıfır noktasına yaklaştırdığı Hey World'ün bir uzantısı gibi. Öte taraftan, albümden Marshall'ın gırtlaktan kazına kazına sarsıcı yüksekliklere çıkan çığlıkları, bir ev garajında demode kasetlere kaydedilmiş hissi veren "çiziktirilmiş" gitarları ve Ignacio Salvadores'in delişmen saksafon salvolarının kreşendoları; King Krule'nun nevişahsına münhasır <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/1wBdftLVCrADNftDTJwmKH?si=298b17c871574f9e" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">rock 'n roll</a>'uyla spiritüel bir <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/4Nr7KnuPcMA91IrevTYWwC?si=a06153d6116e4822" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">free jazz</a>&nbsp;arasında salınan müziğinin (6 Feet Beneath the Moon'dan Man Alive!'a) tanıdık metodları.Tüm bunlar; Space Heavy'i Marshall'ın yakın, orta ve uzak geçmişindeki müzikal duraklarının buluştuğu ve onun küçük ama derin kataloğunun farklı köşelerini ziyaret eden bir kaleydoskop deneyimine dönüştürdü. Onun doldurulamayacak boşluklarla enginleşen varoluşsal buhranlarının taze notları, niceliklendirilemeyen bir ağırlığın altında ezilen bir zihnin çileli anlatısını kurdu. &nbsp;&nbsp;

King Krule'un son albümü Space Heavy, tanıdık bir kaleydoskop deneyimi. Neden mi?

King Krule, Space Heavy

Albüm:&nbsp;Squid, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6El4L0QbF7grZlJmpv7KPI?si=zuz3yfXwTfenlP_OwxtoMQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">O Monolith</a>Süre: 41 dakikaPlak şirketi: Warp RecordsYayın tarihi: 9 Haziran 2023Büyük ölçekte Birleşik Krallık'ın, küçük ölçekte Londra'nın bereketli çağdaş gitar müziği sahnesinin en orijinal ve fütüristik gruplarından Squid; 2010'lu yılların ortasında kurulmuş, <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/muzigi-uretenler-speedy-wunderground" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">müziği duymak için beklemeye vakti olmayan Speedy Wunderground plak şirketinin</a> ve Dan Carey'nin tedrisatından geçmiş ve ilk kısaçalarları Town Centre'la adlarını parıldatan modern bir post-punk albümüne imza atmıştı.&nbsp;Öte yandan, post-punk müziğinin modern dirilişinde iyice pastişleşen ve jenerik bir taklitçiliğe sıkışan gruplar arasında Squid, Warp Records etiketiyle çıkardıkları ilk uzunçalarları Bright Green Field'la post-punk temellerini elektronik ses manzaraları, krautrock esinleri ve deneysel kompozisyonlarla avangart bir düzleme oturtmuştu. İşte grubun ikinci albümü O Monolith, Squid'in ilk albümleriyle ipuçlarını verdiği ve artık onların alametifarikası diyebileceğimiz ses motifleriyle örülü bu müzikal estetiği devam ettiren bir çalışma.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/3/1686757328715.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Squid, O MonolithPandemi sonrası grubun geri döndüğü canlı müzik sahnelerindeki doğaçlama performanslarda açığa çıkan fikirlerin temelini oluşturduğu O Monolith, tıpkı ilk albümleri gibi şehir yaşamın curcunasından uzakta, Peter Gabriel'in Batı Londra'nın bir taşrasındaki stüdyolarında kaydedildi. Berlin School esinli ambient atmosferikliğini girift bir deneysel rock'ın zikzaklı ve progresif bir yorumunda kullanan Squid, albümün kayıtları esnasında kuşatıldıkları güneşle yıkanan alanların müzikal bir izdüşümü yarattı âdeta. Grubun rock 'n roll enstrümantasyonu üstüne yerleşen ve O Monolith'e Klaus Schulze-vari bir analog elektronikliğini getiren synthesizer kullanımının bundaki payı büyük.&nbsp;Diğer taraftan tüm bunlar, Squid'in hâlihazırda özdeşleştiği sıra dışı müzikal formülünün daha önce de denenmiş bileşenleri. Evet, grup <a fr-original-style="" href="https://thevinylfactory.com/features/the-sound-of-moderne-kosmische-musik-10-artists-pick-their-favourite-tracks/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kosmiche musik</a>'in ilhamlarını büyütmüş; Tortoise'a benzer drone ses pasajları gibi eklemelerle çehresini zenginleştirmiş olabilir. Ancak onlarını tanımlayan kendilerini aşan yenilikçiliklerini ne ölçüde gerçekleştirdikleri ise ciddi bir şüphenin konusu yine de.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İncelediğim albümlerden favori şarkıları, öne çıkardığım teklileri ve daha fazlasını bir araya getiren "haftanın bir keşif özeti" mahiyetindeki çalma listemiz de hemen aşağıda.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#ffb9c4" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#ffb9c4 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/playlist/3IXSRsZ2q3urlvu3P2zS6n?si=b08d1ef2757a492d" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(255, 185, 196) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/3IXSRsZ2q3urlvu3P2zS6n?si=b08d1ef2757a492d" rel="noopener noreferrer" style="text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/5/2023-06-16T10:23:17.346Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a><p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;">

O Monolith, Squid'in ilk albümleriyle ipuçlarını verdiği ve artık onların alametifarikası diyebileceğimiz ses motifleriyle örülü müzikal estetiklerini devam ettiren bir çalışma.

Squid, O Monolith

Albüm:&nbsp;Janelle Monáe,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6llaxVKt3c3lZGLGPFBK6b?si=sb3QVTWcSLqs33lJxFylsw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Age of Pleasure</a>Süre: 32 dakikaPlak şirketi: Wondaland RecordsYayın tarihi: 9 Haziran 20232010'da The ArchAndroid'le adım attığı stüdyo uzunçalar formatıyla toplamda 3 albüm yayımlayan oyuncu ve müzisyen Janelle Monáe, 30 dakikalık süresiyle bir tadımlık olan&nbsp;The Age of Pleasure albümünde reggae'den pop rap ve afrobeat'e genişleyen bir janr havuzundan temellenen ses manzaralarında dansı, partilemeyi ve şehvetli buluşmaları konu ediden bir müzikal anlatı yarattı.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/5/1686910879410.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Janelle Monáe,&nbsp;The Age of Pleasure Reggae esinli staccato gitarların ve dub müziğinin yalın bas dizgelerinin şarkı listesi boyunca kendini gösterdiği albüm; Monáe'nin janrlararası, fütüristik ve katmanlı yaratıcılığında sönük kalabilecek görece minimalist bir çalışma olarak yorumlanabilir. Her ne kadar The Age of Pleasure'ın Seun Kuti &amp; Egypt 80'li, ikonik disko ve dub divası Grace Jones'lu, Sister Nancy'li ve Doechii'li kadrosu debdebeli bir akış vadetse de; Haute,&nbsp;Ohh La La ve The French 75 gibi kısa ömürlü şarkılar albümün akışında vasat köprü görevleri gördü ve ucu açık ses parçaları olarak "fazlalıklı" bir dinleme deneyiminin de sebepleri arasında yer aldı.

Janelle Monáe'nin yeni albümü, reggae'den pop rap ve afrobeat'e genişleyen bir janr havuzundan temellenen ses manzaralarında dansı, partilemeyi ve şehvetli buluşmaları konu ediden "raver" bir müzikal anlatı.

Janelle Monáe, The Age of Pleasure

41 kişilik bir orkestra ile Kuzey Amerika ve Avrupa’da biletleri çoktan tükenmiş olan bir turneye çıkmaya hazırlanan İzlanda’nın müzik sahnesine ruhani hediyesi Sigur Rós, yeni teklisi Blóðberg ile çıkageldi. Blóðberg, uzun bir aradan sonra 2012 yılında gruptan ayrılan ve geçtiğimiz sene Sigur Rós ekibine tekrardan dahil olan multi-enstrümantalist Kjartan “Kjarri” Sveinsson’un yer aldığı ilk tekli olma özelliğine sahip.&nbsp;Distopik bir evren: Blóðberg’e aynı zamanda yönetmenliğini Johan Renck’in üstlendiği bir <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=ENZsxTiVQYo" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">animasyon video</a> da eşlik etti. HBO mini dizisi Chernobyl’in yanı sıra Madonna, Robyn ve Beyoncé için müzik videolarını yöneten Renck, klip hakkında şunları söyledi:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 206, 20); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 206, 20); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Gelecek konusunda olabildiğince nihilist hissediyorum. Kendi aptallıklarımıza karşı güçsüzüz. Bunun bazı yönleri ‘Blóðberg’in temalarıyla ilgili izlenimlerimle birleşti. Müzik, kendi sefil düşüncelerime bir nota oluyor, onlara sadece müziğin verebileceği bir güzellik katıyor.”</blockquote>Yeni albüm nerede?&nbsp;Geçtiğimiz Mart ayında turne tarihlerini duyuran grup, Haziran ayı içerisinde son stüdyo albümleri Kveikur (2013)’den bu yana çıkacak yeni albümlerinin de müjdesini verdi. Ancak o günden beri Sigur Rós’tan yeni albümlerine dair resmi bir açıklama gelmedi. Bazı yerlerde yeni albümün 16 Haziran’da Átta adıyla yayımlanacağını söylense de henüz net bir açıklama yok.Rota oluşturuldu: En son 2016 yılında Primavera Sound konserlerinin hemen ardından Zorlu PSM’de sahne alan grup yeni turneleri kapsamında 28 Temmuz Cuma akşamı Küçükçiftlik Park’ta sahne olacak. Konserin biletlerine <a fr-original-style="" href="https://www.passo.com.tr/tr/etkinlik/sigur-ros-kucukciftlik-park-istanbul-biletleri/4497327" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsin.

Hafta içi her gün 18.30’da o gün dünyayı ve Türkiye'yi şekillendiren gelişmeler e-posta kutunda. Kısa, yalın, öz.

Aposto Günsonu

Adını okumaya çalışmadığımız Blóðberg, grubun 2010’ların başından bu yana multi-enstrümantalist Kjartan “Kjarri” Sveinsson ile yayınladığı ilk tekli.

