<img src="https://images.aposto.com/2026/6/1/1783344565737.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Zihni Göktay'a veda: Türk tiyatrosunun usta ismi tuluat geleneğinin son temsilcilerinden Zihni Göktay, 81 yaşında hayatını kaybetti.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimdir? 1973 yılında İstanbul Şehir Tiyatrosu'na adım atan Göktay, 36 yılda Lüküs Hayat başta olmak üzere 72 oyunda rol almış; 1978-1996 yılları arasında İstanbul Radyosu Radyo Tiyatro Şubesi'nde yönetmen ve oyuncu olarak görev yapmış ve 2015'lere kadar pek çok filmde seslendirme yapmıştı. </li></ul>

Duende

<img src="https://images.aposto.com/2026/6/1/1783311046837.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Zihni Göktay'a veda: Türk tiyatrosunun usta ismi tuluat geleneğinin son temsilcilerinden Zihni Göktay, 81 yaşında hayatını kaybetti.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimdir? 1973 yılında İstanbul Şehir Tiyatrosu'na adım atan Göktay, 36 yılda Lüküs Hayat başta olmak üzere 72 oyunda rol almış; 1978-1996 yılları arasında İstanbul Radyosu Radyo Tiyatro Şubesi'nde yönetmen ve oyuncu olarak görev yapmış ve 2015'lere kadar pek çok filmde seslendirme yapmıştı.&nbsp;</li></ul>

