“Ormana Gittim; Çünkü…”

Sima Özkan

“Ormana gittim; çünkü bilinçli yaşamak istiyordum,” diyen Henry David Thoreau gibi neden mi ormandaydım ben iki koca gün? 

Eteğinde büyüdüğüm dağa, Uludağ’a uzanan ormanlardan birini keşfetmeye gitmedim. İki sabah gözümü ormanın sesleriyle açmak için hiç değil. Güne, doğayı selamlayarak başlamak; kurbağaları gıdıklamak, vıraklamalarıyla kıkırdamak, koskocaman ve rengârenk yusufçuklara bakakalmak; kızböceklerinin akan suya duyduğu aşka hayran kalmak, ısırganları ısırmak; ilk defa testere kullanmak; en doğal yöntemlerle, çakmaksız ateş yakabilmek; ekip çalışmasıyla işbirliği ve iletişim yeteneklerimizi kullanarak dalları öre öre yuvamızı inşa etmek; kendimizi ormana ve oyuna ve keşfe ilk defa dalmış çocuklar sanmak içinse hiç değil.  Ya da hepsi...

Uludağ Üniversitesi bünyesinde düzenlenen Doğa ve Orman Pedagojisi Eğitmen Eğitimi’nin uygulamalı programına katıldım. 

Bursa Atatürk Kent Ormanı’nda… Aldığımız teorik eğitimden ve Türkiye çapında kendi okullarını orman okuluna dönüştüren eğitmenlerin deneyimlerini dinledikten sonra bu defa bizler öğrenci olacak ve ormana giden çocukların ormandaki günlük rutinleri ilk elden yaşayacaktık. Birbirinden oyundaş orman liderlerimiz ve her biri kendi alanında uzman, yetenekli, keşfetmeye meraklı doğaperest arkadaşlarımla iki gün, bir derenin kıyısında toplaşıp ormana daldık. Artık yalnız ya da çocuklarla, doğada attığımız her adım daha anlamlı, daha bilinçli olsun diye.

Ormanın kendisi okul. Ormanın kendisi öğretmen.

Orman okulları, alternatif eğitim sistemleri içinde en duvarsızı, en kuralsızı. Doğanın kalbi orman. Ormanın öğreticiliği de oyunla harmanlanıyor. Nasıl ki çocuklar birbirleriyle büyük ölçüde oyun bağlamında iletişim kurar; biz ormandaki on altı yetişkin çocuk da aynısını yapıyoruz. Neyi, nasıl oynayacağımız konusunda pazarlık yapıyor, müzakere ediyor, orta yolu bulmaya çalışıyor, iş bölümü yapıyor, sabırla sıramızı bekliyor, konuşma taşının kendi avcumuza gelmesi için saniyeleri sayıyoruz. 

Dahası bu ormanın dilinden anlamayı öğreniyoruz, izleyeceğimiz yolu, duraklarımızı belliyoruz. Oybirliğiyle ormanımıza bir isim vermeye çalışırken, çıkan üç öneriyi bir isimde topluyoruz. Ormana nereden girilir, nerede toplaşılır artık biliyoruz. Günün akışını doğanın bize verdiği sürprizler ve oyun arkadaşlarımızın ilgileri, merakları belirliyor. Bir bakıyoruz kırlangıç otları… Meğer sarı çiçekli, salkım salkım tohum keselerinden can saçan bu bitki, yapraklarını, saplarını biraz incitince turuncu bir sıvı çıkarırmış. Tıpkı incirin sütü gibi, turuncu bir boya. Yürüme ritmimiz bir anda yavaşlıyor. Parmaklarımız turuncu…

Derken karşımıza o çocuk şarkısındaki kurbağa çıkıyor. Mini minnacık bir kurbağa ve hep beraber soruyoruz: “Kuyruğun nerede?” İzlediğimiz patikanın tek bir sınırı var. O da ısırgan otları… Neyse ki biz hazırlıklı giyindik ve etrafta bolca sinir otu vardı da kaşınan arkadaşlarımıza şifa olsun… Sonrası mı? 

Ormana bir hikâye bıraktık.

Orman liderlerimizden Ayşe Öğretmen’in de dediği gibi iki günün sonunda, “ormana bir hikâye bıraktık” ve heybemize doldurduklarımızla bizler de portfolyo çalışmamızı yapacak, bu deneyimi çocuklarla yeniden yaşayacak ve hak kazanırsak biz de orman liderleri olacağız. 

Nasıl mı? "Sima çıkmış yola, gidiyor ormana. Yolda ne gördün Sima? Çınar ağaçları gördüm, bulduğumuz kozalaklara bakarsak, belli ki olmuş sincaplara yuva… Nasıl hareket ediyordu çınarlar? Rüzgârda sallanıyorlardı bir sağa, bir sola..."