🎻 Sigur Rós yeni şarkı ve kliple geri döndü: “Blóðberg”

Albüm:&nbsp;King Krule - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/36tUlc8fGxaUTv4cLmC9UJ?si=B2ikUgRbRySN1fwpPoO6sQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Space Heavy</a>Süre: 44 dakikaPlak şirketi: XL RecordsYayın tarihi: 9 Haziran 2023Krule'un çok boyutlu uzay-zamanıDoğum adıyla Archy Marshall, sahne adlarıyla King Krule ve Edgar the Beatmaker, 2010'lu yılların başıyla atıldığı müzik kariyeriyle eşsiz üretimlerden müteşekkil bir kataloğun sahibi oldu. 2013'te yayımlanan 6 Feet Beneath the Moon'la başlayarak benzersiz bariton vokallerini janrlararası bir oyunculuğa teslim eden müzisyen; günümüzün hibrit müzikal pratiklerinin istisnai örneklerinden bazılarını vermeye de devam etti. Onun The Lounge Lizards'tan J Dilla'ya, Foals'tan Josef K'ye ve birbirinden ayrılan nice isimle genişleyen ilham havuzu; Marshall'ın "kıyma makinesi" diye tabir ettiği zihninin filtresinden geçti. Aşağı yukarı 10 yıllık müzisyen geçmişinde ona atfedilen orijinalliğin altını dolduran çalışmaları; onu çok katmanlı bir sanatçı olarak etiketlenemez bir yaratıcı hâline getirdi.Bir taraftan doğum adıyla yayımladığı A New Place 2 Drown'dan (2015) Edgar the Beatmaker olarak çıkardığı Darkest Shades of Blue'ya (2013) abstract hip-hop'la dirsek temasına giren; öte yandan Mount Kimbie düetleriyle indietronica'nın minimalist atmosferikliğine uzanan Archy, King Krule olarak tüm bu yan projelerinin ipuçlarını ve ötesini buluşturan bir yaratıcı izleği sürdürdü.&nbsp;Post-punk'ın, jazz-rock'ın, sisli ve uçucu bir prodüksiyon çatısı altında boğuk boğuk yankılanan gitar baladlarının, hiptonik elektroniklerin ve dahasının bir araya geldiği King Krule müziği The Ooz'da (2017) kristalize oldu. 3 yıl sonra gelen Man Alive!&nbsp;ise; The Ooz'un esnek, uyuşuk ve ağır aksak ilerleyen akışının psikedelik ses kalitesini yüksek atımlı bir "Krule rock 'n roll'una" değişti. Marshall'ın bir film müziği olarak kurguladığı; izbe yerlerin, karanlık köşelerin, engin alanların yalnızlığında&nbsp;Man Alive!'dan şarkıları tek gitarıyla yorumladığı Hey World! ise 2023'ün başında bir kısaçalar olarak dünyayla buluştu.&nbsp;Archy Marshall'ın tüm bu yaratımları, geniş ve sıra dışı bir müzikal kaynaktan çeşitli yaratıcı ve yapımcı araçları kullanıma sokarak kendine özgü bir müzik kütüphanesi oluşturduğunun işaretleri. The Ooz&nbsp;Man Alive'a, 6 Feet Beneath the Moon'dan Hey World!'e; King Krule'un müzik evreninde tomurcuklanan her iş birbirinden aşikârca farklı belki. Ancak bu üretimlerin her birinin odağına yerleşen ses motifleri de tartışmasız bir şekilde Marshall damgalı. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1686574729019.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">King Krule, Space HeavyAğır zamanlar, ağır mekânlar: Space HeavySpace Heavy'in kapağı, teşrif etmek üzere olduğumuz terkedilmiş bir diyarın nişanesi. Öte taraftan, Archy'nin kardeşi J.G. Marshall'ın elinden çıkma bu tasarım; yalnızca uzunçaların müzikal kasvetliliğini, tüketilemeycek alanlarda avare avare dolaşan seslerini ve apokaliptik sinemasallığını temsil eden bir görsel değil. Aynı zamanda zihninin ve iç dünyasının metrukluğundan seslenen, ruhunun karanlık diplerinde mekik dokuyan bir araç. Öyle ki depresif bir ses örtüsünü müzikal kalitesinin alametifarikası yapmış Archy'nin kırılgan ve işkenceli psikolojisini açık edecek kadar.Albüm, King Krule külliyatını sarıp sarmalayan; izole, yalnız ve tekinsiz mekânlar tahayyül ettiren buharlı, flu ve perdeli bir prodüksiyonun tüm ağırlığını şarkılarının üzerine çökerten bir derleme. Archy Marshall ve Dilip Harris yapımcılığında kurulan bu prodüksiyon dokusu; fani gözlerin algılayamacağı, içinde bulunduğumuz gerçekliğin ötesinde konumlanan ve introspektif bir paralel evrenin ayyuka çıktığı bir King Krule fenomeni. Space Heavy'in "ağırı" fiziksel bir mefhum değil. Aksine, Marshall'ın çalkantalı kişiselliğinin soyut bir kütlesi; belki şekilsiz ve ölçülemez, ancak yine de yoğunluğuyla hayli nüfuz edici:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Nakarat "...My eyes were popping out of sockets Onto empty chests Köprü It's been holding the weight of the world..."</blockquote>Filmsier, King KruleSpace Heavy, taze bir eş ve baba olan; bir zamanlar Zoo Kid olarak anılan parıltılı bir çocuğun yetişkinlik ahvalinin yansımaları olarak görünebilir ilk bakışta. Ancak albümün bir sevgiliye ya da sevgililere; Archy'nin küçük kızına dair notlar olarak yorumlanan metinlerini bir şemsiye başlıkta toparlamak da çok güç. Zira Marshall'ın şarkı sözleri, onun yaşanmışlıklarına ışık tutan güncelerden çok; iç dünyasının kaotik ve türbülanslı doğasında ilişkilere, aidiyetlere ve "ötekilerle" kurulan yakınlıklara dair varoluş sancılı gözlemler olarak yorumlanmaya daha çok açık:<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Dize 1 And if I dieA-don't search for meThe gates are, the gates areAre yet to openAnd you were by my side through thick and thinAnd if I die, and if I die, and if I dieJust throw me in the trash...</blockquote>Empty Stomach Space Cadet, King KruleCızırtılı, çiziktirilmiş, yavaş ve bulutluArchy Marshall'ın lo-fi ses manzaralarıyla olan yakınlığı; kusurlu olana yakınlığı kariyerinin yalnızca yakın geçmişini tanımlayan bir hakikat değil. Marshall'ın tüm müzik kütüphanesi, zom bir kafanın tehditkâr olmayan agresiflikleri ve onun kederli çığlıkları arasında yolunu bulmaya çalışan yarım, kesikli ve kısa ömürlü bir sesler dizgesi. Krule'un müziğini sık sık ayakları yerden kesen bir deneyime dönüştüren de kaygan bir zeminde sağlam sakarlık hissini teneffüs ettiren de bu seslere epey içkin. Ve Space Heavy de bu atmosferden azade değil.&nbsp;Diğer yandan Space Heavy,&nbsp;artık Archy'nin alametifarikası hâline gelmiş müzikal kimliğinin yukarıda bahsettiğim ses parçalarını dingin bir görkemlilik ve yeni kombinasyonlarla buluşturan bir çalışma. Filmsier'dan&nbsp;If Only It Was Warmth&nbsp;şarkısına, 4/4'lük hi-hat ritimleri eşliğinde albüme hâkimiyet kuran I Could Live in Hope'dan fırlama slowcore narinliği; King Krule'un müziğinin temposunu sıfır noktasına yaklaştırdığı Hey World'ün bir uzantısı gibi. Öte taraftan, albümden Marshall'ın gırtlaktan kazına kazına sarsıcı yüksekliklere çıkan çığlıkları, bir ev garajında demode kasetlere kaydedilmiş hissi veren "çiziktirilmiş" gitarları ve Ignacio Salvadores'in delişmen saksafon salvolarının kreşendoları; King Krule'nun nevişahsına münhasır <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/1wBdftLVCrADNftDTJwmKH?si=298b17c871574f9e" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">rock 'n roll</a>'uyla spiritüel bir <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/4Nr7KnuPcMA91IrevTYWwC?si=a06153d6116e4822" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">free jazz</a>&nbsp;arasında salınan müziğinin (6 Feet Beneath the Moon'dan Man Alive!'a) tanıdık metodları.Tüm bunlar; Space Heavy'i Marshall'ın yakın, orta ve uzak geçmişindeki müzikal duraklarının buluştuğu ve onun küçük ama derin kataloğunun farklı köşelerini ziyaret eden bir kaleydoskop deneyimine dönüştürdü. Onun doldurulamayacak boşluklarla enginleşen varoluşsal buhranlarının taze notları, niceliklendirilemeyen bir ağırlığın altında ezilen bir zihnin çileli anlatısını kurdu. &nbsp;&nbsp;