Aposto Gündem

Bazı mekân isimleri kendisinden sonra bir furya yaratır. Furya “olağandan bol” anlamına geliyor. Mesela, bir zamanlar içinde “bar” kelimesi geçen mekân isimleri sokağa sıralanıyordu: Bardak, Zıbar, Barbar… Sonrasında kelime esprileri kendini tabelalarda göstermeye başladı: Hamurabi, Tost Bildiklerim, Çaykovski… 2000'lerin başında ise İngilizceden türemeler pek bi' seksiydi: My Moon, Dorock, Jazzgır… Bu çılgınlık sadelikle sonlandı: Bina, No: 84, Baraka…&nbsp;1929’da açılan bir lokanta ise kendisinden sonra birçok mekânın isim babası oldu: Bizim Berber, Bizim Kıraathane, Bizim Muhallebici ve hatta Bizim Tabutçu…<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1675151562832.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.73" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Fikir insanlarının buluşma noktası</h3>Dönemin en önemli tiyatro sanatçılarından Raşit Rıza’nın açtığı “Bizim Lokanta” ise isminin hakkını veriyordu. Herkes oradaydı…Peyami Safa gazetedeki işleri bittikten sonra Fatih-Harbiye romanını yazmaya başlıyor, sonrasında kafasını dağıtmak için Bizim Lokanta'nın yolunu tutuyordu. Havuzbaşı Tekkesi’nin son şeyhi ve o dönem ortaya atılan iddialara göre kokain bağımlısı Nurettin Artam da gazetedeki yazısını Toplu İğne müstearıyla imzaladıktan sonra yolu Bizim Lokanta'ya düşüyordu. Makber'in şairi, oyun yazarı ve üç dönem milletvekili Abdülhak Hamit Tarhan da Türkiye'de modern edebiyatın doğuşunda etkin olduğu günleri Bizim Lokanta'da geçiriyordu.Siyasetçi ve yazar Osmanzade Hamdi Aksoy da milletvekilliği döneminde yolu İstanbul’a düştükçe kendini Bizim Lokanta’da buluyordu. Bir diğer milletvekili Kılıç Ali’yle, TBMM olduğu kadar Bizim Lokanta’da da denk gelme olasılıkları yüksekti.Tanburi Mesut Cemil, İstanbul Radyosu'nun programını bitirir bitirmez ‘Bizim’kilerin yanına geçiyordu.Dönem ressamlarının "Çallı Kuşağı" olarak anılmasına sebep olmuş İbrahim Çallı da İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'ndeki öğrencilerinden Bedri Rahmi Eyüpoğlu'na resim dersi verdikten sonra Bizim Lokanta’ya geçiyordu. Akademinin müdürü Ressam Namık İsmail'i de yanında getirmeyi ihmal etmiyordu. Ressam ve müzeci Elif Naci, fikir arkadaşı Abidin Dino ile bir sanatçı birliği olan D Grubu'nu kurmaya hazırlandığı yıllarda Bizim Lokanta'nın müdavimlerinden biriydi.&nbsp;Mahmut Yesari ile Yusuf Ziya Ortaç, dönemin en önemli mizah dergisi olan Akbaba’dan çıkıp Bizim Lokanta’nın yolunu tutuyordu.&nbsp;Ve isimleri buraya sığmayacak birçok müzisyen, şair, ressam, yazar, karikatürist ve siyasetçinin uğrak mekânıydı, Bizim Lokanta. İstanbul’un ilk artist mekânıydı. Sanatsal açıdan birbirinden farklı akımları savunan sanatçıları bir araya getiriyordu. Burada takılan milletvekillerin de siyasi çizgileri aynı değildi. Ortamdaki herkesin karikatüristlerin diline düşmesi ise an meselesiydi.Peyami Safa ve Elif Naci arasındaki tartışmaların Bizim Lokanta'da başladığını, 13 Ağustos 1933 tarihli Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan <a fr-original-style="" href="https://www.gastearsivi.com/gazete/cumhuriyet/1933-08-13/3" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ressam Karşısında Edip</a> başlıklı yazıdan anlamak mümkün. Yazıda geçen "Bizim Lokanta'daki münakaşalarda söylenmiş sözleri burada tazelemek lüzumsuzdur" cümlesiyle ‘Bizim’kilerin mekânda yaptığı tartışmaların gazete sayfalarına taştığı anlaşılıyor.<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1675151573798.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.40" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Tiyatro bileti mi, piyango bileti mi?</h3>Dönemin parasız tiyatro ve gölge oyunu sanatkârları, mesela Naşit Özcan ya da Hazım Körmükçü, ek iş olarak piyango bileti satar. Trajikomik bir durum. Tiyatro bileti yerine piyango bileti… İnsanların hayatına dair uzun bir hikâyeyi sahnelemek yerine hiç çıkmayacak bir piyango biletine inandırmak gibi acıklı. Para kazanamadığı için kendi mesleğini, tiyatro sanatçılığını yapamayıp insanları zengin olma hayaline inandırmak gibi komik.1920’lerin meşhur tiyatro sanatçısı Raşit Rıza Samako da ne kadar sevilen bir oyuncu olsa da üzerindeki baskılardan ve kurum için kısır çekişmelerden dolayı Darülbedayi’den ayrılmak zorunda bırakılır. Artık o da işsiz ve geliri olmayan bir tiyatro sanatçısıdır. Aldığı piyango biletlerinin üzerine çok küçük farklar koyup satmayı tercih etmez. “Sahneden büsbütün çekileyim” der ve Bizim Lokanta’yı açar.Beyoğlu’nda Suterazisi Sokağı’nda 30 Ocak 1928 akşamı parlak bir törenle açılır, Bizim Lokanta. Törende İstanbul'dan edipler, artistler, gazeteciler ve davetliler bulunur. Mesut Cemil Bey tamburu ile, Hazım Kömrükçü asri Karagöz oynatarak, Peyami Safa bir romandan parçalar okuyarak davetliler arasında bulunan sanatkârlar taklitler yaparak toplantıya renk katar. Açılış sabaha kadar sürer. Bizim Lokanta, buluşmaların mazeretidir...<img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1675152058856.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.47" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://manifold.press/bizim-lokanta" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mahmut Yesari’nin “Oyuncuya Oyun” yazısında kullanılan Bizim Lokanta resmi</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Hesaplar veresiye, sanat akademisi</h3>Siyasetçi ve yazar Aka Gündüz, Bizim Lokanta’nın açılışı şöyle anlatır:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 216, 77); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 216, 77); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Raşit Rıza kendini doyurmak için Bizim Lokanta’yı açar. Elindekini avcundakini verir. Borç edip katar. Üstüne ekler. Bizim Lokanta iyidir, bütün güzel sanatlar erbabı ve dostları oradadır. Orası bir aile yeridir, bir samimi artist mahfilidir. Yenilir, içilir, çoğu da veresiyedir.”</blockquote>Muzaffer Gökman da 'Tarihi Sevdiren Adam' isimli kitabında Bizim Lokanta’dan bahsetmeden geçemez:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 216, 77); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 216, 77); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Bütün sanatkarların buluştuğu bir tür akademi. Aradığınız dostu orada bulur, buluşacağınız kişiye orada söz verirdiniz. Akademik bir havası vardı. Raşit Rıza sanatkarlığı kadar ev sahipliğini üstün bir şekilde sürdürebiliyordu. Her yönüyle bizimdi. İçki de vardı. Ay sonuna doğru dostlara kredi de açardı. İstiklal Caddesi'ne çıkanlar Bizim Lokanta'nın kapısından içeriye bakmadan yapamazlardı.”</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2023/0/2/1675151946794.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.71" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hazım Kömrükçü<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">After Party'de Karagöz</h3>Raşit Rıza'nın yakın dostu Karagöz ustası Hazım Körmükçü burada pazartesi günleri düzenli olarak Karagöz oynatmaya başlar. Bu Karagöz oyunları biraz müstehcen ve yetişkinler içindir. Bu sebeple karagöz oyunları geç saatte başlar, sabaha doğru son bulur. Aynı zamanda Bizim Lokanta'nın müdavimleri de geç saatlerde bu mekânın yolunu tutar. Bir bakıma İstanbullu sanatçıların&nbsp;after party&nbsp;mekânıdır. Gazete ilanlarına göre musikinin yanında kotiyon*, sürperiz* ve konuşan bebekler gibi eğlenceler de düzenlenir. (*kotiyon ve sürperizin ne olduğuna dair bilgi edinemedik)Müstehcen Karagöz oyunları aynı zamanda siyasi eleştirilere sahip olduğu için politik baskı altındadır. Bir süre sonra müstehcen olmasına dair alınan şikâyetler mazaret gösterilerek karagöz oynatılan, orta oyunu sahnelenen ve meddahların hikâye anlattığı mekânların saat 23.00'te kapatılmasına karar verilir. Bu karar Bizim Lokanta'yı ciddi şekilde etkiler ve kısa süre içinde kapanmak zorunda kalır. Raşit Rıza da sahnelere geri döner...

