Sahte nostalji: Yapay zeka hatıralarımızı yeniden mi yazıyor?

1999 ya da 2000 yılıydı. İlk profesyonel işlerimden birinde, bir fotoğraf stüdyosunda karanlık odacı olarak çalışıyordum. Renkli fotoğraf basmak için günün büyük bir bölümünü güneş görmeyen, hiç ışık almayan bir odada geçiriyordum. Ankara’nın meşhur Temmuz sıcakları, kimyasalların burnumdan hiç gitmeyen kokuları… Mesai bitince de bir an önce stüdyodan çıkmak isterdim.
Fakat bir gün, kapanışa yakın saatlerde stüdyoya elinde tek bir fotoğrafla biri geldi. Fotoğrafta annesinin gençliği vardı. Annesi hayatını kaybetmişti ve elinde ondan kalan son fotoğraf, yer yer çatlamış, yıpranmış siyah-beyaz bir baskıydı. “Düzeltebilir miyiz?” diye sordu.