🌫️ Albüm incelemesi: King Krule, Space Heavy

Müzisyen, ses mühendisi, prodüktör, multi-enstrümentalist Tash Sultana'nın yapamayacağı hiçbir şey yok gibi. 2016 yılında <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1jTdlev7AEaZWCDD2vBiQS?si=BYVjdadOQXCT18vLpNfTRQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Notion</a> kısaçalarıyla adım attığı müzikal yolculuğunda amansız bireyselliği, kendin yap&nbsp;ethos'u ve tek başına bir yaratıcı domino oluşu Sultana'yı günümüzün müzik dünyasının en sıra dışı ve orijinal isimlerinden birine dönüştürdü.&nbsp;Tash Sultana'nın konser sahnelerinde ona eşlik eden bir grubu yok. Basından trompetine, davullardan gitarına o hep bir başına. Ve böyle olmasını, dünyanın da onu bu şekilde tanımasını istiyor. Onun özgürlüğüne düşkünlüğünün yansımalarını toplumun ikili cinsiyet kategorizasyonunu reddeden ve sıkı sıkıya bağlı olduğu kuir kimliğinde; kurduğu ve bir plak şirketi, stüdyo ve yaratıcı ajans olarak çalışan Lonely Lands markasında görmek mümkün.Tash Sultana'yla bir cumartesi sabahı Zoom üzerinden buluştuk. Onunla sürekli keşfeden ve kendini aşmaya çalışan müzikal yaklaşımından zihinsel sağlıkla müziğin ilişkisine; yaklaşmakta olan yeni kısaçalarından İstanbul'daki gerçekleşecek ilk konserine genişleyen bir hoşbeşe oturduk. Keyifli okumalar!<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bir multi-enstrümetalistsin Tash ve kendini alaylı bir müzisyen olarak tanımlıyorsun. Çalabidiklerin arasında bir Arap udu bile var. Yeni şeyler öğrenmeye açıklığının kendini müziğinde de gösterdiğini düşünüyorum.&nbsp;Notion kısaçalarından son tekline kadar ürettiğin müziklerde de öne çıkan tek bir janr yok. Yayımladığın her şeyle sürekli bir dönüşüm içindesin. Daimî bir keşife olan açlığın nereden geliyor sence? Ve böylesi talepkar ve muhtemelen zorlayıcı yaratıcı atılımlarını nasıl sürdürebiliyorsun? Bu yalnızca seni mutlu edenin ne olduğunu bulmak ve onu takip etmekle mi alakalı?Bu benim için bir döngü. Daha öncesinde tüm o enstrümanları çalabilmeye devam etmek için her gün pratik yapmaya ihtiyacım olduğunu düşünürdüm. Ama hâlihazırda öğrendim ki bazen hiçbir enstrümanı çalmamak ve müziğe tümüyle ara vermek de iyi bir şey. Çalıştığın ve prova yaptığın dönemleri de, herhangi biri gibi yalnızca hayatın keyfini çıkardığın dönemleri de yaşamak gerek.&nbsp;Kariyerime, olabileceğim en iyi kişi olmaya, pratik yapmaya ve turneye çıkmaya o kadar odaklıyım ki kimi zaman etrafımdaki insanları aylarca, hatta yıllarca görmediğim oluyor. Dolayısıyla bir süredir köpeklerimle vakit geçirerek, arkadaşlarıma ve aileme vakit ayırarak normal bir yaşamın tadına varmaya çalışıyorum. Ancak şu anda tekrardan çalmaya başlamak ve prova yapmak itkisini hissediyorum. Bu iyi bir şey çünkü verdiğiniz aranın sonuna geldiğinizde ve enstrümanızı yeniden elinize aldığınızda ilham bulmuş oluyorsunuz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1686583263539.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.44" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: BasınSon teklilerinden biri olan James Dean'i dünya yüzeyinden aşağı yuvarlandığın bir başka gezinti esnasında yazdığını belirtmiş ve şöyle devam etmiştin, "Sanıyorum çoğu şarkım buradan, cehennemin çukurlarından geliyor." Ne demek istedin bununla? Eziyet ve cefa çekmek serpilmeni sağlayan şeyler mi? Yoksa yaratıcı tüm üretimlerin kişinin kendi cehennem çukurlarından temellendiğini mi düşünüyorsun?Herkes müziği nereden yarattığı noktasında birbirinden ayrışıyor. Ben ise ne zaman gerçekten mutluysam müzik yazmıyorum genellikle. Çünkü kendimi iyileştirmeye ihtiyaç duymuyorum. Zihinsel olarak kendimi pek iyi hissetmediğim zamanlar müzik yazmaya yoğunlaştığım zamanlar. Çünkü böylesi zamanlar elimde kalan tek şey müzikmiş gibi geliyor. Bu benim için bir tür ilaç gibi.Son albümün Terra Firma'yı "Erkykah Badu'nun Bon Iver'le, John Mayer'le bir buluşması" sözleriyle tanımlamıştın. Gelecek kısaçalar albümünü nasıl tanımlarsın peki?Sıradaki kısaçalarım; Notion'ı, Flowstate'i ve Terra Firma'yı bir araya getirmiş ve onlardan bir karışım yapmışsın gibi yankılanıyor. Üçü bir arada. Yeni albümümle kökenlerime bir nevi düğüm atmak, müzikte başladığım yere geri dönmek istedim biraz. Tabii daha olgun bir biçimde. Epey bir sampling yaptım ki bu daha önce pek denemediğim bir şeydi. Hip-hop sampling'i ve prodüksiyonu dünyasından çokça esinlendiğimi söyleyebilirim.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1686583334793.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: BasınŞimdi konuyu önümüzdeki cuma günü Zorlu PSM'de gerçekleştireceğin İstanbul konserine getirmek istiyorum. Burada seni samimiyetle seven ve sahneye çıkacağın geceyi iple çeken geniş bir kalabalık var. Müziğinin ilhamının burada yaşayan insanlarda derinden bir karşılık bulmasını nasıl yorumlarsın?Daha önce Kıbrıs'ta bulundum ama Türkiye'ye hiç gitmedim. Ailemin Maltalı olmasına ve coğrafi olarak ülkenize de epey yakın olmamıza rağmen üstelik. Ne zaman Avrupa'ya turneye çıksam her zaman Türkiye ve Yunanistan'a da geçiş yapmaya çalışmıştım ancak şimdiye kadar mümkün olmadı bu. Seyahat ederken dünyanın bir diğer ucundan kişilerle tanışmak, orada bir ülkede çalmak ve daha önce hiç bulunmadığın bir yerin insanlarının seni tanıması çok garip bir şey. Türkiye'ye gelirken ne bekleyeceğimi gerçekten bilmiyorum.Epey bir sevgi eminim ki.Bir yerde ilk defa sahne almaya gerçekten, gerçekten, gerçekten bayılıyorum.İstanbul'dayken görmek, ziyaret etmek istediğin herhangi bir yer var mı?Konser vermek dışında bir şey yapmaya vaktimiz olmayacak. İnsanları görmeye ve gelen herkesle anları paylaşmaya can atıyorum çünkü bu bir ilk olacak. Geri de geleceğim.Gerçekten mi?Tabii ki!Daha gelmedin bile ama dönüşün için bir takvimlendirme yaptın mı peki?Dünya kocaman bir yer ve herkes senden bir yerde sahneye çıkıp konser vermeni istiyor. Benden bir tane var nihayetinde ancak neler yapabileceğimize bakacağız ileride.&nbsp;Daha gidip ziyaret edebileceğin bolca ülke var. Uzun bir seyahatin henüz başındasın.Bu uzun bir seyahat gerçekten. Buna sahip olduğum için şükran doluyum. Diğer tüm devasa pop yıldızları gibi radyolarda çalınmıyorum pek ben. Ancak yine de dünyanın herhangi bir yerine gidip benzer sayıda bir kalabalığa konser verebiliyorum. Ve tüm bu insanlar, nereden geldiklerini bile bilmiyorum, ancak geliyorlar.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2023/5/2/1686671182403.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Nina Simone, 1969. | Fotoğraf: Jack RobinsonKısa KısaBunu sana kişisel bir yerden soruyorum. Bir Nina Simone hayranı mısın?Evet.Simone'dan favori albümün ya da şarkın nedir peki?Nina Simone'dan favori şarkımı söyleyeyim: BaltimoreSon olarak, Lauryn Hill'i bilir misin?Evet. Lauryn Hill'i birkaç kez canlı bile dinledim. Epey seviyorum. Ancak benim için bir numara Erykah Badu. O benim bir numaram. &nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Tash Sultana'nın gelecek 23 Haziran Cuma akşamı Zorlu PSM'de gerçekleşecek konserinin biletlerine <a fr-original-style="" href="https://www.passo.com.tr/tr/etkinlik/psm-loves-summer-by-yuzdeyuz-muzik-tash-sultana-zorlupsm-passo/4470321" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsin.

Tash Sultana'yla karanlık zamanlarda sığındığı müziğinden yeni kısaçalarına; yaklaşan ilk İstanbul konserinden Nina Simone'nun Baltimore şarkısına uzanan bir hoşbeş.

Müzikte sığınak aramak: Tash Sultana

41 kişilik bir orkestra ile Kuzey Amerika ve Avrupa’da biletleri çoktan tükenen bir turneye çıkmaya hazırlanan İzlanda’nın müzik sahnesine ruhani hediyesi Sigur Rós, yeni teklisi Blóðberg ile çıkageldi. Blóðberg, uzun bir aradan sonra 2012 yılında gruptan ayrılan ve geçtiğimiz sene Sigur Rós ekibine tekrardan dahil olan multi-enstrümantalist Kjartan “Kjarri” Sveinsson’un yer aldığı ilk tekli olma özelliğine sahip.&nbsp;Distopik bir evren: Blóðberg’e aynı zamanda yönetmenliğini Johan Renck’in üstlendiği bir <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=ENZsxTiVQYo" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">animasyon video</a> da eşlik etti. HBO mini dizisi Chernobyl’in yanı sıra Madonna, Robyn ve Beyoncé için müzik videolarını yöneten Renck, klip hakkında şunları söyledi: “Gelecek konusunda olabildiğince nihilist hissediyorum. Kendi aptallıklarımıza karşı güçsüzüz. Bunun bazı yönleri ‘Blóðberg’in temalarıyla ilgili izlenimlerimle birleşti. Müzik, kendi sefil düşüncelerime bir nota oluyor, onlara sadece müziğin verebileceği bir güzellik katıyor.”Yeni albüm nerede?&nbsp;Geçtiğimiz mart ayında turne tarihlerini duyuran grup, haziran ayı içerisinde son stüdyo albümleri Kveikur (2013)’den bu yana çıkacak yeni albümlerinin de müjdesini verdi. Ancak o günden beri Sigur Rós’tan yeni albümlerine dair resmi bir açıklama gelmedi. Bazı yerlerde yeni albümün 16 Haziran’da Átta adıyla yayımlanacağını söylense de henüz net bir açıklama yok.Rota oluşturuldu: En son 2016 yılında Primavera Sound konserlerinin hemen ardından Zorlu PSM’de sahne alan grup yeni turneleri kapsamında 28 Temmuz Cuma akşamı Küçükçiftlik Park’ta sahne olacak. Konserin biletlerine <a fr-original-style="" href="https://www.passo.com.tr/tr/etkinlik/sigur-ros-kucukciftlik-park-istanbul-biletleri/4497327" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsin.

