Veda Turu

Çetin Cem Yılmaz

Serena Williams çok iyi bir poker oyuncusu sayılmaz. Salı günü tenisi bırakacağını açıklamasıyla spor dünyasını sarsmış olabilir. Ama Toronto’da devam eden National Bank Open’da Pazartesi günü oynadığı ilk maçından sonra onu dinleyenler, aslında neyle karşılaşacaklarını biliyorlardı. 

Nuria Parrizas Diaz’ı iki sette yenmiş ve 14 ay sonra ilk galibiyetini almıştı. Basın toplantısında sorulan ilk sorulardan birisi “Kariyerinizin bu noktasında sizi hala aç tutan şey nedir?” olmuştu. Serena gülümsedi ve şöyle yanıtladı: “Bilmiyorum. Sanırım tünelin sonunda bir ışık var. (Gülerek) Bilmiyorum, artık ışığa daha çok yakınım. Son zamanlarda benim için durum bu. O ışığa ulaşmak için sabırsızlanıyorum.” Muhabir “Şaka yaptığını biliyorum ama…” deyince Serena “Şaka yapmıyorum” diye cevapladı. Muhabir o ışığın ne olduğunu sorduğunda “Özgürlük” dedi, “Evet, oynamayı seviyorum. Ama biliyorsunuz, bunu sonsuza kadar yapamam.” 

^{2013: Serena Williams, Roland Garros'ta Maria Sharapova'ya karşı tek bayanlar final maçında maç sayısını kutluyor. — Julian Finney / Getty Images} 

Modası geçmiş bir sözcük

Ve bu cümlelerin sadece bir gün sonrasında Vogue’a yaptığı açıklamayla Amerika Açık’tan sonra tenisi bırakacağını söyledi Serena Williams. “Emeklilik modası geçmiş bir sözcük” diyordu, “tenisten uzağa evriliyorum.” 

Sporcuları canlı izlemeyi, sadece sahanın içinde yaptıklarını değil, kenarında ve dışında yaptıklarına tanıklık etmeyi seviyorum. Onları bu kadar büyük yapan detayların izini sürmek, bazen de tam aksine onların en normal, insani hallerini görmek beni her zaman etkiliyor. Kanada Açık’ı takip etmek için akredite olduğumda elbette bu büyüklükte bir olaya tanıklık edeceğimden habersizdim. Ama ilginç şekilde burası bana her seferinde ilginç tecrübeler sunuyor. 

2019’da Bianca Andreescu “Bir yıldız doğuyor” hikayesinin en özel paragraflarından birisinde, kendi evinde şampiyonluğa ulaşırken, Serena Williams’ı aslında mağlup etmemişti. İlk sette Bianca 3-1 öndeyken Serena sakatlığı nedeniyle çekilmiş ve kupa, Mississauga’nın genç yıldızının olmuştu. Serena köşesinde gözyaşları dökerken Bianca ona gidip moral vermişti. Bir kraliçe ve yıldız adayının rolleri değiştiği, Kanadalı seyircilerin mutluluk, hüzün, gurur ve şefkat hislerinin birbirine karıştığı acayip bir gündü. 

10 Ağustos gecesi yine aynı tribünlerde Serena Williams’ı, bu kez Belinda Bencic karşısında izlerken de yoğun bir atmosfer vardı. Normal bir tenis maçında göreceğinizden kat kat yüksek tezahüratlar eşliğinde maçın ilk servisini attı Serena. Puanı aldığında Sobeys Stadyumu’ndan çıkan ses, bir futbol maçındaki gol sesine benzerdi. 30-0 olduğunda biraz daha yüksek bir ses. Bencic ilk puanını aldığında belirgin bir hayal kırıklığı. 30-30’da artan bir gerilim. Oyunu bir şekilde Serena alsa da, Dünya 12.’si şüphesiz çok daha formda olan taraf. Servisleri neredeyse kusursuz ve doğru açıları buluyor. Serena ise 40 yaşında hala çok güçlü, ama atletizmi, korttaki reaksiyonları eskisi kadar keskin değil. 

Tenis ve aile arasında

Serena Williams, eğer bir kadın olmasaydı, Tom Brady gibi 45 yaşına kadar oynayabileceğini söylüyor. “Tenis ve aile arasında bir seçim yapmayı hiç istemedim” diyor, “Bu hiç adil değil.” Kızı Olympia’ya bir kardeş istediğini ve bir daha sporcuyken hamile olmak istemediğini anlatması, bize kadınların, erkeklerin karşılaşmak zorunda olmadığı bir ikilemi hatırlatıyor. The Guardian yazarı Andy Bull’un dikkat çektiği gibi Roger Federer ve Novak Djokovic, baba olduktan sonra beşer Grand Slam daha kazandılar: “Erkek oyuncularla eşit muamele görme mücadelesiyle geçmiş 27 yıllık bir kariyerin sonunda, biyolojisinin ona yine de dezavantaj getirdiğinin kaçınılmaz gerçeği burada duruyor.” 

^{Çetin Cem Yılmaz}

Belinda Bencic maçı iki sette kazanıyor, maç sonu röportajı için mikrofona geldiğinde büyük zarafet gösterip “Bugün sadece Serena ile ilgili” deyip sahneden çekiliyor. Sonrası, ayakta alkışlar, organizasyonun hediyeleri, Serena’nın gözyaşları. “Biliyorsunuz, yazımda bahsettiğim gibi, vedalarda çok kötüyüm. Ama güle güle, Toronto.” Sadece veda ettiği için değil, Toronto, Serena Williams’ı gerçekten çok seviyor. Bu veda boyunca tribünden yükselen alkışlar, sevgi sözcükleri hep buna işaret ediyor. Serena da Toronto’ya karşı boş değil. Turnuvayı üç kez kazanmış olmasının dışında da bu şehri ve bu ülkeyi ne kadar sevdiğinden bahsediyor. 

Her ne kadar vedaları sevmese de artık bu bir veda turu, sonun başlangıcı. Bu turun ilk ayağına tanıklık etmek çok değerli. Dedim ya, sporcuları kanlı canlı görmek, zaferlerine, hayal kırıklıklarına nasıl reaksiyon verdiklerini görmek, büyük dehaların izlerini küçük detaylarda aramak çok keyifli. O Çarşamba gecesi Toronto’da 27 yıllık bir kariyerin, 23 Grand Slam’in, Olimpiyat altınlarının, yüzlerce galibiyetin oluşturduğu görkemli bir hikayenin son sayfalarında olmanın duygusal yoğunluğu vardı. Stadyumdaki 12 bin kişide ve Serena’da.