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

Bizim Lokanta, 1929 yılında, dönemin en iyi tiyatro sanatçılarından Raşit Rıza'nın işsiz ve gelirsiz kalması sebebiyle açtığı bir mekân. Sanatçılar ve siyasilerin buluşma noktası...

İstanbul'un ilk artist mekânı: Bizim Lokanta

Haberin başlığı: "Vahşi Hayvan Avcılığı Artıyor." <a fr-original-style="" href="https://www.gastearsivi.com/gazete/son_telgraf/1937-03-23/3" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">23 Mart 1937</a> tarihinde Son Telgraf gazetesinde yayımlanan habere göre, tüccarların vahşi hayvan kürküne yönelik talebi ciddi şekilde artmış. "Bu rağbet karşısından Anadolu'nun birçok köy ve kasabalarında avcılığa karşı büyük bir meyil başlamış ve vurulan hayvan adedi çok artmıştır."Haber rakamlarla devam ediyor. Bir hafta içinde Anadolu'dan İstanbul'a 36 bin 974 adet tavşan derisi gönderildiği belirtiliyor. Sonra diğer hayvan derileri üzerine rakamlar habere ekleniyor. 412 sansar, 15 kunduz, 200'den fazla tilki gönderilmiştir.&nbsp;Haberin devamında büyük ve cins kedilerin de vurulup derilerinin İstanbul'a gönderildiğini öğreniyoruz: "Büyük ve cins kedi derilerine karşı da fazla bir rağbet vardır. Bunun için ekser yerlerde kedi derisinin fazla para ettiğini öğrenen açık gözler cins kedileri tutarak öldürmekte ve kürklerini satmaktadır. Son bir hafta içinde bu suretle tutulup İstanbul'a gelen kedi kürkü 302 adettir."Kedi kürkünün alınıp satıldığına dair en net haber bu. Bunun dışında önceki yıllarda yayınlanmış birkaç küçük haber / yorum bulunuyor. Gazetelerdeki yazılarda "Kedi kürkü moda oldu, kedi derisini çifti iki liraya" "İstanbul'un kaldırımları para doludur" gibi ifadelere rastlanıyor. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/11/2/1670324058534.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.77" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">14 Nisan 1935 tarihli Cumhuriyet gazetesinin ilk sayfasında yer alan bu karikatürden İstanbul Radyosu'nun günlük olarak kedi fiyatlarını paylaştığını öğreniyoruz.&nbsp;Sokak hayvanlarının tarih boyunca zorlu bir yaşam mücadelesi olmuş.Not:&nbsp;Haberin yayımlandığı yıllarda İstanbul'un nüfusunun 800 bin olduğunu, Türkiye'nin nüfusunun bugünkü kadar çok olmadığını not düşelim. &nbsp;

