2026'nın ikinci yarısı için seçici iyimserlik

“Yatırımcıların en büyük rakibi piyasa değil, kendi beklentileridir.” — Anonim

2026’nın ikinci yarısına girilirken küresel piyasalar, bir yanda yapay zeka yatırım döngüsünün beslediği güçlü bir risk iştahı, diğer yanda enerji fiyatlarındaki oynaklık, jeopolitik belirsizlik ve merkez bankaları arasında derinleşen politika ayrışması olmak üzere birbirine zıt iki kuvvetin gerilimi altında şekilleniyor. Ortaya çıkan tablo ne tamamen iyimser ne tamamen temkinli; seçiciliğin ve disiplinin öne çıktığı, “riskte kal ama tetikte ol” şeklinde özetlenebilecek bir duruş hâkim.

Dönemin en belirgin teması, yapay zeka sermaye harcamalarının artık yalnızca bir teknoloji anlatısı olmaktan çıkıp bütün ekonomik döngüyü şekillendiren bir güç hâline gelmesi. Veri merkezleri, enerji altyapısı, elektrik şebekeleri, yarı iletkenler, bakır madenciliği ve sanayi tedarik zincirleri bu genişlemeden pay alıyor. Büyük teknoloji şirketlerinin sermaye harcaması planları sürekli yukarı yönlü revize ediliyor ve açıklanan rakamlar beklentileri aşmaya devam ediyor. Bu durum hem büyümeyi destekliyor hem de reel faizler, kredi koşulları ve tüketici güveni kanalıyla ekonominin geri kalanına yayılıyor. Artık sorulan soru yapay zekanın önemli olup olmadığı değil, bu yatırım dalgasının harcanan devasa sermayeyi haklı çıkaracak kadar hızlı ve geniş bir kârlılığa dönüşüp dönüşemeyeceği.

Hisse senedi piyasalarına dair görünümde ortak nokta, kırılganlıklara rağmen sürdürülen temkinli iyimserlik. ABD’li büyük şirketler güçlü kâr marjları, tarihî düzeydeki hisse geri alım rakamları ve yapay zekayı gelire dönüştürme becerisiyle öne çıkmaya devam ediyor; ancak endeks yoğunlaşmasının aşırı seviyelere ulaşması nedeniyle daha dengeli bir dağılım öneriliyor. Japonya, on yıllardır görülmemiş kalıcı bir enflasyon, güçlenen kurumsal yönetişim, artan hissedar getirileri ve yarı iletken tedarik zincirindeki merkezî konumuyla dönemin öne çıkan hikâyelerinden biri olarak konumlanıyor. Gelişmekte olan piyasalarda tablo ayrışıyor: Kuzey Asya’nın yapay zeka donanımı ihracatındaki gücü öne çıkarken, enerjiye duyarlı ekonomiler yüksek petrol fiyatları karşısında daha temkinli değerlendiriliyor. Avrupa ise cazip değerlemelere karşın zayıf büyüme, kısıtlayıcı para politikası ve enerji kırılganlığı nedeniyle daha az heyecan uyandıran bölge konumunda kalmaya devam ediyor.

Sabit getirili varlıklarda tablo daha katmanlı. ABD’de uzun vadeli getirilerin yükselişi enflasyon beklentilerinden çok, artan sermaye talebiyle yükselen reel faizlerden kaynaklanıyor; bu da merkez bankasının yıl sonuna kadar faiz indirmesini olası kılmıyor, hatta bir sonraki adımın indirim değil artış olabileceği değerlendiriliyor. Avrupa’da enflasyon baskısı ek sıkılaştırma ihtimalini gündemde tutarken, Japonya’da para politikası normalleşme sürecini sürdürüyor. Bu ayrışma, bölgeler ve vade yapıları arasında seçici konumlanma fırsatları doğuruyor. Kredi piyasalarında marjlar tarihsel olarak dar seyrediyor; bu da getiri potansiyelini sınırlarken kalite odaklı seçiciliğin önemini artırıyor. Bu ortamda özel kredi, altyapı ve ikincil piyasa fırsatları gibi halka açık olmayan alanlar, kamu piyasalarındaki dar marjlara kıyasla daha cazip koşullar sunuyor.

Jeopolitik risk haritasının merkezinde Ortadoğu ve Hürmüz Boğazı yer alıyor. Bölgedeki gerginliğin seyri yalnızca ham petrol fiyatlarını değil; sıvılaştırılmış doğal gaz, gübre, petrokimya girdileri ve helyum gibi kritik malların tedarikini de etkiliyor. Bu durum, özellikle enerji ithalatçısı Asya ekonomileri ve tedarik zincirine bağımlı sektörler için asimetrik riskler doğuruyor; bazı ekonomiler görece dayanıklı kalırken bazıları daha kırılgan konumda bulunuyor.

Çeşitlendirme cephesinde geleneksel varsayımlar sorgulanıyor. Hisse-tahvil korelasyonunun yüksek enflasyon dönemlerinde pozitife dönmesi, tahvillerin alışılmış güvenli liman rolünü zayıflatıyor. Bu da emtialara, altına, hedge fonlara ve mutlak getiri stratejilerine olan ilgiyi artırıyor. Bakır gibi sanayi metalleri, elektrifikasyon ve veri merkezi yatırımlarının desteklediği yapısal talep nedeniyle öne çıkarken, altın daha karmaşık bir görünüm sunuyor: yüksek reel faizler baskı unsuru olsa da merkez bankalarının alımları ve rezerv çeşitlendirme ihtiyacı fiyat tabanını destekliyor. Kısacası altının da artık koşulsuz bir güvenli liman değil, kendi döngüsel dinamiklerini taşıyan bir varlık olarak değerlendirilmesi gerektiği vurgulanıyor.

Yılın geri kalanında izlenmesi gereken üç değişken öne çıkıyor: ABD’de reel faizlerin seyri, yapay zeka ile ilişkili kârlılığın ne kadar genişleyeceği ve halka arz furyasının piyasanın teknik dengesini bozup bozmayacağı. Bu üç unsur olumlu seyrettiği sürece piyasaların oynaklığı fırsata çevirme eğiliminin süreceği düşünülüyor; ancak herhangi birinde ciddi bir bozulma, şu an “yönetilebilir” görülen risklerin hızla yeniden fiyatlanmasına yol açabilir. Kısacası 2026’nın ikinci yarısı, güçlü bir büyüme motoruyla kırılgan bir denge arasında geçecek gibi görünüyor.