Karbon ayak izi açısından 2019 çıkışlı Everyday Life albümünü turnesiz geçiren Coldplay, iki yıl önce yayımlanan son albümü Music of the Spheres için bazı sözler vermişti. Grup o dönem 2022 yılında çıkacakları turnede 2016-2017 yıllarındakine oranla karbon emisyonlarını %50 oranında azaltma ve sahne şovlarındaki elektrik için neredeyse tamamen yenilenebilir enerji kullanma sözü verdi.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Planlar neydi? Verilen sözlerin arasında gösteri sırasında hayranların yarattığı enerjiden yararlanılabilmesi için bir “kinetik zemin” kurulması, gösteri öncesinde elektrik üretmek için zeminlere, sahneye ve açık hava stadyumlarının başka yerlerine güneş panellerinin yerleştirilmesi, pil ve şebeke gücünün yenilenebilir kaynaklardan alınması, sahnenin bambu ve geri dönüştürülmüş çelik dahil olmak üzere sürdürülebilir malzemelerden inşa edilmesi gibi fikirler ve aksiyon planları vardı.</li></ul><ul data-border="0" data-indent="0" data-stringify-type="unordered-list" fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li data-stringify-border="0" data-stringify-indent="0" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bugünden: Gelelim şimdi Coldplay’in müzik sektöründe kendi ölçeğindeki gruplar için öncü sayılabilecek bu kararın ve beraberindeki uygulamaların sonuçlarına. Turne rotasını uçuşları en aza indirecek şekilde tasarlayan ve seyahatlerinde daha sürdürülebilir hava yakıtı için ek ücret ödemeyi göze alan grup, geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada çıktıkları Music of the Spheres turnesinde şimdiye kadar karbon emisyonlarını yüzde 47 oranında azalttıklarını ve koydukları yüzde 50 hedefini az farkla kaçırdığını duyurdu.</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/5/5/1686303108200.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Fotoğraf: Marcus Haney<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Neler yapıldı? Grup, iki yıl önce verdiği sözü tutmak için özel bir pil şarj sistemi kurdu, mümkün olduğunca elektrikli araçlar ve alternatif yakıtlar kullandı, plastik kullanımını ve toplam atık miktarını azalttı. Coldplay ayrıca, her konser katılımcısı için bir tane olmak üzere 5 milyondan fazla ağaç ekilmesini finanse etti. Grup, “Bu iyi bir başlangıç ve inanılmaz ekibimizin gurur duyması gereken bir şey, ancak açıkça iyileştirme yapılacak hâlâ pek çok alan var.” açıklamasıyla yolun daha başında olduklarını hatırlattı.</li></ul>Massachusetts Institute of Technology (MIT)’den Profesör John E. Fernandez’in “Bu çalışmayı, büyük sanatçılar tarafından karbon nötr müzik etkinliklerinin gerçekleştirilmesine yönelik yeni bir çağa doğru önemli ve sağlam bir adım olarak görüyorum,” sözleri Coldplay’in müzik sahnesine tuttuğu yeşil ışık için oldukça önemli.

Her sabah 06.30'da 5 dakikalık gündem özeti e-posta kutunda. Piyasalar, ekonomi, iş dünyası, politika, teknoloji ve hafta sonu ekleri; kısa, yalın, öz bir şekilde.

5 dakikada gündeme hakim ol.

Aposto Gündem

Grubun MIT tarafından takip edilen Music of the Spheres turnesi karbon emisyonu açısından yetersiz ancak umut verici.

Coldplay’in yeşil turnesi: Yetmez ama umut verici

Kariyerine 1990'lı yılların ilk yarısında başlayan, içinde Nick Cave ve John Parish'le yaptığı işbirliklerinin de olduğu engin bir müzik kataloğu büyüten alternative rock'ın modern efsanelerinden PJ Harvey, stüdyoya ve uzunçalar formatına verdiği 7 yıllık bir aranın sonuna geçtiğimiz nisan ayında 10. stüdyo albümü I Inside the Old Year Dying'i duyurdu.Aşka dair bir his:&nbsp;Harvey'in "albüm; ilk aşkın yoğunluğu, anlam kovalayışı, bakış ve arayış hakkında. Bu, içinde bir mesaj taşımak zorunda olduğu anlamına gelmiyor tabii ki. Ancak albümden aldığım his aşka dair bir his. Hafifçe keder ve kayba karışan, sevgi dolu bir iş. Sanırım onu çok kucaklayıcı ve açık kılan da bu." ifadeleriyle tanımladığı I Inside the Old Year Dying'ten ilk şarkı&nbsp;A Child's Question,&nbsp;August da 26 Nisan'da yayımlandı; Steve Gullick yönetiminde çekilen bir <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=LvYMlixvzHM" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">klip</a> de şarkıya görsel eşlikçi oldu.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/5/1686305311229.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">PJ Harvey, I Inside the Old Year Dying<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Arka plan:&nbsp;Harvey, 21.yüzyılın ikinci yarısına Let England Shake'le (2011) hızlı bir giriş yapmış ve bu albümüyle kariyerinin olgunluk döneminde diskografisinin en iyi üretimlerinden birini gerçekleştirmişti. Solo uzunçalar formatında son olarak The Hope Six Demolition Project'i&nbsp;(2016) çıkaran müzisyen, takip eden yılda <a fr-original-style="" href="https://www.thelineofbestfit.com/news/pj-harvey-signs-to-partisan-and-announces-new-album-i-inside-the-old-year-dying" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">müzikle bağını yitirmiş gibi hissetmişti</a>.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bugünden:&nbsp;PJ&nbsp;Harvey, 7 Temmuz'da Partisan Records etiketiyle çıkacak yeni albümünden 2. teklisini çarşamba günü yayımladı. Harvey'in "stüdyodaki son günümüze kadar aklımızı karıştıran zarif ve güzel bir şarkı"&nbsp;sözleriyle anlattığı&nbsp;I Inside the Old I Dying&nbsp;için Cristóbal León and Joaquín Cociña yönetmenliğinde animasyon bir de klip çekildi. León ve Cociña klip hakkında; "Videoyu aşk, ölüm ve dirilme hakkında mini bir öykü olarak tasarladık; onun hem kısa bir masal hem de samimi bir ritüel olarak yorumlanabileceğini tahayyül ettik."&nbsp;açıklamasında bulundu. </li></ul><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">I Inside the Old I Dying'in video klibi ve albümün şarkı listesi de hemen aşağıda.&nbsp;<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://youtu.be/MZDfM6bhKMc" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/5/2023-06-09T10:53:19.328Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.77" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

PJ Harvey, 7 Temmuz'da yayınlanacak 10. stüdyo albümüne doğru yolculuğunda yeni bir tekli daha paylaştı.

Adım adım PJ Harvey'in yeni albüme doğru

Albüm:&nbsp;Foo Fighters - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4wp4aWWpoYfNcspimVAnel?si=laPTTK52QbqEku-twMZy-A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">But Here We Are</a>Süre: 48 dakikaPlak şirketi: Roswell RecordsYayın tarihi: 2 Haziran 20232022'in karanlığıFoo Fighters'ın yakın geçmişi hem grup hem de Dave Grohl özelinde trajik kayıplarla dolu. Fighter'ların 25 yıllık davulcusu Taylor Hawkins'in ani; birkaç ay sonra da Grohl'un annesi Virgia'nın 84 yaşındaki vefatları, hayatın öngörülemez dramalarını grubun kucağına getirdi zira. Foo Fighters'ın 11. stüdyo albümü But Here We Are, üst üste gelen ve Grohl'un bir şans oyunu diye ifade ettiği yaşamın karanlık deneyimlerinin ortasında "Şimdi nereye?" diye soran; öncesinde ise yitirilenlerin ardından gelişen travma belirtileri arasında geleceğe doğru yolunu bulmaya çalışan dürüst bir günlük âdeta.Öte yandan&nbsp;grubun yeni uzunçaları, yalnızca anlatısının gerçeğe içkin duygusal ağırlığıyla güçlü olan bir çalışma değil. But Here We Are, Seattle'nın alternatif gitar sahnesi grunge'dan temellenerek modern&nbsp;rock 'n' roll'un (bilhassa) milenyum sonrasının ikonik gruplarından birine dönüşen Foo Fighters'ın kendini bir nevi yeniden tanımladığı yaratıcı bir soru-cevap aynı zamanda.&nbsp;Öyle ki grubun yakın geçmişiyle iyice tekdüzeleşen jenerik ses manzaraları ve pop standartlarıyla yavan bir tat veren kiç rock müziği, But Here We Are&nbsp;albümünde şaşaalı olduğu kadar katmanlı bir dönüşüm geçirdi. Günümüze değin Grohl'un nezdinde devasa arenalara taşınan Foo Fighters efsanesi, bir dolu klasik şarkısının mirasına sığınarak bayatlamaya doğru yol alan grubun keşfettiği nice ses motifi, örüntüleri ve bunların girift sunumlarıyla beklemediğim bir diriliş yaşadı. Hem de kayıpların bir an bile varlığını eksik etmediği bir karmaşanın geleceği belirsiz hâle getiren labirentlerini aşarak.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1685975169954.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Foo Fighters, But Here We Are"İşte buradayız", şimdi nereye?Foo Fighters, altı kişilik geniş bir kadroya sahip. Ancak grup üyeleri arasında ayrılan bir isim var. Dave Grohl, Fighter'ların en kıdemlisi; yaratıcı vizyonunun baş mimarı. Hâliyle grubun hâlihazırda tecrübe ettiği "İşte buradayız, şimdi nereye?" sorusunun etrafında şekillenen krizini çözümleyecek o kişinin Grohl'dan başkası olması beklenemezdi. Evet Dave, Nirvana zamanlarından yakın bir grup arkadaşını kaybetmeye şerbetli. Ancak 30 yıla yakın bir süredir aynı sahneyi, stüdyoyu ve turne rotasını paylaştığınız; müzikal mirasınızın tahtına oturan grubunuzu birlikte inşa ettiğiniz birini kaybetmek kolayca altından kalkacağınız bir şey olabilir mi? Sizi bir punk rocker&nbsp;olma hayalleriniz uğrunda sonuna kadar desteklemiş annenize de hemen ardından veda etmişseniz, bu Dave için de bir başkası için de hafif bir sınav değil kesinlikle.İşte bu noktada Grohl'un Nirvana'dan hemen sonra tam gaz devam ettiği ve çatısı altında sığınak aradığınız müzik, onun ve arkadaşlarının çaresizliğini, kederini ve kasvetini kanalize eden bir araç oldu. Dave, Taylow Hawkins'den boşalan davulcu koltuğunu devraldı; içinden geçtiği çalkantılı süreci müzikle göğüslemek üzere şarkı yazarlığını sıkıntılı ruh hâline eşlikçi yaparken But Here We Are, arkada kalanların şifa arayışını bir temsili oldu. Albüm, bir taraftan hayatın amansız hakikatlerinin getirdiği şaşkınlıkları ve kıvrandıran acıları şeffaflaştırdı; diğer yandan iyileşmeyi salık veren terapötik bir seansa dönüştü. Albümün ilki Rescued, ardından The Glass ve son olarak The Teacher şarkısının sözlerini alt alta getirdiğinizde, But Here We Are'ın Hawkins-sonrası iyileşmesine dair kronik bir izlek takip ettiğini; dipsiz bir kuyunun oksijensiz atmosferinden geleceğin yeni nefeslerine uzandığını görebilirsiniz:<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">It came in a flash, it came outta nowhereIt happened so fast, and then it was over!</blockquote>-Rescued<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">I had a person I loved, and just like thatI was left to live without him, left to live without him</blockquote>-The Glass<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">Try and make good with the air that's leftCountin' every minute, livin' breath by breathBy breath, by breath, by breath, by breath</blockquote>-The TeacherÖte taraftan, Fighter'ların teması ve sözleriyle bu kadar öne çıkan bir albümün hikâye anlatısıyla müzikleri arasında kurdukları denge; grubun But Here We Are'la elde ettiği yaratıcı yetkinliğin en önemli ipucu. Bu yetkinliğin yansımaları da grubun ses manzaralarına yaydıkları janrların vasatlığı reddeden çeşitliliklerinde, albümün Greg Kurstin imzalı prodüksiyonuyla ortaya çıkan katmanlı müzikal dokusunda bulunabilir. Her ne kadar Foo Fighters minimal gitar akorların pseudo görkemliliğinden&nbsp;bağımsızlığını ilan etmese de; bazen The Cure esinli dream pop atmosferikliği, bazen shoegaze'in hülyalı gitar gürültüleri, bazen de progresif rock'ın girift virtüözlüğünde eşsiz geçişkenlikler yarattı. Nihayetinde ortaya, hem anlatısı hem de müzikal kurgusuyla birbirini baltalamayan, aksine tamamlayan -şimdiden- bir Foo Fighters klasiği çıktı.