1937'den hayvan katliamı haberi

1930’larda İstanbul’un doğaya ait olmayan sesleri, dönemin yeni teknolojisi radyo tarafından henüz otomobil, tramvay görmemiş, şehir kalabalığı bilmeyen köylülere aktarılıyordu. Bu yabancı sesler, cızırtılar ve şehir gürültüsü, adeta ASMR bağımlısı köylüler yaratmıştı. &nbsp;1933 tarihli bir haberde yazılan şu sözler radyoya olan ilgiyi gösteriyor: “Radyoda 35 kilometre uzaktaki İstanbul’un Sesi’ni dinleyen köylülere bakıyorum. Henüz hayranlıktan kendilerini alamamışlar.”<img src="https://images.aposto.com/2022/0/2/1641896061138.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.53" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İstanbul’un sesi ve köylülerin hayranlıkları…&nbsp;İlk resmi radyo yayını İstanbul Radyosu adıyla 6 Mayıs 1927'de, Sirkeci'deki Büyük Postane binasının bodrum katında başladı. Tüm kapıların sıkıca örtülmesine, pencerelerin kalın perdelerle kapanmasına karşın caddenin tüm gürültüsü dinleyicilere ulaşıyordu. İvmelenen otomobillerin kükreyen motor sesleri, fren yapan tramvayın metalik gıcırtısı, elektro mıknatısın açılıp kapanmasıyla ortaya çıkan ritmik telgraf sesi, o sırada radyoda hava durumunu okuyan spikerin fonuydu.&nbsp;O günlerde İstanbul’un sınırları içerisinde yer alan, günde birkaç kez kalkan otobüs ile ulaşılan, giderken asfalt yolun sona erdiği, toprak yolla ulaşılan, sulak alanlarıyla verimli Büyükçekmece Köyünün ahalisi, zaten üzerlerinden geçen bulutlara baktıklarında tahmin edebildikleri hava durumunu dinlerken değil, İstanbul’un doğaya ait olmayan seslerini dinlerken ve bu sesi aktarabilen teknolojiyi izlerken hayranlık duyuyorlardı. &nbsp;O günlerde uzakları yakın eden radyo, çıkardığı cızırtılı sesler ile ASMR’nin en güzel örneklerinden biriydi. Beyinsel rahatlama sağlayan, omurga karıncalanmasına yol açan rahatlatıcı bu seslerin günlük yayın süresi 4.5 saatti ve program bilimkurgu romanından çıkmışcasına ifadeler barındıran <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=EB8wIR6RA40" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şu sözlerle başlıyordu</a>: “Alo, alo Muhterem Samiin… Burası İstanbul Telsiz Telefonu… 1200 metre tul-u mevç, 250 kilosikl… Bugünkü tecrübe neşriyatımıza başlıyoruz…”Uzaktan takip edilebilen başka bir hayata dair heyecan verici radyo programının ilk postası 19:00’da başlıyordu. Ekinler sürülmüş, ürünler toplanmış, yorgun bedenler akşam yemeğini yemiş ve doymuş, Stüdyo Musiki Heyeti’nden şevkefza faslı dinlemeye hazırdı.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/0/2/1641896219235.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.58" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Spotify’da benzer şarkıları karışık bir şekilde çalan komuta “Radyoya Git” deniyor. Şarkılar dijital kanallardan yayınlanana kadar hayatımızda hiç yer almayan, anlamı kayıp bir komut...