Foo Fighters

Foo Fighters, But Here We Are

Albüm:&nbsp; Protomartyr - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4zvDpKZOVNq4m6OfsM6hbB?si=98h0-_RMRN2TcwbJfh7UHg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Formal Growth in the Desert</a>Süre: 37 dakikaPlak şirketi: Domino RecordsYayın tarihi: 2 Haziran 2023Detroit, Michigan'dan temellenen ve gürültülü ses manzaraları, kasvetli atmosferikliği ve frontman Joe Casey'in Mark E. Smith-vari vokal cümlelemeleriyle günümüzün bereketli post-punk müziğinde istisnai bir yere konumlanan Protomartyr, 6. stüdyo uzunçalarları Formal Growth in the Desert'le alametifarikaları müzikal pratiklerini yeniden uygulamaya koydukları konforlu bir iddiasızlıkla geri döndü.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1685975334707.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Protomartyr, Formal Growth in the DesertZira grup, artık ses dünyalarıyla özdeş olan Casey'in nevişahsına münhasır vokal performans çeşitlemelerini ve bunları kuşatan bol yankılı ve keskin gitar görkemliliğini büyük ölçüde korudu. Bir Protomartyr formülü diyebileceğimiz "Motor şehri Detroit"in The Stooges ve MC5 gibi proto-punk öncülerinin patlayıcı garaj rock 'n roll'ları; The Fall, Pere Ubu ve Bauhaus gibi grupların katmanlı ve karanlık post-punk&nbsp;/&nbsp;gothic rock gitar giriftliklerine eşlik etmeye devam etti.&nbsp;ABD'yle Meksika arasındaki sınırda, Torillo adındaki küçük bir kasabada konumlanan meşhur Sonic Ranch stüdyolarında kaydedilen Formal Growth in the Desert; öz nefret, nikotin sakızları, kaybedilen yakınlar, aşk hasreti, günümüzün neo-liberal toplumlarının ekonomik güvencesizliği ve daha nice konu arasında salınan yer yer alaycı, yer yer de depresif bir Protomartyr klasiği.&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İncelediğim albümlerden favori şarkıları, öne çıkardığım teklileri ve daha fazlasını bir araya getiren "haftanın bir keşif özeti" mahiyetindeki çalma listemiz de hemen aşağıda.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#ffb9c4" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#ffb9c4 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/playlist/3IXSRsZ2q3urlvu3P2zS6n?si=aeaf12fff5994f6c" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(255, 185, 196) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/3IXSRsZ2q3urlvu3P2zS6n?si=d338a802c47244d8" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(64, 169, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/5/2023-06-10T18:31:07.559Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Protomartyr, 6. stüdyo uzunçalarları Formal Growth in the Desert'le alametifarikaları ses manzaralarının özünü ve motiflerini korudukları konforlu bir iddiasızlık vadetti. 

Protomartyr, Formal Growth in the Desert

Albüm:&nbsp; Beach Fossils -&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5cyu3tkdmGoB0BC0EJfz2V?si=QpIxp4qwRDKVUK_GYujRNw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bunny</a>Süre: 37 dakikaPlak şirketi: Bayonet RecordsYayın tarihi: 2 Haziran 20232009 yılında Brookly, New York'ta kurulan Beach Fossils, takip eden 10 yılda yayımladıkları 3 albümle indie pop'tan post-punk'a, jangle pop'tan surf müziğine genişleyen bir skalada hülyalı prodüksiyon dokularına işledikleri melodik şarkılarla öne çıkmıştı. İnşa ettikleri janrlararası geçişken ses manzaralarıyla çağdaşları Metronomy ve Motorama gibi grupların çakırkeyif, narin ve güneşli atmosferikliğini yakalayan grup, 2017'den sonraki ilk; kataloglarının da 4. stüdyo albümü Bunny'de müzikal miraslarında ipuçlarını bulabileceğimiz ses motiflerini yeni kombinasyonlarla bir araya getirdi.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1685975526739.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Beach Fossils, BunnyGrubun kurucu ve başlangıcıdan beri bir parçası olan tek üyesi Dustin Payseur'un yapımcılığında ve mühendisliğinde kaydedilen Bunny, Beach Fossils'in melodik bas-öncüllü yüksek temposunu düşüren ve ilhamını 80'li yılların çeşitli gitar müziklerinde bulan bir uzunçalar.&nbsp;Örneğin parlak yankılarıyla The Smiths'ten Jhonny Marr'ın alametifarikası gitar arpejlerini çağrıştıran Don't Fade Away&nbsp;ve Tough Love'la&nbsp;jangle pop'a; distortion&nbsp;efektiyle kurulan yumuşak ve soyut gitar gürültülerinin kuşattığı Numb'la shoegaze'e direksiyon kıran Beach Fossils, Payseur'un yetişkinlikle çeşitli imtihanlarının içten bir paylaşımı aynı zamanda.Bunny, grubun Clash the Truth (2012) ve Sommersault'la (2017) koydukları müzikal çıtanın altında kalan "konforlu" bir çalışma belki. Ancak günümüzün rüya âlemlerinde dolaşan ve dingin sesli vokallerle örülü indie müziğinin geniş atlasında Beach Fossils, vasatı garanti eden bir derlemeyle geri döndü denebilir yine de.

Günümüzün rüya âlemlerinde dolaşan ve dingin sesli vokallerle örülü indie müziğinin geniş atlasında Beach Fossils, vasatı garanti eden bir derlemeyle geri döndü.

Beach Fossils, Bunny

Albüm:&nbsp;Foo Fighters - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4wp4aWWpoYfNcspimVAnel?si=laPTTK52QbqEku-twMZy-A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">But Here We Are</a>Süre: 48 dakikaPlak şirketi: Roswell RecordsYayın tarihi: 2 Haziran 20232022'in karanlığıFoo Fighters'ın yakın geçmişi hem grup hem de Dave Grohl özelinde trajik kayıplarla dolu. Fighter'ların 25 yıllık davulcusu Taylor Hawkins'in ani; birkaç ay sonra da Grohl'un annesi Virgia'nın 84 yaşındaki vefatları, hayatın öngörülemez dramalarını grubun kucağına getirdi zira. Foo Fighters'ın 11. stüdyo albümü But Here We Are, üst üste gelen ve Grohl'un bir şans oyunu diye ifade ettiği yaşamın karanlık deneyimlerinin ortasında "Şimdi nereye?" diye soran; öncesinde ise yitirilenlerin ardından gelişen travma belirtileri arasında geleceğe doğru yolunu bulmaya çalışan dürüst bir günlük âdeta.Öte yandan&nbsp;grubun yeni uzunçaları, yalnızca anlatısının gerçeğe içkin duygusal ağırlığıyla güçlü olan bir çalışma değil. But Here We Are, Seattle'nın alternatif gitar sahnesi grunge'dan temellenerek modern&nbsp;rock 'n' roll'un (bilhassa) milenyum sonrasının ikonik gruplarından birine dönüşen Foo Fighters'ın kendini bir nevi yeniden tanımladığı yaratıcı bir soru-cevap aynı zamanda.&nbsp;Öyle ki grubun yakın geçmişiyle iyice tekdüzeleşen jenerik ses manzaraları ve pop standartlarıyla yavan bir tat veren kiç rock müziği, But Here We Are&nbsp;albümünde görkemli olduğu kadar katmanlı bir dönüşüm geçirdi. Günümüze değin Grohl'un nezdinde devasa arenalara taşınan Foo Fighters efsanesi, bir dolu klasik şarkısının mirasına sığınarak bayatlamaya doğru yol alan grubun keşfettiği nice ses motifi, örüntüleri ve bunların girift sunumlarıyla beklemediğim bir diriliş yaşadı. Hem de kayıpların bir an bile varlığını eksik etmediği bir karmaşanın geleceği belirsiz hâle getiren labirentlerini aşarak.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/1/1685980767967.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Foo Fighters, But Here We Are "İşte buradayız", şimdi nereye?Foo Fighters, altı kişilik geniş bir kadroya sahip. Ancak grup üyeleri arasında ayrılan bir isim var. Dave Grohl, Fighter'ların en kıdemlisi; yaratıcı vizyonunun baş mimarı. Hâliyle grubun hâlihazırda tecrübe ettiği "İşte buradayız, şimdi nereye?" sorusunun etrafında şekillenen krizini çözümleyecek o kişinin Grohl'dan başkası olması beklenemezdi. Evet Dave, Nirvana zamanlarından yakın bir grup arkadaşını kaybetmeye şerbetli. Ancak 30 yıla yakın bir süredir aynı sahneyi, stüdyoyu ve turne rotasını paylaştığınız; müzikal mirasınızın tahtına oturan grubunuzu birlikte inşa ettiğiniz birini kaybetmek kolayca altından kalkacağınız bir şey olabilir mi? Sizi bir punk rocker&nbsp;olma hayalleriniz uğrunda sonuna kadar desteklemiş annenize de hemen ardından veda etmişseniz, bu Dave için de bir başkası için de hafif bir sınav değil kesinlikle.İşte bu noktada Grohl'un Nirvana'dan hemen sonra tam gaz devam ettiği ve çatısı altında sığınak aradığınız müzik, onun ve arkadaşlarının çaresizliğini, kederini ve kasvetini kanalize eden bir araç oldu. Dave, Taylow Hawkins'den boşalan davulcu koltuğunu devraldı; içinden geçtiği çalkantılı süreci müzikle göğüslemek üzere şarkı yazarlığını sıkıntılı ruh hâline eşlikçi yaparken But Here We Are, arkada kalanların şifa arayışını bir temsili oldu. Albüm, bir taraftan hayatın amansız hakikatlerinin getirdiği şaşkınlıkları ve kıvrandıran acıları şeffaflaştırdı; diğer yandan iyileşmeyi salık veren terapötik bir seansa dönüştü. Albümün ilki Rescued, ardından The Glass ve son olarak The Teacher şarkısının sözlerini alt alta getirdiğinizde, But Here We Are'ın Hawkins-sonrası iyileşmesine dair kronik bir izlek takip ettiğini; dipsiz bir kuyunun oksijensiz atmosferinden geleceğin yeni nefeslerine uzandığını görebilirsiniz:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">It came in a flash, it came outta nowhereIt happened so fast, and then it was over!</blockquote>-Rescued<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">I had a person I loved, and just like thatI was left to live without him, left to live without him</blockquote>-The Glass<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Try and make good with the air that's leftCountin' every minute, livin' breath by breathBy breath, by breath, by breath, by breath</blockquote>-The TeacherÖte taraftan, Fighter'ların teması ve sözleriyle bu kadar öne çıkan bir albümün hikâye anlatısıyla müzikleri arasında kurdukları denge; grubun But Here We Are'la elde ettiği yaratıcı yetkinliğin en önemli ipucu. Bu yetkinliğin yansımaları da grubun ses manzaralarına yaydıkları janrların vasatlığı reddeden çeşitliliklerinde, albümün Greg Kurstin imzalı prodüksiyonuyla ortaya çıkan katmanlı müzikal dokusunda bulunabilir. Her ne kadar Foo Fighters minimal gitar akorların pseudo görkemliliğinden&nbsp;bağımsızlığını ilan etmese de; bazen The Cure esinli dream pop atmosferikliği, bazen shoegaze'in hülyalı gitar gürültüleri, bazen de progresif rock'ın girift virtüözlüğünde eşsiz geçişkenlikler yarattı. Nihayetinde ortaya, hem anlatısı hem de müzikal kurgusuyla birbirini baltalamayan, aksine tamamlayan -şimdiden- bir Foo Fighters klasiği çıktı.

But Here We Are, Grohl'un bir şans oyunu diye ifade ettiği yaşamın karanlık deneyimlerinin ortasında "Şimdi nereye?" diye soran; yitirilenlerin ardından geleceğe doğru yolunu bulmaya çalışan bir müzikal günlük âdeta.

🤍 Albüm incelemesi: Foo Fighters, But Here We Are

​​"Geçmişi reddetmek mi, onunla hesaplaşmak mı?" Baxter Dury'in artık bir cevabı var. Ve bu cevap, iç huzurunu bulmuş bir insanın dinginliğiyle dolu.

İyisiyle kötüsüyle, benim geçmişim bu: Baxter Dury

Karbon ayak izi açısından 2019 çıkışlı Everyday Life albümünü turnesiz geçiren Coldplay, iki yıl önce yayımlanan son albümü Music of the Spheres için bazı sözler vermişti. Grup o dönem 2022 yılında çıkacakları turnede 2016-2017 yıllarındakine oranla karbon emisyonlarını %50 oranında azaltma ve sahne şovlarındaki elektrik için neredeyse tamamen yenilenebilir enerji kullanma sözü verdi.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Planlar neydi? Verilen sözlerin arasında gösteri sırasında hayranların yarattığı enerjiden yararlanılabilmesi için bir “kinetik zemin” kurulması, gösteri öncesinde elektrik üretmek için zeminlere, sahneye ve açık hava stadyumlarının başka yerlerine güneş panellerinin yerleştirilmesi, pil ve şebeke gücünün yenilenebilir kaynaklardan alınması, sahnenin bambu ve geri dönüştürülmüş çelik dahil olmak üzere sürdürülebilir malzemelerden inşa edilmesi gibi fikirler ve aksiyon planları vardı.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bugünden: Gelelim şimdi Coldplay’in müzik sektöründe kendi ölçeğindeki gruplar için öncü sayılabilecek bu kararın ve beraberindeki uygulamaların sonuçlarına. Turne rotasını uçuşları en aza indirecek şekilde tasarlayan ve seyahatlerinde daha sürdürülebilir hava yakıtı için ek ücret ödemeyi göze alan grup, geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada çıktıkları Music of the Spheres turnesinde şimdiye kadar karbon emisyonlarını %47 oranında azalttıklarını ve koydukları %50 hedefini az farkla kaçırdığını duyurdu.</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/5/3/1686147358805.png" width="550" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="Coldplay" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Coldplay | Kaynak: NME<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Neler yapıldı? Grup, iki yıl önce verdiği sözü tutmak için özel bir pil şarj sistemi kurdu, mümkün olduğunca elektrikli araçlar ve alternatif yakıtlar kullandı, plastik kullanımını ve toplam atık miktarını azalttı. Coldplay ayrıca, her konser katılımcısı için bir tane olmak üzere 5 milyondan fazla ağaç ekilmesini finanse etti. Grup, “Bu iyi bir başlangıç ve inanılmaz ekibimizin gurur duyması gereken bir şey, ancak açıkça iyileştirme yapılacak hâlâ pek çok alan var” açıklamasıyla yolun daha başında olduklarını hatırlattı.</li></ul>Massachusetts Institute of Technology (MIT)’den Profesör John E. Fernandez’in “Bu çalışmayı, büyük sanatçılar tarafından karbon nötr müzik etkinliklerinin gerçekleştirilmesine yönelik yeni bir çağa doğru önemli ve sağlam bir adım olarak görüyorum,” sözleri Coldplay’in müzik sahnesine tuttuğu yeşil ışık için oldukça önemli.Bu yazı orijinal olarak Duende'de yayımlanmıştır. Daha fazlası için şimdi <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/n/duende" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">abone olun</a>.

Karbon ayak izi açısından 2019 çıkışlı Everyday Life albümünü turnesiz geçiren Coldplay, iki yıl önce yayımlanan son albümü Music of the Spheres için bazı sözler vermişti. Grup o dönem 2022 yılında çıkacakları turnede 2016-2017 yıllarındakine oranla karbon emisyonlarını %50 oranında azaltma ve sahne şovlarındaki elektrik için neredeyse tamamen yenilenebilir enerji kullanma sözü verdi.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Planlar neydi? Verilen sözlerin arasında gösteri sırasında hayranların yarattığı enerjiden yararlanılabilmesi için bir “kinetik zemin” kurulması, gösteri öncesinde elektrik üretmek için zeminlere, sahneye ve açık hava stadyumlarının başka yerlerine güneş panellerinin yerleştirilmesi, pil ve şebeke gücünün yenilenebilir kaynaklardan alınması, sahnenin bambu ve geri dönüştürülmüş çelik dahil olmak üzere sürdürülebilir malzemelerden inşa edilmesi gibi fikirler ve aksiyon planları vardı.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bugünden: Gelelim şimdi Coldplay’in müzik sektöründe kendi ölçeğindeki gruplar için öncü sayılabilecek bu kararın ve beraberindeki uygulamaların sonuçlarına. Turne rotasını uçuşları en aza indirecek şekilde tasarlayan ve seyahatlerinde daha sürdürülebilir hava yakıtı için ek ücret ödemeyi göze alan grup, geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada çıktıkları Music of the Spheres turnesinde şimdiye kadar karbon emisyonlarını yüzde 47 oranında azalttıklarını ve koydukları yüzde 50 hedefini az farkla kaçırdığını duyurdu.</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2023/5/3/1686127832179.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Coldplay | Kaynak: NME<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Neler yapıldı? Grup, iki yıl önce verdiği sözü tutmak için özel bir pil şarj sistemi kurdu, mümkün olduğunca elektrikli araçlar ve alternatif yakıtlar kullandı, plastik kullanımını ve toplam atık miktarını azalttı. Coldplay ayrıca, her konser katılımcısı için bir tane olmak üzere 5 milyondan fazla ağaç ekilmesini finanse etti. Grup, “Bu iyi bir başlangıç ve inanılmaz ekibimizin gurur duyması gereken bir şey, ancak açıkça iyileştirme yapılacak hâlâ pek çok alan var.” açıklamasıyla yolun daha başında olduklarını hatırlattı.</li></ul>Massachusetts Institute of Technology (MIT)’den Profesör John E. Fernandez’in “Bu çalışmayı, büyük sanatçılar tarafından karbon nötr müzik etkinliklerinin gerçekleştirilmesine yönelik yeni bir çağa doğru önemli ve sağlam bir adım olarak görüyorum,” sözleri Coldplay’in müzik sahnesine tuttuğu yeşil ışık için oldukça önemli.