İstanbul’un sesi ve ASMR bağımlısı köylüler

Evet, “Katibim” nam-ı diğer “Üsküdar’a gider iken” şarkısını kastediyorum. Şarkının hikayesi de kime ait olduğu konusu da karışık zira. Hoş kime ait olduğunun çok bir önemi olmadığı kanısındayım. Şarkıyla ilgi çekici olan hakkındaki rivayetler ve çok kültürlülüğü.&nbsp;19. yüzyıla tarihlenen bu şarkı bir rivayete göre Üsküdar’da yaşayan Katip Aziz Mahmud Bey’in hikayesi üzerinedir. Kendisi çok şık giyinen, oldukça yakışıklı, faytonla işe gidip gelen tam bir <a fr-original-style="" href="https://musikilugati.com/katibimin-hikayesi/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">İstanbul beyefendisidir</a>. Elinde bastonu işe gitmek için evden her çıktığında mahalledeki kadınlar onu görmek için pencerelere koşar. İşte bu şarkının sözlerini bu kadınlardan biri olan Ayşe Hanım kaleme almıştır. Bir gün kendisi bu şarkıyı okurken Aziz Mahmud Bey bunu duyar ve sonrasında büyük bir aşkla &nbsp;evlenirler.&nbsp;Bu hikayenin bir boyutu. Şarkıyla ilgili başka bir rivayet ortaya atan kişi ise tarihimizin ve tarihçiliğimizin ilginç isimlerinden Reşat Ekrem Koçu’ya ait. Koçu bu şarkıyı bir kadının bir erkeğe söylemediğini, bir İstanbul kabadayısının söylediğini, yani şarkının iki erkek arasındaki bir aşk üzerine olduğunu <a fr-original-style="" href="https://biacaip.com/katibim-turkusunun-sizi-cok-sasirtacak-gercek-hikayesi/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">söyler.</a>&nbsp;Aslında şarkı Kırım Savaşı esnasında, Sultan Abdülmecid döneminde ortaya çıkmış. <a fr-original-style="" href="https://tr.wikipedia.org/wiki/K%C3%A2tibim" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kimilerine göre</a>, onun zamanında İstanbul’daki bütün memurlara setre ve pantolon giymek zorunluluğu getirilince mutaassıp halkın bu durumla alay etmesinden doğmuş. Kırım Savaşı sırasında müttefikimiz olan İngilizler için Selimiye Kışlası hastane olarak tahsis edilir. İngiliz birliklerinin içinde de bir İskoç alayı yer almaktadır. Halk İskoç askerlerini kısa eteklerle görünce onlara “Donsuz Asker” lakabını takar. <a fr-original-style="" href="https://web.archive.org/web/20160419130706/http://eksd.org.tr/bestelerin_hikayeleri/uskudar_a_giderken.php" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bir külhanbeyi</a> kışlanın Üsküdar yolu üzerinde olmasından esinlenerek &nbsp;alayın savaş gidişi sebebiyle bestelenen bir İskoç Marşı üzerine söz yazar ve ortaya bu şarkı çıkar.Uzun yıllar İstanbul Radyosu’nun sinyal müziği de olan Katibim; Yunanistan, Arnavutluk, Bosna Hersek, Bulgaristan, Makedonya, Sırbistan gibi ülkelerce kendi şarkıları olarak görülür. Adela Peeva 2003 yılında yaptığı <a fr-original-style="" href="https://mubi.com/tr/films/whose-is-this-song" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">“Whose is this song?”</a> isimli belgeselde bu şarkının hikayesinin peşine düşer. <a fr-original-style="" href="https://www.themagger.com/katibim-uskudara-giderken-belgesel/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bazen bir marş</a> bazen bir ilahi bazen de bir savaş şarkısı olarak seslendirilen şarkı farklı kültürlerce fazlasıyla sahiplenilir, pek çok farklı dilde söylenir.Şarkının Safiye Ayla'nın yorumladığı versiyonunu <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/6hl3x0tDAHnkiW5EpYVGwA?si=8e1d4eddb6dc44c2" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> dinleyebilirsiniz.

İstanbul Radyosu ile ilgili hikayeler