Albüm:&nbsp;Arlo Parks - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4YCScpRHPfvu81qmsIGGmn?si=vl8tv31GS-qQRlC82SnYJw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">My Soft Machine</a>Süre: 4o dakikaPlak şirketi: Transgressive RecordsYayın tarihi: 26 Mayıs 2023Yaşamın yumuşak makinesi2021 yılında yayımladığı çıkış albümü&nbsp;Collapsed in Sunbeams'le Birleşik Krallık'ın prestijli unvanı Mercury Ödülü'nün sahibi olan; bu albümle iki de Grammy ödülü kazanan Arlo Parks, çok beklenen ikinci albümü My Soft Machine'le geri döndü. Adını Joanna Hogg'sun The Souvenir&nbsp;filminin&nbsp;karakterlerinden birinin&nbsp;"Neden film izleriz?"&nbsp;sorusuna verdiği "Yaşamı aktığı gibi değil, bu yumuşak makinenin içinde deneyimlendiği gibi görmek isteriz."&nbsp;cevabından esinle alan uzunçalar; Parks'ın zihinsel çalkantılarını, ruhunun derinliklerini ve kişiselliğinin mahremini tüm şeffaflığıyla ortaya koyduğu yüzleşmeci bir çalışma.&nbsp;Öte taraftan, müzisyenin ilk albümüyle çıktığı müzikal seviyenin ve bestecilik maharetinin minimalist seslerin iddiasızlığıyla gölgede kalması, My Soft Machine'in getirdiği en büyük hayal kırıklığı. Albümün davetkâr anlatısının samimi yolculuğuna karşıt olarak parlak müzikal anların azınlıkta olduğu; müzisyenin Phoebe Bridgers gibi bir indie deviyle işbirliğinin bir araya gelmekten öteye gitmediği ve Arlo'nun esinlerinin yavan bir pastiş olarak albümü bir potpuriye dönüştürdüğü ses manzaralarıyla karşı karşıyayız zira. &nbsp;Bu durum, yakın geçmişte Los Angeles'a yerleşerek müzik endüstrisinin kıdemli yapımcıları, yazarları ve ses mühendisleriyle çalışan Parks'ın elindeki imkânları iyi yönetemediğinin de bir göstergesi. Depeche Mode, Arctic Monkeys, Sampha ve James Blake gibi isimlerle çalışmış Matt Colton'un mastering mühendisliğini üstlendiği; Caribou, FKA Twigs, The xx, Frank Ocean ve nicelerinin ses kimliklerine imzasını atmış David Wrench'in miksini yaptığı; yazarları arasında Mount Kimbie'den Dominic Maker'ın da olduğu My Soft Machine, bu yıldız kadrosunun vadedebileceklerinin gerisinde kalan bir sadeliğe sahip.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/4/2/1685460732533.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Arlo Parks, My Soft Machine<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Arlo 101Arlo'nun ifadesiyle My Soft Machine, "kendi&nbsp;perspektifinden ve vücudundan aktarılan bir yaşam seyirliği. 20'li yaşlar ortasının anksiyetesinin, dostlarının madde bağımlılığının, ilk defa aşık olmanın karın ağrısının; kederi, travma sonrası stres bozukluğunu, mutluluğu ve öz sabotajı idare etmenin, dünyalar arasında şaşkınlık ve hassasiyetle dolaşmanın bir&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=VYiOV8yRRE4" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">hikâyesi</a>. İçine sıkıştığı vücudun nasıl hissettirdiğinin bir şahidi."&nbsp; Bu hâliyle albüm, Parks'ın hâlihazırdaki psikolojisinin bir dokümanı; onun yönetmenliği, yazarlığı ve kurgusuyla izlediğimiz bir yumuşak makine gösterimi.My Soft Machine'i Arlo'nun bağımsız prodüksiyonlu bir filmi yapan detaylar ise, onun müzikal estetiğinde saklı. Müzisyenin Super Sad Generation&nbsp;(2019)&nbsp;kısaçalarından itibaren inşa ettiği ses kimliği, onun çeşitli janrların pop kompozisyonunda yankılanan kasvetli ve narin vokal harmonileriyle öne çıktı. Üretimlerinin lo-fi (düşük kaliteli) ses manzaraları ise Parks'ın pop'unu inzivai bir odaya taşıdı. Bedroom pop&nbsp;olarak&nbsp;etiketlenen ve Arlo'nun müziğinin de çağrışımlarıyla dolu olduğu janr, (bilhassa) Y ve Z jenerasyonunun odasıyla kurduğı yakın ilişkisine; onu bir nevi dünyası yaptığı bir sosyokültürel fenomene içkin olarak hayata geldi.Öte yandan, Nijerya kökenli Afrikalı bir ailenin çocuğu olarak Londra'da doğan Parks, (İngiltere'nin ışıltılı ve amansız hip-hop yıldızı Little Simz'in de arasında olduğu) tetiklediği ilhamı ve yaratıcılığı çok yönlü olan bir kültürler ve nesillerarasılığının da temsilcisi. Demografisi çok parçalı Londra'da yetişmesinin mümkün kıldığı ve ailesinden kalan mirasın da motive ettiği binbir yüzlü dünyanın keşfi, bunun temel sebebi. Bu anlamda, Parks'ın odasının izolasyonunda uzandığı rengarenk müzikal personasını ve bedeninin geçişkenliğiyle onayladığı kuir kimliğini şahsi bir geçmiş üzerinden okumak da mümkün.İşte Arlo'nun ikinci uzunçaları, dışarıya açık bu münzevi yaşamın eşlikçiliğinde ülkeler ve zamanlararasında dolaşarak envaiçeşit janrı amatörce derleyen müzisyenin alametifarikası ses motiflerini ve onlardan oluşturduğu örüntüleri buluşturan bir derleme. Diğer taraftan&nbsp;My Soft Machine, her ne kadar Parks'ın yaratıcı yaklaşımına ve iç alemine dair ipuçları verse de onun yeteneklerinin sınırlarını zorlayacak ve vizyonunu genişletecek cesur denemelerden de hayli uzak bir vasatlık. Öyle ki albüm; Arlo'nun boom bap'tan grunge'a, pop'un ambient ses manzalarından hip-hop'un minimal soyutlamalarına genişleyen bir deneme havuzunun ortasında kendi özerk sesini aramak yerine, mevcut ahvalinin kırılgan gerçekliğini anlattığı sesli bir öykü sadece.&nbsp;Daha direkt olmak gerekirse, geç ergenliği geride bırakıp erken yetişkinliğe adım atan müzisyenin biriktirdiği travmalarının, üzüntülerinin, özlemlerinin, hafakanlı tefekkürlerinin ve bu garabet yaşamın baş döndürücü hakikatleri karşısındaki açık yürekli itiraflarının iç içe geçtiği; müziğin sesini kısan bir günlük anlatısı My Soft Machine.&nbsp;Albümü&nbsp;bir yandan çok güçlü kılan, diğer yandan ise Parks'ın müzikal olarak en sığ işi yapan da bu iki kutbun dengesizliği.

Arlo Parks'ın yeni albümü her ne kadar müzisyenin yaratıcı yaklaşımına ve iç alemine dair ipuçları verse de, onun yeteneklerinin sınırlarını zorlayacak ve vizyonunu genişletecek cesur denemelerden de uzak bir konfor alanı.

Arlo Parks, My Soft Machine

Albüm:&nbsp;Water From Your Eyes - <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0IzgQa9rNXzaEdj0bmHvpr?si=bcd1xeCmTH2kQ5y1qJQFPw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Everyone's Crushed</a>Süre: 31 dakikaPlak şirketi: Matador RecordsYayın tarihi: 26 Mayıs 2023Nate Amos ve Rachel Brown'dan oluşan ikili Water From Your Eyes, son albümleri Everyone's Crushed'a değin "hilkat garibesi" pop deneyselliklerini radar dışından sürdürdü. 2021 yılında yayımlanan Structure&nbsp;albümünün New York'un veteran indie plak şirketlerinden Matador'a çıkan yolu açması, takiben de sıra dışı müziklerinin taşıdığı potansiyelin medya görünürlüklerini <a fr-original-style="" href="https://pitchfork.com/features/rising/water-from-your-eyes-interview/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">arttırması</a>; hâlihazırda fütüristik müzik keşifleri için spot ışıkların çevrildiği dünyanın başkentlerinden New York'ta merkezlenen Water From Your Eyes'ı şehrin güncel müzik atlasında büyüteç altına alınan bir projeye dönüştürdü.<img src="https://images.aposto.com/2023/4/3/1685550204817.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Water From Your Eyes, Everyone's CrushedGrubun 6. stüdyo uzunçaları olan Everyone's Crushed;&nbsp;günümüzün hibrit, geçişken ve etiketlenmesi güç avantgard müziğinde çığır açıcı bir dönemeç vadetmese de ilham aldıklarının omuzlarında pineklemekten imtina eden bir orijinalliğe de sahip. Zira bir taraftan punk rock'ın tekdüze ses manzaralarını katmanlaştırararak genişletmeye çalışan bir pratik olan post-punk'ın deneyselliğini; diğer taraftan ise müziği virtüözlüğün kıskacından kurtararak ona edimsel, kural tanımayan ve yapıbozumcu bir yaklaşım getiren no wave'in anti-melodik, atonal ve kaotik yaklaşımını arkasına alan Water From Your Eyes, tüm bunları delişmen bir pop örtüsü üzerinde giriftleştiren bir özgünlüğe de sahip. Onları yavan bir taklitçilikten alıkoyan da tam olarak bu.

Everyone's Crushed; günümüzün hibrit, geçişken ve etiketlenmesi güç avantgard müziğinde çığır açıcı bir dönemeç vadetmese de, ilham aldıklarının omuzlarında pineklemekten imtina eden bir orijinalliğe de sahip. 

Water From Your Eyes, Everyone's Crushed

Albüm:&nbsp;Sparks -&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/48efvnoBpkDKgy9yhMZ4iz?si=t6v8d2i2QcC_vXgEKk4KfA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Girl Is Crying In Her Latte</a>Süre: 47 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Island RecordsYayın tarihi: 26 Mayıs 2023Sparks olarak müzik kariyerlerinde köklü bir 55 yıl deviren, 20. yüzyıldan 21. yüzyıla taşan yolculukları boyunca da müzikal bir kaleydoskop deneyimi vadeden Mael kardeşler (Ron ve Russell), 47 yıl sonra geri döndükleri Island Record çatısı altında yayımlanan 26. stüdyo albümleriyle eşi benzeri olmayan yaratıcı patikalarında hız kesmeden koşmaya devam etti. Kimono My House'dan (1974) N° 1 in Heaven'a (1979), Lil' Beethoven'dan (2002) Hello Young Lovers'a (2006); glam, disko, art pop, senfonik rock ve dahası nice janr arasında kıpır kıpır dolaşan Sparks, aman vermeyen oyunculuklarıyla ele avuca sığmayan bir gariplik daha çıkardı.<img src="https://images.aposto.com/2023/4/3/1685550554263.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sparks, The Girl Is Crying In Her LatteMüzik yapımını teatral bir mizansenliğe içkin olarak ele alan Sparks,&nbsp;The Girl Is Crying In Her Latte'de de onlarla özdeşleşmiş satirik hikâye anlatıcılıklarını zıpçıktı, çapraşık ve eksantrik ses manzaralarıyla bir araya getirdi. Rock 'n roll'dan operaya, heybetli orkestral garabetliklerden snythpop'a genişleyen albüm, cazibesini sıra dışılıklarının tükenmek bilmez kaynağından devşiren Mael kardeşlerin yarım asırdan sonra dahi güncel kalabileceğini gösteren bol salvolu bir gösteri.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İncelediğim albümlerden favori şarkıları, öne çıkardığım teklileri ve daha fazlasını bir araya getiren "haftanın bir keşif özeti" mahiyetindeki çalma listemiz de hemen aşağıda.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#ffb9c4" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#ffb9c4 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/playlist/3IXSRsZ2q3urlvu3P2zS6n?si=787edef349974cb0" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(255, 185, 196) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/3IXSRsZ2q3urlvu3P2zS6n?si=787edef349974cb0" rel="noopener noreferrer" style="text-decoration: none; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/5/2023-06-02T14:25:37.508Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Müzik yapımını teatral bir mizansenliğe içkin olarak ele alan Sparks, The Girl Is Crying In Her Latte'de de onlarla özdeşleşmiş satirik hikâye anlatıcılığını zıpçıktı, çapraşık ve eksantrik ses manzaralarıyla bir araya getirdi.

Sparks, The Girl Is Crying In Her Latte

7 Ağustos 1930, Marion, IndianaGünümüzden 92 yıl önce Lawrence Beitler adında bir fotoğrafçı, siyahlarla beyazları ayrıştıran <a fr-original-style="" href="https://www.britannica.com/event/Jim-Crow-law" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Jim Crow yasaları</a>nın yürürlükte olduğu ırkçı ve ayrılıkçı Güney eyaletlerinden Indiana'nın Marion şehrinde insanlık dışı bir sahneye şahit oldu. Hiçbir zaman kanıtlanamamış cinayet ve tecavüz suçlamalarına maruz kalan iki siyah adam, Thomas Shipp ve Abram Smith, beyazların lincine uğramış; cesetleri bir kavak ağacından boyunlarına sarılı bir iple "ibretiâlem" olsun diye sarkıtılmıştı. Beitler, sonradan binlerce kopyasıyla satılan o dehşetengiz anı tarihe not düşerken, fotoğrafının ne ABD'nin utanç verici kölelik geçmişinin ikonik dokümanlarından biri olacağını ne de Billie Holiday'ın eşsiz sesinde cisimleşecek ölümsüz bir şarkıya esin vereceğini öngörememişti.<img src="https://images.aposto.com/2023/4/3/1685532677691.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.25" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">"..."| Fotoğraf: Lawrence Beitler1937, New York öğretmenlerinin sendika dergisiBeitler'in binlercesi dağıtılan fotoğrafı Bronx, New York'un bir lisesinde öğretmenlik yapan Abel Meeropol'ün de eline geçti. Komünist görüşleriyle bilinen ve evlat edindiği iki oğlunu ajan suçlamarıyla ABD'nin ceza sistemine kurban veren Meeropol, gördüğü fotoğrafın gaddarlığı karşısında sessiz kalamadı. Boş bir sayfanın üstüne Bitter Fruit başlığını attı ve 3 dizeden oluşacak o çarpıcı şiirinin trajedinin habercisi ilk cümlesi ellerinden kağıda döküldü: Southern trees bear a strange fruit...&nbsp;Meeropol'ün sonradan Strange Fruit&nbsp;adını alacak şiiri 1937 yılında New York öğretmenlerinin sendika dergisinde, yazarının Lewis Allen mahlasıyla yayımlandı. Şiir, kısa bir süre sonra Meeropol'ün bestesiyle New York şehrinin sol görüşlü sakinlerinin buluşmalarında sergilenen bir şarkıya dönüştü. Mikrofonun başına geçenler arasında Anne Meeropol, Meeropol çiftinin arkadaşları, hatta 1938 yılının bir akşamı Madison Square Garden'daki performansıyla <a fr-original-style="" href="https://secondhandsongs.com/artist/164776/releases#nav-entity" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Laura Duncan</a> bile vardı. O akşam Duncan'ı izleyen kalabalıklar arasında yer alan Robert Gordon adında bir adam ise Strange Fruit'u Billie Holiday'le buluşturan köprü olacak; şarkının edebi vuruculuğunu ölümsüz bir caz divasının yürek çiğneyen vokallerine taşıyacaktı.<img src="https://images.aposto.com/2023/4/1/1685364381526.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Billie Holiday. | Fotoğraf: Don Hunstein, Getty Images Mart 1939, Café SocietyRobert Gordon, 20'li yaşlarının başında yeni yeni mikrofon arkasına geçen Billie Holiday'in sahneye çıktığı mekânlardan birinde çalışıyordu. Batı New York'un 4. caddesinde yer alan, siyahlarla beyazların bir arada bulunabildiği bu yerin ismi Café Society'ydi. Holiday'in buradaki headliner şovunu yöneten Gordon, Duncan'dan dinlediği Strange Fruit'u sahnesine getirmek istedi. Kısa bir süre sonra Abel Meeropol, Robert Gordon ve Café Society'yi hayata geçiren Barney Josephson arasında mekik dokuyan bir pazarlık başladı. Meeropol, Gordon'ın arabuluculuğunda buluştuğu Josephson'a şarkıyı dinletti ve sordu: "Strange Fruit'u Billie Holiday'in söylemesi mümkün mü?"Holiday şarkıyı dinler dinlemez müstakbel müzikal kariyerini ve mirasını baştan sona değiştirecek bir aşka tutuldu. Daha önce protest hiçbir şarkı seslendirmeyen, eğlencelik ve seyirlik performanslarıyla tanınan Holiday için Strange Fruit bir yol ayrımını beraberinde getirdi. O, bu şarkıdan sonra hiçbir zaman eski Billie olmayacak; 20 yıl daha devam edecek yaşamı Strange Fruit'un yankıları ve baş ağrılarıyla geçecekti. Dahası, nevişahsına münhasır vokal tonlamarı ve ifadeselliğiyle ışıltılı bir kariyerinin eşiğinde duran müzisyen, ABD ırkçılığının grotesk hakikatleriyle doğrudan yüzleşen sansürsüz bir klasiği sahiplenerek müzik endüstrisi için de bir şok dalgasının tetikleyicisi oldu.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#ffce14" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#ffce14 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/track/7CdZrjAwcaULHNsSrnaezW?si=9f3af23707724eec" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(255, 206, 20) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/7CdZrjAwcaULHNsSrnaezW?si=9f3af23707724eec" rel="noopener noreferrer" style="text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2023/4/2023-05-31T13:55:25.674Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">1939 yılının Mart ayıydı. Billie Holiday Café Society'deki setinin sonuna gelmişti. Mekân, dinleyicileri için tekinsiz bir bilinemezliğin hazırlığında ışıklarını kaparken, solistinin yüzü aydınlık kalan yegâne şey oldu. Işıklar altında Holiday, mikrofonunun arkasına geçti ve o gece karşısına aldığı kalabalıktan başlayarak sesine kulak veren herkesi keder ve hiddet dolu duygusal bir fırtınanın içine sürükleyen Strange Fruit performanslarının ilkini gerçekleştirdi:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">Southern trees bearing a strange fruit Blood on the leaves and blood at the root Black bodies swinging in the Southern breeze Strange fruit hanging from the poplar trees Pastoral scene of the gallant South The bulging eyes and the twisted mouth Scent of magnolia sweet and fresh Then the sudden smell of burning flesh Here is a fruit for the crow to pluck For&nbsp;the rain to wither, for the wind to suck For the sun to rot, for the trees to drop Here is a strange and bitter crop</blockquote>Billie Holiday, Strange Fruit20 Nisan 1939, Brunswick World Broadcasting StüdyolarıBillie Holiday, Café Society'deki performansından bir ay sonra Strange Fruit'u dünyaya tanıtacak kayıt için soluğu müzik stüdyolarında aldı. Müzisyenin hâlihazırdaki plak şirketi Columbia, amansız sözleriyle statükonun konforunu bozacak şarkı için Holiday'i geri çevirirken; Milt Gabler'in butik plak dükkanında merkezlenen Commodore Records müzisyenin ve orkestrasının yeni evi oldu.&nbsp;Nihayet 20 Nisan 1939 tarihinde Brunswick World Broadcasting stüdyolarına giren Billie, Frank Newton ve 8 parçalık orkestrası 4 saatlik tek bir seansla Strange Fruit'u kaydetti. Newton'ın trumpetinin ve Sonny White'ın minimal piyano akorlarının kasvetli dinginliğinde direksiyona geçen Holiday; 20. yüzyılın en cesur, en devrimci ve ilhamı engin şarkılarından birini efsanevi vokal biricikliğiyle buluşturup New York'un caddelerine döndüğünde, ne Holiday ne de dünya bir daha eskisi gibi olmayacaktı.&nbsp;

Koray Soylu

Oyun, yenilikçilik ve müştereklik: Agar Agar